Στην ταινία του 1927 “Berlin, die Sinfonie der Großstadt” του 1927, ο Walther Ruttmann αποτυπώνει με έξοχο τρόπο μια ημέρα του Βερολίνου. Η ταινία είναι ένα ντοκιμαντέρ που περιγράφει την τότε σύγχρονη ζωή στην μεγαλούπολη του Βερολίνου. Το Βερολίνο την εποχή εκείνη ήταν μια πόλη που γνώριζε βιομηχανική ανάπτυξη, συνοδευόμενη με τα φαινόμενα της αστυφιλίας, του συνωστισμού, της φτώχειας των κατώτερων τάξεων. Ο Ρούτμαν σκιαγραφεί την ζωή της μεγαλούπολης σαν έναν ζωντανό οργανισμό που έχει τον δικό του ρυθμό. Αγουροξυπνημένος το πρωϊνό, πολυάσχολος όλη τη μέρα και διασκεδάζοντας το βράδυ πριν πάει για ύπνο. Παράλληλα ακολουθεί μια δομή παρόμοια με αυτή των συμφωνικών έργων κλασσικής μουσικής. Για να πετύχει την ατμόσφαιρα της αγχωτικής ζωής χρησιμοποιεί βιαστικές, σύντομες σκηνές, μια πρωτόγνωρη τεχνική για την εποχή εκείνη.
|
Νοέ
05
2011
 
Walther Ruttmann: Berlin: Die Sinfonie der GroßstadtΑναρτήθηκε από terracomputerata στο κινηματογράφος, με ετικέτες: Berlin, Die Sinfonie der Großstadt, Walther Ruttmann, βωβός κινηματογράφοςΝοέ
05
2011
ManhattaΑναρτήθηκε από terracomputerata στο κινηματογράφος, τέχνη, με ετικέτες: Charles Sheeler, Manhatta, Paul Strand, πρώιμος κινηματογράφοςΈνα εντεκάλεπτο κολάζ εικόνων που έφτιαξαν το 1921 ο μοντερνιστής ζωγράφος Τσαρλς Σίλερ (Charles Sheeler)και ο φωτογράφος Πολ Στραντ (Paul Strand)για να απεικονίσουν τη γέννηση του Μανχάταν ως δάσους από ουρανοξύστες.
Του Βασιλη Kαραποστολη Αγαπητέ μου συνάδελφε, Δεν σε γνωρίζω προσωπικά, ξέρω όμως αρκετά για την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Από πέρυσι που διορίστηκες στο δημοτικό σχολείο αυτού του χωριού -είναι από τα λίγα που κρατάνε ακόμη- διαπίστωσες πως θα δυσκολευόσουν πολύ με τα έξοδά σου. Ο μισθός σου ψαλιδίστηκε, γεγονός που σε καίει όλο και περισσότερο. Δεν θα συζητήσουμε όμως εδώ για το πόσο επώδυνο και άδικο είναι αυτό. Αν σου γράφω αυτό το γράμμα, είναι για να σου θέσω ανοιχτά ένα άλλο ζήτημα που το θεωρώ εξίσου σοβαρό. Εννοώ τη μετάγγιση της δυσαρέσκειάς σου στους μαθητές. Θα το πω ευθέως και με όλο τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ: στον δάσκαλο απαγορεύεται όχι βέβαια η απογοήτευση, αλλά το να κάνει επάγγελμα τη διάδοσή της. Δεν έχει το δικαίωμα να παρουσιάζεται στην τάξη του σαν ένας κακοπαθημένος χωρίς ελπίδες, γιατί οι μικροί μαθητές που τον βλέπουν διαβάζουν στο πρόσωπό του μιαν αποτυχία που δεν είναι μόνο δική του, είναι όλων, όλης της κοινωνίας, όλης της προσπάθειας που υποτίθεται ότι κάνει η ανθρωπότητα για να είναι πιο ανθρώπινη. Είναι παιδιά αυτά που σε παρατηρούν, μην το ξεχνάς. Πράγμα που σημαίνει ότι εσύ μπορείς μεν να δυσαρεστείσαι ή να οργίζεσαι με την κρίση, δεν μπορείς όμως να προκαταλαμβάνεις εντελώς την εμπειρία των μικρών ακροατών σου. Πιθανόν στη ζωή τους να υποστούν ακόμη χειρότερα, να τους λείψει ακόμη και το ψωμί. Επίτρεψέ μου όμως να σου θυμίσω ότι δουλειά σου δεν είναι τόσο να τους μάθεις πώς θα διεκδικούν το ψωμί όσο το πώς θα σκέπτονται, και σκέψη σημαίνει πρώτα απ’ όλα να διακρίνουν τα όμοια από τα ανόμοια και να ξεχωρίζουν το κύριο από το δευτερεύον. Ενδέχεται, αργότερα, να θέσουν ως κύριο μέλημά τους την ελευθερία και μετά το ψωμί, ή το αντίστροφο. Είναι δική τους πάντως υπόθεση αυτή – εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τους πείσεις ότι αξίζει τον κόπο να σκέπτεται κάποιος, να κατανοεί και να κρίνει. Μοιραία γλιστράω σε αφορισμούς, δεν μου διαφεύγει αυτό. Το πρόβλημα όμως είναι επείγον και ο χρόνος πιέζει για να συνεννοηθούμε. Η αιτία που ο τόνος μου είναι ανήσυχος είναι η τάση αρκετών συναδέλφων σου, εκδηλωμένη πρόσφατα (συμβαίνει εξάλλου το ίδιο σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης), να περνάνε την πόρτα του σχολείου με κατεβασμένα τα μούτρα και να παραμένουν έτσι και μέσα στην αίθουσα. Οσο κι αν συμμερίζομαι τις οικονομικές στενοχώριες τους, με λυπεί που δεν βλέπουν στα πρόσωπα των μαθητών τον ερχομό του πραγματικά Καινούργιου, την αθωότητα για χάρη της οποίας θα ήταν σκόπιμο να συγκρατηθούν, να μην πουν με απόγνωση ότι ένα κι ένα κάνουν μηδέν, να ξεπεράσουν την πικρία τους στο όνομα μιας νέας αρχής. Πράγματι, όταν βρισκόμαστε κοντά σε παιδιά, μας φαίνεται μερικές φορές ότι είναι δυνατόν να ξεκινήσουμε κι εμείς τη ζωή μας από την αρχή. Πρέπει να το πιστεύει αυτό ένας δάσκαλος, πρέπει να το νιώθει, διαφορετικά ας ψάξει για άλλη εργασία. Οποιος στέκεται αντίκρυ στα παιδιά, οφείλει να παίρνει κάτι από την ευπιστία τους, την ίδια στιγμή που εκείνος τους δίνει την επιφύλαξη και την ικανότητα για κριτική. Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, ότι για να το κατορθώσει αυτό σήμερα ένας δάσκαλος, και ειδικά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, είναι πιο δύσκολο παρά ποτέ. Γιατί η κοινωνία τού υποβίβασε το κύρος του και η οικογένεια του υπονόμευσε την πειθώ του. Συμφωνώ με την ένστασή σου. Και επαυξάνω μάλιστα, λέγοντας πως οι γονείς από τη μια σού αναθέτουν την εκπαίδευση των παιδιών τους (όπως εκείνοι την εννοούν) και από την άλλη σού δείχνουν πως δεν σε εμπιστεύονται και πολύ. Γεγονός που το πιάνουν στον αέρα τα ανήλικα, κι από εκεί αρχίζουν όλα όσα ζεις καθημερινά: οι πρώιμες ευθιξίες των παραχαϊδεμένων μαθητών (αυξάνονται ακόμη και στην επαρχία), οι δυστροπίες των ατίθασων, οι αυθάδειες των αυριανών βανδάλων. Συνέχεια » Οκτ
31
2011
ΑλπειςΑναρτήθηκε από terracomputerata στο κινηματογράφος, με ετικέτες: Αλπεις, Λάνθιμος, ταινίες ΣΚΜια νοσοκόμα, ένας τραυματιοφορέας, μια αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής και ο προπονητής της έχουν δημιουργήσει μια ομάδα. Αντικαθιστούν νεκρούς ανθρώπους. Προσλαμβάνονται από τους φίλους και τους συγγενείς των νεκρών. Η ομάδα ονομάζεται Άλπεις και ο αρχηγός της, ο τραυματιοφορέας, ονομάζεται Mont Blanc. Τα μέλη της ομάδας είναι υποχρεωμένα να λειτουργούν σύφωνα με κάποιους κανόνες που έχει ορίσει ο αρχηγός. Η νοσοκόμα δεν υπακούει αυτούς τους κανόνες. Οκτ
30
2011
Taste the WasteΑναρτήθηκε από terracomputerata στο κοινωνία, με ετικέτες: Taste the WasteΤα στοιχεία αφοπλίζουν: κάθε χρόνο πετάγονται από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης 90 εκατ. τόνοι φαγητού, από τα οποία 3 εκατ. τόνοι είναι ψωμί. Κάθε χρόνο, τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά πετούν φαγητό αξίας 100 δισ. ευρώ. Η Ευρώπη θα μπορούσε να καλύψει από το περίσσευμά της όλους τους πεινασμένους του κόσμου… Το γερμανικό ντοκιμαντέρ με τον εύγλωττο τίτλο «Taste the waste» του Valentin Thurn (προβάλλεται την ερχόμενη Τετάρτη, στις 7 μ.μ., στο Γαλλικό Ινστιτούτο) συνέβαλε –διαβάζουμε– ώστε πολλοί καταναλωτές να αλλάξουν συνήθειες. Και έτσι να μην είναι, και ένας μόνο θεατής να επηρεάστηκε, πάλι κέρδος είναι. Οι εικόνες του, αποτέλεσμα επίπονης έρευνας σε διαφορετικές χώρες, αφήνουν εφιαλτικά αναπάντητο το ερώτημα: πόσα τρόφιμα πετάμε καθημερινά στα σκουπίδια και πώς μπορούμε να σταματήσουμε αυτήν τη σπατάλη; «Στη διαδρομή από το χωράφι μέχρι το τραπέζι μας, πάνω από τη μισή ποσότητα των τροφίμων καταλήγει στη χωματερή. Λαχανικά, φρούτα, σιτηρά, κρέας, γαλακτοκομικά, ψάρια, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους πετιούνται πριν καν φτάσουν στο πιάτο μας». Από τα σκουπίδια των σούπερ μάρκετ ανασύρονται πλήρη… γεύματα, συσκευασμένα, καλοδιατηρημένα, τα οποία αποσύρονται στο τέλος κάθε μέρας από τα ράφια, για να αντικατασταθούν την επομένη με φρεσκότερα. Κάποιος, που κατοικεί σε τροχόσπιτο, μαγειρεύει γευστικότατα μύδια αχνιστά που ανέσυρε από κάδο, ένα νεαρό ζευγάρι γεμίζει καθημερινά το δίχτυ για ψώνια με λαχταριστά φρούτα και λαχανικά. Ο πληθυσμός που θρέφεται από τα περισσεύματα της ημέρας δεν είναι ούτε μόνο φτωχοί ούτε μόνο υποσιτισμένοι. Ορισμένοι επιλέγουν αυτήν τη διαδικασία από άποψη: η υπερκατανάλωση καταστρέφει το περιβάλλον. Σήμερα, που οι κοινωνίες της αφθονίας γεύονται τις συνέπειες της υπερδιογκωμένης απληστίας, το γερμανικό ντοκιμαντέρ μάς φέρνει αντιμέτωπους με το, κατ’ εξοχήν, καταστροφικό ψεύδος: την αλόγιστη δαπάνη. Οκτ
28
2011
Διδάσκοντας ιστορία με το google mapsΑναρτήθηκε από terracomputerata στο google, Ιστορία, χάρτες, με ετικέτες: google mapsH Annabelle μας δείχνει πως χρησιμοποιεί τους χάρτες της google για να διδάξει ιστορία. Απλά και περιεκτικά… Οκτ
27
2011
Η διδασκαλία της ιστορίας σε διαφορετικές εποχέςΑναρτήθηκε από terracomputerata στο Ιστορία, με ετικέτες: Ίδρυμα Ωνάση Η διδασκαλία της Ιστορίας στο σχολείο, αλλά και η γενικότερη παρουσία της στο δημόσιο λόγο, προκαλεί συζητήσεις, ακόμη και οξείες αντιπαραθέσεις. Οι αφηγήσεις για τα ίδια γεγονότα, σε διαφορετικές χώρες ή ακόμα και στην ίδια χώρα αλλά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, είναι συχνά πολύ διαφορετικές. Εξάλλου, νέες προσεγγίσεις των ιστορικών συχνά προσκρούουν σε σχολικά στερεότυπα που η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να αφήσει πίσω. Είναι όμως δυνατή μια ιστορική αφήγηση γενικά αποδεκτή; Και τι αποτέλεσμα είχαν συμφιλιωτικές προσπάθειες, όπως αυτή του κοινού γαλλογερμανικού σχολικού εγχειριδίου για τα γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου;Η εκδήλωση εντάσσεται στον κύκλο Η αφήγηση της Ιστορίας και η διδασκαλία της ως ιστορικά φαινόμενα που φιλοδοξεί να αναδείξει κρίσιμα ζητήματα όπως η διαμόρφωση της συλλογικής συνείδησης μέσα από την αντιμετώπιση του μαθήματος της Ιστορίας στο σχολείο και μέσα από τη δημόσια συζήτηση για θέματα ιστορίας, ή το ζήτημα της διάστασης που συχνά παρατηρείται ανάμεσα στην Ιστορία των ειδικών ιστορικών και την «επίσημη» σχολική εκδοχή της ιστορίας αλλά και τη δημόσια ιστορία γενικότερα. Ακόμα, το πώς πολιτικοί στόχοι και γενικότερες κοινωνικές τάσεις μιας εποχής επηρεάζουν τον τρόπο διδασκαλίας της Ιστορίας. Ομιλητές: Κώστας Αγγελάκος: Επίκουρος Καθηγητής Παιδαγωγικών στο Τμήμα Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, Διευθυντής του περιοδικού Νέα Παιδεία Corine Defrance: Iστορικός/ερευνήτρια στο Γαλλικό Κρατικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (CNRS, IRICE, Paris), επισκέπτρια καθηγήτρια στο Freie Universität του Βερολίνου Γιώργος Κόκκινος: Καθηγητής Ιστορίας και Διδακτικής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου Αναστάσιος-Ιωάννης Μεταξάς: Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Πρόεδρος Επιστημονικού Συμβουλίου του Εργαστηρίου Πολιτικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Συντονιστής: Ευάνθης Χατζηβασιλείου: Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
Οκτ
27
2011
Trentemoller – Shades of MarbleΑναρτήθηκε από terracomputerata στο From my ipod, με ετικέτες: TrentemollerΟκτ
26
2011
Η περιφραστική πέτραΑναρτήθηκε από terracomputerata στο Λογοτεχνία, με ετικέτες: ΔημουλάΟκτ
26
2011
Οι γυναίκες είναι τέχνη!Αναρτήθηκε από terracomputerata στο τέχνη, με ετικέτες: γυναίκεςΑπό τη γυναίκα των σπηλαίων μέχρι σήμερα. Και μια που μιλάμε για τρίχες, να σας συστήσω ένα εξαιρετικό ιστολόγιο, με αξιοζήλευτη τεκμηρίωση, τους βαψομαλλιάδες, Οκτ
26
2011
Τα ψηφιακά παιχνίδια είναι μία μορφή τέχνηςΑναρτήθηκε από terracomputerata στο παιχνίδι, με ετικέτες: ψηφιακά παιχνίδιαΟκτ
23
2011
Αλμοδόβαρ: Το δέρμα που κατοικώΑναρτήθηκε από terracomputerata στο κινηματογράφος, με ετικέτες: LA PIEL QUE HABITO, THE SKIN I INHABIT, THE SKIN I LIVE IN, ταινίες ΣΚ“Η Μυγαλή, η δηλητηριώδης αράχνη” του Τιερύ Ζονκέ ενέπνευσε τον Πέδρο Αλμοδόβαρ στη νέα του ταινία “Το δέρμα που κατοικώ”. Πρόκειται για μια απρόβλεπτη ιστορία εκδίκησης. Ενας πλαστικός χειρούργος (Μπαντέρας) προσπαθεί να δημιουργήσει νέο δέρμα για να βοηθήσει τη γυναίκα του που έχει υποστεί εγκαύματα σε όλο της το σώμα. Παράλληλα βιώνει ένα άλλο μεγάλο δράμα, το βιασμό της κόρης του. Στα πειράματά του, έχει ένα συνεργό, τη γυναίκα που τον μεγάλωσε (Παρέδες), και ένα πειραματόζωο. Απαγάγει το βιαστή της κόρης του (τον Κορνέτ) με σκοπό να τον βασανίσει και να τον εκδικηθεί. Οκτ
22
2011
Infinite Digital BookcaseΑναρτήθηκε από terracomputerata στο google, βιβλίο, με ετικέτες: Infinite Digital BookcaseH Google μας χάρισε μία ευχάριστη έκπληξη με την παρουσίαση της νέας ψηφιακής βιβλιοθήκης με την ονομασία “Infinite Digital Bookcase”.
http://workshop.chromeexperiments.com/bookcase και που έπεσα στην πρώτη αναζήτηση:
Οι επισκέπτες της έκθεσης “Παιχνίδι, Μάθηση και Τεχνολογία”, που διοργανώνεται από το Εργαστήριο Νέων Τεχνολογιών στην Επικοινωνία, την Εκπαίδευση και τα ΜΜΕ, με την υποστήριξη του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και τη συνεργασία της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, θα μπορούν όχι μόνο να δουν παραγωγές πολυμέσων αλλά και να παίξουν ψηφιακά παιχνίδια που δείχνουν ότι, ακόμη και μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή, η γνώση μπορεί να κερδίζεται μέσα από το χαμόγελο.
Η είσοδος στην εκδήλωση είναι ελεύθερη δωρεάν για όλους, και περισσότερες πληροφορίες παρέχονται από το Εργαστήριο Νέων Τεχνολογιών στην Επικοινωνία, την Εκπαίδευση και τα ΜΜΕ (http://www.media.uoa.gr/ntlab
Στην διαδραστική αυτή έκθεση φιλοξενούνται πρωτότυπα ψηφιακά παιχνίδια μαθησιακού σκοπού, όπως και άλλες ψηφιακές και αναλογικές παραγωγές με σκοπό την μάθηση μέσα από το παιχνίδι, οι οποίες διακρίθηκαν στις εκθέσεις (Serious Games Showcase & Best Practices) και Playful Learning Media που διοργανώθηκαν στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού επιστημονικού συνεδρίου ECGBL 2011, για την μάθηση μέσα από τα ψηφιακά παιχνίδια. Ταυτόχρονα, στην έκθεση συμπεριλαμβάνονται ψηφιακά παιχνίδια περιπέτειας όπως (Το Μαγικό Φίλτρο), παιχνίδια αφήγησης στην πλατφόρμα της (Μηλιάς) και άλλες πρωτότυπες παραγωγές από ερευνητικές ομάδες του Εργαστηρίου Νέων Τεχνολογιών, που έχουν διακριθεί για την ποιότητά τους σε διεθνείς διαγωνισμούς. Όλες αυτές οι παραγωγές θα είναι διαθέσιμες στους μικρούς και μεγάλους επισκέπτες της έκθεσης, για να τις εξερευνήσουν, να τις χαρούν αλλά και να δώσουν εντυπώσεις και κριτικές στους δημιουργούς που θα είναι παρόντες. Οκτ
16
2011
Tango mnémotechniqueΑναρτήθηκε από terracomputerata στο γλώσσα, με ετικέτες: Angelique Ionatos, Katerina Fotinaki, Tango mnémotechniqueΑν δυσκολεύονται οι μαθητές σας με την προσωπική αντωνυμία… Οκτ
16
2011
Το Πάθος Χιλιάδες ΦορέςΑναρτήθηκε από terracomputerata στο βιβλίο, με ετικέτες: Ζυράννα ΖατέληΗ Ζυράννα Ζατέλη διαβάζει ένα απόσπασμα από το βιβλίο της : ¨”Το Πάθος Χιλιάδες Φορές” (Καστανιώτης, 2009), μέρος 2ο της τριλογίας ¨” Με το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους”. (Το απόσπασμα από ένα CD ένθετο στο περιοδικό ” Οδός Πανός ” τχ. 150, Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2010, ” αφιέρωμα στην Ζ.Ζ.”) Το οπισθόφυλλο αναφέρει : “Τα πολύ παλιά τα χρόνια, στο ξεκίνημα των καιρών …Όποιος πίστεψε ότι οι νεκροί του πρώτου βιβλίου είχαν πεθάνει διαψεύσθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όταν γύρισαν όλοι οι «άσωτοι». Καταβεβλημένοι από τα στοιχεία της φύσης, από πάθη και έρωτες που δεν τους σήκωνε η πάνω μεριά της γης, τίναξαν από τον γιακά τους τα χώματα και επέστρεψαν θριαμβικά, για να δειπνήσουν όπως άλλοτε με τους ζωντανούς –μια νύχτα κόσμος ολόκληρος και το ανθρώπινο δράμα εν οίστρω–, μέχρι να έρθει η σεβαστή εκείνη ώρα, το πρώτο χάραμα, να ημερέψουν και να κρυφτούν ξανά ως όφειλαν στα σκότη. Και όλα τούτα υπό το άγρυπνο βαθύσκιωτο βλέμμα της Λεύκας, που αργότερα θα επιλέξει ως αληθινό της ψευδώνυμο το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους. Η μικρή ελαφίνα θα μεταμορφώνεται λίγο-λίγο σε γυναίκα, πάντα αινιγματική, ταγμένη στα δοξαστικά ξοδέματα της πένας της και προορισμένη να μιλάει στις ψυχές όπως μιλούν τα φύλλα όταν τ’ αγγίζει ο αέρας, περιφρουρώντας και μαζί απεικονίζοντας ανείπωτα μυστικά… Στον μαγικό κόσμο της Ζυράννας Ζατέλη μας ταξιδεύει και αυτή τη φορά το νέο της βιβλίο Το πάθος χιλιάδες φορές, όπου το φανταστικό περιπλέκεται με το πραγματικό, η ζωή αναμετριέται με τον θάνατο και καλά κρυμένα μυστικά έρχονται στην επιφάνεια. Το μυθιστόρημα, αυτοτελές και αύταρκες, συνιστά γεφύρωμα μεταξύ του πρώτου και του τρίτου βιβλίου της τριλογίας Με το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους. Σε αυτό ο αναγνώστης παρακολουθεί τη διαδρομή ενός ιδιαίτερου κοριτσιού, της Λεύκας, από την παιδική ηλικία προς την ενηλικίωση. Με φόντο το υποβλητικό τοπίο της υπαίθρου της βόρειας Ελλάδας, εκτυλίσσονται θαυμαστά και απρόβλεπτα επεισόδια που επιδρουν καθοριστικά στον ψυχισμό της μικρής ηρωίδας και την οδηγούν ανέκκλητα σε μια διττή μεταμόρφωση: αφενός σε συγγραφέα, αφετέρου σε ψυχοπομπό. Συνεργοί σε αυτή τη μεταμόρφωση γίνονται τα έμψυχα αλλά και τα άψυχα στοιχεία της ζατελικής φαντασίας, οι ζωντανοί αλλά και οι νεκροί, ο φυσικός κόσμος αλλά και ο μεταφυσικός, σ’ ένα βιβλίο που εξυψώνει τον έρωτα, το θάνατο, το πάθος και τον πόνο, σε μεγαλειώδη συστατικά της ζωής, της τέχνης και της δημιουργίας. Οκτ
16
2011
RestlessΑναρτήθηκε από terracomputerata στο κινηματογράφος, με ετικέτες: Gus Van Sant, restless, ταινίες ΣΚΟ Ενώχ Μπρέι και η Άναμπελ Κότον, δύο κοινωνικά απροσάρμοστοι νέοι με παραπλήσια κοσμοθεωρία, αποφασίζουν να περάσουν παρέα τις τελευταίες μέρες του φθινοπώρου, επιστρατεύοντας τα νιάτα, την παιχνιδιάρικη διάθεση, αλλά και την αστείρευτη δημιουργικότητά τους, σε μια προσπάθειά τους να αποδεχτούν το γεγονός πως ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, δεν αποτελεί παρά αναπόσπαστο κομμάτι του «μεγάλου πλάνου της ζωής». H νέα σκηνοθετική δουλειά του Γκας Βαν Σαντ σε σενάριο του ανερχόμενου ηθοποιού και συγγραφέα Τζέισον Λιου, βασισμένο σε μια συλλογή από σύντομα θεατρικά έργα του. Για μια ακόμη φορά μετά το «Milk», ο Γκας Βαν Σαντ γύρισε κάποιες σκηνές χωρίς καθόλου διαλόγους, στοχεύοντας στο να εκφράσουν οι ηθοποιοί του αυτά που νιώθουν μόνο με το βλέμμα και τις συσπάσεις του προσώπου τους. Μια αλλόκοτη, ιδιόμορφη προσέγγιση πάνω στο ζήτημα της θνητότητας». Οκτ
16
2011
Αι ειδοί του ΜαρτίουΑναρτήθηκε από terracomputerata στο κινηματογράφος, με ετικέτες: ταινίες του ΣΚΚαλοφτιαγμένη, απολαυστική παραβολή για το τέλος των αξιών. Ο Αρτεμίδωρος προσπάθησε να προειδοποιήσει τον Ιούλιο Καίσαρα (δίδοντας του ένα σημείωμα) για το σχέδιο δολοφονίας του από τους Βρούτο και Κάσσιο. Ευκαιρία να θυμηθούμε το ομώνυμο ποιήμα του Καβάφη: Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή. Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια· Οκτ
14
2011
Τάξη και αταξίαΑναρτήθηκε από terracomputerata στο βιβλίο, σχολείο, με ετικέτες: Τάξη και αταξία
Κυκλοφορεί εντός του Οκτωβρίου εν μέσω αταξίας… Επιμέλεια: Μάριος Κουκουνάρας-Λιάγκης |
|
Οι σημερινές προκλήσεις
Άρθρα (RSS)