Το πτυχίο μου γράφει ιστορικό και αρχαιολογικό τμήμα της Φιλοσοφικής. Μου θυμίζει τα όνειρα που είχαμε με τους συμφοιτητές μου όταν μπαίναμε στο Πανεπιστήμιο και την απογοήτευση που εισπράξαμε με τα χρόνια, όταν καταλάβαμε ότι μάλλον δεν θα εξασκούσαμε ποτέ το επάγγελμα του αρχαιολόγου.
Τις προάλλες γνώρισα μία απόφοιτο του αρχαιολογικού ετών 36 η οποία μου διηγήθηκε την περιπέτειά της ανά την επικράτεια για να βρει δουλειά. Πλέον έχει φτάσει στην απόγνωση γιατί δεν κατόρθωσε να “τρουπώσει” κι επειδή συμπλήρωσε 24 μήνες ως εποχιακή της απαγορεύουν να καταθέσει νέα αίτηση.
Μου φάνηκε αδιανόητο. να σπουδάζεις τόσα χρόνια, να ιδρώνεις την καρέκλα στα μεταπτυχιακά, να εγκαταλείπεις τα πάντα για να τρέχεις σε σωστικές ανασκαφές και μόλις συμπληρώνεις δύο χρόνια να σου λένε δεν μας κάνετε; Σε μία χώρα που όπου κι αν σκοντάψεις θα βρεις απομεινάρια του παρελθόντος;
Εκατοντάδες Ηρακλειώτες διαμαρτυρήθηκαν σιωπηλά την Παρασκευή το βράδυ έξω από το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, το οποίο παραμένει κλειστό εδώ και περίπου πέντε χρόνια, χωρίς να υπάρχει ένα συγκροτημένο χρονοδιάγραμμα λειτουργίας του στο προσεχές μέλλον.
Τώρα πρέπει να πάω να διδάξω τα παιδιά που ετοιμάζονται για τις εξετάσεις τους για να σπουδάσουν αρχαιολόγοι…
Και το τραγελαφικό: οι πτυχιούχοι της αρχαιολογίας δεν μπορούν να εργαστούν ως ξεναγοί γιατί το σωματείο των ξεναγών γνωρίζει και προφυλάσσει τα δικαιώματά του. Κλειστό το κλαμπ. Σορυ, δεν θα πάρετε.
Οι αρχαιολόγοι έχουν άραγε δικαιώματα; Κατά τα άλλα κοπτόμαστε για την ιστορία μας…
Οι Momix έρχονται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Και συγκεκριμένα στο Θέατρο Παλλάς από τις 24 έως 28 Νοεμβρίου και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης από την 1η έως τις 4 Δεκεμβρίου 2010.
«Σκηνικός πλούτος, φυσική τόλμη, απέριττη ομορφιά, μέγιστη έμπνευση, ύμνος στη δόξα του ανθρώπινου σώματος. Οι μυστικές δυνάμεις του σύμπαντος συνωμότησαν σε μία παράσταση συναρπαστική, που όμοιά της δεν έχει ποτέ ξανά εκκολαφθεί.» LE MONDE
O Παντελής Μπουκάλας θέτει κάποια ζητήματα για τα λογοτεχνικά βραβεία από τις σελίδες της Καθημερινής:
Mε αφορμή την απονομή στον Περουβιανό συγγραφέα Μάριο Βάργκας Λιόσα του Νομπέλ Λογοτεχνίας, ξανάρθε στο προσκήνιο το ζήτημα της σχέσης της πολιτικής με τη λογοτεχνία. Δεν εννοώ εδώ την πολιτικότητα της ίδιας της λογοτεχνίας, τη στράτευσή της με τη μια ή την άλλη μορφή, αλλά την παρείσδυση ή και επικράτηση πολιτικών παραμέτρων στην αποτίμησή της, οπότε τα κριτήρια θολώνουν και η αξιολόγηση κάθε άλλο παρά αμερόληπτη και απροσωπόληπτη αποβαίνει. Δύο λοιπόν τα ερωτήματα, όχι πρωτότυπα είναι η αλήθεια, αφού επανέρχονται με κάθε απονομή του Νομπέλ. Το πρώτο, πόσο βαραίνει η πολιτική στην απόφαση των δεκαοκτώ ισόβιων μελών της Σουηδικής Ακαδημίας για τον ετήσιο εκλεκτό τους. Πόσο καθοριστικά, δηλαδή, δρουν καθαρά εξωλογοτεχνικές παράμετροι, λ.χ. η επιθυμία των ακαδημαϊκών να εκδηλώσουν τη συμπάθειά τους για κάποια χώρα που εξέρχεται από τυραννικό καθεστώς, έστω κι αν η αξία του έργου των λογοτεχνών της υπολείπεται της αξίας λογοτεχνημάτων άλλων χωρών, δημοκρατικών, αν συγκριθούν με γραμματολογικά μέτρα και σταθμά. Επίσης, πόσο δραστική αποδεικνύεται (τόσο που να παραχαράσσεται οτιδήποτε αφορά τη λογοτεχνία) η εξωλογοτεχνική φήμη ή αίγλη κάποιας προσωπικότητας.
Ως προς την πολιτικότητα των κριτηρίων της σουηδικής Ακαδημίας δεν χωρεί αμφισβήτηση. Από τη μια δεκαετία στην άλλη, η επιλογή των λογοτεχνών που βραβεύονται δεν είναι άσχετη από τα πολιτικοϊδεολογικά ρεύματα των καιρών ούτε από το είδος των ιδεών τις οποίες προβάλλει το έργο τους. Τούτου δοθέντος, μοιάζει λογικό αυτό που δεν είναι καθόλου λογοτεχνικό, να μένουν δηλαδή εκτός του κανόνα των βραβευτέων πνεύματα και έργα αντισυμβατικά ή αιρετικά. Και επίσης λογικό το ότι ο Ουίνστον Τσόρτσιλ δεν κοπίασε να αποσπάσει το 1953, με τα Απομνημονεύματά του και μόνο, το Νομπέλ Λογοτεχνίας, ένα βραβείο δηλαδή για το οποίο δεν κρίθηκαν άξιοι ο Κάφκα, ο Τζόις, ο Μπροχ, ο Ντίλαν Τόμας, ο Σελίν, ο Προυστ, ο Μούζιλ, ο Καλβίνο, ο Πάουντ, ο Πεσόα, ο Μπόρχες, ο Μπέρνχαρντ και, από τους ζώντες, ο Κούντερα και ο Ροθ (τα ονόματα όλων αυτών των λογοτεχνικά υποδεέστερων τόσο του Τσόρτσιλ όσο και του Μπέρτραντ Ράσελ, που και αυτός, παρότι μη λογοτέχνης αλλά φιλόσοφος, τιμήθηκε με το Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1950, τα θύμισε ο Ηλίας Μαγκλίνης στην «Καθημερινή» του Σαββάτου 16 Οκτωβρίου)· τουλάχιστον για τον Παλαμά, τον Καβάφη, τον Καζαντζάκη και τον Σικελιανό έχουμε να σκεφτόμαστε ημιπαρηγορητικά ότι έγραψαν σε περιφερειακή, «αδύναμη» γλώσσα, και οι δύο εξ αυτών, οι νεότεροι, καίτοι προταθέντες ως υποψήφιοι το 1950 (όπως και ο Παλαμάς το 1929), υπονομεύτηκαν από την ίδια τους τη μετεμφυλιακή πατρίδα.
Κρισιμότερο πιστεύω είναι το δεύτερο ερώτημα-ζήτημα, που μάλιστα έχει βαθύτατες τις ρίζες του, στον καιρό των Μηδικών πολέμων, όταν η πόλη των Θηβών μήδισε και ο μέγας Πίνδαρος είχε συντελέσει σε αυτό, υμνώντας την ουδετεροφιλία, για να αλλάξει στάση μετά τη νίκη των Ελλήνων: Πόσο επηρεάζεται ή πόσο πρέπει ή δεν πρέπει να επηρεάζεται η κρίση του αναγνώστη (είτε στον δήμο ανήκει είτε στους σοφιστές που αποδίδουν βραβεία και τιμές) από τα πολιτικά και ιδεολογικά γνωρίσματα όχι τόσο του λογοτεχνικού έργου ενός συγγραφέα, ποιητή ή πεζογράφου, όσο του βίου του. Δηλαδή, χοντροκομμένα: Παραμένει μέγας ο Πίνδαρος ή απορρίπτεται μετά πολλών επαίνων; Κι ο «αντιδραστικός» Αριστοφάνης μετράει ή όχι ως ποιητής; Και πιο κοντά στα δικά μας χρόνια: Είναι σπουδαίος συγγραφέας ο Φερντινάν Σελίν (ή ο Εζρα Πάουντ) ή μήπως ο αχαλίνωτος αντισημιτισμός του και ο έμπρακτος φιλοναζισμός του μηδενίζουν την αξία των λογοτεχνημάτων του, ακόμα και όσων είχε γράψει πριν από τη μεταστροφή του; Ή μήπως πρέπει να τον κόψουμε περίπου στη μέση και να πούμε, αν είμαστε αριστεροί, πως είναι θαυμάσιος συγγραφέας έως το 1936, ενόσω δηλαδή έκλινε προς τις ιδέες της σοσιαλιστικής Αριστεράς, και κάκιστος έκτοτε, και να ισχυριστούμε το αντίθετο αν είμαστε δεξιοί; Ή, ακόμα πιο κοντά: Μηδενίζεται (ή αυξάνεται, ανάλογα με το πολιτικοϊδεολογικό πρίσμα του αναγνώστη-κριτή) η αξία της λογοτεχνικής παραγωγής του Μάριο Βάργκας Λιόσα αν συναρτηθεί με τις νεοφιλελεύθερες από ένα σημείο κι έπειτα ιδέες του (που τον κατέστησαν και υποψήφιο της Κεντροδεξιάς για την προεδρία του Περού το 1990) και με τον ρητό θαυμασμό του για τη Μάργκαρετ Θάτσερ και την πολιτική της;
Ακόμα πιο βάναυσα: Είναι μέτριος ποιητής ο Σεφέρης, όπως πρεσβεύουν ορισμένοι, «επειδή ήταν δεξιός»; Είναι μέτριος ποιητής ο Ρίτσος, όπως πρεσβεύουν άλλοι, από την αντίπερα όχθη, «επειδή ήταν αριστερός»; Και είναι χείριστος ποιητής ο Καβάφης επειδή κάποιοι αποφάσισαν να του φορτώσουν αναδρομικά μια (ανύπαρκτη) συνυπογραφή του σε επιστολή Αλεξανδρινών, το 1928, υπέρ της «Ενωσης Ελλήνων Φασιστών»; Και τι κάνουμε με τον Παλαμά; Τον προσκυνούμε (ή τον σταυρώνουμε, ανάλογα με τις απόψεις μας) όταν γράφει, το 1913, «Στου κόσμου τους θησαυριστές το βιος σου, εργάτη, νόμοι / που τρώνε αδικητές χωρίς ντροπή. / Αγκαλιαστείτε αδέρφια, ορθοί! Με μια καρδιά, μια γνώμη, / Δικαιοσύνη, βρόντηξε, και λάμψε, Προκοπή», τον σταυρώνουμε (ή τον δοξάζουμε, κατά το πιστεύω μας) όταν λέει, το 1922, «Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας οι λύκοι! Οι λύκοι! / Στα όπλα, Ακρίτες! Μακριά και οι φαύλοι και οι περιττοί, / καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι, / για λόγους άδειους ή για του ολέθρου τα έργα βαλτοί», και τον ακούμε προσεκτικά όταν αυτοκρίνεται το 1929: «Εργάτη, είδα το δίκιο σου κι έλεα να ξεκινήσω / να σταθώ πλάι σου… Μια φωνή μού έκραζε πάντα: Πίσω! / Να ήταν το αίμα μέσα μου που ρέει του νοικοκύρη / να ήταν η Μούσα ρηγικό που μου ‘δωσε ψαλτήρι;»
Προφανώς η στάση κάθε λογοτέχνη ως πολίτη, οι επιλογές και οι κοσμοαντιλήψεις του, δεν αφήνουν ανεπηρέαστη τη λογοτεχνική του οπτική και βρίσκουν τον τρόπο να την προσανατολίσουν, προσωρινά ή μονιμότερα – γιατί δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι και οι συγγραφείς έχουν δικαίωμα στην αναθεώρηση, την αναστοχαστική αυτοκριτική και την αυτοαναίρεση ακόμα· αντιφατικοί άνθρωποι είναι κι αυτοί και εξελισσόμενοι, όπως όλοι, όχι εξαρχής και τελεσίδικα σχηματισμένοι. Αν ωστόσο το μόνο που καταφέρνουν με τη γραφή τους, ή το μόνο που θέλουν να καταφέρουν είναι, δημαγωγώντας, να την καταστήσουν (ή να την καταντήσουν) άμουσο αχθοφόρο των ιδεολογημάτων τους, μπορεί να γευτούν πρόσκαιρη φήμη αλλά γρήγορα θα αποκαλυφθεί η λογοτεχνική μετριότητά τους. Οσο τίμιο είναι λοιπόν να μη χρησιμοποιούμε τη λογοτεχνική αξία ενός συγγραφέα σαν συχωροχάρτι ή άλλοθι για τις πολιτικές επιλογές που σημάδεψαν τον βίο τους, άλλο τόσο τίμιο είναι να αποφασίσουμε ότι δεν αγαπάμε αποκλειστικά τους λογοτέχνες που συμφωνούν με τα δικά μας ιδεολογικά και πολιτικά πιστεύω ή όσους υιοθετούν την τεχνοτροπία και την αισθητική της προτιμήσεώς μας. Η λογοτεχνία θέλει φανατικούς της ανάγνωσης αλλά κανενός άλλου είδους φανατισμό.
Η ταινία θρύλος του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Η Μητρόπολη παρουσιάζει μια πόλη του μέλλοντος χωρισμένη σε δύο ζώνες, με τεράστιες σκηνογραφίες και μεγάλα πλήθη. Στους κήπους της, μέσα σε οργιστική χλιδή, ζουν οι άρχοντες. Στα υπόγεια, εξαθλιωμένοι εργάτες με σκυφτούς ώμους και μηχανικό βάδισμα, δουλεύουν σκληρά σε παράλογα έργα. Ανάμεσά τους ζει και η Μαρία, μια προφήτισσα που προσπαθεί ειρηνικά να τους αφυπνίσει. Η άρχουσα τάξη επιδιώκοντας τη σύγκρουση, διατάζει έναν εφευρέτη να κατασκευάσει ένα ρομπότ με τη μορφή της Μαρίας, προκειμένου να παρασύρει τους εξεγερμένους σε μια αυτοκαταστροφική επανάσταση. Ο Lang χρησιμοποιεί το εξπρεσιονιστικό στιλιζάρισμα με μεγάλη επιτυχία, κυρίως στις ομαδικές σκηνές με τους εργάτες, το περπάτημα των οποίων αναπτύσσεται σε σχηματισμούς με κλιμακωτή διάταξη, συγκροτώντας ορθογώνια ή ρομβοειδή τμήματα χορογραφικής ακρίβειας. Το πλήθος αυτό συγκροτούσε μια συμπαγή, ζοφερή μάζα, συχνά καταθλιπτική, που εκτελούσε κινήσεις μηχανικές. Απρόσωπα καμπουριασμένα, χαμερπή, άψυχα άτομα, που τα ρούχα τους δεν προδίδουν κάποια γνωστή ιστορική περίοδο, όταν φτάνει η ώρα της αλλαγής της βάρδιας στοιβάζονται, στερούμενοι ατομικής ύπαρξης, στους ανελκυστήρες, δημιουργώντας ένα μοναδικά ακραίο στιλιζάρισμα. Τα σπίτια τους σε σχήμα κύβων, τοποθετημένα γεωμετρικά, ενισχύουν τη μονοτονία της υπόγειας πολιτείας. Ο Lang χειρίζεται τους φωτισμούς μ’ έναν αξιοθαύμαστο τρόπο: η φουτουριστική πολιτεία μοιάζει να είναι μια μεγαλειώδης πυραμιδοειδής συγκέντρωση ουρανοξυστών που τρεμολάμπουν. Τα «ταχυδακτυλουργικά» πλάνα σε συνδυασμό με τον περίτεχνο φωτισμό, δημιουργούν στην αντίθεση των φωτισμένων παραθύρων, μια σκακιέρα. Το στούντιο που κατασκευάστηκε ήταν τεράστιο και αυτό φαίνεται στους αχανείς δρόμους και στις προεξέχουσες γέφυρες. Με τη βοήθεια διαφόρων τρικ με καθρέπτες οι προσόψεις των κατοικιών μεγεθύνονται. Μια φιλμική αποκάλυψη της τεράστιας αρχιτεκτονικής παιδείας του σκηνοθέτη. Στο Οργουελικό αυτό σύμπαν της ιστορίας, η νοηματική δομή ξαφνικά αποχωρίζεται τις υφές της λογικής, επενδύοντας σε γραμμικές ασυνέχειες που αποσπούν το ενδιαφέρον του θεατή από την αφηγηματική εξέλιξη. Έτσι η εικονική πραγματικότητα του πλασματικού σύμπαντος κατακτά το προσκήνιο του ενδιαφέροντος, μετατρέποντας ανά διαστήματα το «Metropolis» σε ένα οργασμικό σύμπαν τεχνικών κινηματογράφησης και φουτουριστικής αναπαράστασης. Η ταινία λόγω του αμφιλεγόμενου ιδεολογικού της φινάλε, με την ίδια ευκολία που μπορεί να χαρακτηριστεί «αριστερή», δεν πτόησε τους Ναζί να τη θέσουν επικεφαλής της κινηματογραφικής τους βιομηχανίας, εκμεταλλευόμενοι την καλλιτεχνική μεγαλοφυΐα ενός σκηνοθέτη ευρισκόμενου πάνω από το επίπεδο του νεωτερισμού, στο ρόλο ενός σπουδαίου οραματιστή. Ο Lang ωστόσο ανέκαθεν προέβαλλε το αριστούργημά του ως αντιαπολυταρχικό δημιούργημα. Σήμερα η ταινία υπάρχει μόνο σε ελλιπής κόπιες από μονταρισμένα κομμάτια που διασώθηκαν. Περισσότερο από το 1/4 της ταινίας θεωρείται χαμένο (σ’ αυτό συνέβαλε και το ότι μεγάλο μέρος της λογοκρίθηκε). Η έκδοση των 118 λεπτών είναι αυτή που κυκλοφορεί ευρέως. Όπως και να ‘χει το «Metropolis» στάθηκε το επιστέγασμα του βωβού γερμανικού κινηματογράφου και ο θεμέλιος λίθος της κινηματογραφικής αθανασίας του Fritz Lang.
…Δεν κοιμήθηκα ακόμα, ούτε και ελπίζω να κοιμηθώ. Χωρίς τίποτα να μου αποσπά την προσοχή, και γι΄αυτό δεν κοιμάμαι, ή να με βαραίνει στο σώμα μου, και γι΄αυτό δεν ησυχάζω, κείμαι στη σκια, που το ακαθόριστο φεγγαρόφωτο των φανοστατών του δρόμου καθιστά ακόμα πιο έρημη, κείμαι τη ναρκωμένη σιωπή του αποξενωμένου κορμιού μου. Δεν ξέρω να σκεφτώ από τη νύστα που έχω. Δεν ξέρω να αισθανθώ από τον ύπνο που δεν μου έρχεται.
Όλα γύρω μου είναι το γυμνό, αφηρημένο σύμπαν, καμωμένο από νυχτερινές αρνήσεις. Διαιρούμαι σε κουρασμένο και ανήσυχο και κατορθώνω ν΄αγγίξω με την αίσθηση του σώματος μια μεταφυσική γνώση του μυστηρίου των πραγμάτων. Ενίοτε η ψυχή μου γίνεται μαλθακή, και τότε οι άμορφες λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής επιπλέουν στην επιφάνεια της συνείδησης, και καταγίνομαι με λογιστικές πράξεις στην επιφάνεια του δεν μπορώ να κοιμηθώ. Άλλες φορές πάλι, ξυπνάω μέσα από το μισοΰπνι στο οποίο λίμναζα, και αόριστες εικόνες, με χρώματα ποιητικά και ακούσια, ξετυλίγουν το αθόρυβο θέαμά τους μέσα από την αφηρημένη μου σκέψη. Τα μάτια μου δεν είναι εντελώς κλειστά. Την αδύναμη όρασή μου περιβάλλει ένα φως που έρχεται από μακριά. Είναι οι δημόσιοι φανοστάτες, που είναι αναμμένοι κάτω μακριά στα ερημωμένα πέρατα του δρόμου.
Να πάψω, να κοιμηθώ, να αντικαταστήσω αυτή την ενδιάμεση συνείδηση με καλύτερα πράγματα, μελαγχολικά που να τα λέω μυστικά σε κάποιον που δεν θα με γνώριζε!…
Να πάψω, να διαβώ ρευστός και διπλανός, πλημμυρίδα και άμπωτις ενός απέραντου ωκεανού, σε ακτές ορατές, τη νύχτα που στα αλήθεια θα κοιμόμαστε!… Να πάψω, να είμαι άγνωστος και εξωτερικός, θρόισμα των κλαδιών σε δεντροστοιχίες απομακρυσμένες, ελαφρύ φυλλορρόημα, που το αναγνωρίζεις από τον ήχο παρά από την πτώση των φύλλων, θαυμαστό πέλαγος των συντριβανιών πέρα μακριά, κι όλο το ακαθόριστο των πάρκων τη νύχτα, χαμένων ανάμεσα σε ατελείωτα συμπλέγματα, φυσικούς λαβυρίνθους του ερέβους!… Να πάψω, να τελειώσω οριστικά, αλλά να επιβιώσω μεταφορικά, να είμαι η σελίδα ενός βιβλίου, η μπούκλα απ΄τα λυτά μαλλιά, το λίκνισμα της περικοκλάδας δίπλα στο μισάνοιχτο παράθυρο, τα ασήμαντα βήματα στο λεπτό χαλίκι στη στροφή του δρόμου, ο τελευταίος καπνός που αναθρώσκει στο χωριό που κοιμάται, το μαστίγιο που ξέχασε ο αμαξάς στην όχθη του πρωινού μονοπατιού… Το παράλογο, η σύγχυση, η εξαφάνιση- όλα όσα δεν είναι ζωή…
Και κοιμάμαι, με τον τρόπο μου, χωρίς ύπνο μήτε ανάπαυση, αυτή τη φυτοζωούσα ζωή της φαντασίας, και κάτω από τα ανήσυχα βλέφαρά μου ταλαντεύεται, σαν τον ήρεμο αφρό μιας βρώμικης θάλασσας, η μακρινή αντανάκλαση των φανοστατών του δρόμου.
Συγκεντρώνουν καταγγελίες για τις προβληματικές υποδομές πρόσβασης
Του Κωστα Δεληγιαννη
Ανελκυστήρες σε σταθμούς των ΗΣΑΠ που παραμένουν πολλές ημέρες χαλασμένοι χωρίς να εξυπηρετούν άτομα με κινητικές δυσκολίες. Φανάρια για τυφλούς τα οποία δεν λειτουργούν, αν και βρίσκονται σε πολυσύχναστους δρόμους. Μέχρι πρόσφατα, για να υποδείξει κάποιος τέτοιου είδους προβλήματα, αυτό που θα μπορούσε να κάνει είναι να τα αναφέρει στην αρμόδια υπηρεσία – χωρίς βέβαια να διασφαλίζεται πως η αναφορά του δεν θα παραμείνει καταχωνιασμένη σε ένα συρτάρι.
Σήμερα, έχει τη δυνατότητα να τη δημοσιοποιήσει μέσω του AMEA hotspotting (www.amea.eu), μια διαδικτυακή πλατφόρμα που στοχεύει να συγκεντρώνει όσο το δυνατόν περισσότερα ανάλογα προβλήματα–καταγγελίες απ’ όλη την Ελλάδα, τα οποία θα καταγράφουν οι ίδιοι οι πολίτες, ενημερώνοντας παράλληλα τους υπόλοιπους χρήστες για το αν και πότε επιλύθηκαν. Διαδικασία για την οποία δεν χρειάζονται ιδιαίτερες τεχνικές γνώσεις, αφού κάθε καταχώριση γίνεται μέσω μιας ηλεκτρονικής φόρμας όπου συμπληρώνεται η διεύθυνση και η περιγραφή του προβλήματος, ώστε η αναφορά να «καρφιτσωθεί» στον ηλεκτρονικό χάρτη του site. Επίσης, ο καταγγέλλων έχει τη δυνατότητα να «ανεβάσει» και φωτογραφία ή βίντεο.
Αν και η εφαρμογή λειτουργεί δοκιμαστικά προς το παρόν, «ο απώτερος στόχος είναι γύρω από το AMEA hotspotting να δημιουργηθεί μία κοινότητα χρηστών που θα εμπλουτίζει συστηματικά τη λίστα με τις ελλιπείς υποδομές πρόσβασης σε δημόσιους χώρους για άτομα με αναπηρία», τονίζει στην «Κ» ο Κωνσταντίνος Σταθάκος, ο προγραμματιστής που ανέπτυξε εθελοντικά τη συγκεκριμένη πλατφόρμα. Αλλωστε, αν και για διαφορετικούς σκοπούς, τέτοιες πλατφόρμες επισήμανσης καθημερινών προβλημάτων από τους ίδιους τους πολίτες χρησιμοποιούνται με επιτυχία εδώ και χρόνια στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, το βρετανικό FixMyStreet.com και το αμερικανικό Seeclickfix συγκεντρώνουν περίπου 900 αναφορές την εβδομάδα – κυρίως για βλάβες στους δρόμους, σκουπίδια σε δημόσιους χώρους και ελλιπή σηματοδότηση.
«Καθώς οι χρήστες μπορούν να ενημερώνουν για την ανταπόκριση που έδειξαν οι δημόσιοι φορείς στις αναφορές τους, ουσιαστικά αποτελούν κι ένα εργαλείο άσκησης πίεσης και ελέγχου των κρατικών και δημοτικών φορέων», συμπληρώνει ο κ. Σταθάκος. Κάτι που αποδεικνύεται εξάλλου από το γεγονός ότι στο FixCyprus (το κυπριακό ανάλογο του FixMyStreet που λειτουργεί μόλις τέσσερις μήνες), έχουν υποβληθεί περισσότερα από 150 σχόλια από επίσημους λειτουργούς.
Στην περίπτωση του AMEA hotspotting, και μόνο η καταγραφή των ελλιπών υποδομών θα σήμαινε κατ’ αρχάς πως τα άτομα με ειδικές ανάγκες θα μπορούσαν να προγραμματίσουν τις καθημερινές τους μετακινήσεις, ελαχιστοποιώντας τον φόβο να έρθουν αντιμέτωποι με δυσάρεστες εκπλήξεις. Και ο δημιουργός του είναι αισιόδοξος για το μέλλον της πλατφόρμας, κρίνοντας από τη μεγάλη διάδοση που έχουν τα, ελάχιστα ακόμα, ανάλογα εγχειρήματα στη χώρα μας. Με σημαντικότερο παράδειγμα το PIN Project, μια εφαρμογή που προήλθε από τη συνεργασία του πόρταλ msfree.gr με το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς» η οποία ξεκίνησε να λειτουργεί από το 2007 και έχει μέχρι σήμερα συγκεντρώσει χιλιάδες αναφορές από απλούς χρήστες. Στο PIN Project, κάθε επισκέπτης μπορεί να «μαρκάρει» τα σημεία στον χάρτη της Αττικής που θεωρεί επικίνδυνα για τους οδηγούς –λόγω κακοτεχνιών ή κακής ορατότητας– βαθμολογώντας την επικινδυνότητά του. Οι εθελοντές του Ινστιτούτου αναλαμβάνουν μάλιστα να επιβεβαιώσουν τις καταγγελίες, να τις μεταφέρουν στην αρμόδια δημοτική αρχή, και να επαληθεύσουν την αποκατάσταση των βλαβών.
Εξίσου μεγάλη απήχηση έχει όμως και το illegalsigns.gov.gr το οποίο, αν και δημιουργήθηκε κατόπιν εντολής του πρωθυπουργού, στηρίζεται στη συμμετοχή των πολιτών, που υποδεικνύουν τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες οι οποίες θα ξηλωθούν – με τις επιβεβαιωμένες καταγγελίες να αγγίζουν σήμερα τις 900. «Οταν δεν προέρχεται από κάποια κρατική πρωτοβουλία, η απαραίτητη προϋπόθεση για να λειτουργήσει μια τέτοια πλατφόρμα είναι η μεγάλη συμμετοχή χρηστών, αλλά και εθελοντών οι οποίοι θα βοηθήσουν στη διαχείρισή της, επαληθεύοντας τις αναφορές ή εξελίσσοντας τις δυνατότητές της», λέει ο κ. Σταθάκος, σημειώνοντας ότι προς το παρόν το AMEA hotspotting δεν μπορεί να επιβεβαιώσει τις καταγγελίες που «ανεβαίνουν» για άλλες πόλεις πλην της Αθήνας.
Ανοιχτό λογισμικό
Η πλατφόρμα του AMEA hotspotting έχει δημιουργηθεί με το ανοιχτό ελεύθερο λογισμικό Usahidi, η ιστορία του οποίου δείχνει έτσι κι αλλιώς με ποιο τρόπο το Ιντερνετ και οι νέες τεχνολογίες μπορούν να βοηθήσουν τους πολίτες να συμμετάσχουν ενεργότερα στα κοινά. Aλλωστε, η αρχική εφαρμογή του λογισμικού έγινε με το ομώνυμο site που ανέπτυξαν το 2007 στην Κένυα δεκάδες μπλόγκερ και προγραμματιστές, με σκοπό οι κάτοικοι της αφρικανικής χώρας να μπορούν να αναρτήσουν τις μαρτυρίες τους για τα κρούσματα νοθείας σε εκλογές. Κάθε τέτοια καταγγελία σημειωνόταν σε έναν online χάρτη, ενώ μη κυβερνητικές οργανώσεις, διεθνή ΜΜΕ και δημοσιογράφοι αναλάμβαναν να τη διερευνήσουν.
Σύντομα, το ίδιο software χρησιμοποιήθηκε για την καταγραφή περιστατικών ρατσιστικής βίας στη Νότια Αφρική, για τη συγκέντρωση καταγγελιών σχετικά με την τεχνητή έλλειψη σημαντικών φαρμάκων σε νοσοκομεία πολλών ανατολικοαφρικανικών κρατών, ενώ επιστρατεύθηκε και από το τηλεοπτικό δίκτυο του Al Jazeera με σκοπό τη συλλογή μαρτυριών κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα, το 2008 – 2009. Oπως επίσης απέδειξε η διαχείριση των ανθρωπιστικών κρίσεων μετά τους σεισμούς στην Αϊτή και στη Χιλή, το Usahidi μπορεί να βοηθήσει τις διεθνείς οργανώσεις.
Μπορεί το Skype να είναι ήδη η πιο δημοφιλής υπηρεσία για την πραγματοποίηση βιντεοκλήσεων μέσω του Διαδικτύου, όμως η νέα έκδοση Skype 5.0 που κυκλοφόρησε πρόσφατα περιέχει σημαντικές βελτιώσεις, που δίνουν στην υπηρεσία σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι των ανταγωνιστών της. Eτσι, το νέο πρόγραμμα συνοδεύεται από ένα σημαντικά βελτιωμένο περιβάλλον χρήσης και όπως υποστηρίζει η εταιρεία, παρέχει βελτιωμένη ποιότητα κλήσεων, αλλά και τη δυνατότητα για αυτόματη επαναφορά κλήσεων. Επίσης, το πρόγραμμα επισημοποιεί και στην πράξη τη συνεργασία Skype και Facebook, καθώς το Skype 5.0 δίνει τη δυνατότητα στον χρήστη να ενημερώνεται για ειδήσεις που αναρτούν οι επαφές του από την υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης.
Ανακοινώνοντας τη συνεργασία του με την ιστοσελίδα Slooh, το Google Earth επιτρέπει πλέον σε όλους τους χρήστες του οι οποίοι ασχολούνται ερασιτεχνικά με την αστρονομία να «ανεβάζουν» εικόνες, αλλά και να βλέπουν στιγμιότυπα που προσθέτουν άλλοι λάτρεις του Διαστήματος. Η συγκεκριμένη συνεργασία θα δώσει την ευκαιρία στην πλατφόρμα του ιντερνετικού κολοσσού να μεταδίδει αστρονομικά φαινόμενα την ώρα που αυτά συμβαίνουν και να εμπλουτίσει τη συλλογή της με εικόνες που επεξηγούνται και σχολιάζονται από τους ίδιους τους ερασιτέχνες που τις ανάρτησαν. Aλλωστε, η ιστοσελίδα Slooh έχει ήδη εγγεγραμμένα 50.000 μέλη.
Κάτι που έλειπε από το ελληνικό χωριό στο διαδίκτυο. Βλέπετε τόσες πύλες διαθέτουμε (κι άλλες τόσες σχεδιάζουμε) αλλά οι πληροφορίες για το ΣΕΠ παρέμεναν διασκορπισμένες σε πολλούς δικτυακούς τόπους. Ευτυχώς όμως γεννήθηκε ο διαδικτυακός τόπος (www.mysep.gr) που αναλαμβάνει να μας συμμαζέψει τα ακόλουθα θέματα: η παροχή πληροφοριών για τις σχολές και τα τμήματα των Πανεπιστημίων, των Τ.Ε.Ι., των σχολών δευτεροβάθμιας και μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, συνδέσμους ξένων πανεπιστημίων, νομοθεσίας πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, θέματα εξετάσεων, ειδικά θέματα για εκπαιδευτικούς, κ.α.
Είναι το προϊόν μιας διπλωματικής διατριβής. Μακάρι κι άλλες τέτοιες διατριβές να προσφέρουν πραγματικές υπηρεσίες στην εκπαιδευτική κοινότητα και να μην είναι μόνο περί όνου σκιάς…
Οι Μadrugada προκάλεσαν αίσθηση και μπήκαν σχεδόν βίαια στην μουσική ζωή μας, με το LP “Industrial Silence” του 1999, με το οποίο ήδη είχαν ανεβεί στην κορυφή των Νορβηγικών συγκροτημάτων. Στην χώρα τους ήρθε και η πρώτη αναγνώριση του ταλέντου τους μέσω της βράβευσης τους με το Νορβηγικό βραβείο καλύτερου ροκ συγκροτήματος του 1999. Το όνομα τους προέρχεται από την ισπανική ομώνυμη λέξη που σημαίνει “αυγή”, ενώ γενικά φέρνουν μια πολυεθνική διάσταση ως συγκρότημα. Νορβηγοί, με ισπανικό όνομα, αμερικάνικο (κυρίως) και βρετανικό ήχο.
Αρκετά «κρατήθηκε»· δεν άντεξε και «έσπασε» τη σιωπή του. Ο λόγος για τον ιδρυτή του Facebook Μark Zuckerberg, που εδώ και καιρό δεν είχε κάνει δηλώσεις για την σχετική με το Facebook ταινία του David Fincher, «The Social Network».
Και ενώ πληροφορίες διέρρεαν πως ο «κ. Facebook» ήταν ενοχλημένος με τον τρόπο που παρουσιαζόταν το προφίλ του στην ταινία, αποφάσισε να δώσει εξηγήσεις. Μιλώντας σε κοινό του Πανεπιστημίου του Stanford στην Καλιφόρνια, o Zuckerberg αρνήθηκε ότι το κύριο κίνητρό του ήταν ο οπορτουνισμός και η ανάδειξή του στην κοινωνική κλίμακα. Την ίδια στιγμή, διευκρίνισε πως η κοπέλα που είναι σήμερα μαζί του, η Priscilla Chan, ήταν μαζί του πριν από το εγχείρημα του Facebook. Mάλιστα, τόνισε ότι είναι ψευδές αυτό που αποτυπώνεται στην ταινία και τον θέλει να ξεκινά το facebook για να προσελκύει γυναίκες και να μπαίνει σε μεγάλα clubs.
«Οι δημιουργοί της ταινίας δεν μπορούν να καταλάβουν ότι υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που τους αρέσει να ‘χτίζουν’ πράγματα διότι τους αρέσει ακριβώς αυτό», είπε χαρακτηριστικά ο ιδρυτής του Facebook προσθέτοντας: «Βέβαια μου έκανε εντύπωση ότι είχαν ‘ξεσκονίσει’ την γκαρνταρόμπα μου. Οποιοδήποτε κοντομάνικο και ‘φλις’ εμφανίζεται στην ταινία, το έχω φορέσει».
Την ίδια στιγμή μάλιστα, σε πρόσφατή συνέντευξή του στον Νew Yorker, ο Ζuckerberg δήλωσε πως για τους πρώτες χρήστες του Facebook δεν μίλαγε με τα πλέον κολακευτικά λόγια· «οι ηλίθιοι…που με εμπιστεύτηκαν».
Στην τηλεοπτική ζώνη «DOC ON AIR» προβάλλονται ντοκιμαντέρ έρευνας και τεκμηρίωσης, καθώς και δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ και τηλεταινίες που υπογράφουν σημαντικοί δημιουργοί και είναι όλα παραγωγές υψηλών τεχνικών και καλλιτεχνικών προδιαγραφών. Είναι ο καρπός της σταθερής συνεργασίας της ΕΡΤ στο τομέα των συμπαραγωγών με μεγάλα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, εταιρίες παραγωγής και σκηνοθέτες και αποτελούν βραβευμένα ντοκιμαντέρ και παραγωγές που έχουν διακριθεί σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ. Τα περισσότερα από αυτά έχουν προβληθεί στο ευρωπαϊκό τηλεοπτικό κοινό, μέσα από τις συχνότητες μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών όπως οι ARTE, FR3, ARD, ZDF, RAI.
Τα ντοκιμαντέρ και οι παραγωγές της ζώνης «DOC ON AIR» καλύπτουν ένα εντυπωσιακό θεματολογικό εύρος περιλαμβάνοντας όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας: Ιστορία, Κοινωνία, Πολιτική, Περιβάλλον, Επιστήμη, Ιατρική, Πολιτισμός. Aκόμη, ταινίες που εισχωρούν στο σύνθετο πλέγμα των ανθρώπινων σχέσεων στον σύγχρονο κόσμο, δημιουργικά ντοκιμαντέρ από σημαντικούς σκηνοθέτες αλλά και από ανερχόμενους Έλληνες δημιουργούς.
Αρχικά στον δικτυακό τόπο της Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης μπορείτε να βρείτε 8 επεισόδια της σειράς «Eight days of Health in Europe«, μια σειρά που εστιάζει σε θέματα υγείας (περισσότερα στη σχετική ιστοσελίδα Health in Europe) και ένα επεισόδιο της σειράς «Τόπων Μνήμες«.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Το πτυχίο μου γράφει ιστορικό και αρχαιολογικό τμήμα της Φιλοσοφικής. Μου θυμίζει τα όνειρα που είχαμε με τους συμφοιτητές μου όταν μπαίναμε στο Πανεπιστήμιο και την απογοήτευση που εισπράξαμε με τα χρόνια, όταν καταλάβαμε ότι μάλλον δεν θα εξασκούσαμε ποτέ το επάγγελμα του αρχαιολόγου.
Άρθρα (RSS)