Σήμερα ο Ηλίας Καρελλάς και η Καραγκιοζούπολη του επισκέφτηκαν το νηπιαγωγείο μας και μας ταξίδεψαν πίσω στο χρόνο μέσω παιχνιδιών, πολύχρωμων φώτων και ονείρων σκιών με φόντο ένα σκηνικό έκπληξη!

Η παράσταση που παρακολουθήσαμε αφορούσε την ελληνική επανάσταση του 1821 και το σημαντικό ρόλο, στην εξέλιξή της, του “Γέρου του Μοριά”-Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Ακολούθησε διαδραστικό παιχνίδι με τις φιγούρες και τις φωνές των ηρώων του θεάτρου σκιών: Καραγκιόζη,Ζατζηαβάτη,Μπαρμπα Γιώργου,Μυτόγκα και Ασπασίας.

Το αποτέλεσμα απολαυστικό με θετικότατη ανατροφοδότηση.

Τα παιδιά της απογευματινής βάρδιας του ολοήμερου τμήματος ολοκλήρωσαν το βιβλίο της πεταλούδας με τα στάδια μεταμόρφωσης της που είχαν ξεκινήσει από χθες(προς το τέλος της ανάρτησης).

Οι εργασίες της ημέρας ξεκίνησαν με τις ανοιξιάτικες κάρτες μας οι οποίες θ’αποτελέσουν δώρα καλωσορίσματος προς στη Σχολική μας Σύμβουλο,κα Ιουλία Κασσαβέτη, που θα επισκεφτεί το νηπιαγωγείο μας αύριο. Το κάθε τμήμα δημιούργησε την κάρτα του.Τα παιδιά έφτιαξαν λουλούδια,καρδούλες, έγραψαν τις ευχές του καλωσορίσματος καθώς και λέξεις αγάπης και ευτυχίας.

Επίσης το κάθε παιδί διακόσμησε ατομικά το βάζο του,πρόσθεσε τα λουλούδια που ήθελε και μέσω αυθόρμητης γραφής έγραψε τον τίτλο της εργασίας του που δεν ήταν άλλος από τη λέξη “λουλούδια”.

Το βάζο μας:

Τα παιδιά της απογευματινής βάρδιας του ολοήμερου τμήματος διάβασαν την ιστορία της μεταμόρφωσης της πεταλούδας από το βιβλίο “Εξαφανίστηκε,εξαφανίστηκε η κάμπια”.

Στη συνέχεια ξεκίνησαν την κατασκευή του βιβλίου της πεταλούδας χρησιμοποιώντας τα φύλλα εργασίας από την Ελένη Μαμανού.

Το pptx του βιβλίου της πεταλούδας:

βιβλίο για την πεταλούδα

Τα παιδιά της απογευματινής βάρδιας του ολοήμερου τμήματος έφτιαξαν λουλούδια και πεταλούδες που κινούνται με λαδοπαστέλ.

Τα λουλούδια μας:

Οι πεταλούδες μας:

Σήμερα ξεκινήσαμε την περιήγησή μας στις αλλαγές που φέρνει η εποχή της άνοιξης στη φύση.Μιλήσαμε για τη σταδιακή άνοδο της θερμοκρασίας,για την ανθοφορία,για την απόκτηση φύλλων των φυλλοβόλων δέντρων,για το “ξύπνημα” των ζώων και των εντόμων από τη χειμερία νάρκη,η γέννηση των αυγών των πουλιών,η επιστροφή των αποδημητικών πουλιών.

Σιγά σιγά αρχίσαμε τις ανοιξιάτικες κατασκευές μας και για τη διακόσμηση των τάξεων μας. Πρώτη δημιουργία τα πουλάκια μας με βαμμένα χάρτινα πιάτα.Πέρα από τη διακόσμηση λειτουργούν και σαν παιχνίδι-τραμπάλα.

Δεύτερη το κάδρο με τα ζουμπούλια-υάκινθους(ιδέα από το pinterest).Για την περάτωση της κατασκευής τα παιδιά δούλεψαν πολύ τη λεπτή τους κινητικότητα τόσο στη σωστή τοποθέτηση του βλαστού του λουλουδιού,στη δίπλωση των φύλλων, όσο και στη δημιουργία των ανθών του καλλωπιστικού φυτού και των νεύρων των φύλλων.

Λειτούργησε σαν προκαταβολικός οργανωτής για το μύθο του Υάκινθου που θα τον επεξεργαστούμε αύριο.

Τα παιδιά της απογευματινής βάρδιας του ολοήμερου τμήματος έκαναν εισαγωγή στον κόσμο των εντόμων ξεκινώντας με την πασχαλίτσα. Μίλησαν για τη δομή του σώματός της,για τον τόπο κατοικίας της,για τον κύκλο ζωής της,για τη χρησιμότητά της-τρώει τις μελίγκρες προστατεύοντας τα φυτά από αρρώστιες. Την έφτιαξαν κιόλας(ιδέα από το pinterest) χρησιμοποιώντας 2 κύκλους μαύρο κάνσον και ένα κόκκινο κύκλο κομμένο στη μέση για τα φτερά.

Κλείνοντας τη θεματική του νερού αναφερθήκαμε και στο χημικό του τύπο (Η2Ο). Θυμηθήκαμε τι είχαμε συζητήσει για τη σύνθεση της ύλης με τα μόρια και τ’άτομα στη θεματική της θερμοκρασίας και θερμότητας(εδώ και εδώ).Έτσι προχωρήσαμε στη μοριακή δομή του νερού με τα δύο άτομα υδρογόνου και ένα οξυγόνου.Παρατηρήσαμε ανάλογα βίντεο από το Youtube για την ένωση των μορίων στη δημιουργία μιας σταγόνας-μιας ποσότητας νερού καθώς και την κινητικότητα τους στις τρεις καταστάσεις της ύλης( στερεό-υγρό-αέριο).

Αξιοποιώντας  το φύλλο εργασίας από το Πυθαγόρειο

φτιάξαμε το δικό μας σύμφωνα με τις ανάγκες της δικής μας στοχοθεσίας.

Το φύλλο εργασίας:

Επίσης τα παιδιά έγραψαν το χημικό τύπο του νερού στη θάλασσα και στα σύννεφα.

το φύλλο εργασίας:

Τα παιδιά της απογευματινής βάρδιας του ολοήμερου τμήματος έκαναν δραστηριότητες εισαγωγής στη θεματική της άνοιξης. Ζωγράφισαν ανοιξιάτικες εικόνες πάνω σε ζελατίνες με μεταλλικούς ανεξίτηλους μαρκαδόρους και στόλισαν τα παράθυρα της τάξης.

Επίσης από το blog  mikapanteleon συμπλήρωσαν φύλλο ανάγνωσης και ταύτισης εικόνας και λέξης.

Σήμερα μιλήσαμε εκτενώς για το έθιμο της Περπερούνας το οποίο είχαμε αναφέρει όταν μιλήσαμε για τις εθιμοτυπικές συνήθειες των λαών για την αποφυγή της ανομβρίας.( Όργανο-μπαστούνι βροχής, η Περπερούνα προς το τέλος της ανάρτησης).

Η Περπερούνα είναι ένα πανελλήνιο και πανάρχαιο έθιμο για την αναβροχιά. Τελείται επίσης σε πολλά χωριά του Έβρου.

Όταν δεν έβρεχε σε διάφορες περιοχές της χώρας μας όταν κινδύνευαν να χαθούν οι σοδειές από την ξηρασία, οι κάτοικοι ή θα πήγαιναν στην εκκλησία να κάνουν παράκληση ή  θα έκαναν μια «Περπερούνα».
Μαζεύονταν λοιπόν οι κοπέλες  έντυναν ένα μικρό  κορίτσι(πολύ φτωχό ή ορφανό -για να το λυπάται ο θεός) μ’ένα άσπρο φόρεμα και το στόλιζαν με πρασινάδες και αγριόχορτα. Έπαιρναν και ένα δυο δοχεία με νερό και μια φούντα από χορτάρια και γυρνούσαν στο χωριό τραγουδώντας :

Έχοντας φέρει τα παιδιά στο νηπιαγωγείο πλαστικά μπουκαλάκια νερού αξιοποιώντας την ιδέα “Άκου τη βροχή” κατασκευάσαμε μπαστούνια βροχής ή όργανα βροχής.Χρησιμοποιήσαμε πλαστικά καλαμάκια,φακές και ρύζι.Τα πλαστικά καλαμάκια μας βοήθησαν στην άσκηση της διαίρεσης.Πώς από τ’ ολόκληρο καλαμάκι θα πάρω τέσσερα ίσα και ίδια κομμάτια. Το διπλώνω στη μέση,κόβω και παίρνω δύο ίσα και ίδια κομμάτια.Το καθένα το διπλώνω ξανά στη μέση και παίρνω συνολικά τέσσερα ίσα και ίδια κομμάτια. Μαθηματικές έννοιες ολόκληρου και τετάρτων.

Μιλήσαμε για την προέλευση της κατασκευής και τη σημασία της.

Τα  τροπικά  δάση  στον Ισημερινό  ονομάζονται  δάση  της  βροχής. Οι  συχνές  καταρρακτώδεις  βροχές
δημιουργούν  και  συντηρούν  την  πολύ  πυκνή  βλάστηση  με  τα  πανύψηλα  δέντρα.  Οι ιθαγενείς  των
περιοχών αυτών εμπνεύστηκαν από τον ήχο που κάνει η βροχή, καθώς πέφτει στο πυκνό φύλλωμα
των  δέντρων  κι  έφτιαξαν  ένα  μουσικό  όργανο,  που  ο  ήχος  του  μοιάζει  με  τον  ήχο  της  βροχής. To
rainstick  αποτελείται  από  έναν  μακρύ,  κοίλο  σωλήνα  μερικώς  γεμάτο  με  μικρά  βότσαλα,  ρύζι  ή
φασόλια κτλ., που έχει μικρές ακίδες ή αγκάθια τοποθετημένα ελικοειδώς στην εσωτερική επιφάνεια
του. Όταν η ράβδος αναποδογυρίζει, τα βότσαλα πέφτουν στο άλλο άκρο του σωλήνα, και ο ήχος που
παράγεται θυμίζει βροχή που πέφτει.
Τα rainstick πιστεύεται ότι εφευρέθηκαν από τους Αζτέκους και τα χρησιμοποιούσαν  γιατί πίστευαν
ότι  μπορούσαν  να  προκαλέσουν  καταιγίδες.  Βρέθηκαν, επίσης,  στις Περουβιανές ακτές,  αν και  δεν
είναι  βέβαιο  ότι  χρησιμοποιούνταν  από  τους  Ίνκας.  Συνήθως  κατασκευάζονταν  από  διάφορα  είδη
κάκτων,  τους  οποίους  ξέραιναν  στον  ήλιο.  Αφαιρούσαν  τα  αγκάθια  από  το  εξωτερικό  τους  και  τα
τοποθετούσαν στο εσωτερικό τους σαν καρφιά. Τοποθετούσαν χαλίκια ή άλλα μικρά αντικείμενα στο
εσωτερικό  τους και  σφράγιζαν  τα άκρα. Αν  και  πιστεύεται  ότι  έχουν εφευρεθεί  στο Μεξικό,  πολλά
παρόμοια  έχουν  βρεθεί  στη  Νοτιοανατολική  Ασία,  την  Αυστραλία  και  την  Αφρική,  όπου  συχνά
φτιάχνονταν από μπαμπού αντί για κάκτους.Αντλήσαμε τις πληροφορίες από το micro-kosmos.uoa.gr 

Παρακολουθήσαμε βίντεο στο Youtube για τον τρόπο κατασκευής ενός μπαστουνιού βροχής και τα υλικά που περιέχει.

Τα δικά μας μπαστούνια βροχής:

Επίσης κάναμε μια μικρή αναφορά στο ελληνικό έθιμο της “Περπερούνας” το οποίο έχει τις ρίζες του στη Θράκη. Η Περπερούνα το Θεό παρακαλεί για βροχή.

Τέλος συμπληρώσαμε ένα φύλλο εξέλιξης της έντασης της βροχόπτωσης από Πειράματα Φυσικής με Απλά Υλικά:

Τα φύλλα εργασίας:

Πρώτη μέρα του μήνα Μαρτίου και η έναρξη της Άνοιξης γι’αυτή τη χρονιά. Δεν μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στις λαϊκές παραδόσεις αυτού του μήνα.

Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, συνηθίζεται να φοριέται στον καρπό του χεριού ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον «Μάρτη» ή «Μαρτιά». Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο «Μάρτης» φοριέται κυρίως από τα παιδιά για να προστατεύει τα πρόσωπά του από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν.

Ο “Μάρτης” φτιάχνεται την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου και φοριέται είτε σαν δαχτυλίδι στα δάχτυλα, είτε στον καρπό του χεριού σαν βραχιόλι. Καμμιά φορά φοριέται ακόμα και στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, ώστε να μην σκοντάφτει ο κατοχός του.

“Μάρτη” δεν φορούσαν μόνο οι άνθρωποι. Σε κάποιες περιοχές της χώρας κρεμούσαν την κλωστή όλη τη νύχτα στα κλαδιά μιας τριανταφυλλιάς για να χαρίσουν ανθοφορία, ενώ σε άλλες περιοχές την έβαζαν γύρω από τις στάμνες για να προστατέψουν το νερό από τον ήλιο και να το διατηρήσουν κρύο. Σε άλλες περιοχές το φορούσαν μέχρι να φανούν τα πρώτα χελιδόνια, οπότε και το άφηναν πάνω σε τριανταφυλλιές, ώστε να τον πάρουν τα πουλιά για να χτίσουν τη φωλιά τους. Αλλού πάλι το φορούν ως την Ανάσταση, οπότε και το δένουν στις λαμπάδες της Λαμπρής για να καεί μαζί του.

Ο «Μάρτης» ή «Μαρτιά» είναι ένα παμπάλαιο έθιμο εξαπλωμένο σε όλα τα Βαλκάνια, λόγω της υιοθέτησης του από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι και το διατήρησαν. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια, επειδή οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων συνήθιζαν να δένουν μια κλωστή, την «Κρόκη», στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.Κατά τις ηλιόλουστες ημέρες του Μαρτίου που ακολουθούσαν τα κρύα του χειμώνα, τα παιδιά έβγαιναν από τα σπίτια και έπαιζαν έξω στις αυλές. Οι μητέρες, για να τα προφυλάξουν από τις ακτίνες του μαρτιάτικου ήλιου που θεωρούνται επικίνδυνες, έφτιαχναν και φορούσαν στο χέρι ή στο πόδι των παιδιών τον “Μάρτη”, ένα κορδόνι από λευκό και κόκκινο νήμα.
Ο ήλιος τοΜάρτιο συνήθως καίει και μαυρίζει τα πρόσωπα των παιδιών: “Του Μάρτη ο ήλιος βάφει και πέντε δεν ξεβάφει”. Η μαυρίλα όμως σήμαινε και ασχήμια, προπάντων για τα κορίτσια που η παράδοση τα ήθελε άσπρα και ροδομάγουλα.Για να αποτρέψουν την επίδραση του ήλιου λοιπόν, έφτιαχναν και φορούσαν τον «Μάρτη», ώστε να προστατεύσει τα πρόσωπα των παιδιών από τον ήλιο και να μην καούν. Όταν τον έβγαζαν τον κρεμούσαν σε τριανταφυλλιές, ώστε να γίνουν τα μάγουλά τους κόκκινα σαν τριαντάφυλλα.Ο “Μάρτης” ουσιαστικά αποτελείται από δύο κλωστές, άσπρη και μία κόκκινη, στριμμένες μεταξύ τους, που συμβόλιζαν την αγνότητα και τα χαρά.Συνηθίζεται να φοριέται μέχρι το τέλος του μήνα. Σε ορισμένες περιοχές το μαρτιάτικο βραχιολάκι θεωρείται ιερό από τη λαϊκή παράδοση που δεν είναι πρέπον να πεταχτεί. Για αυτό το φορούσαν μέχρι το Πάσχα και το έδενα στην Αναστάσιμη λαμπάδα για να καεί. Σε άλλες περιοχές έκαιγαν το  βραχιολάκι στις φωτιές που άναβαν για να κάψουν τον Ιούδα.Η πιο διαδεδομένη όμως αντίληψη φέρει το “Μάρτη” να φοριέται μέχρι να εμφανιστούν τα πρώτα χελιδόνια. Τότε έβγαζαν το Μάρτη και τον αφήναν σε κλαδιά για να τον πάρουν τα πουλιά και να το χρησιμοποιήσουν στην κατασκευή της φωλιάς τους.(https://edu.klimaka.gr/diafora/557-paradosi-marths-klimaka.html)

“Τα Μαρτάκια μας” είναι ευγενική προσφορά της κας Φραγκοπούλου,μητέρα μαθητών μας, η οποία τα έφερε στο νηπιαγωγείο μας για όλα τα παιδιά.

Κα Φραγκοπούλου για ακόμη μία φορά σας ευχαριστούμε!!!!

Το έθιμο του Μάρτη γιορτάζεται ίδιο και απαράλλαχτο στα Σκόπια με την ονομασία «Μάρτινκα» και στην Αλβανία ως «Βερόρε». Οι κάτοικοι των δυο γειτονικών μας χωρών φορούν βραχιόλια από κόκκινη και άσπρη κλωστή για να μην τους «πιάσει» ο ήλιος, τα οποία και βγάζουν στα τέλη του μήνα ή όταν δουν το πρώτο χελιδόνι. Άλλοι πάλι, δένουν τον «Μάρτη» σε κάποιο καρποφόρο δέντρο, ώστε να του χαρίσουν ανθοφορία, ενώ μερικοί τον τοποθετούν κάτω από μια πέτρα κι αν την επόμενη ημέρα βρουν δίπλα της ένα σκουλήκι, σημαίνει ότι η υπόλοιπη χρονιά θα είναι πολύ καλή.

Τηρώντας παραδόσεις και έθιμα αιώνων, οι Βούλγαροι, την πρώτη ημέρα του Μάρτη, φορούν στο πέτο τους στολίδια φτιαγμένα από άσπρες και κόκκινες κλωστές που αποκαλούνται «Μαρτενίτσα». Σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας, οι κάτοικοι τοποθετούν έξω από τα σπίτια τους ένα κομμάτι κόκκινου υφάσματος για να μην τους «κάψει η γιαγιά Μάρτα» (Μπάμπα Μάρτα, στα βουλγαρικά), που είναι η θηλυκή προσωποποίηση του μήνα Μάρτη. Η «Μαρτενίτσα» λειτουργεί στη συνείδηση του βουλγαρικού λαού ως φυλαχτό, το οποίο μάλιστα είθισται να προσφέρεται ως δώρο μεταξύ των μελών της οικογένειας, συνοδευόμενο από ευχές για υγεία και ευημερία.

Το ασπροκόκκινο στολίδι της 1ης του Μάρτη φέρει στα ρουμανικά την ονομασία «Μαρτιζόρ». Η κόκκινη κλωστή συμβολίζει την αγάπη για το ωραίο και η άσπρη την αγνότητα του φυτού χιονόφιλος, που ανθίζει τον Μάρτιο και είναι στενά συνδεδεμένο με αρκετά έθιμα και παραδόσεις της Ρουμανίας. (https://edu.klimaka.gr/diafora/557-paradosi-marths-klimaka.html)

Στα παλιά χρόνια ο λαός έπλασε μύθους για να εξηγήσει τις απότομες μεταβολές του καιρού ή τις βαρυχειμωνιές που παρατηρούνται μέσα στο Μάρτη και που πάντα είναι επικίνδυνες για τη γεωργία και την κτηνοτροφία.Ένας από αυτούς είναι οι γυναίκες του Μάρτη.

Κάποτε οι μήνες αποφάσισαν να παντρευτούν. Ο καθένας βρήκε μια γυναίκα που του άρεσε και την παντρεύτηκε. Ο Μάρτης δε φρόντισε το ζήτημα μόνος του και έβαλε προξενητάδες να του βρούνε μια γυναίκα. Εκείνοι του φέρανε μια κοπέλα η οποία ήταν τυλιγμένη με ένα μαντίλι και του είπαν ότι είναι πολύ όμορφη. Ευκολόπιστος όπως ήταν, την παντρεύτηκε.Όταν όμως έμειναν μόνοι και έβγαλε το μαντίλι της, τι να δει; Δεν υπήρχε πιο άσχημη στον κόσμο!Όμως ο Μάρτης βρήκε και άλλη μία κοπέλα όμορφη,ευγενική,καλοσυνάτη που την αγάπησε παράφορα και την πήρε μαζί του στο παλάτι του. Όταν περνάει τις μέρες παρέα με την άσχημη γυναίκα κατσουφιάζει και ο καιρός χαλάει, όταν βρίσκεται μαζί με την όμορφη χαίρεται και γελάει, και ο καιρός είναι καλός, ζεστός με ήλιο. Έτσι βγήκε και η παροιμία: “Μάρτης είναι νάζια κάνει, πότε κλαίει,πότε γελάει”.

Απεικονίσαμε κι εμείς τον Μάρτη με τις δύο γυναίκες του. Όταν κοιτά τη φωτογραφία της άσχημης,ο ουρανός γεμίζει μαύρα σύννεφα, βρέχει,πέφτουν αστραπές, ενώ όταν κοιτά τη φωτογραφία της όμορφης ο καιρός είναι θαυμάσιος, λουλουδίζει ο τόπος,πεταλούδες χρωματίζουν τον ουρανό.

Τα φύλλα για την κατασκευή: