My SchBlogOut

Από την αποχαιρετιστήρια συνέντευξη του Προέδρου της ΔΟΕ Ζακ ??Ευχαριστούμε Αθήνα?? Ρογκ :«Αυτό που έκαναν [οι Κινέζοι] ήταν πολύ έξυπνο. Κατασκεύασαν τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις μέσα στα πανεπιστήμια, ώστε να τις χρησιμοποιήσουν μετά στον κολεγιακό τους αθλητισμό. Δεν έφτιαξαν άχρηστα γήπεδα. Στο Πεκίνο δεν θα μείνει ούτε ένας λευκός ελέφαντας».
Η Αθήνα, αντίθετα, κατάντησε νεκροταφείο ελεφάντων μετά το 2004 με τις περισσότερες αθλητικές εγκαταστάσεις εγκαταλειμμένες στην τύχη τους μαζί και το Ολυμπιακό χωριό…

Αν και οι θερινές διακοπές τελειώνουν, τα μπάνια ?συνεχίζονται, αλλά μαζί τους, μέρα με τη μέρα, αυξάνονται και τα ?φυτεμένα? στην άμμο και τα βότσαλα αποτσίγαρα και τα λογής λογής σκουπίδια που αφήνουμε πίσω μας στις παραλίες που κολυμπάμε, ένδειξη του (αντίστροφου) σεβασμού μας στο περιβάλλον και ενθυμήματα για τους αρχαιολόγους του ?μέλλοντος! Μια και τα αποτσίγαρα αποτελούν περίπου το 30% των απορριμμάτων που συναντάμε στις ακτές και απαιτούνται 1-5 χρόνια για να απόδομηθεί το φίλτρο τους, πολύ λιγότερα από τα 80-100 χρόνια που χρειάζονται για ένα αλουμινένιο κουτάκι αναψυκτικού, τα 450 χρόνια για ένα πλαστικό μπουκαλάκι νερού και τα 1 εκατ. χρόνια για ένα γυάλινο μπουκάλι !

Ήταν πολύ δυνατός από μικρός. Όταν ήταν στη Β΄ Δημοτικού, πέρασαν από το σχολείο του γυμναστές από πρόγραμμα της ΓΓΑ για ανίχνευση ταλέντων. Τα τεστ περιελάμβαναν δρόμο ταχύτητας, δρόμο αντοχής, άλμα χωρίς φόρα και ρίψη βαριάς μπάλας. Όπως είπε η υπεύθυνη, στο άλμα και στην ταχύτητα ήταν στον μέσο όρο, στην αντοχή υστερούσε κάπως, αλλά την μπάλα την έριξε σε διπλάσια απόσταση από τους άλλους. Τον επέλεξαν για το πρόγραμμα, το οποίο, όμως, φυσικά (στην Ελλάδα βρισκόμαστε…), ουδέποτε άρχισε. Στην πισίνα κολυμπούσε πρόσθιο, το πιο δυναμικό στυλ. Τους συνομηλίκους του επιπέδου του, τους άφηνε πολύ πίσω. Όταν άρχισε να παίζει πόλο, ο προπονητής τον έβαζε «φουνταριστό», δηλαδή στη θέση, που απαιτεί δύναμη. «Ταυρί» τον ανέβαζε, «ταυρί» τον κατέβαζε. Το πόλο δεν το αγάπησε. Ήθελε να παίξει μπάσκετ. Παρότι ήταν φανερό ότι δεν θα είχε μέλλον στο άθλημα, ξεχώριζε λόγω της δύναμής του. Κατά τον προπονητή του, ήταν… «θωρηκτό».Τελειώνοντας το δημοτικό, πέρασε από τεστ για τις αθλητικές τάξεις. Δοκιμάστηκε στο μπάσκετ, από όπου απερρίφθη, και στον στίβο, για τον οποίον επελέγη. Δεν πήγε, αλλά γράφτηκε σε σύλλογο, για ν? ασχοληθεί με τις ρίψεις. Οι περισσότεροι Έλληνες προπονητές ρίψεων, δυστυχώς, δεν γνωρίζουν τη σωστή τεχνική της άρσης βαρών, οπότε είναι εύκολο να τραυματισθεί το παιδί. Όταν έφτασε στα 14, άρχισε να πηγαίνει 1-2 φορές την εβδομάδα σε σύλλογο άρσης βαρών, για να μάθει την τεχνική. Το άθλημα του άρεσε και «κόλλησε».Τον επόμενο χρόνο, με λίγους μήνες χαλαρής προπόνησης, αναδείχθηκε 2ος στο πρωτάθλημα παίδων Β΄ (14-15 ετών). Στα 17 του πήρε την 3η θέση στο πρωτάθλημα παίδων, με 3-5 προπονήσεις την εβδομάδα. Ο πρωταθλητής έκανε… εννέα. Δύο χρόνια αργότερα, στους Πανελλήνιους νέων (ως 23 ετών), κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στο ζετέ. Και φέτος, στα 20 του, αναδείχθηκε 2ος στους εφήβους. Χωρίς να ξεπεράσει τις 3-5 προπονήσεις εβδομαδιαίως. Έχει σηκώσει 160 κ. στο ζετέ. Ο προπονητής του λέει, ότι αν ανυψώσει 170 χωρίς φάρμακα, θα γίνει ο πρώτος αθλητής του σωματείου που κατορθώνει κάτι τέτοιο. Θέλει, αλλά βλέπει ότι σιγά – σιγά φθάνει τα όρια του και δεν επιθυμεί να εντατικοποιήσει τις προπονήσεις. Και, πολύ περισσότερο, δεν θέλει να πάρει φάρμακα. Βλέπετε, έχει γαλουχηθεί με αυτή τη νοοτροπία: ό,τι πετύχω, θα το πετύχω εγώ, όχι κάποια φαρμακοβιομηχανία. Πριν από μερικά χρόνια, βλέποντας τα «τρελά» κιλά που σηκώνονταν σε διεθνείς αγώνες, μου είπε: «Αυτοί οι αθλητές δεν θα μάθουν ποτέ ποιες ήταν οι πραγματικές δυνατότητές τους». Μεγάλη κουβέντα από παιδί 16 ετών. Τι θα κάνει; Ελπίζω ν? ακολουθήσει την συμβουλή του πατέρα του, που βρίσκεται πολλά χρόνια στα στάδια: «Παιδί μου, κάνε αθλητισμό για σένα, φθάσε, αν θέλεις, στα όριά σου, μάθε τις δυνατότητές σου και μετά μη σταματήσεις ν? αθλείσαι».Ξέρετε, πόσο μεγάλη είναι η απογοήτευση, που νιώθουν τα παιδιά, όταν βλέπουν αντιπάλους, τους οποίους νικούσαν, ξαφνικά να βρίσκονται σ? ένα πολύ υψηλότερο επίπεδο επιδόσεων; Ξέρετε πόσα απογοητεύθηκαν και σταμάτησαν τον αθλητισμό; Βλέπετε, όσοι έχουν προσόντα και φιλοδοξίες για να φτάσουν ψηλά, δεν αντέχουν να χάνουν από γιατρούς, φαρμακοποιούς και βιοχημικούς…

Του Ν. Α. Κωνσταντόπουλου, εφ. Καθημερινή 24-8-2008
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100050_24/08/2008_282275

Ντοπαρισμένα άλογα! Είδαμε κι αυτό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου μαζί με άλλα (?) με τη χώρα μας να έχει την πρωτιά με 15 κόκκινες (ντοπο)κάρτες και να ακολουθούν η Βουλγαρία με 11 και η Ρωσία με 10. Μεταξύ αυτών που έπεσαν στα δίκτυα του ντόπινγκ κοντρόλ είναι: ‘Εξι Ρωσίδες αθλήτριες στίβου με παγκόσμιους και ευρωπαϊκούς τίτλους (Σομπόλεβα, Τομάσοβα, Φομένκο, Τσερκάσοβα, Καναφέγεβα, Πιστσαλνίκοβα). Το πιο λαμπρό αστέρι της ξιφασκίας, ο Ιταλός Αντρέα Μπαλντίνι. Η γρηγορότερη αθλήτρια των 1500 μ. φέτος στον κόσμο, Ρουμάνα Λιλιάνα Ποπέσκου. Η κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ των 50 μ. πρόσθιο σε 25άρα πισίνα, Αμερικανίδα Τζέσικα Χάρντι. Ο Τζαμαϊκανός σπρίντερ Τζούλιεν Ντάνκλεϊ. Ο Γκούσης. Στο Πεκίνο «συνελήφθησαν» ήδη ντοπέ η Ισπανίδα ποδηλάτης Μορένο, ο Βορειοκορεάτης σκοπευτής Κιμ Γιονγκ-Σου που θα υποχρεωθεί να επιστρέψει τα δύο χάλκινα μετάλλια που κατέκτησε και η Βιετναμέζα γυμνάστρια Θι Νγκαν Θούονγκ Ντο. «Το να ξεφύγεις από τα αντιντόπινγκ τεστ είναι σαν να κλέβεις καραμέλες από ένα παιδάκι!».Τη δήλωση αυτή είχε κάνει ο γνωστός και ως «mr Balco», Βίκτορ Κόντε, ο άνθρωπος που… επιμελήθηκε ιατρικώς τα παγκόσμια ρεκόρ της Μάριον Τζόουνς, του Τιμ Μοντγκόμερι, και πολλών άλλων θρύλων του στίβου που κατέληξαν έκπτωτοι του αθλητισμού κι αφού καταδικάστηκε από την αμερικανική Δικαιοσύνη, τώρα συνεργάζεται με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Αντιντόπινγκ (WADA). Όταν ο Κόντε αποφάσισε να αποκαλύψει τα μικρά μυστικά των πελατών του, ως πειστήριο έφερε το πιο απλό πράγμα του κόσμου: δύο φωτογραφίες του Τιμ Μοντγκόμερι. Στην πρώτη, πριν αρχίσει τα αναβολικά, έμοιαζε με παιδάκι. Στη δεύτερη, μετά το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μέτρων με 9.78 δευτερόλεπτα, πέρα απ’ τους μυς του που είχαν διογκωθεί, το σαγόνι του ήταν σα να προεξέχει απ’ το πρόσωπο, τα χέρια του έμοιαζαν να έχουν μακρύνει. Είτε πάλι οι παλιές Ανατολικογερμανίδες που σάρωναν τα μετάλλια στην κολύμβηση κι όταν ένας δημοσιογράφος είπε στον προπονητή τους «οι αθλήτριές σας έχουν φωνές που μοιάζουν ανδρικές…», εκείνος απάντησε «δεν τις φέραμε εδώ για να τραγουδήσουν, αλλά για να κολυμπήσουν!».Στην Ελλάδα, ας πούμε, όταν κάτι αρχίζει να μοιάζει παράλογο, είθισται να επικαλούμεθα το μεγαλείο της ελληνικής φυλής που όλα τα καταφέρνει, ώστε Ελληνίδες αθλήτριες με δύο χρόνια προπόνηση όλα κι όλα, ξαφνικά να βρίσκονται με το ολυμπιακό μετάλλιο κρεμασμένο στο στήθος. Σε σχετικές δηλώσεις του ο πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (ΕΟΕ) Μίνως Κυριακού δεν έκρυψε την οργή του για τα αλλεπάλληλα, πρόσφατα, κρούσματα ντόπινγκ στον ελληνικό αθλητισμό σε διαφορετικά αθλήματα, αλλά με την ίδια απαγορευμένη ουσία την… περίφημη «Μ3».«Αυτή η ουσία, απ? ότι λέγεται έχει έρθει από την Κίνα. Ακούω διάφορες δικαιολογίες ότι έγινε λάθος κλπ. Αυτό πρέπει [οι αθλητές] να το αποδείξουν (?) Δεν λέω ότι όλοι οι Ολυμπιονίκες μας ήταν βρώμικοι. Κάθε άλλο, αλλά σήμερα αυτό το πράγμα έχει εξελιχθεί σε πληγή»? Από την άλλη μεριά, ως προς την κατάργηση των προνομίων που έχουν θεσπιστεί για τους Ολυμπιονίκες, δηλαδή προσλήψεις στις ένοπλες δυνάμεις κλπ. είπε: «Αυτά τα προνόμια υπήρχαν στη Σοβιετική Ένωση και στην Ανατολική Γερμανία. Αυτό το σύστημα έφυγε. Δεν υπάρχει. Ανήκει στην κακή ιστορία.». Ίδωμεν και αναμένουμε τις δηλώσεις των πολιτικών υπεύθυνων για τον αθλητισμό (λαλίστατων, κάποτε αλλά και νυν, υφυπουργών και γενικών γραμματέων αθλητισμού) και υπηρεσιακών παραγόντων (εθνικών προπονητών κλπ.) του κόμματος της αντιπολίτευσης και της χρυσής 15ετίας των πολλών ??μεταλλίων??, τότε, κυβέρνησης. Κι όχι ότι οι αρμόδιοι παράγοντες της νυν κυβέρνησης είναι αμέτοχοι της ρήσης ? άλλο κι αυτό – του Προέδρου της ΔΟΕ Ζακ Ρογκ, «Πήρατε το χρυσό μετάλλιο στο ντόπινγκ. Είναι φοβερό, αλλά είστε πρώτοι και ακολουθεί η Βουλγαρία και μετά η Ρωσία».
Ας μη μας διαφεύγει ότι στην είσοδο για το Στάδιο της Αρχαίας Ολυμπίας υπήρχαν χάλκινα αγάλματα του Δία που ονομάζονταν Ζάνες. Η κατασκευή τους γινόταν με χρήματα που εισέπρατταν οι Ελλανοδίκες έπειτα από πρόστιμα που επέβαλαν για διάφορες παρανομίες. Δεν είναι καθόλου τυχαία η τοποθέτηση των Ζανών λίγο πριν από την είσοδο των αθλητών στο Στάδιο. Επρόκειτο για μια τελευταία υπενθύμιση σε όσους είχαν στον νου τους να κάνουν κάποια παράβαση, μια και τότε γινόταν προσπάθειες εξαπάτησης των Ελλανοδικών, δωροδοκίες, νίκες χωρίς συμμετοχή, χρησιμοποίηση της Ολυμπίας και των Αγώνων για τη νομιμοποίηση παράνομων πράξεων ηγεμόνων, σφαγών και κατακτητικών ενεργειών. Άντε και με το καλό να ξαναλέμε τα ίδια και στην επόμενη Ολυμπιάδα, το 2012, έτσι, για να μην πλήττουμε! Επειδή, «πρωταθλητισμός χωρίς διατροφικά συμπληρώματα, για να το πω εξευγενισμένα, δεν υπάρχει» όπως ο Πρέδρος της Ομοσπονδίας Αρσης Βαρών παραδεχόταν σε συνέντευξή του στην εφ. Πρώτο Θέμα!

Το τέταρτο μετάλλιο για την ελληνική αποστολή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου ήταν ασημένιο και ήλθε με τον Αλέξανδρο Νικολαΐδη στην κατηγορία των +80 κιλών στο τάε-κβο-ντο .Ο ασημένιος Ολυμπιονίκης της Αθήνας την προτελευταία ημέρα των Αγώνων νίκησε διαδοχικά τον Αρμάν Τσιλμάνοφ από το Καζακστάν με 4-3 στα προκριματικά, τον Αμπντελκαντέρ Ζρουρί από το Μαρόκο με 5-4 στον προημιτελικό και με εχθρική διαιτησία τον Τσίκα Τσουμκουμερίζε από τη Νιγηρία με 3-2 στα ημιτελικά, για να προκριθεί στον τελικό, όπου ηττήθηκε στις λεπτομέρειες από τον Κορεάτη Ντόγκμιν Τσα με 5-4 σημεία. Τα χάλκινα μετάλλια κατέκτησαν οι Αρμάν Τσιλμάνοφ και Τσίκα Τσουκουμερίτζε .

Το υπό κατασκευή μετρό της Θεσσαλονίκης βρίσκεται στο στόχαστρο του εβραϊκού στοιχείου της Αμερικής, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ! Ραββίνοι και άλλοι επιφανείς Εβραίοι των ΗΠΑ δραστηριοποιούνται, ώστε να πετύχουν την ανάκληση των σχεδίων που προβλέπουν τη διέλευσή του μετρό από το έδαφος του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου, όπου απλωνόταν το παλιό εβραϊκό νεκροταφείο. Ισχυρίζονται ότι «?η Ελλάδα επέλεξε να διαιωνίσει τα εγκλήματα των ναζί και να ποδοπατήσει τη μνήμη των μαρτύρων Εβραίων της Σαλονίκης. Κάθε φορά που ανασκάπτουν τη γη βεβηλώνουν ξανά και ξανά την τιμή των απανταχού Εβραίων. Όλα τα σχέδια για περαιτέρω κατασκευές πρέπει να ανακληθούν. Η περιοχή του νεκροταφείου πρέπει να επιστραφεί στους ιδιοκτήτες του: το εβραϊκό έθνος?». Το νεκροταφείο της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης καταστράφηκε το 1943 από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής και στο χώρο πάνω από τα χαλάσματα αναπτύχθηκε, αργότερα, η σημερινή πανεπιστημιούπολη. Από την άλλη μεριά, η ισραηλιτική κοινότητα Θεσσαλονίκης προσεγγίζει με περισσότερο ρεαλισμό το ευαίσθητο αυτό ζήτημα: «Εμείς λέμε ότι ούτως ή άλλως ως νεκροταφείο ο χώρος αυτός έχει πάψει να υπάρχει. Σε συνεργασία με την αρχαιολογική υπηρεσία προχωρούμε βήμα-βήμα. Εάν βρεθούν κατά τη διάνοιξη της σήραγγας τάφοι, θα τους πάρουμε και θα τους μεταφέρουμε στο νέο νεκροταφείο της Σταυρούπολης».
Με άλλα λόγια δε μας φτάνανε οι ??Μακεδονοσκοπιανοί??, μας πήραν χαμπάρι και πλάκωσαν και οι Αμερικανοεβραίοι! Μήπως πρέπει να αρχίσουμε διεκδικήσεις για τις κτήσεις του Μ. Αλεξάνδρου, των Ελληνιστικών βασιλείων και των Βυζαντινών (της Αν. Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας); Εμπρός για την ??ελληνική?? Τακλαμακάν ή, έστω, το πακέτο Πόλη και Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και τα πέριξ, που θα έλεγε (και με το δίκιο του) ο Liako.gr (?) Πλάκα, πλάκα κάπου δεν πάμε καλά.

Σύμφωνα με τους Δρ Μάνφρεντ Κάιζερ και Δρ Όσκαρ Λάο, του Πανεπιστημιακού Ιατρικού Κέντρου Εrasmus στην Ολλανδία, οι οποίοι δημιούργησαν τον πρώτο γενετικό χάρτη της Ευρώπης, οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί έχουν αρκετές ομοιότητες μεταξύ τους αλλά και σημαντικές διαφορές. Οι ερευνητές εξέτασαν 300 000 σημεία, στα οποία προκύπτουν γενετικές παραλλαγές, σε 2500 ανθρώπους. Στο γενετικό χάρτη που δημοσιεύεται στην εφ. ΤΑ ΝΕΑ φαίνεται η σχέση που έχουν μεταξύ τους οι 23 πληθυσμιακές ομάδες, από τις οποίες αντλήθηκαν δείγματα για την έρευνα, δηλαδή, αν συνδέονται γενετικά. Στο χάρτη φαίνονται οι περιοχές στην Ευρώπη όπου ζουν οι πληθυσμιακές ομάδες. Από αυτό το χάρτη προκύπτει γενετική σχέση μεταξύ των πληθυσμών της Ελλάδας, της Ρουμανίας και της πρώην Γιουγκο-σλαβίας και πολύ μικρότερη γενετική συγγένεια με τους, ??ούνα φάτσα ούνα ράτσα??, Ιταλούς! Αν τα πράγματα έχουν έτσι (δες κι εδώ), μου φαίνεται ότι πίσω από τη χαραμάδα κρυφογελάει – άπαγε της βλασφημίας – ο Φαλμεράγιερ!

Στις αρχές του μήνα πέθανε σε ηλικία σε ηλικία 89 ετών ο Ρώσος νομπελίστας συγγραφέας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (Aleksandr Isaevich Solzhenitsyn), «μία από τις μεγαλύτερες συνειδήσεις στη Ρωσία του 20ού αιώνα» κατά τον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί. «Με τα κείμενά του άνοιξε τα μάτια χιλιάδων ανθρώπων της Αριστεράς…» ανέφερε ο γενικός γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας, που απονέμει το Νόμπελ Λογοτεχνίας, Αφτονμπλάντεν Χοράς Ενγκταλ. Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν γεννήθηκε στον Καύκασο στις 11 Δεκεμβρίου 1918, σπούδασε φυσική και μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Ροστόφ και συγχρόνως μαθήματα λογοτεχνίας δια αλληλογραφίας από το Ινστιτούτο φιλοσοφίας, λογοτεχνίας και ιστορίας της Μόσχας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στον Κόκκινο Στρατό και παρασημοφορήθηκε δυο φορές. Το 1945 καταδικάστηκε σε φυλάκιση οκτώ ετών σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, επειδή σε επιστολή που είχε στείλει σε ένα φίλο του αμφισβήτησε τις πολεμικές ικανότητες του Στάλιν. Αφέθηκε ελεύθερος το 1953, λίγους μήνες πριν από το θάνατο του Στάλιν και εξορίστηκε στην κεντρική Ασία, όπου άρχισε να γράφει. Τον Νοέμβριο του 1962, επί Χρουστσόφ, του δόθηκε η άδεια να δημοσιεύσει στη λογοτεχνική επιθεώρηση ?Νόβι Μιρ? το έργο του ?Μια ημέρα από τη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς?, που αφορούσε έναν κρατούμενο στα γκούλαγκ. Το 1970 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, όμως αρνήθηκε να μεταβεί στη Στοκχόλμη για να το παραλάβει φοβούμενος ότι το σοβιετικό καθεστώς δε θα του επέτρεπε να επιστρέψει. Το 1974 του αφαιρέθηκε η σοβιετική υπηκοότητα και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα. Έζησε διαδοχικά στη Γερμανία, στην Ελβετία και στις ΗΠΑ και επέστρεψε στη Ρωσία το 1994, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Το έργο του ?Μια ημέρα από τη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς? και η ευρεία δημοσιοποίηση που αυτό έτυχε, τότε, πριν 40 και πλέον χρόνια, μου έκανε τέτοια εντύπωση, που προσπάθησα να αποτυπώσω ??τη μια μέρα του Ιβάν και τους συν αυτώ?? με νερομπογιά σε χαρτί, 20Χ35 εκ., μια και τότε ??ζωγράφος ήθελα να γίνω??! Περιττεύει να πω ότι αμέσως αγόρασα την πρώτη έκδοση του έργου στην ελληνική γλώσσα (Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς σε μτφρ. Σωτήρη Πατατζή, εκδ. Πάπυρος, ΒΙΠΕΡ #1, 1970). Εις μνήμη λοιπόν του μεγάλου συγγραφέα που κατά τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ έπαιξε ρόλο-κλειδί στην υπονόμευση του απολυταρχικού καθεστώτος του Στάλιν και τα έργα του «άλλαξαν τις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων». «Όχι, δεν φοβάμαι τον θάνατο πλέον» είχε πει ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν σε συνέντευξή του, πέρυσι τον Αύγουστο, στο γερμανικό περιοδικό Spiegel (δες κι εδώ).

Mικρή αύξηση το σχολικού πληθυσμού τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με μικρή μείωση των σχολικών μονάδων στις δύο βαθμίδες, καταγράφει η ΕΣΥΕ για το σχολικό έτος 2007-2008 σε σύγκριση με το σχολικό έτος 2006-2007.Έτσι, ο σχολικός πληθυσμός παρουσιάζει αύξηση 0,1% στους μαθητές της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, που έφτασαν φέτος τους 782 736 από 781 749 την περσινή χρονιά και κατά 1,2% στη δευτεροβάθμια, που έφτασαν τους 688 867 μαθητές από 680 489 πέρσι. Αυτό σημαίνει ότι για το σχολικό έτος 2007-2008 αποχώρησαν από την εκπαίδευση με απολυτήριο δημοτικού 93 869 μαθητές, ενώ για το σχολικό έτος 2006-2007 111 260 μαθητές.Αντίθετα οι σχολικές μονάδες μειώθηκαν κατά 0,3% στην πρωτοβάθμια και 0,9% στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ το διδακτικό προσωπικό αυξήθηκε κατά 0,7% στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και μειώθηκε κατά 1,0% στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η αναλογία μαθητών προς διδακτικό προσωπικό το 2007-2008 ήταν 12,0 προς 1 στα Νηπιαγωγεία, 10,7 προς 1 στα Δημοτικά, 8,7 προς 1 στα Γυμνάσια και 9,5 προς 1 στα Γενικά Λύκεια. Σύμφωνα με την έρευνα, κατά το έτος 2007-2008 η Περιφέρεια Αττικής συγκέντρωσε το 29,0% των φοιτούντων στα Νηπιαγωγεία, το 33,4% στα Δημοτικά, το 34,0% στα Γυμνάσια και το 35,8% στα Γενικά Λύκεια.