My SchBlogOut

Ψηφίστηκε η αναμενόμενη τροποποίηση για την ? επί τέλους ? πληρωμή των επιμορφωτών, καταχωρητών κτλ.στα ΚΣΕ που συμμετείχαν στην επιμόρφωση β΄επιπέδου στις ΤΠΕ. Μόνη διαφορά, στο σχετικό άρθρο 21 του ν. “Πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση των κατόχων απολυτηρίου Επαγγελματικού Λυκείου και άλλες διατάξεις”, μόνο που ο σχετικό άρθρο 21 προσδιορίζει ότι: «Η αμοιβή (?) επιμεριζόμενη κατά μήνα, δεν μπορεί να είναι ανώτερη από το ήμισυ των μηνιαίων αποδοχών της οργανικής τους θέσης και αφορά απασχόληση εκτός των ωρών εργασίας και σε χρόνο που δεν καλύπτεται από υπερωριακή απασχόλη­ση.» Τουτέστι εάν κάποιος δούλεψε εξ ολοκλήρου ένα πρόγραμμα, θα πρέπει να έχει μηνιαίες ακαθάριστες αποδοχές περίπου 3700? για να το πληρωθεί! Κι επειδή αυτό το απίθανο δε συμβαίνει, θα πληρωθεί το ποσό που ? ήμαρτον- του αναλογεί σύμφωνα πάντα με το νόμο και την απόφαση του ΓΛΚ?Με άλλα λόγια επιμορφωτές β΄ επιπέδου σε τιμή ευκαιρίας, 50% κάτω! Τις πταίει; Προφανώς η ΕΥΕ του ΥΠΕΠΘ που είχε γνώση του θέματος (ή το ψυλλιαζόταν?) και δεν (μας) ενημέρωσε ?ότι στον κάθε επιμορφωτή αντιστοιχούσαν 50-70 ώρες από ένα πρόγραμμα – έτσι δε θάχαμε και το φαταουλισμό, πάρε όσα πιο πολλά προγράμματα μπορείς, κι άσε τους άλλους να κλαίγονται- για να μη γίνεις χωρίς λόγο ευεργέτης του ΥΠΕΠΘ… Για λοιπές περαιτέρω ενέργειες , συντονισμό δράσεων κτλ δες εδώ http://b-epipedo.cti.gr/portal/forum/viewtopic.php?t=132

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφ. Καθημερινή «Η εργασιακή και οικονομική αποκατάσταση αποτέλεσε τα τελευταία χρόνια ένα από τα πλέον βασικά κριτήρια για την είσοδο των νέων στις αστυνομικές σχολές μέσω της διαδικασίας των Πανελληνίων. Όπως όμως διαπιστώνουν σήμερα οι επιτελείς της ΕΛ.ΑΣ., παρότι η συγκεκριμένη διαδικασία εξασφάλισε στην Αστυνομία προσωπικό με καλύτερο μορφωτικό επίπεδο, δε βελτίωσε τις επιχειρησιακές της επιδόσεις που αναδεικνύονται στην «αχίλλειο πτέρνα» του Σώματος. Πολλοί ήταν εκείνοι που επέλεξαν τις αστυνομικές σχολές με κριτήριο τη σιγουριά που προσφέρει μια θέση στον δημόσιο τομέα. Το φαινόμενο αυτό δυστυχώς έχει κόστος για την Αστυνομία (?)»Προτείνουν, λοιπόν, την καθιέρωση διαδικασιών που θα αξιολογούν τις αληθινές δεξιότητες και ικανότητες των σπουδαστών για το επάγγελμα του αστυνομικού. Κάτι που είχαμε επισημάνει σε παλαιότερο post στο οποίο διερωτόμαστε εν κατακλείδι :Μήπως πρέπει να υπάρχουν κι άλλα επιπρόσθετα κριτήρια για τις αστυνομικές και στρατιωτικές σχολές (πλην της εντοπιότητας με τον εκάστοτε υπουργό Δημόσιας Τάξης, όπως συνέβαινε τα παλιά καλά χρόνια, πράγμα που οδήγησε την εισαγωγή μέσω των τότε Γενικών εξετάσεων?).Κάποιοι, ίσως, πρέπει να ξανασκεφτούν το θέμα έτσι, ώστε οι αστυνομικοί να μην περιμένουν πρώτα να φύγει ο κλέφτης κι ύστερα να επιληφθούν του συμβάντος, όπως, φευ, πολλές φορές συμβαίνει?Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό, δηλαδή, ότι μπορούμε να κοιμούμαστε αν-ήσυχοι (!) Πώς θα «κοιμόμαστε» άραγε όταν «οι περισσότεροι πρωτοετείς φοιτητές στα παιδαγωγικά τμήματα βρέθηκαν εκεί επειδή δεν εισήχθησαν σε σχολή της επιλογής τους! Και μάλιστα, δηλώνουν ανοικτά ότι στόχος τους είναι να βρουν γρήγορα δουλειά και να μονιμοποιηθούν στο Δημόσιο!» (το σχετικό, παλαιότερο, post εδώ) ?Πάντως τις αιτήσεις για συμμετοχή στις πανελλαδικές εξετάσεις ήδη υπέβαλαν οι μαθητές της τελευταίας τάξης των ΓΕΛ και ΕΠΑΛ και ολοκληρώθηκε ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ για εκπαιδευτικούς.

«Με λένε Σταθούλα, είμαι 12 ετών και μένω στον Κισσό. Η δεύτερη κολλητή μου φίλη είναι η Μαρίνα, γιατί ο πρώτος είναι το λάπτοπ. Από τη στιγμή που το έπιασα στα χεριά μου τρελάθηκα, είναι τέλειο. Σήμερα κάναμε για πρώτη φορά κανονικό μάθημα με το λάπτοπ, ήταν κάτι το διαφορετικό. Μπορούσαμε να έχουμε έναν φάκελο που θα είχε τα βιβλία και έναν φάκελο που μπορούσαμε να γράφουμε τις απαντήσεις από τις ασκήσεις του βιβλίου». Η Σταθούλα είναι ένα από τα 13 παιδιά της Στ΄«tech» τάξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου στο Μούρεσι του Πηλίου, όπου για πρώτη φορά και με πρωτοβουλία του δασκάλου της τάξης Μανώλη Χειλαδάκη και τη συνδρομή της διευθύντριας Πολυξένης Μήτσιου (των λοιπών υπηρεσιακών παραγόντων ?συναινούντων) δημιουργήθηκε η πρώτη ψηφιακή τάξη στη χώρα μας (δες εδώ)! Δε με εντυπωσίασε η θετική στάση των παιδιών, ήταν αναμενόμενη άλλωστε, αλλά η στάση των γονέων, οι οποίοι σύμφωνα τον πρωτοπόρο δάσκαλο «…ήταν στο σύνολό τους πολύ δεκτικοί και τους άρεσε η ιδέα. Οι περισσότεροι είναι νέοι άνθρωποι και έχουν καταλάβει τη σπουδαιότητα του μέσου. Κακά τα ψέματα. Όσο και να μην το θέλουμε, στο κοντινό μέλλον έτσι θα γίνονται τα μαθήματα».Κι αυτό επειδή, όταν περίπου πριν πέντε χρόνια παρουσίασα σε συνέδριο για τις ΤΠΕ στην εκπαίδευση μια πρόταση για την εισαγωγή/μελλοντική αντικατάσταση του γνωστού κλασικού βιβλίου από το αντίστοιχο ηλεκτρονικό (δες εδώ) το αρχικό πάγωμα του ακροατηρίου διαδέχθηκαν ερωτήσεις του τύπου ”και με τις εξετάσεις τι θα γίνει;” το γνωστό πρόβλημα εκπαιδευτικών, γονιών και των …υπουργικών διαλόγων για την παιδεία! Καλή επιτυχία στο πείραμα/ διδακτική πρόταση της tech τάξης του πηλιορείτικου Μούρεσι, μιας προσπάθειας προς μίμηση!

Στην Ελλάδα του στρουθοκαμηλισμού και του εύκολου βολέματος, το πρώτο δείγμα εξωτερικής αξιολόγησης ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων αποτελεί είδηση πρώτου μεγέθους σύμφωνα με δημοσίευμα της εφ. Καθημερινή. Παρά τη σθεναρή, πολυετή αντίδραση ηχηρών μειοψηφιών πανεπιστημιακών και φοιτητών να αξιολογηθούν, ήδη τα πρώτα πέντε τμήματα πανεπιστημίων και ΤΕΙ κατάφεραν να ολοκληρώσουν την αξιολόγησή τους?Πρόκειται για το τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, το τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, το τμήμα Τεχνολογίας Τροφίμων του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, το τμήμα Πληροφορικής του ΤΕΙ Αθηνών και το τμήμα Μηχανολογίας του ΤΕΙ Κρήτης. Διδάσκοντες και φοιτητές, αφού ολοκλήρωσαν οι ίδιοι -μέσω των αρμοδίων επιτροπών- την εσωτερική αξιολόγηση (καταγραφή της κατάστασης σε υποδομές, προσωπικό, έργο), αξιολογήθηκαν και από εξωτερικούς κριτές – Έλληνες και ξένους πανεπιστημιακούς του ιδίου επιστημονικού αντικειμένου?Η βασική αδυναμία που προκύπτει είναι το… καθεστώς χαλαρότητας που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια. Η μεγάλη μερίδα των φοιτητών και των σπουδαστών δεν παρακολουθούν σταθερά τις σπουδές τους, ενώ οι συχνές διακοπές λόγω καταλήψεων δυσχεραίνουν τη λειτουργία του ιδρύματος και δεν επιτρέπουν τη δημιουργία του απαραίτητου ακαδημαϊκού κλίματος. Ενδεικτικά, μεταξύ των πέντε, υπάρχει τμήμα όπου ο μέσος όρος αποφοίτησης των σπουδαστών του είναι τα 8 χρόνια (περισσότερα εδώ). Ως προς την αξιολόγηση των σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και του διδακτικού τους προσωπικού – φαίνεται ότι επί του παρόντος, ανατέθηκε στον ?ΑΣΕΠ -οι σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις ( ν. 2986/2002 κ.α.) παραμένουν ανενεργές! Έτσι, στις πρόσφατες εξετάσεις εκπαιδευτικών του ΑΣΕΠ ενδιαφέρον είχαν οι ερωτήσεις 30 και 31 (και οι απντήσεις τους). ”Τα τελευταία χρόνια συζητείται έντονα η συμμετοχή των γονέων και των μαθητών στην αξιολόγηση του εκπαιδευτικού. Ποια από τις απόψεις που καταγράφονται στις επόμενες δύο ερωτήσεις (30 και 31) σχετικά με τη συμμετοχή των γονέων και των μαθητών είναι η ορθή;
Συμμετοχή των γονέων στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών:
α) Οι γονείς δεν πρέπει να συμμετέχουν στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, γιατί δε διαθέτουν παιδαγωγική και διδακτική κατάρτιση.
β) Οι γονείς δεν πρέπει να συμμετέχουν στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, γιατί θα κρίνουν τον εκπαιδευτικό σύμφωνα με τη βαθμολογία που θα έχει δώσει στα παιδιά τους;
γ) Οι γονείς πρέπει να συμμετέχουν στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, γιατί με τον τρόπο αυτό δημιουργείται ένα πρόσθετο κίνητρο για μεθοδικότερη εργασία από τη μεριά του εκπαιδευτικού.
δ) Οι γονείς πρέπει να συμμετέχουν στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, γιατί αυτό γίνεται και σε άλλες χώρες.
Συμμετοχή των μαθητών στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών:
α) Οι μαθητές πρέπει να συμμετέχουν στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, γιατί γνωρίζουν άμεσα τις διδακτικές ικανότητες και τη συμπεριφορά των διδασκόντων.
β) Οι μαθητές δεν πρέπει να συμμετέχουν στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, γιατί δεν είναι αντικειμενικοί στην κρίση τους και θα τους αξιολογούν σύμφωνα με τη βαθμολογία που τους δίνουν.
γ) οι μαθητές δεν πρέπει να συμμετέχουν στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, γιατί έτσι θα διαταραχθούν οι σχέσεις μεταξύ μαθητών καθηγητών.
δ) Οι μαθητές δεν πρέπει να αξιολογούν τους εκπαιδευτικούς τους, γιατί θα έχουν αρνητικές συνέπειες στην βαθμολογία.”
Οι απαντήσεις που το ΑΣΕΠ θεώρησε σωστές είναι για την ερώτηση 30 είναι το ( γ) και για την ερώτηση 31 είναι το (α). Συνεπώς ένα από το θέματα του ?tabula rasa? διαλόγου για την παιδεία ήδη απαντήθηκε!

Aναδημοσιεύω από την εφ. Το Βήμα το ομότιτλο άρθρο του Γιώργη Γιατρομανωλάκη, ομ. καθηγητή Κλασικής Φιλολογίας και συγγραφέα:” Πριν από λίγες ημέρες επισκέφτηκα το Λύκειο Αξιού στη Θεσσαλονίκη συμμετέχοντας στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του ΕΚΕΒΙ «Συγγραφείς στα Σχολεία». Όταν τελείωσε η πολλαπλώς ενδιαφέρουσα συζήτηση για τη λογοτεχνία, την Παιδεία αλλά και την πολιτική, μια μαθήτρια της Β΄τάξης με πλησίασε και μου είπε χωρίς περιστροφές: «Θέλω με όλη μου την καρδιά να σπουδάσω Φιλολογία, όμως πόσα χρόνια πιστεύετε πως θα χρειαστούν για να διοριστώ; Έχετε να μου προτείνετε κάτι άλλο;». Δεν είχα και φοβάμαι πως κανείς υπουργός Παιδείας ούτε και κάποιος σοφός σύμβουλός του έχει να προτείνει κάτι άλλο. Η Έφη θα λάβει τη δέουσα απάντηση στα επόμενα χρόνια, είτε ακολουθήσει την καρδιά της είτε αναζητήσει να κάνει κάτι διαφορετικό. Η συμμαθήτριά της Χρύσα ασχολείται με τη μουσική, αλλά τα μαθήματά της δεν έχουν καμιά σχέση με τα δικά της ενδιαφέροντα. Πρέπει να δοκιμάσει να βρει μόνη τον δρόμο της, πράγμα πολύ δύσκολο, ή πρέπει να αφήσει αυτό που αγαπά και να ψάξει για «κάτι άλλο». Πάντα χωρίς βοήθεια. Ο Χρήστος γράφει στίχους και ζωγραφίζει (οι τοίχοι της σχολικής βιβλιοθήκης έχουν διακοσμηθεί από αυτόν), αλλά ούτε κι αυτός έχει κάποια βοήθεια. Βρίσκεται έξω από το εκπαιδευτικό σύστημα. Οι τρεις παραπάνω περιπτώσεις δεν είναι μοναδικές. Χιλιάδες δεκαεξάχρονα σε όλα τα λύκεια της χώρας, προικισμένα παιδιά και ταλαντούχα, «άγρια» αλλά ευγενικά, ώριμα μέσα στα άγουρα νειάτα τους, προσδοκούν να «περάσουν» σε κάποια σχολή πιστεύοντας πως έτσι θα πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους. Λίγα παιδιά θα καταφέρουν να ακολουθήσουν τον δρόμο της καρδιάς τους, ακόμη λιγότερα θα μπορέσουν να αναπτύξουν τις δεξιότητες και το ταλέντο τους. Η μοίρα τους είναι κοινή, όλα είναι εναντίον τους και είναι φυσικό να τους φταίνε όλα. Είναι επομένως λογικό να αντιδρούν και οι αντιδράσεις τους είναι κατανοητές ακόμη και στην ακρότητά τους. Όμως ποιος μπορεί να συγχωρέσει μια Πολιτεία που όχι μόνο δεν βοηθά τα παιδιά της, αλλά τουναντίον τα εμποδίζει μέσα στην εγγενή της στρεβλότητα και μιζέρια; Τριάντα τόσα χρόνια τώρα αυτή η Πολιτεία «επανιδρύει» τον εαυτό της και μαζί την Παιδεία, τον πολιτισμό, την οικονομία, το σύστημα υγείας κ.λπ. Γράφει, σβήνει, κενό. Αιωνίως tabula rasa.
Το όραμα του νέου υπουργού να αποδεσμεύσει το σχολείο από τις εξετάσεις είναι ένα παμπάλαιο αίτημα. Ευχόμαστε καλή επιτυχία αλλά φοβούμαστε πως (παρά τις καλές προθέσεις) άλλο ένα «όραμα» θα πάει χαμένο. Πρέπει, είπε ο υπουργός, να αναβαθμίσουμε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση κ.λπ. και «κυρίως» να αποσυνδέσουμε το σχολείο «από ένα εξεταστικό σύστημα το οποίο και άδικο είναι και παρέχει μόνο μία ευκαιρία στους υποψήφιους σπουδαστές και φοιτητές». Όμως το πρόβλημά μας είναι το «άδικο εξεταστικό σύστημα» ή το παντελώς άδικο, ανορθολογικό και αντιπαραγωγικό εκπαιδευτικό μας σύστημα; Το ζήτημα είναι να δοθούν πολλές ευκαιρίες στους υποψηφίους ή να δοθεί η ευκαιρία και τα μέσα σε όλα τα παιδιά να σπουδάσουν ό,τι καθένα τους επιθυμεί, και κυριότατα να τους δοθεί η ευκαιρία να βρουν δουλειά, αφού τελειώσουν; Και τι στην ευχή σημαίνει αυτή η «αποσύνδεση» του σχολείου από τις εξετάσεις; Θα περιορισθεί λ.χ. αυτή η εκπαιδευτική μονοκαλλιέργεια (ας μου επιτραπεί) όπου όλοι πρέπει τα μάθουν όλα είτε το θέλουν είτε όχι; Θα εξακολουθήσουν τα αναλυτικά προγράμματα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση να θυμίζουν σταχανοβισμό, όπου καλός καθηγητής είναι εκείνος που καλύπτει ή ξεπερνά τη «νόρμα» αδιαφορώντας για την ποιότητα;
Ας παρακάμψει ο υπουργός τη γεμάτη φοβίες ΟΛΜΕ και ας επισκεφθεί έναν οποιονδήποτε σύλλογο καθηγητών της επικράτειας για να μάθει από πρώτο χέρι πως τα «πλάνα» και οι «νόρμες» της ύλης σκοτώνουν την εκπαίδευση. Η μάθηση δεν μπορεί να είναι ποσοτική, ή μόνο ποσοτική. Τη λογοτεχνία δεν τη διδασκόμαστε ποσοτικά, ούτε μαθαίνουμε τη γλώσσα με κουτάκια πολλαπλών ερωτήσεων. Η εκπαίδευση δεν αρχίζει, ούτε τελειώνει με τις εξετάσεις. Όλες οι βαθμίδες, όλα τα προγράμματα πρέπει να έχουν συνοχή. Εχουν τα σημερινά; Τέλος, αυτή η όποια και όποτε έρθει «αποσύνδεση» των δαιμονικών εξετάσεων από το αγαθό σχολείο θα γίνει τζάμπα; Με τις αρχές της γνωστής μας «δωρεάν Παιδείας»;Ο νέος υπουργός Παιδείας ευαγγελίζεται έναν «ανοιχτό διάλογο» για την Παιδεία από «μηδενική βάση», tabula rasa, όπως είπε. Ομως αυτός ο «αποξεσμένος πίνακας, η άγραφη πλάκα», σύμφωνα με το λεξικό Μπαμπινιώτη, δεν σημαίνει «μηδενική βάση»! Δηλώνει «νου θεωρούμενο άγραφο, κενό», χωρίς εντυπώσεις και εμπειρίες. Το παλίμψηστο της Παιδείας μας γράφεται και ξαναγράφεται επί δεκαετίες, αλλά (ιδού το θαύμα) παραμένει κενό, άδειο από νόημα και σκέψη. Ό,τι α-νόητο γράφεται σήμερα, σβήνεται αύριο και ξαναγράφεται με άλλα λόγια. Άδειος νους. Τabula rasa! Στο μεταξύ η Έφη, η Χρύσα και ο Χρήστος παραμένουν στο κενό.”

Διαβάζω κι αντιγράφω από μαθητικό blog: «Θα ήθελα να σας εκφράσω με μεγάλη θλίψη ένα γεγονός το οποίο συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό στο σχολείο μας το οποίο είναι και παράνομο. Γιατί ορισμένοι καθηγητές που διδάσκουν στο ΓΕ.Λ μας (…) κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα σε μαθητές του σχολείου μας; Το θεωρείτε αυτό σωστό; Ας μου απαντήσει κάποιος καθηγητής.» Όρθή η απορία, αλλά το «σπορ» κρατά από παλιά, όπως μας υπενθυμίζει Σιγίλλιο (=διαταγή) του 1691 του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Καλλίνικου του Β΄ προς τους καθηγητές της Πατριαρχικής Σχολής Κωνσταντινουπόλεως, που λέει: «Προσέχειν δε όλως εαυτοίς εντέλλεται ειλικρινώς και απροσωπολήπτως μη ετεροζύγοις πως ποιείν τας διδόσεις των μαθημάτων, αλλ’ ούτε τινός μεν εν κρύπτω διδάσκειν των μαθητών, τινάς δε μόνον εν τη κοινή ακροάσει τούτο γαρ παράλογον αν είη, φαΰλον τε και επίψογον έργον και σκανδάλων ου μικρών παραίτιον αλλ’ ισοπάλως πως και ισοστάθμως, οσίως τε και ανεπιλήπτως κοινή ν την διδασκαλίαν προβάλλεσθαι, καθώς ευάρεστόν εστί θεώ και ανθρώποις», όπως δημοσιεύθηκε στο Δελτίο ΟΛΜΕ τ. 553, Δεκέμβριος 1982. Ως εκ τούτο, άστα να πάνε…και απορία ψάλτου βηξ!

Έλληνες και ξένοι επιστήμονες και ειδικοί συμφωνούν ότι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια κάνουν καλό στην υγεία! Λόγου χάρη στον εικονικό κόσμο τού Second Life οι παίκτες έχουν τη δυνατότητα να υποδυθούν ρόλους, οι οποίοι πολύ συχνά δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική τους ζωή. Έτσι, ένας εργαζόμενος της γενιάς των 700 ευρώμπορεί να μεταμορφωθεί σε έναν μεγαλοδικηγόρο, με πολλές υποθέσεις και μισθό 2000 ευρώ, γεγονός, όπως λένε οι ειδικοί, τους δίνει τη δυνατότητα να απαλλαγούν έστω και προσωρινά- από το άγχος της καθημερινότητας? Θετικές επιδράσεις των ηλεκτρονικών παιχνιδιών παρατηρούνται σε διάφορους τομείς όπως στην εκπαίδευση ή την ιατρική. Για παράδειγμα, υπάρχουν παιχνίδια στον χώρο της διανοητικής υγείας που απευθύνονται στους ηλικιωμένους. Τα χρησιμοποιούν για να κρατήσουν το μυαλό σε εγρήγορση, για να αποφύγουν εκφυλιστικές ασθένειες, όπως είναι το Αλτσχάιμερ. Μέχρι και θεραπεία στην παχυσαρκία προσφέρουν τα βιντεοπαιχνίδια! Έρευνα του Ινστιτούτου Ανθρωπίνων Επιδόσεων του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ έδειξε ότι τα παιδιά που έπαιζαν μπόοουλινγκ με τα νέου τύπου ηλεκτρονικά παιχνίδια, τα οποία απαιτούν δράση και κίνηση, έκαιγαν κατά 451% περισσότερες θερμίδες από εκείνα που απλώς πατούσαν τα πλήκτρα του υπολογιστή.Ωστόσο, επισημαίνεται ότι η κατάχρηση μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα, μια κι όπως συμβαίνει σε πολλά πράγματα, έτσι και στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, η κατάχρηση κρύβει σοβαρούς κινδύνους, τους οποίους πρέπει να λάβουν υπ΄ όψιν τους τόσο οι παίκτες όσο και οι γονείς στην περίπτωση των ανήλικων παιδιών. Περισσότερα εδώ.