Terra Computerata

Nine Good Teeth, ΕΝΝΙΑ ΓΕΡΑ ΔΟΝΤΙΑ, Alex Halpern, U.S.A, 78’

Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Εννιά γερά δόντια» αφηγείται την ιστορία της Mary Mirabito Livornese Cavaliere ή απλώς Νάνα από την εποχή που ο παππούς της άφησε το νησί Στρόμπολι της Ιταλίας και μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη, μέχρι σήμερα. Μια οικογενειακή εποποιία, που ταυτίζεται με την ιστορία των ΗΠΑ. Γάμοι, θάνατοι, έρωτες, ένας ανομολόγητος φόνος, δεσμοί με τη Μαφία, αλλά κι ένα παράνομο ερωτικό ραντεβού της Νάνα με τον Τζακ Κέρουακ, δίνονται με σκηνοθετική μαεστρία από τον Αλεξ Χάλπερν. Αυτή, όμως, που δίνει τον τόνο είναι η ίδια η Νάνα με τη χειμαρρώδη προσωπικότητα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Μαίρη Καβαλιέρε σε ηλικία 101 χρόνων τιμήθηκε από τα Ηνωμένα Εθνη ως η γηραιότερη μετανάστρια των ΗΠΑ.

www.ninegoodteeth.com

Η Δευτέρα 18 Μαΐου είναι μια ημέρα αφιερωμένη στα μουσεία και το Υπουργείο Πολιτισμού συμμετέχει με σειρά εκδηλώσεων στον εορτασμό του Ελληνικού Τμήματος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων, ενώ στις 14/5 η ευρωπαϊκή Νύχτα Μουσείων, θα τιμηθεί υπό το φως του φεγγαριού.

Όλα τα μουσεία της χώρας και οι αρχαιολογικοί χώροι σας περιμένουν με ελεύθερη είσοδο να τα επισκεφτείτε και να τιμήσετε τη διεθνή ημέρα που είναι αφιερωμένη σε αυτά. Ενημερωθείτε για τις εκδηλώσεις που εποπτεύονται από το ΥΠ.ΠΟ., καθώς και για αυτές που ανήκουν σε άλλους φορείς, ενώ η «Νύχτα Μουσείων» ανοίγει τις πόρτες των μουσείων το βράδυ της 14ης Μαΐου.

Είναι δεδομένο ότι το Διαδίκτυο έφερε μια πιο ισότιμη πρόσβαση στη γνώση. Ζούμε ένα κύμα εκδημοκρατισμού της γνώσης· γεωγραφικό και ταξικό. Παλιότερα, για να δει κανείς τη βιβλιοθήκη του Κέμπριτζ, έπρεπε να ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα. Σήμερα, μπορεί να βρει τα βιβλία της από το γραφείο του. Παλιότερα, έπρεπε να έχει κάποιος λεφτά για να παρακολουθήσει μαθήματα του ΜΙΤ. Σήμερα, έρχονται διαδικτυακά σπίτι του.

Σ’ αυτόν τον υπαρκτό εκδημοκρατισμό της γνώσης ορθώνονται τρεις γκρίνιες. Η μία είναι η άρνηση της τεχνολογίας, εξαιτίας των πιθανών κινδύνων που έχει η ανάπτυξή της. Ο Πολ Βιρίλιο, για παράδειγμα, έγραψε την «Πληροφοριακή Βόμβα». Είναι σίγουρος ότι η κοινωνία της γνώσης ενέχει κινδύνους, αλλά άγνωστους. Δεν τους ξέρει, αλλά… υπάρχουν. Μεταμοντέρνος λόγος λέγεται αυτό.

Η δεύτερη γκρίνια έχει να κάνει με «τα παιδάκια της Αφρικής». Το ακούμε για κάθε νέα τεχνολογία: «Τι να το κάνω εγώ το εμβόλιο για το Αλτσχάιμερ, όταν τα παιδιά της Αφρικής δεν έχουν ούτε ασπιρίνη για τον πυρετό;». Το επιχείρημα έχει εν μέρει λογική. Πραγματικά «τι να το κάνεις το εμβόλιο για το Αλτσχάιμερ, αν δεν έχεις Αλτσχάιμερ;». Αν όμως αποκτήσεις, το πρώτο που ξεχνάς είναι τα «παιδάκια της Αφρικής».

Η τρίτη γκρίνια έχει να κάνει με το διαβόητο «ψηφιακό χάσμα». Βέβαια, καμιά τεχνολογία, καμιά επιστημονική επανάσταση δεν διαχέεται αμέσως σε όλη την υφήλιο. Ο Γουτεμβέργιος τύπωσε την πρώτη Βίβλο το 1455, στην Ελλάδα η τυπογραφία ήρθε στις αρχές του 19ου αιώνα. Οσο για το τυπωμένο βιβλίο, ακόμη πασχίζουμε να γίνει κτήμα του ελληνικού λαού. Το σημαντικό, όμως, είναι ότι η επανάσταση έγινε και ακόμη προχωρεί. Εξάλλου, αυτοί που μιλούν για ψηφιακό χάσμα στην Αφρική πρέπει να αναλογιστούν ποιο είναι το τυπογραφικό χάσμα του δυτικού κόσμου με την Αφρική.

Πολύ περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να μετέχουν ισότιμα στην κοινωνία της γνώσης και πλέον όχι μόνον ως αναγνώστες, αλλά και ως συγγραφείς. Στον κυβερνοχώρο, οικονομικά και τεχνολογικά όλοι βρίσκονται στο ίδιο σημείο εκκίνησης. Στο Διαδίκτυο, το άρθρο ενός δημοσιογράφου είναι εξίσου προσβάσιμο με το άρθρο ενός πιτσιρίκου. Και στην περίπτωση του γνωστού «πιτσιρίκου» έχει και μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα απ’ ό, τι τα άρθρα πολλών καθιερωμένων δημοσιογράφων. Δηλαδή, τα δίκτυα επικοινωνιών ισοπεδώνουν παλιές ιεραρχίες της βιομηχανικής κοινωνίας και απομένει να δούμε αν θα συνθέσουν νέες. Και δεν μιλάμε μόνο για το Ιnternet. Παρατηρήθηκε στις επιχειρήσεις ότι τα εσωτερικά δίκτυα επικοινωνιών έκαναν παρωχημένες πολλές θέσεις εργασίας εργοδηγών και άλλων εργαζομένων που χαρακτηρίζονται από τον όρο «middle management». Τα μεσαία στελέχη μιας επιχείρησης χρειάζονται για να μεταφέρουν τις εντολές της διοίκησης από τα πάνω προς τα κάτω. Οι γραφειοκράτες οποιουδήποτε μηχανισμού αυτόν τον ρόλο επιτελούν. Πολλοί έχασαν τη δουλειά τους επειδή τα ηλεκτρονικά δίκτυα έκαναν τον ρόλο τους παρωχημένο.

Τα δίκτυα υπολογιστών, λοιπόν, ισοπεδώνουν ιεραρχίες. Στον κυβερνοχώρο λειτουργεί καθένας σύμφωνα με τις ανάγκες του και τις δυνατότητές του. Αυτό όμως δημιουργεί έναν κατακερματισμό της εμπειρίας που τρομάζει πολλούς. Είναι διαφορετικά και πολύ πιο εύκολα τα πράγματα αν έχεις τρεις εφημερίδες να ορίζουν την πολιτική ατζέντα, δύο κανάλια που σου επισημαίνουν τι είναι σημαντικό να δεις και (γιατί όχι;) να σκεφτείς και αν έχεις δέκα βιβλία τον χρόνο για να διαμορφώσεις φιλοσοφία ζωής, αντί να έχεις εκατομμύρια από δαύτα και να ψάχνεις να βρεις άκρη. Σίγουρα, οι παρέες, οι κοινότητες δένονται πάρα πολύ όταν όλοι έχουν δει τον «Αγνωστο Πόλεμο» κι έχουν ένα κοινό θέμα συζήτησης, αντί να πας την επόμενη μέρα στο γραφείο και ο ένας να έχει δει Αντέννα, ο άλλος MTV, ο τρίτος CNN, ο τέταρτος ένα βίντεο στο YouTube κ. λπ. Η κοινότητα χρειάζεται την κοινή εμπειρία για να είναι κοινότητα. Από την άλλη, όλη αυτή η πληθώρα διαθέσιμων πληροφοριών μετατρέπεται σε άγχος. «Πληροφοριακό άγχος» το ονομάζουν κάποιοι ψυχολόγοι: να προλάβω να δω το ένα, να διαβάσω το άλλο, να μη χάσω το τρίτο κ. λπ. ώστε να μην είμαι εκτός θέματος και εκτός της κοινότητας όπου ζω και λειτουργώ. Αυτό το άγχος είναι λογικό να υπάρχει και να μεγεθύνεται, όσο μεγαλώνει το ποσό των πληροφοριών που όλοι έχουμε διαθέσιμες.

Ολα αυτά είναι πραγματικά, αλλά το ίδιο θα έλεγε κι ένας μοναχός του Μεσαίωνα βλέποντας την πλημμύρα των αιρετικών κειμένων που άρχισαν να βγαίνουν από τις τυπογραφικές μηχανές. Δεύτερον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πληροφορική επανάσταση είναι σε μετάβαση και κάθε επανάσταση σε μετάβαση διασπείρει σύγχυση. Το παλιό δεν έχει πεθάνει και το καινούργιο δεν έχει γεννηθεί. Είναι η περίοδος που στη μελέτη των επιστημονικών επαναστάσεων ο Τόμας Κουν ονομάζει «περίοδο της ιδιόρρυθμης επιστήμης». Τότε, γράφει, όλοι οι επιστήμονες νιώθουν ότι έχουν χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και υπήρχαν πολλά ιστορικά παραδείγματα επιστημόνων που εγκατέλειψαν τη θεραπεία της επιστήμης επειδή ακριβώς δεν είχαν πού να σταθούν. Τρίτον, ακόμη και στον παλιό κόσμο της τυπογραφίας, τα ΜΜΕ είχαν υπονομεύσει με πολλή επιτυχία «την αίσθησή μας για το τι είναι αληθές και τι όχι, τι είναι πραγματικό και τι φανταστικό».

Ενάντια στην τεχνολογική πρόοδο

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει αναπτυχθεί ένας «προοδευτικός συντηρητισμός» για κάθε νέα τεχνολογία. Ο πιο εμφανής εκφράζεται από πολλούς εκπροσώπους των οικολογικών κινημάτων. Η άρνηση της τεχνολογικής προόδου γίνεται λίγο της μόδας. Τη δεκαετία του 1970, το τρομερό παιδί του «Μάη του ’68», ο σκιτσογράφος Reiser, είχε φτιάξει ένα κόμικ για να διακωμωδήσει αυτή την άρνηση του εκδημοκρατισμού που φέρνει η τεχνολογία. «Οταν (παλιά) οι πλούσιοι είχαν αυτοκίνητο, ήταν σημαντικό γεγονός. Τώρα που οι φτωχοί έχουν αυτοκίνητο, είναι καταστροφή». «Οταν οι πλούσιοι πήγαιναν για μπάνιο στη θάλασσα, ήταν κάτι αξιοπερίεργο. Οταν οι φτωχοί πάνε για μπάνιο στη θάλασσα, είναι επιδρομή». «Οταν οι πλούσιοι πήγαιναν σε εξωτικά μέρη, γίνονταν βιβλία και συζητήσεις. Τώρα που πηγαίνει και η μεσαία τάξη, καταστρέφεται ο πλανήτης». Θα μπορούσαμε να το συμπληρώσουμε, λέγοντας «όταν έγραφαν μόνο… λίγοι, είχαμε πρόοδο. Τώρα που γράφουν πολλοί, έχουμε καταστροφή της κουλτούρας».

Ιnfo

– Robert Pirsig, «Το Ζεν και η τέχνη της συντήρησης της μοτοσικλέτας», εκδ. Κάκτος

– Νταν Μπράουν, «Η δικτατορία του κυβερνοχώρου», εκδ. Καστανιώτη

Καθημερινή

“Η πληροφορική στα σχολεία είναι σαν την πάλαι ποτέ σεξουαλική αγωγή”

Ελπίζω να μην ξεκινήσει πάλι γαϊτανάκι αλλά συμφωνώ με το παραπάνω δημοσίευμα. Το σημερινό σχολείο, το σχολείο που έχουμε τελειώσει όλοι, ακόμη και στην καλύτερη εκδοχή του, δεν μας μαθαίνει τα βασικά.

Ναι, ο άριστος μαθητής του Λυκείου, κοντά στα 18, ξέρει πολλά πράγματα, όπως τους μηχανισμούς πολυμερισμού οργανικών ενώσεων ή λατινικά, αλλά δεν έχει μάθει πουθενά τα πράγματα που θα τον βοηθήσουν να πορευτεί στους βασικούς δρόμους της ζωής του.

Για τους μη γαλλομαθείς:

Πρώτη φορά στη Νίκαια (όχι του Πειραιά)

Επισκευάζω το πισί σας τηλεπαθητικά

Μαμαντού Νουγκουγιέ, αυθεντικός  βουντού, αυτός ο παγκοσμίως γνωστός στη γειτονιά  μάγος, θα επισκευάσει τον υπολογιστή σας με τηλεπάθεια, χωρίς να χρειαστεί να μετακινηθείτε. Η δύναμή του είναι τόση που μπορεί να αποκαταστήσει τα ελαττωματικά τμήματα του σκληρού σας δίσκου. Θεραπεύει επίσης τον καρκίνο εξ αποστάσεως, τα προβλήματα στύσης, ενώ θα κάνει και τη γειτόνισσα να σας ερωτευθεί. Πληρωμή προκαταβολικά 100 ευρώ με επιταγή. Αποτελέσματα εγγυημένα.

Υπήρξε και αυτή μία από τις διάσημες μαύρες τρύπες του δημοσίου χρήματος. Οπως έγινε γνωστσό πριν από μερικούς μήνες έπειτα από ερώτηση βουλευτή, η ιστοσελίδα του ΙΚΑ έχει κοστίσει 1,96 εκατ. ευρώ, σε ένα έργο που έχει συγχρηματοδοτηθεί από την Ευρωπαϊκή Ενωση και εθνικούς πόρους.

Ομως, ακόμα κι αυτό το «δύσπεπτο» νούμερο θα μπορούσαμε ευκολότερα να το καταπιούμε αν η εν λόγω ιστοσελίδα εξυπηρετούσε τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε. Δυστυχώς, το παρακάτω τραγελαφικό περιστατικό αποδεικνύει περίτρανα πως δεν μπορείς να μάθεις σε ένα γέρικο σκυλί νέα κόλπα.

Εκπληξη

Στις αρχές Απριλίου, ασφαλισμένος, προσπαθώντας να επιλύσει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που είχε προκύψει μετά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού του, μπήκε στην ιστοσελίδα του ΙΚΑ για να ενημερωθεί. Εκπληκτος σχεδόν, διαπίστωσε ότι υπήρχε η δυνατότητα αποστολής email στην υπηρεσία. Πράγματι, ο ασφαλισμένος έστειλε το αίτημά του με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, χωρίς ωστόσο να πιστεύει ότι θα λάβει κάποια απάντηση.

Οι δημόσιες υπηρεσίες, όμως, έχουν την τάση να μας εκπλήσσουν. Απάντηση στο mail όχι μόνον ήρθε, αλλά ξεπερνούσε και κάθε φαντασία. Φυσικά, το απαντητικό email δεν περιελάμβανε τις απλές πληροφορίες που είχε ζητήσει ο ασφαλισμένος.

Η απάντηση είχε γραφτεί με το χέρι, είχε πρωτοκολληθεί, είχε σφραγιστεί, είχε σκαναριστεί και είχε σταλεί με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Ηταν, δε, λακωνική: «Σας παρακαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο τηλέφωνο… προκειμένου να απαντήσουμε στα ερωτήματά σας». (Το περιστατικό συνέβη σε χρήστη του twitter, ο οποίος μάλιστα δημοσίευσε και το απαντητικό μέιλ από το ΙΚΑ.)

Δεν είναι προφανώς η μοναδική ιστορία γραφειοκρατικής τρέλας που μπορεί κανείς να θυμηθεί από το ελληνικό Δημόσιο. Η προώθηση των νέων τεχνολογιών στις δημόσιες υπηρεσίες μοιάζει να προσκρούει σε έναν αόρατο τοίχο απροθυμίας.

Δεν εκπλήσσουν πια κανένα τα στοιχεία που φέρνουν την Ελλάδα στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε ό, τι αφορά τη διαδικτυακή πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες. Τα τελευταία στοιχεία από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Φεβρουάριος 2011) αναφέρουν ότι ενώ η διαθεσιμότητα των δημοσίων υπηρεσιών κυμαίνεται στην Ε. Ε. στο 82%, στην Ελλάδα δεν ξεπερνάει το 48%, με ό, τι αυτό συνεπάγεται για την ταλαιπωρία που υφίστανται οι πολίτες.

Ο ανεφοδιασμός

Και αν κάποιοι μπορούν να καταγγείλουν τα κακώς κείμενα, υπάρχουν άλλοι που δεν έχουν φωνή. Για δύο εβδομάδες πάγωσαν οι συνεντεύξεις για άσυλο στην Yπηρεσία Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη διότι ο εκτυπωτής δεν είχε… τόνερ.

Και όσο ο ανεφοδιασμός σε μελάνι καθυστερεί, λόγω κρίσης, τόσο οι ουρές των αιτούντων άσυλο μεγαλώνουν. Τώρα, γιατί η βάση δεδομένων δεν μπορεί να ενημερωθεί ηλεκτρονικά, αλλά απαιτείται η εκτύπωση στην υπηρεσία των στοιχείων, είναι ένα ερώτημα που μόνο το ελληνικό Δημόσιο μπορεί να απαντήσει. Με φαξ κατά προτίμηση.

http://news.kathimerini.gr