Τελικώς, το μάθημα της Ιστορίας παραμένει υποχρεωτικό στο λύκειο, μολονότι το υπουργείο είχε προσανατολιστεί στη μετατροπή του σε μάθημα επιλογής. Σε χθεσινό ρεπορτάζ του στην «Κ», ο Απ. Λακασάς σχεδόν προέβλεψε ότι η συγκεκριμένη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση θα ακυρωνόταν προτού ακόμη ξεκινήσει, «λόγω των “κραυγών” που υιοθετούν τα ελληνικά κόμματα», μολονότι το σκεπτικό των υπευθύνων του υπουργείου ήταν «λιγότερα υποχρεωτικά μαθήματα, περισσότερα μαθήματα επιλογής και μεγαλύτερη εμβάθυνση», κάτι που εκ πρώτης όψεως δεν είναι κακό. Η δική μου καχυποψία απέναντι σε τούτη την πρωτοβουλία έχει να κάνει κυρίως με το πώς θα σχεδιαζόταν όλο αυτό, πόσο μεθοδικά θα κινούνταν το υπουργείο, με το αν στόχευε σε ένα ευέλικτο, δραστικό σχήμα διδασκαλίας, αποφεύγοντας μιαν ακόμη απονεύρωση και αφυδάτωση της γνώσης. Αλλά μετά την υπόθεση με τη «βάση του δέκα», πώς να μην είσαι καχύποπτος;

Σε κάθε περίπτωση, εάν επρόκειτο το μάθημα της Ιστορίας να τύχει μεγαλύτερης εμβάθυνσης, όπως αναφέρθηκε, εάν επρόκειτο να το παρακολουθούν μαθητές που το είχαν επιλέξει συνειδητά, τότε ίσως ήταν καλύτερο ένα μάθημα που γίνεται μέσα σε ένα πνεύμα τυπολατρικής υποχρέωσης και ψυχαναγκασμού να μετατραπεί σε μάθημα επιλογής.

Η Ιστορία είναι βέβαια πονεμένη υπόθεση. Θυμάμαι από τα δικά μου μαθητικά χρόνια, στο λύκειο, κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80, πόσο διαχωρισμένα ήταν μέσα μου, από τη μια πλευρά, η διδασκαλία της Ιστορίας στο σχολείο και, από την άλλη, τα συναρπαστικά ιστορικά αναγνώσματα που έβρισκα στην πατρική βιβλιοθήκη: τα «Φοβερά Ντοκουμέντα», με τις έξοχες αφηγήσεις των Σόλωνα Γρηγοριάδη, Δημήτρη Φωτιάδη, Αλέξανδρου Κοτζιά και των άλλων ξένων συγγραφέων, με τον «Σαγγάριο», τον «Επίλογο στο Γουδί», τους «Βαλκανικούς Πολέμους», τη «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών» κ. ά., ο δίτομος, γλαφυρός «Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος» του Ρεϊμόν Καρτιέ (από τον Πάπυρο – με υπέροχη εικονογράφηση), η μετ’ εμποδίων, αλλά όμως πάντοτε συγκλονιστική καθαρεύουσα της «Ανόδου και της Πτώσης του Γ΄ Ράιχ» του Ουίλιαμ Σίρερ (τρεις σκληρόδετοι τόμοι με πρωτόγονες εκτυπώσεις από τις εκδόσεις Αρσενίδη – αν δεν με απατά η μνήμη μου), ακόμα και τα τεύχη της κλασικής σήμερα «Ιστορίας Εικονογραφημένης», επίσης από τις εκδόσεις Πάπυρος, όλα συνέθεταν στον άγουρο νου ενός περίεργου εφήβου ένα σύμπαν εξόχως μυθιστορηματικό. Το πιο συγκλονιστικό όμως ήταν ότι όλα αυτά που διάβαζα είχαν συμβεί στ’ αλήθεια. Και η Ιστορία ήταν όντως ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα.

Αλλη κουβέντα, λοιπόν, η σχολική Ιστορία και άλλη αυτή που διάβαζα σπίτι. Και πάλι όμως, χρειάστηκε να περάσουν κάμποσα χρόνια για να συνειδητοποιήσω ότι η Ιστορία δεν είναι κάτι ξένο και παγωμένο, που αφορά επώνυμους και μεγάλους ηγέτες. Οτι η Ιστορία συνιστά κυρίως αυτή τη μυστική σύνδεση των κορυφαίων γεγονότων με τους μικρούς και ασήμαντους, της «επίσημης» μνήμης, των βουβών κινηματογραφικών επίκαιρων και των ασπρόμαυρων φωτογραφιών με τα θαμμένα οικογενειακά κειμήλια, ξεθαμμένες προσωπικές διηγήσεις και μνήμες, αόρατα τραύματα και παρακαταθήκες που από νεκρές οικογενειακές φύσεις μεταμορφώνονται σε κάτι ζωντανό και παλλόμενο: σε αφηγήσεις με συλλογικό, ενίοτε οικουμενικό χαρακτήρα.

Ο Αμερικανός κομίστας Αρτ Σπίγκελμαν, μεταφέροντας στο διάσημο πια «Maus» την ιστορία του πατέρα του από το Ολοκαύτωμα, ξεκίνησε με την εξής εμβληματική φράση: «Ο πατέρας μου αιμορραγεί Ιστορία» (My father bleeds History). Κάτι ανάλογο έδειξε και ο Βρετανός Γκρέιαμ Σουίφτ στο καλύτερό του μυθιστόρημα, την «Υδάτινη χώρα», το 1983.

Με άλλα λόγια, η Ιστορία δεν είναι κάτι εκεί έξω – είναι στο σπίτι του καθενός μας. Και οι αφηγήσεις της είναι οι δικές μας μνήμες και αναπλάσεις. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι απλώς αν η Ιστορία πρέπει να είναι υποχρεωτική ή προαιρετική στο λύκειο. Το ερώτημα είναι εάν μπορεί το νέο λύκειο που οραματίζεται το υπουργείο να ενσταλάξει στους μαθητές μια άλλου τύπου αντίληψη γύρω από την Ιστορία. Να τους υποψιάσει ως προς τη βαθύτερη δυναμική της, αναδεικνύοντας τη γοητεία της. Ψιλά γράμματα; Μάλλον.

«Τελειώσαμε το γυμνάσιο, κύριε, και δεν μας αφήσατε να κάνουμε ούτε μια μέρα κατάληψη»! Το παράπονο του μαθητή διατυπώθηκε με απόλυτη ειλικρίνεια στον γυμνασιάρχη. Μια τουλάχιστον κατάληψη έπρεπε να υπάρχει στην εφηβική επετηρίδα. Να μπορεί, πριν περάσει ο 15χρονος το κατώφλι της Α΄ Λυκείου, να συνθέσει το δικό του αφήγημα, τη μικρή, προσωπική ιστορία, με τον ίδιο πρωταγωνιστή.

Η ειδησεογραφία δίνει το μέτρο του εθιμικού χαρακτήρα των καταλήψεων: «ξεκινούν και φέτος… κλιμακώνονται… κ.ο.κ». Το τυποποιημένο ύφος των δημοσιευμάτων δηλώνει ότι πρόκειται για μια υπόθεση ρουτίνας, που φέρει «το αξιακό φορτίο του χαβαλέ», όπως σχολιάζει χαρακτηριστικά καθηγητής της μέσης εκπαίδευσης.

Οι φετινές καταλήψεις εμφανίστηκαν λίγο νωρίτερα αλλά ο αριθμός των σχολείων που συμμετείχαν δεν ξεπέρασε, στο μέσο της περασμένης εβδομάδας, τα ογδόντα πανελλαδικά. Τις επόμενες ημέρες περιορίστηκε. Τα αιτήματα των μαθητών, ένας αχταρμάς με αστάθμητο εύρος: από την κατάργηση του μνημονίου έως το μέγιστο επιτρεπτό όριο για τις απουσίες, από διανομή σχολικών εγχειριδίων και κάλυψη κενών θέσεων διδακτικού προσωπικού έως επιτακτική ανάγκη για διαδραστικούς πίνακες γιατί η κιμωλία είναι καρκινογόνος! Κοντά στην επισήμανση για σοβαρές ελλείψεις στην κτιριακή υποδομή, σε κενά καθηγητών και βιβλίων, το προσωπικό ξέσπασμα: «Δεν είναι κατάσταση αυτή. Την περασμένη εβδομάδα ξεκινούσα με διάβασμα το πρωί και γυρνούσα σπίτι στις 12 τα μεσάνυχτα από το φροντιστήριο», έλεγε μαθητής της Γ΄ Λυκείου. Από κοντά και ορισμένοι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων να καταγγέλλουν «για άλλη μια φορά την αναλγησία της κυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα».

Οσο για τη στάση της ΟΛΜΕ, αντιγράφουμε χαρακτηριστικό απόσπασμα από ανακοίνωσή της σε παλαιότερη κινητοποίηση μαθητών: «Για τον κλάδο των εκπαιδευτικών –όπως αρμόζει, άλλωστε, στον κινηματικό μας πολιτισμό– τόσο ο σεβασμός της αυτονομίας του μαθητικού κινήματος όσο και η αλληλεγγύη μας είναι ζητήματα δεδομένα και αυτονόητα. Οι αγωνιζόμενοι μαθητές μας έχουν, παρά την ηλικία τους, την κρίση και την ωριμότητα της σκέψης ώστε να διαμορφώνουν οι ίδιοι τόσο το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό των κινητοποιήσεών τους, όσο και την αξιοποίηση των πρόσφορων μορφών και μέσων».

Η επανάληψη, έστω και εξασθενημένη, των καταλήψεων αποτελεί παράπλευρο πλήγμα για τη Μέση Εκπαίδευση. Μαζί με ένα υπουργείο που μοιάζει να ταλαντεύεται ανάμεσα στον οικονομισμό και στον λαϊκισμό (ποιος τολμάει να θίξει το όριο των απουσιών που μπορεί να φτάσει τις 180 στη Γ΄ Λυκείου;), το δημόσιο σχολείο πορεύεται στα τυφλά απειλούμενο σοβαρά από ένα διογκούμενο μέγεθος της δημόσιας ζωής: τον χαβαλέ. «Ετσι η απαξίωση επιτείνεται με τη γελοιοποίηση ενός υπέρτατου δημόσιου αγαθού που η πτώση του συμπαρασύρει και την ιδέα του δημόσιου εν γένει», σημείωνε σε άρθρο του ο εκπαιδευτικός Γιάννης Αντωνίου.

Οι καταλήψεις, παλιότερες και πρόσφατες, ουσιαστικά δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να υπογραμμίζουν και να ενισχύουν τα χαρακτηριστικά της κρίσης. Οσο κι αν οι υποστηρικτές τους προβάλλουν τον σουρεαλιστικό ισχυρισμό ότι σταματώντας την εκπαιδευτική διαδικασία υπερασπίζουν τη δημόσια παιδεία από την υποβάθμιση και την ιδιωτικοποίηση. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: το δημόσιο σχολείο υπολειτουργεί σε ένα κλίμα αδιαφορίας, ενώ οι ιδιωτικοί θεσμοί παραμένουν αδιατάρακτοι, ενδυναμώνοντας ακόμη περισσότερο το κύρος τους. Οσο φιλόδοξες και να είναι οι προθέσεις του υπουργείου Παιδείας, με ένα δημόσιο σχολείο κλειστό και δυσλειτουργικό και τα φροντιστήρια να παρέχουν τις υπηρεσίες τους στην εντέλεια, καμία μεταρρύθμιση δεν είναι εφικτή.

Η απαρέσκεια των μαθητών για τη σχολική διαδικασία δεν απαλύνεται ούτε με χατίρια ούτε με ελαστικές βαθμολογίες ούτε με αλόγιστες παροχές δήθεν δικαιωμάτων. Το σχολείο θα παραμένει κενός τόπος χωρίς νόημα, χωρίς σκοπό, που ούτε τη γνώση καταφέρνει να υπηρετήσει, ούτε χαρά μπορεί να προσφέρει αλλά ούτε και προοπτική στην αγορά εργασίας.

Οι καταλήψεις παίζουν τον ρόλο της γενικής συνταγής που μπορεί να έχει αποτέλεσμα από τον απλό πονοκέφαλο έως ένα βαρύτερο νόσημα. Σπάει τη ρουτίνα, δίνει εύσημα κατά φαντασίαν αγωνιστικότητας και χάνει τη σημασία της ως ύστατο μέσο πίεσης και διεκδίκησης. Ευτελίζεται με συρραφή ανυπόστατων –αν όχι υπαγορευμένων– αιτημάτων.

Η δημόσια εκπαίδευση εξακολουθεί να υφίσταται χάρη στο ανθρώπινο δυναμικό της. Υπάρχουν αντοχές και αποθέματα, ο διάλογος και οι αντιπαραθέσεις βοηθούν να παραμένει ζωντανή και ενεργή. Εάν καταρρεύσει, με τη βοήθεια όλων όσων θεωρούν τους αναγκαίους περιορισμούς μη επικοινωνιακή μέθοδο ή ψηφοθηρικά καταστροφική, τότε ένας βασικός πυλώνας της κοινωνίας θα χαθεί. Το μέλλον είναι άδηλο αλλά όχι ανύπαρκτο. Δεν ακυρώνεται ούτε ξεγελιέται με πολιτικάντικα, συνδικαλιστικά ή κομματικά τερτίπια. Και κυρίως: έχει μνήμη.

Καθημερινή

Φανταστείτε έναν «εικονικό» σκληρό δίσκο, εγκατεστημένο στον Παγκόσμιο Ιστό, τον οποίο μπορείτε να χρησιμοποιήσετε από όλες τις συσκευές σας που διαθέτουν σύνδεση στο Διαδίκτυο –από το laptop ή το desktop, το netbook και το κινητό σας τηλέφωνο– με αποτέλεσμα ανά πάσα στιγμή να έχετε πρόσβαση σε όσα βίντεο, φωτογραφίες, έγγραφα και μουσικά άλμπουμ έχετε αποθηκευμένα σε αυτόν. Φανταστείτε, επίσης, πως ο ίδιος ψηφιακός αποθηκευτικός χώρος σάς «ακολουθεί» κυριολεκτικά όπου κι αν βρίσκεστε, ώστε να «διαβάζετε» τα αρχεία σας από κάθε ξένο ή κοινόχρηστο μηχάνημα – για παράδειγμα, τα PC των internet-caf. Κι επειδή ένας τέτοιος δίσκος έχει ουσιαστικά απεριόριστη χωρητικότητα, μπορείτε να μοιράζεστε ένα τμήμα του με τους φίλους σας, για να ανταλλάσσετε δεδομένα.

Αυτά ακριβώς τα πλεονεκτήματα υπόσχονται δεκάδες διαδικτυακές πλατφόρμες οι οποίες αξιοποιούν την τεχνολογία του «υπολογιστικού νέφους» («cloud computing») με σκοπό να προσφέρουν online αποθηκευτικούς χώρους στους οποίους ο ιδιοκτήτης τους έχει πρόσβαση ανά πάσα στιγμή και από οποιοδήποτε ιντερνετικό τερματικό. Κάποιες τέτοιες πλατφόρμες είναι μάλιστα δωρεάν, όπως η SkyDrive από τη Microsoft, η οποία επιτρέπει την αποθήκευση στο «σύννεφο» από σέρβερ της εταιρείας δεδομένων με συνολικό μέγεθος έως και 25 GB. Η μοναδική προϋπόθεση είναι ο χρήστης να διαθέτει λογαριασμό για τις υπηρεσίες Windows Live της Microsoft· τότε, μπορεί επίσης να επιλέξει ποια από τα αποθηκευμένα δεδομένα προορίζονται για προσωπική χρήση, ποια θα μοιράζεται με τους φίλους του και ποια θα είναι δημόσια. Με μόνο περιορισμό ότι κάθε επιμέρους αρχείο που «ανεβάζει» δεν θα πρέπει να ξεπερνάει σε μέγεθος τα 250 MB.

Η εταιρεία Dropbox, από την άλλη, επέλεξε να κυκλοφορήσει τη δική της εφαρμογή σε δύο εκδόσεις, μία δωρεάν και μία με αντίτιμο. Αν και η συγκεκριμένη πλατφόρμα επιτρέπει το «ανέβασμα» αρχείων οποιουδήποτε μεγέθους –είτε προορίζονται για προσωπική είτε για δημόσια χρήση– η δωρεάν έκδοση προσφέρει συνολικό αποθηκευτικό χώρο 2 GB, τη στιγμή που για έναν «εικονικό» σκληρό δίσκο 50 GB η μηνιαία συνδρομή είναι 10 δολάρια. Η υπηρεσία της Dropbox είναι, μάλιστα, συμβατή σχεδόν με κάθε λειτουργικό σύστημα κινητού τηλεφώνου και υπολογιστή. Oπως επίσης και αρκετά εύχρηστη: για να αποκτήσει έναν «εικονικό» σκληρό δίσκο, ο χρήστης πρέπει απλώς να «κατεβάσει» το software της εταιρείας στο κομπιούτερ του. Τότε δημιουργείται αυτόματα ένας ειδικός φάκελος στον υπολογιστή, από τον οποίο μπορεί να χειρίζεται κανείς τον online αποθηκευτικό χώρο του. Και στην περίπτωση που θέλει να χρησιμοποιήσει τον «εικονικό» δίσκο του από κάποιον ξένο υπολογιστή, το μόνο που χρειάζεται είναι να μπει στον ιστότοπο της εταιρείας και να εισαγάγει τον κωδικό του.

Τα συγκεκριμένα πλεονεκτήματα εξηγούν γιατί στην Dropbox είναι σήμερα εγγεγραμμένα περισσότερα από 4 εκατομμύρια μέλη. Αλλά και γιατί ανάλογες υπηρεσίες αποκτούν τέτοια απήχηση, που η ανταγωνιστική Sugarsync εξασφάλισε πριν από λίγους μήνες χρηματοδότηση 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Aλλωστε, οι αντίστοιχες εφαρμογές κυριολεκτικά ξεφυτρώνουν η μία μετά την άλλη – με πιο δημοφιλείς τις Insync, MobileMe, Box. net, Syncplicity, Mozy, SpiderOak και Memopal. Αν και παρουσιάζουν μικρές διαφορές όσον αφορά τις προσφερόμενες επιλογές, ωστόσο, όλες υπόσχονται ότι τα δεδομένα θα παραμείνουν μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, καθώς επιστρατεύουν τις ίδιες τεχνικές κρυπτογράφησης με αυτές που χρησιμοποιούν τα τραπεζικά δίκτυα.

Eτσι κι αλλιώς, η δυνατότητα να διατηρεί κανείς τη συλλογή του από κείμενα και υλικό multimedia στο Iντερνετ έχει επίσης ως σημαντικό πλεονέκτημα πως δεν πρόκειται να την χάσει, ακόμη κι αν καταστραφεί ο υπολογιστής ή ο σκληρός δίσκος όπου τα φυλάσσει. Οι περισσότερες από αυτές τις υπηρεσίες κρατούν για ορισμένο χρονικό διάστημα και τα αρχεία στη μορφή που είχαν πριν από τις πιο πρόσφατες μεταβολές.

Η ελληνική εκδοχή

Ανάμεσα σε όλες τις υπηρεσίες υπάρχει και η πλατφόρμα mynetworkfolders, η οποία δημιουργήθηκε από Ελληνες προγραμματιστές. Παρόλο που το mynetworkfolders προς το παρόν διατίθεται σε δοκιμαστική (beta) έκδοση, προσφέρει ήδη έναν «εικονικό» σκληρό δίσκο 1 GB. «Σε ένα σημείο που διαφοροποιούμαστε είναι ότι η υπηρεσία μας υποστηρίζει αναζήτηση πλήρους κειμένου και τη δυνατότητα να προσθέσει κανείς πολλαπλές “ετικέτες” σε κάθε αρχείο» λέει στην «Κ» ο κ. Φώτης Σταματελόπουλος, μέλος της ομάδας που αναπτύσσει το mynetworkfolders, «έτσι ώστε να μπορεί να αναζητήσει αυτό που τον ενδιαφέρει χωρίς να θυμάται πού το τοποθέτησε».

Σκοπός τους είναι να κάνουν την υπηρεσία όσο το δυνατόν πιο εύχρηστη και ευέλικτη για τα «έξυπνα» κινητά τηλέφωνα και τα tablet PC. Ετσι, η εφαρμογή του mynetworkfolders για το iPhone κυκλοφορεί εδώ και έξι μήνες, αυτή για τα κινητά Android θα ολοκληρωθεί μέσα στον Οκτώβριο, ενώ τον Νοέμβριο αναμένεται να είναι έτοιμη η εφαρμογή για το iPad. «Σε επόμενη φάση, στην υπηρεσία θα μπορεί να εγγραφεί ένα ολόκληρο γκρουπ, το οποίο θα αποκτά έναν κοινόχρηστο “εικονικό” σκληρό δίσκο όπου θα έχουν όλοι πρόσβαση με τον ίδιο λογαριασμό». Βελτιώσεις που θεωρούνται απαραίτητες.

Καθημερινή

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη –Καθημερινή

Η μεταφορά του μπεστ σέλερ της Βικτόριας Χίσλοπ θα προβάλλεται από σήμερα. «Το νησί» ξεκινά με το ταξίδι της νεαρής αρχαιολόγου της Αλέξις στην Κρήτη, πατρίδα της μαμάς της και την προσπάθειά της να μάθει για την οικογένειά της. Η διήγηση μιας ντόπιας την γυρίζει πίσω στο 1939 όπου η περιοχή μαστιζόταν από την ασθένεια της λέπρας και οι χανσενικοί εξορίζονταν στη Σπιναλόγκα. Το βιβλίο περιγράφει ουσιαστικά τον αγώνα των λεπρών της Σπιναλόγκας για επιβίωση και για καλύτερες συνθήκες ζωής και παράλληλα τον αγώνα των κατοίκων της Πλάκας ενάντια στο κοινωνικό στίγμα, που άφηνε η νόσος, όταν χτυπούσε ένα μέλος μιας οικογένειας. Αλλωστε δεν είναι τυχαίο πως ο λεπρός διαγραφόταν αυτόματα από τα μητρώα, σαν να μην έζησε ποτέ και ο γάμος ακυρωνόταν.

Κεντρικοί ήρωες ο προπάππους της Αλέξις, Γιώργης (Στέλιος Μάινας), ο βαρκάρης που μεταφέρει στην Σπιναλόγκα προμήθειες και Χανσενικούς και η Ελένη (Κατερίνα Λέχου) η γυναίκα του δασκάλα στην Πλάκα, που προσβάλλεται από την ασθένεια και μεταφέρεται στο «Νησί» αφήνοντας πίσω της σύζυγο και δύο κόρες, την Αννα (Ευγενία Δημητροπούλου) και την Μαρία (Γιούλικα Σκαφιδά).

Η εκπομπή Πρωταγωνιστές του Σταύρου Θεοδωράκη είχε παρουσιάσει τα γυρίσματα της ταινίας.

Διαβάζω το άρθρο του Απ. Λακασά στην Κ:Πλέον ήλθε η ώρα και τα ελληνικά σχολεία να κάνουν ένα άλμα στην ψηφιακή εποχή, αξιοποιώντας τις νέες τεχνολογίες. Χθες, ο πρωθυπουργός κ. Γεώργιος Παπανδρέου μαζί με την υπουργό Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου παρουσίασαν από το Γενικό και Επαγγελματικό Λύκειο στον Μούδρο της Λήμνου μια σειρά από αλλαγές στον εξοπλισμό των σχολείων (θα δοθούν διαδραστικοί πίνακες, ηλεκτρονικοί υπολογιστές και φορητά ηλεκτρονικά εργαστήρια σε περίπου 7.500 δημοτικά και γυμνάσια), στα προγράμματα σπουδών, στα βιβλία, στην επιμόρφωση της εκπαιδευτικών και τη διοίκηση των σχολικών μονάδων.

Δεν ξέρω αν προσέξατε το μελλονικό χρόνο με το θα. Τι ακριβώς εγκαινίασε η υπουργός με τον πρωθυπουργό; Ηταν ανάγκη να τρέχουν στη Λήμνο για τη φιέστα; Πόσο μας κόστισε αυτή η φιέστα; γιατί σίγουρα δεν πήγαν με το πλοίο της γραμμής…

Οι δημοσιογράφοι ουσιαστικά αντιγράφουν το δελτίο τύπο του υπουργείου. Ρώτησε κανείς πότε θα φτάσουν οι διαδραστικοί στα σχολεία;Πότε θα γίνουν όλες αυτές οι αλλαγές που προαναγγέλονται σε τακτά χρονικά διαστήματα για να δείχνουμε ότι κάτι κάνουμε; Εχω λάβει κι εγώ μέρος σε τέτοιες φιέστες. Και με αυτήν την κυβέρνηση και με την προηγούμενη. Τουλάχιστον δεν κόστιζαν τόσο. Γιατί τους είδα τους παρατρεχάμενους στα πλάνα της τηλεόρασης. Ολοι αυτοί σιγά μην δεν έμειναν για weekend στη Λήμνο με οδοιπορικά του ελληνικού δημοσίου.

Επίσης έχω να σημειώσω (γιατί μάλλον απευθύνονται σε κατοίκους της υποσαχάριας Αφρικής) τι ακριβώς ήταν η επίδειξη τύπου tupperware με το e-book reader; Επιμένουν ακόμα σε αυτήν την ανοησία γιατί προφανώς αρέσει σε κάποιον γκατζετάκια -λέγε- με -γιάπη-σύμβουλο; Ξέρει αυτός ο σύμβουλος πως χρησιμοποιούμε το βιβλίο στην τάξη; ότι γράφουμε σημειώσεις, πλαγιότιτλους, υπογραμμίζουμε;τι κάνει από αυτά το pdf της κακιάς ώρας; γιατί ειδικά τα βιβλία του Παιδαγωγικού έχουν κλειδωθεί με μία γραμματοσειρά που δεν επιτρέπει την αντιγραφή π.χ. σε ένα διαγώνισμα που θέλει να ετοιμάσει ο εκπαιδευτικός.

Πότε ακριβώς προκηρύχθηκε η διανομή e-book σε μαθητές; να σας το πω εγώ. Ποτέ απλά γράφει στο φακό. Και να τα φιλάκια και οι ακκισμοί.

Ειδικότερα, σημαντικό στοιχείο που εξηγεί γιατί οι νέες τεχνολογίες δεν έχουν ακόμη αποτελέσει βασικό κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας στα σχολεία της χώρας είναι η έλλειψη εξοικείωσης από τους εκπαιδευτικούς. Σύμφωνα με το υπ. Παιδείας, μόλις το 35% των εκπαιδευτικών δηλώνουν ότι έχουν χρησιμοποιήσει τις νέες τεχνολογίες στα μαθήματά τους, την ίδια στιγμή που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 74%.

Εδώ πάω στοίχημα ότι συνυπολογίζουμε και το μάθημα της πληροφορικής για να ανεβαίνει το κασέ. Παλιά δημιουργική λογιστική των greek statistics.

Μάλιστα, το 31% των Ελλήνων εκπαιδευτικών δεν έχουν καμία εμπειρία στη χρήση των νέων τεχνολογιών, ενώ ο ευρωπαϊκός μ.ό. είναι 7%. Απαιτείται, λοιπόν, επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Ηδη, είναι σε εξέλιξη η διαδικασία για την επιμόρφωση 103.000 εκπαιδευτικών (57,2% του συνόλου) στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών στα μαθήματα ειδικότητάς τους και στη χρήση διαδραστικών πινάκων και ψηφιακής εκπαιδευτικής πλατφόρμας.

Για την ακρίβεια το μόνο που έχει γίνει είναι ένα διήμερο για τους επιμορφωτές για το οποίο εκφράστηε στο παρελθόν. Αλήθεια πως θα ξεκινήσουν τα σεμινάρια αφού οι διαδραστικοί δεν θα έχουν πάει στα σχολεία. Κι ελπίζω να διαψευστώ αλλά δεν τους βλέπω πριν την άνοιξη. Θα στείλουν τους επιμορφωτές να επιμορφώσουν στους διαδραστικούς επί χάρτου;

Μάλιστα, για εξ αποστάσεως επιμόρφωση των εκπαιδευτικών θα δημιουργηθεί ειδική e-πλατφόρμα.

Ημουν νια και γέρασα. Να σας θυμίσω ότι αυτή η e-πλατφόρμα έχει εξαγγελθεί τουλάχιστον τρεις φορές. Τελευταία φορά θυμάμαι ήταν να ξεκινήσει τον Ιούνιο. Για ποιο έτος μιλάμε τελικά; Ακόμα δε το Παιδαγωγικό στέλνει μηνύματα για να δώσουμε υλικό. Προφανώς δεν υπάρχει και τρελή προσφορά…

Η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών κρίνεται απαραίτητη, ώστε ο εξοπλισμός να μην καταλήξει… παιχνίδι για τους μαθητές.

Μπορεί απλά να πάει στις αποθήκες ή να τον χρησιμοποιούν μόνο κάτι “γιαπωνέζοι”που ακόμη ελπίζουν ότι κάτι θα γίνει στη δημόσια εκπαίδευση. Και αυτό θα συμβεί όταν κατανοήσουν ότι θα πρέπει να στήσουν τη διδασκαλία τους σε πρόγραμμα του κάθε χάρτη. Γιατί έτοιμα πακέτα δεν υπάρχουν τώρα ετοιμάζονται, αν ετοιμάζονται για κάποιες ειδικότητες.

Κάτι τέτοιο συνέβη σε πολλές περιπτώσεις με τους περίπου 120.000 μαθητές της Α΄ Λυκείου, οι οποίοι τον Σεπτέμβριο του 2009 πήραν δωρεάν λάπτοπ. Τα 13χρονα για πρώτη φορά είχαν δικό τους λάπτοτ, και όχι τον παλιό οικογενειακό υπολογιστή, και το έριξαν στα παιχνίδια και τη -μέσω MSN- συνομιλία με τους φίλους τους!

Τουλάχιστον εξασκήθηκαν στο γραπτό λόγο. Δεν είναι κακό. Τα παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο μόνα τους. Αν περίμεναν από τους πολιτικούς μας…

Συγκεκριμένα, στα σχολεία θα δοθούν:

– Διαδραστικοί πίνακες και data-projectors, αρχικά στη Β΄ Γυμνασίου σε 1.250 σχολεία που υπέβαλαν σχετικό αίτημα και στη συνέχεια σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου σε 1.190 Γυμνάσια (60% του συνόλου) και τη ΣΤ΄ Δημοτικού 5.200 Δημοτικά (85%).

– Φορητό εργαστήριο Η/Υ (με 15 Η/Υ, ένα Wifi, 30 USB memory sticks, ερμάριο τροχήλατο) στα 800 ολοήμερα δημοτικά που λειτουργούν από φέτος σε πιλοτική βάση και όλα τα Γυμνάσια.

– Ηλεκτρονικός υπολογιστής σε 400 σχολεία σε απομακρυσμένες περιοχές.

Παράλληλα 1.300 σχολεία σε 57 δήμους θα αποκτήσουν ευρυζωνική σύνδεση. Ηδη το 40% των σχολείων έχουν δική τους ιστοσελίδα – εκτιμάται, βέβαια, ότι το 10-15% των ιστοσελίδων είναι ενεργές, ενώ ενεργή ιστοσελίδα έχουν το 1,4% των δασκάλων και το 3,7% των καθηγητών.

Ως προς το εκπαιδευτικό περιεχόμενο, όλα τα βιβλία θα είναι διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή και εμπλουτισμένα με πρόσθετο υλικό (animations, videos κ.ά.). Επίσης, θα υπάρχουν σχέδια μαθημάτων για κάθε ενότητα και ψηφιακό υλικό (π.χ. φωτογραφίες, βίντεο, εκπαιδευτικά παιχνίδια) αντιστοιχισμένο ανά ενότητα μαθημάτων από ψηφιακά αρχεία (ΕΡΤ, Γενικά Αρχεία Κράτους, βιβλιοθήκες, μουσεία). Με την ψηφιακή πλατφόρμα θα δοθεί η δυνατότητα από το σπίτι, ο μεν μαθητής να εμπεδώσει την ύλη, ο δε γονιός να ενημερώνεται για την πρόοδο του παιδιού. Για την υλοποίηση του «ψηφιακού σχολείου» θα διατεθούν 575 εκατ. ευρώ από το ευρωπαϊκά κονδύλια (ΕΣΠΑ). Τέλος, 815 εκατ. ευρώ θα δοθούν από το υπ. Παιδείας για την αναβάθμιση της σχολικής στέγης.

Φροντιστήριο oline

Το «ψηφιακό σχολείο» έχει ειδικές λειτουργίες που αφορούν τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου οι οποίοι θα μετέχουν στις Πανελλαδικές Eξετάσεις για μία θέση στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Μέσω μιας ψηφιακής πλατφόρμας θα οργανωθεί ηλεκτρονικό κατ’ οίκον «κρατικό φροντιστήριο» με βιντεοσκοπημένες πρότυπες παραδόσεις μαθημάτων, παρουσίαση σημειώσεων, επαναληπτικά τεστ και ασκήσεις στα πρότυπα των θεμάτων των Πανελλαδικών Eξετάσεων.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», αρχικά θα ψηφιοποιηθούν τα πιο δύσκολα μαθήματα των Πανελλαδικών (από τα μαθήματα γενικής παιδείας τα Μαθηματικά και Στοιχεία Στατιστικής και η Βιολογία -πρόκειται για τα σημερινά μαθήματα Γενικής Παιδείας- και από τα μαθήματα κατεύθυνσης τα Αρχαία Ελληνικά, η Φυσική και τα Μαθηματικά – πρόκειται για τα σημερινά μαθήματα κατεύθυνσης).

Επίσης, σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο θα οργανωθεί μηχανισμός help – desk που θα απαντά στις ερωτήσεις των μαθητών.

Να που θα διατεθούν οι υπεράριθμοι…

Οι ενδιαφερόμενοι μαθητές θα πρέπει να υποβάλουν αίτηση εγγραφής για την παρακολούθηση των μαθημάτων του «ψηφιακού φροντιστηρίου».

«Στοιχίζει 100 φορές λιγότερο από τα κρατικά φροντιστήρια (ενισχυτική διδασκαλία). Ενα παιδί σε κάποιο νησί θα μπορεί να παρακολουθήσει ξανά τη διδασκαλία ενός κεφαλαίου και να κάνει όσες ερωτήσεις θέλει μέσω του μηχανισμού help – desk», ανέφερε, μιλώντας στην «Κ», υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Παιδείας.

Ο Στάθης στην Ελευθεροτυπία:

Ομως, για να επιστρέψουμε στη συγκυρία, το γεγονός ότι η χώρα μας βρίσκεται λόγω του Μνημονίου υπό φραγκική κατοχή, δεν την ασφαλίζει απέναντι στο τουρκικό φακιόλι. Αντιθέτως.

Ακόμα κι όταν ήταν στα καλά της (όσον ήταν ποτέ στα καλά της) η Ελλάδα με την υποτελή της εξωτερική πολιτική, ούτε απ’ την Ευρωπαϊκή Ενωση εξασφάλισε την αναγνώριση των συνόρων της ως εξωτερικών συνόρων της Ενωσης, ούτε απ’ το ΝΑΤΟ την ισότιμη, αν μη τι άλλο, αντιμετώπισή της εν σχέσει με την Τουρκία.

Σήμερα η Ελλάδα, κατά τον ένα πυλώνα της εθνικής της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, δηλαδή την οικονομική ισχύ, έχει γονατίσει.

Εχει όμως από καιρό γονατίσει και εις ό,τι αφορά τον έτερο πυλώνα, αυτόν της παιδείας-εκπαίδευσης- κυρίαρχης στην κοινωνία ιδεολογίας.

Εδώ και αρκετά χρόνια, απ’ την εποχή του «εκσυγχρονισμού», έχει καθιερωθεί σε κρίσιμους θύλακες της κοινωνίας, ΑΕΙ, ΜΜΕ, τέχνες, νεολαία μια εδραία πλέον μυθολογία, περί της ασυνέχειας των Ελλήνων, για την εν πολλοίς φαντασιακή κι επινοημένη τους ταυτότητα, για τη (μεγάλη) αξία του αυτοπροσδιορισμού των άλλων τη στιγμή που συκοφαντείται ως εθνικισμός ο δικός μας αυτοπροσδιορισμός, μύθοι για την πολυπολιτισμικότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (της πιο άνομης και άγριας) κι άλλα ανιστόρητα παρόμοια.

Μπορεί οι δυτικοί ουμανιστές ήδη απ’ την εποχή του Διαφωτισμού να έβγαζαν καντήλες α- κριβώς για την ανομία και την καθυστέρηση που επέβαλαν παντού όπου όριζαν οι Οθωμανοί, αλλά οι καθ’ ημάς επίγονοι του Διαφωτισμού (όπως αυτοπροσδιορίζονται), αντιθέτως εκθειάζουν εκείνη τη σκοτεινή εποχή σχεδόν ως υπόδειγμα πολυεθνικού κράτους.

Πέρα απ’ το αντιεπιστημονικό των κριτηρίων (διότι πρωθύστερα) όπως, φερ’ ειπείν περί πολυπολιτισμικότητας (σημερινός όρος, μάλλον σημερινή αμερικανιά), για να περιγράψουν συνθήκες «συμβίωσης» λαών, άλλων σε καθεστώς υποταγής και σφαγής κι άλλων αλλοιώς, η προπαγάνδα αυτή φαίνεται να έχει κάψει αρκετά μυαλά.

Βιβλία της εκπαίδευσης αναθεωρούνται (απ’ την πλευρά της Ελλάδας, όχι της Τουρκίας) ήδη απ’ την εποχή των συμφωνιών Γιωργάκη – Τζεμ, προκρίνοντας τη λήθη ως χρησιμότερη (ηθικώς κι εκπαιδευτικώς) απ’ την α-λήθεια. Παρά τον έπαινο προς την αλήθεια ότι είναι επαναστατική, οι νέοι «δάσκαλοι του Γένους» φαίνεται να προτιμούν μια πιο ραγιάδικη -να ‘χουμε την ησυχία μας- προσέγγιση.

Μπορεί ορισμένοι απ’ αυτούς να ‘ναι αμαθέστατοι και να νομίζουν ότι ο Χρυσολωράς ήταν χλωρίνη αλλά δεν είναι όλοι. Τι είναι όμως αυτοί που δεν είναι αμαθείς;

«Μια σχολή σκέψης» θα μου πείτε. Μεγάλο το δίκιο σας! Μάλιστα μια ενδιαφέρουσα σχολή. Περιζήτητη. Με εύσημα από πολλούς των δημοσιογράφων, κυρίαρχη στη βιβλοκριτική, πανταχού παρούσα στη βιβλιογραφία.

Οι ίδιοι άνθρωποι, το ίδιο κλίμα υπηρέτησαν για τα περί την επαίδευση και στην κυβέρνηση Σημίτη, και στην κυβέρνηση Καραμανλή, και τώρα στην κυβέρνηση Γιωργάκη.

Ανθρωποι για όλες τις εποχές! -φίλοι του λαού!- δεν εξηγείται αλλοιώς! Ο ορισμός των αναντικατάστατων.

Οι ίδιοι άνθρωποι του ιδίου κλίματος, εξέφρασαν τον «εκσυγχρονισμό» των γραμμάτων μας, πάντα «αναστοχαζόμενοι» στο Πρυτανείο

όλες τις διαταγές που έφθαναν απ’ το Πραιτόριο, και του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. και τούμπαλιν. Οι ίδιοι υπάλληλοι, «δούλοι πιστοί». Τότε της κυρίας Γιαννάκου, τώρα της κυρίας Διαμαντοπούλου.

Δημοκρατία έχουμε. Κι ως φαίνεται αν στο Πραιτόριο στέλνουμε τους κυβερνήτες που μας αξίζουν, το Πραιτόριο σιτίζει, με τη σειρά του στο Πρυτανείο και τους γραμματικούς που μας αξίζουν.

Δημοκρατία έχουμε. Τώρα τι έχει η έρμη και ψοφάει, είναι ένα μεταμοντερνικό, νεωτερικό, αναθεωρητικό ερώτημα, περί το οποίον αναστοχάζομαι και μυρικάζω, αλλά δεν δύναμαι να απαντήσω – θα ήταν μια «αφήγηση» που δεν σας αξίζει…

Ο παγκοσμίου φήμης Κινέζος σκηνοθέτης Ζανγκ Γιμού (“Hero“) ξαφνιάζει, επιλέγοντας να παρουσιάσει τη δική του εκδοχή της κλασικής ταινίας “Μόνο Αίμα” των αδερφών Κοέν, ποτίζοντάς τη με μαύρο χιούμορ. Η ταινία διαγωνίστηκε στο 60^ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου.

Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, παρουσία του Πρωθυπουργού, Γ. Α. Παπανδρέου, σήμερα στις 13.30, θα κάνει την επίσημη παρουσίαση της ψηφιακής διάστασης του Νέου Σχολείου.

Η παρουσίαση θα γίνει στις εγκαταστάσεις των ΓΕΛ – ΕΠΑΛ Μούδρου στη Λήμνο και θα μεταδοθεί ζωντανά από το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο www.sch.gr

Ο Dr. Teddy ανακινεί ένα θέμα που κατά καιρούς μας έχει απασχολήσει όλους. Τη διαχείριση της τάξης μας και την αντιμετώπιση προβληματικών μαθητών. Αυτό το θέμα στο σχολείο μου, μας έχει κοστίσει άπειρες ώρες συνεδριάσεων. Μερικοί συνάδελφοι αυτοαναγορεύονται σε ειδικούς και “το παίρνουν πάνω τους”, συχνά όμως με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Πώς να ξεχωρίσεις μία κλινική περίπτωση που χρήζει ψυχιατρικής αντιμετώπισης από μία απλά προβληματική εφηβεία; Ο όρος border line σε αρκετές περιπτώσεις δεν είναι εύκολα διακριτός.

Συμφωνώ με τις καλές προθέσεις αλλά ας συμφωνήσουμε ότι υπάρχουν και καταστάσεις που ξεφεύγουν από τις δυνατότητες διαχείρισής μας. Χρειαζόμαστε τον ειδικό. Κι αυτός απλά δεν υπάρχει στο σχολείο μας, ή δεν υπάρχει όταν τον χρειαζόμαστε.