Η ΦΛΟΓΙΤΣΑ – ένα παραμύθι του Μπάμπη Κοιλιάρη

Στα πλαίσια του προγράμματος Π.Ε. για τη φωτιά το νηπιαγωγείο μας επισκέφτηκε ο εικαστικός κ. Μπάμπης Κοιλιάρης, ο οποίος έγραψε για εμάς μια πολύ όμορφη ιστορία με τίτλο «Η Φλογίτσα», την οποία και μας αφηγήθηκε:

H Φλογίτσα

ένα παραμύθι του Μπάμπη Κοιλιάρη

«Ήταν µια φορά κι ένα καιρό ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Προμηθέα. Αυτός έκλεψε τη φωτιά απ’ τους 12 θεούς και την έφερε στους ανθρώπους. Τους έδωσε τη γνώση… »

Ας πάµε στα πολύ παλιά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι ζούσαν σε σπηλιές, φορούσαν προβιές αντί για ρούχα και μόλις σκοτείνιαζε πήγαιναν για ύπνο γιατί δεν είχαν φως ούτε και ζεστασιά.

Τότε λοιπόν, εκεί μέσα σε ένα μεγάλο χωράφι ζούσε ένα δέντρο, ένα μοναχικό δένδρο. Χρόνια στεκόταν εκεί µόνο του, όµως τουτη τη χρονιά τα έφερνε δύσκολα. Έπεσε μεγάλη ξηρασία και ζέστη. Έτσι το δέντρο µας έμενε απότιστο και ήταν έτοιμο να ξεραθεί.

Ένα βράδυ, καθώς σουρούπωνε, μαύρα σύννεφα μαζεύτηκαν στον ορίζοντα. Γύρισε το δέντρο, τα κοίταξε και ήλπιζε να μαζευτούν περισσότερα για να βρέξει και να ποτιστούν τα χωράφια. Έτσι και το δέντρο θα έβγαζε φύλα, λουλούδια και καρπούς. Κι αυτά µε τη σειρά τους θα γεννούσαν μικρά καινούρια δεντράκια.

Εκείνο λοιπόν το βράδυ, το πιο σκοτεινό του τελευταίου χρόνου, ο συννεφιασμένος ουρανός άρχισε να βροντά και να αστράφτει. Φαινόταν τόσο θυμωμένος θαρρείς και µάλωνε µε τη γη. Ή ατμόσφαιρα μύριζε περίεργα. Οι αστραπές και οι βροντές που δυνάμωναν, έδειχναν πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Κι όλο πιο άγρια γινόταν η κατάσταση.

Το δέντρο προσπαθούσε να καταλάβει τι συμβαίνει, αλλά μάταια. Μέχρι που ένας κεραυνός έσκασε μέσα στο χωράφι, λίγα μέτρα πιο κάτω. Το δέντρο τρόμαξε!! Δεν είχε προλάβει να συνέλθει καθώς ένας δεύτερος κεραυνός έπεσε πιο κοντά κι ένας τρίτος έσκασε στα πιο ψηλά κλαδιά της κορυφής του, που έπεσαν στο χώμα. Έσκυψε να κοιτάξει τη ζημιά, όμως µε μεγάλη του έκπληξη είδε µια μικρή φλογίτσα να ανάβει ανάμεσα στα σπασμένα κλαδιά.

Το μοναχικό δέντρο νόμισε πως η Φλογίτσα ήταν ένα κόκκινο λουλούδι και πως απ αυτό θα ξεκινούσε η νέα ζωή. Πίστεψε πως η φλογίτσα ήταν παιδί του. Έτσι την κοίταζε µε συμπάθεια και της ζήτησε να πάει κοντά. -Καλώς ήλθες λουλούδι µου, της είπε. -Καλώς όρισες παιδί µου.

Η Φλογίτσα, που δεν είχε ακόμα καταλάβει πως βρέθηκε εκεί, ένοιωθε σαστισµένη. Πολύ περισσότερο, όταν είδε από πάνω της εκείνο το δέντρο να νομίζει πως είναι η μαµά της. Ήταν ξαφνικό και γι’ αυτήν. Είχε γουρλώσει τα µάτια και δεν ήξερε τι να πει.

Όταν το δέντρο άπλωσε τα κλαδιά του να την αγκαλιάσει, η φλόγα τρόμαξε και έκανε ένα βήμα πίσω. Αλλιώς περίµενε τη μαµά της κι αλλιώς την βρήκε. Ήθελε να την αγκαλιάσει αλλά τότε, τι θα γινόταν άραγε; Το δέντρο θα έπαιρνε φωτιά και γρήγορα θα γινόταν µια στοίβα στάχτη. Παρ όλα αυτά η μικρή Φλόγα δεν έμεινε ασυγκίνητη από της επιμονή του δένδρου να την χαϊδέψει.

Κάτι σκίρτησε μέσα της. -Μαμά!!! Μαμά… Φώναξε και έκαμε μερικά βήματα προς τη ρίζα του δέντρου. Οι βροντές και οι αστραπές συνέχιζαν να φωτίζουν το θυμωμένο ουρανό, και τα αστροπελέκια τον έσκιζαν σε άπειρα κομμάτια. Αμέτρητες φωτεινές φλέβες έκαναν τα σύννεφα να μοιάζουν σαν µια γιγάντια καρδιά που χτυπούσε ολοένα και πιο δυνατά.

Ο ουρανός άρχισε να στέλνει µια υγρασία και ένα μέτριο αεράκι έδειχνε πως σύντομα θα βρέξει. Πράγματι!! Οι πρώτες ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν εδώ κι εκεί μέσα στο χωράφι. Το δέντρο κοίταξε ψηλά και το έπιασε πανικός. Όσο και να την ήθελε τη βροχή, τώρα θαήταν ζημιά για την μικρή φλογίτσα. Θα την έσβηνε πριν μεγαλώσει. Τα κλαδιά του δέντρου δεν ήταν αρκετά να την σκεπάσουν και να την προστατέψουν.

-Μη!!! Μην πλησιάζεις άλλο. Είπε το δένδρο στη Φλόγα. Μη παιδί µου, φύγε!! Πήγαινε γρήγορα και κρύψου σ’ εκείνη τη σπηλιά. Εκεί θα σωθείς από τη βροχή. Πράγματι υπήρχε µια σπηλιά στην άκρη του χωραφιού, ακριβώς στο σημείο που αρχίζει το βουνό µε το πυκνό δάσος. Εκεί η Φλόγα θα ήταν ασφαλής από την βροχή που ολοένα δυνάμωνε. Χοντρές σταγόνες άρχισαν πια να πέφτουν µε δύναμη όλο και πιο κοντά στη Φλόγα και να ποτίζουν το χωράφι.

Τα μάζεψε λοιπόν η φλογίτσα και έτρεξε προς τη σπηλιά. Προσπάθησε να αποφύγει τις στάλες όσο μπορούσε για να µη χάσει πολλή από τη δύναμή της. Μόλις έφτασε, στάθηκε στην είσοδο και κοίταζε τη βροχή παίρνοντας βαθιές ανάσες. –Ουφ!!! Φτηνά τη γλύτωσα, σκέφτηκε. Όμως χρειάζομαι μερικά ξύλα για να μεγαλώσω και να ζήσω περισσότερο. Κάπου μέσα στο χωράφι υπήρχε και εκείνο το μοναχικό δέντρο που νόµιζε πως η φλόγα ήταν το λουλούδι του. Ίσως θα μπορούσε να του στείλει μερικά κλαδιά… -Θα του ζητήσω το πρωί… σκέφτηκε και προσπάθησε να ηρεμήσει.

Δεν πρόλαβε να ξεκουραστεί για πολύ όταν γύρισε το κεφάλι και είδε ένα τσούρμο ανθρώπους να έρχονται βιαστικά προς τη σπηλιά. Ήταν όλοι βρεγμένοι από τη βροχή και ο αέρας δυσκόλευε το περπάτηµά τους. Υπήρχαν και μικρά παιδιά, και μερικά ζώα στην παρέα τους. Την είχαν δει από μακριά και όλο πλησίασαν. Η φλόγα φοβήθηκε. Προσπάθησε να τους αποφύγει αλλά μάταια.

Ένα από τα παιδιά ήρθε κοντά και άρχισε να την περιεργάζεται. Πήρε ένα ξύλο και την σκάλιζε. Το ξύλο όµως έπιασε φωτιά και το παιδί τρόμαξε. Έτρεξε προς τους γονείς του κρατώντας το αναμμένο ξύλο, που σκόρπιζε φως σε όλη τη σπηλιά. Όλοι τότε που το είδαν, έτρεξαν στην φλόγα. Πήραν από ένα δαδί, το άναβαν και ξάφνου η σπηλιά έγινε σαν μέρα. -Μη φοβάσαι φλογίτσα, της είπαν. Δεν θα σου κάνουμε κακό. Απλά σε χρειαζόμαστε..

Αφού άναβαν φωτιά σε µια στοίβα µε ξύλα που υπήρχε στη µέση, κάθισαν τριγύρω της να ζεσταθούν και να στεγνώσουν τα βρεγµένα ρούχα τους. Κάποιοι άρχισαν να μαγειρεύουν και να τρώνε. Και όλοι περνούσαν πολύ ωραία γύρω από τη φωτιά, λέγοντας ιστορίες και διασκεδάζοντας.

Η μικρή Φλογίτσα καθόταν στην άκρη και τους κοίταζε. Ήταν υπερήφανη που φάνηκε τόσο χρήσιμη στη ζωή των ανθρώπων. Χάρηκε που ήταν αιτία να αλλάξει η διάθεση τους, όµως ήθελε να φύγει να πάει και αλλού. Ήθελε να ταξιδέψει μακριά. Την επόμενη μέρα λοιπόν, κύλησε μέχρι την άκρη της σπηλιάς και πήγε προς την πλευρά του μεγάλου δάσους.

Τι θα γινόταν όµως, αν εξ αιτίας της θα έπαιρνε φωτιά το δάσος; Θα καιγόταν όλα τα δένδρα. Ακόμα κι εκείνο το μοναχικό δέντρο στη μέση του χωραφιού που τόσο την καµάρωνε και την είχε σαν παιδί του. Την έπιασε πανικός και άρχισε να φωνάζει βοήθεια. Οι άνθρωποι που αντιλήφθηκαν έγκαιρα πως η φλογίτσα τους την κοπάνισε έτρεξαν και την έφεραν πίσω. Έσβησαν και τα λίγα χόρτα που ήδη είχαν ανάψει για να είναι σίγουροι. Την μάζεψαν και έβαλαν γύρω της μεγάλες πέτρες ώστε να μείνει για πάντα εκεί.

Σε λίγο καιρο, µε αυτή τη φλόγα οι άνθρωποι κατάφεραν να λιώσουν τα μέταλλα και να κάνουν εργαλεία. Έτσι καλλιεργούσαν τη γη πιο εύκολα. Κι άλλα εργαλεία για κυνήγι, μαγείρεµα.. Έκαμαν πιάτα µε πηλό που τα έψησαν µε τη φλόγα για να σκληρύνουν. Τούβλα για να χτίζουν σπίτια…. και κεραμίδια να τα σκεπάζουν. Έκαμαν ψωμί και φαγητό!! Και τόσα άλλα χρήσιμα πράγµατα.

Αργότερα οι άνθρωποι µε αυτή τη φλογίτσα έκαμαν τραίνα και καράβια για να ταξιδεύουν μακριά. Έκαμαν εργοστάσια µε ψηλές καμινάδες, τρακτέρ και άλλα εργαλεία που τους βοηθούσαν να δουλεύουν πιο ξεκούραστα. Έψηναν του κόσμου τα φαγητά και τα γλυκίσματα, ζέσταιναν τα σπίτια τους, και φώτιζαν µε φανάρια τους δρόµους. Με αυτή τη φλογίτσα άναβαν το καντήλι και ευχαριστούσαν το Θεό που τους την έστειλε από ψηλά.

Κι αυτή, αυτή άναβε ακοίµητη όλο το βράδυ για να φωτίζει το δωμάτιο που κοιμόταν τα παιδιά. Άναβε για να µη φοβούνται το σκοτάδι, για να µη φοβούνται το άγνωστο. Γιατί η φλογίτσα είναι γνώση, είναι πνεύμα, Πολιτισμός. Είναι η εξέλιξη της ανθρωπότητας.

 

Στη συνέχεια, τα παιδιά τη ζωγράφισαν σε πίνακα και ο κ. Κοιλιάρης τους ζωγράφισε μια φλογίτσα στα χέρια, γεγονός που τα ενθουσίασε ακόμη περισσότερο.

 

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΚΛΕΙΔΟΥ

Στα πλαίσια του προγράμματος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης για τη φωτιά επισκεφτήκαμε στις 16 Απριλίου το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στην Κλειδού. Εκεί τα παιδιά έμαθαν για την ιστορία της Νεράιδας της Κλειδούς που προστατεύει τα ζώα και τα φυτά της περιοχής και τους διηγήθηκε την ιστορία της αναδάσωσης της περιοχής μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά.

Τα παιδιά περπάτησαν παράλληλα με το ποτάμι και είχαν τη δυνατότητα να δούνε από κοντά την άγρια φύση της περιοχής. Απόλαυσαν το πρωινό τους στην εξοχή και στο τέλος παρακολούθησαν την παράσταση θεάτρου σκιών με τίτλο «Ο Καραγκιόζης πυροσβέστης».

   

Ο ΜΑΡΤΗΣ ΜΑΡΤΗ ΜΙΛΗΣΕ…

Την 1η Μαρτίου μιλήσαμε στο Νηπιαγωγείο για τους λαϊκούς μύθους του μήνα αυτού, αλλά και την ιστορία που ξεκίνησε το έθιμο του Μάρτη (βραχιόλι). Φορέσαμε όλοι τον Μάρτη μας, διαβάσαμε το ποίημα του μήνα αυτού και ακούσαμε το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού «Ο Μάρτης Μάρτη μίλησε…»

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΣΕ (Α’ μέρος)

Ο κύκλος του νερού

Διαβάσαμε από το you tube το παραμύθι του Eric Carle: « Το μικρό σύννεφο», αναπαραστήσαμε με το σώμα μας τις μεταμορφώσεις του, τις βάλαμε στη σωστή σειρά και  τις αριθμήσαμε. Ψηφίσαμε την αγαπημένη μας μεταμόρφωση και τη ζωγραφίσαμε με άσπρη δακτυλομπογιά.

Στη συνέχεια διαβάσαμε: « Το σύννεφο που έβαλε τα κλάματα» και τις « Περιπέτειες του μικρού σταγονούλη». Τα δραματοποιήσαμε και συμπληρώσαμε Φ.Ε ( κόβοντας και κολλώντας εικόνες για τον κύκλο του νερού).

   

Επεξεργαστήκαμε το βιβλίο: « Πέφτει, πέφτει η σταγόνα», είδαμε εποπτικό υλικό και βάλαμε τις εικόνες στη σωστή σειρά. Πραγματοποιήσαμε πειράματα για την εξάτμιση, τη συμπύκνωση και την υγροποίηση του νερού και διαβάσαμε και συμπληρώσαμε την ιστορία της βροχής.

Παίξαμε παιχνίδια για το νερό και τη βροχή, κόψαμε και ζωγραφίσαμε σταγόνες και φτιάξαμε την ατομική χειροτεχνία: « Μια βροχερή μέρα».

Καταιγίδα από χέρια

Νερό, Φωτιά, Καταιγίδα

Οι σταγόνες της βροχής και ο κεραυνός

Φθινοπωρινά χρώματα

Ομαδοποιήσαμε φύλλα ανάλογα με το χρώμα, βάψαμε ρολάκια και κόψαμε φύλλα και παίξαμε παιχνίδι αντιστοίχισης (χρώματος με φύλλα) σε ζευγάρια.

Χρησιμοποιήσαμε 3 φθινοπωρινά χρώματα( κίτρινο, πορτοκαλί, πράσινο) για να παίξουμε διάφορα παιχνίδια.

Φτιάξαμε φθινοπωρινά φαναράκια, βελανίδια με χρωματιστά φύλλα και διακοσμήσαμε ανάλογα τα παράθυρα της τάξης μας.

 

 

 

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Ένα χάρτινο κουτί που «εμφανίστηκε» στην παρεούλα μας στάθηκε η αφορμή για να ξεκινήσουμε να μιλάμε για τον πόλεμο του 1940. Το ανοίξαμε, είδαμε και ονομάσαμε τα αντικείμενα που είχε μέσα και ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα «Καθημερινή» (29η Οκτωβρίου 1940) αρχίσαμε να εξιστορούμε τα γεγονότα του πολέμου βλέποντας και ανάλογο εποπτικό υλικό. Είδαμε λέξεις- κλειδιά για την 28η και προσπαθήσαμε να τις αναγνωρίσουμε και να τις διαβάσουμε.

Μάθαμε τη φωνή Ο,ο ( από το ΟΧΙ) και το φτιάξαμε ομαδικά και ατομικά με διαφορετικά υλικά ( όσπρια, σπόρους, τουβλάκια).

Τραγουδήσαμε και δραματοποιήσαμε το: « Να τα τα στρατιωτάκια» και φωνάξαμε «ΑΕΡΑ και ΟΧΙ» υπό τους ήχους του Ντούτσε. Με το σώμα μας αυτοσχεδιάσαμε και αναπαραστήσαμε στιγμιότυπα από τη ζωή των ανθρώπων σε καιρό πολέμου ( περάσαμε κάτω από συρματοπλέγματα, κρυφτήκαμε υπό τους ήχους πυροβολισμών, κτλ), κάναμε παρέλαση και φτιάξαμε: « Το φανταράκι που χαιρετά».

  

Μιλήσαμε για την ελληνική σημαία, φτιάξαμε το ξύλινο πάζλ της και σειραθετήσαμε σημαίες από τη μεγαλύτερη στη μικρότερη και το αντίστροφο. Αναφερθήκαμε και στα χρώματα της διαβάζοντας και ζωγραφίζοντας το ποιηματάκι: « Άσπρο-γαλάζιο». Παράλληλα παρατηρήσαμε και αναγνωρίσαμε σημαίες των χωρών του κόσμου (σχέδια και χρώματα) και παίζοντας σε ζευγάρια αντιστοιχήσαμε σημαίες στη σωστή θέση.

    
   

                             

Διαβάζοντας το παραμύθι: « Οι μεγάλοι παίζουν τον πόλεμο. Γιατί;» μας δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε για τον πόλεμο και την ειρήνη και να δούμε και να σχολιάσουμε σχετικές εικόνες. Θέλοντας να τονίσουμε το πόσο σημαντική είναι η ειρήνη διαβάσαμε το ποίημα: « Ειρήνη» , είδαμε το εικονόλεξο του και το δραματοποιήσαμε ως εξής: Η γη μας (υδρόγειος σφαίρα) είναι άρρωστη και εμείς γινόμαστε γιατροί την εξετάζουμε και της δίνουμε φάρμακα για να γίνει καλά. Τραγουδήσαμε  και χορέψαμε γύρω από τη γη μας το: « Αν όλα τα παιδιά της γης», είδαμε  τα σύμβολα της ειρήνης και φτιάξαμε  το διχαλωτό της σύμβολο με χρωματιστές δαχτυλίτσες.

                                   

Τέλος με αφορμή τη γιορτή του συμμαθητή μας, του Δημήτρη,  αναφερθήκαμε στην ιστορία του Αγίου Δημητρίου και στο μύθο του Μαύρου Καβαλάρη (26η Οκτωβρίου 1912), τη ζωγραφίσαμε και φτιάξαμε πάζλ με την εικόνα του αγίου.

         

 

 

 

4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Για την Παγκόσμια Μέρα των Ζώων, συζητήσαμε για τα ζώα (ποιο είναι το αγαπημένο μας ζωάκι, αν έχουμε ζώα στο σπίτι και ποια, πώς πρέπει να τα φροντίζουμε κλπ.) Διαβάσαμε το παραμύθι: «Ο γείτονας μας το γουρούνι», βάλαμε το όνομά μας κάτω από τον αγαπημένο μας ήρωα και το δραματοποιήσαμε, φορώντας μάσκες.

Παίξαμε το μουσικό παιχνίδι: «Ποιο είναι το προβατάκι;», κόψαμε καρδιές και κολλήσαμε ζωάκια και φτιάξαμε σκυλάκια, ζωγραφίζοντας τα χαρακτηριστικά τους.

 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Αναφερθήκαμε στα ζώα που ζουν κοντά μας και πώς τα προσέχουμε.

 

Φτιάξαμε κάρτα με ζωάκια και ζωγραφίσαμε το αγαπημένο μας ζωάκι.

 

Παίξαμε ομαδικό παιχνίδι στην παρεούλα και ομαδοποιήσαμε τα ζώα ανάλογα με το πού ζουν.

 

 

 

 

Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΜΕΡΑ

Η πρώτη μας μέρα στο Νηπιαγωγείο για αυτή τη σχολική χρονιά ήταν υπέροχη. Και στα δύο τμήματα παίξαμε ένα σωρό παιχνίδια, για να γνωριστούμε μεταξύ μας και να συστηθούμε στους καινούργιους μας φίλους. Στο τέλος της ημέρας το κάθε παιδί ζωγράφισε το δικό του αναμνηστικό της πρώτης του μέρας στο νηπιαγωγείο με την υπόσχεση αύριο να περάσουμε ακόμα καλύτερα !!!

Φρούτα ζουμερά…λαχανικά υγιεινά (μέρος1ο)

Με αφορμή την καλοκαιρινή μας γιορτή με θέμα το γάμο του Πρίγκιπα Λεμόνη ξεκινήσαμε να μιλάμε για τα φρούτα και τα λαχανικά θέλοντας να τα γνωρίσουμε καλύτερα και να μάθουμε περισσότερα πράγματα για αυτά.

Αρχικά διαβάσαμε το παραμύθι: «Ο Πρίγκιπας Λεμόνης» και βρήκαμε ποια λαχανικά παρουσιάζονται σε αυτό. Ταξινομήσαμε φρούτα και λαχανικά (σύμφωνα με το είδος και το χρώμα) και τα αριθμήσαμε. Διαμορφώσαμε και το μπακάλικο μας ανάλογα βάζοντας φρούτα και λαχανικά που τρώμε την Άνοιξη και το Καλοκαίρι.

Λαχανικά υγιεινά
Ταξινομήσαμε τα λαχανικά σύμφωνα με τις εποχές δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα λαχανικά του καλοκαιριού(ταξινόμηση ανάλογα με το χρώμα/ το σχήμα/ το είδος). Παίξαμε και ένα κινητικό παιχνίδι σχετικό με τη γλώσσα(βάζαμε το λαχανικό μας στο σωστό στεφάνι όπου υπήρχε το αντίστοιχο αρχικό γράμμα).

Διαβάσαμε το βιβλίο: «Τα λαχανικά» και επιλέξαμε το λαχανικό που θα θέλαμε να είχαμε στο μεσημεριανό μας φαγητό με νικητή τις πατάτες. Είδαμε και σχολιάσαμε τον πίνακα : «Πατατομαζώχτρες» ( J. Pinto) και τον ζωγραφίσαμε. Κάναμε μια πινακογράφηση με θέμα πως μου αρέσει να τρώω τις πατάτες μου (βραστές, ψητές,τηγανιτές, πουρές) και παίξαμε τα παιχνίδια: «Καυτή πατάτα», «Μετακινώντας πατάτες», (σε διαδρομές στο πάτωμα με ξυλάκια γυμναστικής) και το ρυθμικό παιχνίδι: «Πατάτα ψητή, πατάτα βραστή, πατάτα τηγανιτή».

Σε κύκλο προσπαθήσαμε να περιγράψουμε ένα καλαμπόκι χωρίς να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες λέξεις (όποιος το έκανε έβγαινε από το παιχνίδι). Διαβάσαμε 3 μύθους για το καλαμπόκι και τους αντιστοιχήσαμε με τα ανάλογα έργα τέχνης. Ζωγραφίσαμε καλαμπόκια και συμπληρώσαμε τους σπόρους τους. Κάναμε και τα μαθηματικά μας με το καλαμπόκι: Ρίχναμε 2 ζάρια , κάναμε πρόσθεση και ζωγραφίζαμε το σωστό αριθμό.

Φτιάξαμε λογικές σειρές με λαχανικά και συμπληρώσαμε τον κύκλο που έλειπε από κάθε λαχανικό. Βάλαμε στα καρότα μας τόσα κοτσάνια όσα μας έλεγε ο αριθμός, κόψαμε και ζωγραφίσαμε τα χαρακτηριστικά του λαχανικού της επιλογής μας, παίξαμε το παιχνίδι: «Βρες το λαχανικό» και χορέψαμε «το χοντρό μπιζέλι».

Διαβάσαμε το παραμύθι: «Καβγάς στο μαγειρειό» και βάλαμε με τη σωστή σειρά τα λαχανικά και τα κρέατα που εμφανίζονται στο παραμύθι. Στη συνέχεια φτιάξαμε πιάτα με 1 μερίδα κρέας και 2 μερίδες λαχανικών, ψηφίσαμε ποιο προτιμάμε και τα μεταφέραμε σε Φ.Ε.

Μια πράξη αγάπης!!!

Στα πλαίσια της κοινωνικής αλληλεγγύης αυτές τις άγιες μέρες των γιορτών μαζέψαμε τρόφιμα για 100 άπορες οικογένειες του νησιού μας σε συνεργασία με τον Σύλλογο Πολυτέκνων Χίου. Τα παιδιά έφεραν τρόφιμα και ρουχισμό και με την πράξη τους αυτή κατανόησαν ποσό σημαντικό και σπουδαίο είναι να βοηθάς τους συνανθρώπους σου. Την Παρασκευή 22/12/2017 ήρθε στο σχολείο μας η πρόεδρος του Συλλόγου Πολύτεκνων κα Άννα Βορριά και της παραδώσαμε με πολύ αγάπη  όσα πράγματα είχαμε συγκεντρώσει.