My SchBlogOut

Αν πιστεύουμε/ πιστεύεται ότι μόνο οι Σκοπιανοί στηρίζουν την όποια ? πρόσφατη ? εθνική του ταυτότητα στην πλαστογράφηση της ιστορίας είτε ότι οι αρχαίοι Έλληνες της Ιωνίας είναι οι ”αρχαίοι Τούρκοι”, γελιόμαστε! Απ΄ ότι φαίνεται και οι Σκωτσέζοι λίγο πολύ καυχώνται για τους Έλληνες προγόνους τους! Μια και οι απόγονοι του εξόριστου Έλληνα πρίγκιπα Γκαΐθελου ή Γκέντιλ Γκλας έφθασαν και εγκαταστάθηκαν στη Σκωτία το 333 π.Χ., σύμφωνα με την αρχαία προφορική παράδοση που καταγράφεται στο έργο Scotichronicon, που έγραψε ο χρονικογράφος Walter Bower το 1440. Αργότερα, στις αρχές του 16ου αιώνα, ο Σκωτσέζος φιλόσοφος Hector Boece ”εφηύρε” περίπου 40 βασιλιάδες, οι οποίοι κάλυπταν 22 γενιές και έφτιαξε λεπτομερή βιογραφικά για όλους τους. Και να ήταν μόνο αυτό. Στην αγωνία και τον αγώνα τους κατά της αγγλικής κυριαρχίας και στη διαμόρφωση της σκωτσέζικης ταυτότητας, ρόλο έπαιξε και η λογοτεχνική κατασκευή μύθων. Έτσι, στα 1760, ο Σκωτσέζος ποιητής James Macpherson εκδίδει τα επικά ποιήματα ενός Κέλτη βάρδου του 3ου αιώνα, ονόματι Ossian, τα οποία υποτίθεται ότι είχαν ανακαλυφθεί πριν από λίγο καιρό. Τα ποιήματα του ”αρχαίου βάρδου” υπό τον τίτλο Fingal – τα οποία έγραψε ο ίδιος ο Macpherson- συναντούν μεγάλη απήχηση σε όλη την Ευρώπη, έτσι που στη Γερμανία ο Γκαίτε γράφει ύμνους για αυτόν, άλλοι τον θεωρούν ισάξιο του Ομήρου και του Βιργιλίου και ο Ναπολέοντας παίρνει τα ποιήματα μαζί του τόσο στην εκστρατεία του στην Αίγυπτο όσο και στην εξορία του στην Αγία Ελένη!
Όλες αυτές και άλλες οι ιστορίες παρουσιάζονται λεπτομερώς στο βιβλίο Η εφεύρεση της Σκωτίας, Μύθοι και Ιστορία [The Invention of Scotland: Myth and History] του Hugh Trevor-Roper. Ο Βρετανός ιστορικός αφιέρωσε αρκετές δεκαετίες από τη ζωή του προκειμένου να μελετήσει την ιστορία της Σκωτίας και πήρε ενεργά μέρος στον αγώνα για να μη δοθεί ανεξαρτησία στην περιοχή αυτή. Πίστευε ότι «ολόκληρη η ιστορία της Σκωτίας έχει χρωματιστεί από μύθους» και άρχισε να μελετά αρκετούς από αυτούς. «Οι μύθοι στη Σκωτία», είχε γράψει, «δεν καταργούνται ποτέ λόγω της αλήθειας ή της λογικής, αλλά παραμένουν πιστευτοί έως ότου κάποιος άλλος μύθος ανακαλυφθεί ή δημιουργηθεί, για να τους αντικαταστήσει».
Συμπέρασμα, μη μας εκπλήσσει, τόσο το εφεύρημα περί ”Μακεδονίας” από την εποχή του Τίτο και η προβολή του παντί τρόπω από τις κυβερνήσεις της FYROM όσο και το ότι οι Αμερικανοί και οι όσοι Ευρωπαίοι και συν-έλληνες υποστηρίζουν το ουτοπικό ”ιστορικό παρελθόν” της ” σκοπιανο- νεομακεδονίας”? Φεύ!

Περισσότερα: http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20080712&nid=9175819&sn=&spid=877 και
http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/books/non-fiction/article3990792.ece

Αγαπάμε τα βιβλία. Κι όμως, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να το παραδεχτούμε: Ποιος διαβάζει βιβλία τη σήμερον ημέρα;Το διάβασμα δείχνει να υποχωρεί συνεχώς μπροστά στο πιο «εθιστικό» αλλά λιγότερο «θρεπτικό» Διαδίκτυο. Και ο Νίκολας Καρ αναρωτιέται στο περιοδικό «Ατλάντικ Μάνθλι»: «Άραγε το Google μας αποβλακώνει;». Διαπιστώνει μεταξύ άλλων πως το βαθύ διάβασμα, το αδιάλειπτο βύθισμα στην απόλαυση ενός δοκιμίου ή ενός λογοτεχνικού κειμένου, έχει πέσει θύμα της ευκολίας και της ταχύτητας του Διαδικτύου. Υποστηρίζει μάλιστα πως το Διαδίκτυο έχει αλλάξει τον τρόπο που διαβάζουμε, επειδή έχει αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε: έχει συνηθίσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο να δέχεται κάθε φορά μόνο αποσπασματικές και απλουστευμένες πληροφορίες, όσες ακριβώς χωρούν σε ένα «byte». Κι αυτό έχει το κόστος του στη βαθύτερη σκέψη, στην παράδοση στο μακρινό διανοητικό ταξίδι του βιβλίου. Ένα πείραμα.Ύστερα από μια εβδομάδα καθημερινής παρουσίας στο Διαδίκτυο- που έτσι κι αλλιώς είναι σήμερα υποχρεωτική σε πολλές δουλειές- ας δοκιμάσει κάποιος να διαβάσει κάτι καλό, ας πούμε έναν Ντοστογιέφσκι. Ο εθισμένος του εγκέφαλος γρήγορα θα κυριευτεί από άγχος. Κι ύστερα από μια δυο χιλιάδες λέξεις θα λαχταράει να ξαναπηδήξει στις ερωτικές ιστοσελίδες, να αγοράσει παπούτσια σε ιντερνετικές προσφορές ή να χαζέψει νεαρούς που αυτοξεφτιλίζονται στο «ΥouΤube». Όχι πως όλα έχουν χαθεί οριστικά. Υπάρχει ακόμη ελπίδα. Το διαπίστωσε πέρυσι στις διακοπές του ο δημοσιογράφος Μαρκ Μόρφοντ, όταν «τα έφτυσε» ξαφνικά ο σκληρός δίσκος του. Στην αρχή κυριεύτηκε από πανικό. «Άραγε ποιος μου στέλνει τώρα e-mail; Τι συμβαίνει στον κόσμο αυτή τη στιγμή; Πόσο πέφτει το χρηματιστήριο;». Γρήγορα όμως ξαναβρήκε την ψυχραιμία του. Σκέφτηκε πως αυτό το θέλημα των θεών να τον τραβήξουν από την πρίζα ήταν μια μοναδική ευκαιρία. Έτρεξε στο κοντινότερο βιβλιοπωλείο κι άρπαξε τρία χοντρά μυθιστορήματα, όπως αρπάζει ένας πεινασμένος τρεις χοντρές μπριζόλες. Όταν πια βυθίστηκε στο διάβασμα, κάτι παράξενο συνέβη. Ο χρόνος σαν να επιβραδύνθηκε. Ο εγκέφαλος ξαναβρήκε την κανονική του ανάσα, μακριά πια από τα «κλικ» της νευρωτικής αναζήτησης με το «ποντίκι». Ο Μαρκ Μόρφορντ υποσχέθηκε στον εαυτό του να μην ξαναφήσει ποτέ να μαζευτούν σωρός τα βιβλία στο γραφείο του. Κι έγραψε στην εφημερίδα «Σαν Φρανσίσκο Κρόνικλ»: «Όταν επιδιορθώθηκε πια το κομπιούτερ μου, αφού πέρασα μερικές ώρες στο e-mail μου και στα συνήθη ψηφιακά κατατόπια, μια σκέψη μού ήρθε ξαφνικά: Τελικά δεν είχα χάσει απολύτως τίποτα. Ο κόσμος είχε παραμείνει ο ίδιος, ακόμη και χωρίς εμένα. Θα άξιζε να γράψω ένα βιβλίο γι΄ αυτή την εμπειρία».

Του Ρούσσου Βρανά , εφ. TA NEA, 11-7-2008
http://www.tanea.gr//ColumnCategory.aspx?d=20080711&nid=9166365&sn=&spid=877

Διαμαρτύρεται η ΟΛΜΕ, και δικαίως, επειδή δεν ζητήθηκε έστω και για τους τύπους η γνώμη της για το κατατεθέν σχέδιο νόμου για «Θέματα προσωπικού Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και άλλες διατάξεις» – το καλοκαίρι ??περνάνε??, ως είθισται, όλα τα δυνάμενα να αμφισβητηθούν νομοσχέδια του ΥΠΕΠΘ, για το παρόν λεπτομέρειες εδώ. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Όταν αντιπροσωπεία του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ επισκέφθηκε τα κόμματα της Βουλής για να επιδώσει το σχετικό υπόμνημα, ??έφαγε πόρτα?? κατά το κοινώς λεγόμενο από ??τους πατέρες και τις μητέρες του Έθνους??. Τι το περίεργο, συνδικαλιστές της εκπαίδευσης επισκέφτηκαν τη Βουλή, όχι της ΔΕΗ, ΟΤΕ, Τραπεζών? Μήτε τα δεξιά μήτε τα αριστερά (;) κόμματα και οι εκπρόσωποί τους φαίνεται να νοιάζονται ιδιαίτερα για την εκπαίδευση. Ίσως, να ενδιαφέρονται μόνο για τους συνδικαλιστές τους στο χώρο, άμα λάχει… μια και πάντοτε υπάρχουν ανάγκες.

Ο καθηγητής Μιχάλης Μπερνίτσας είναι διευθυντής του Εργαστηρίου Ανανεούμενης Θαλάσσιας Ενέργειας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και εφευρέτης της μεθόδου συλλογής υδροκινητικής ενέργειας από θάλασσες και, επίσης, έχει σχεδιάσει το αντίστοιχο μηχάνημα που ονομάζει VIVACE (Vortex Induced Vibrations for Aquatic Clean Energy). Σε σχετική ερώτηση για τις ??βασικές αδυναμίες που πρέπει να διορθωθούν ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στην Ελλάδα?? διατυπώνει την άποψη ότι: Το θέμα είναι αν η ελληνική κοινωνία -ευρύτερη από την ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα- αποδέχεται κάποια διεθνή κριτήρια σε σχέση με την πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να γίνει δεκτό ότι οι σπουδαστές θα έχουν σαν μοναδική απασχόλησή τους τις σπουδές τους και ότι δεν είναι απαραίτητο οι απόφοιτοι των ελληνικών πανεπιστημίων να έχουν τόσο μεγάλη πείρα στην πολιτική, τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις; Ότι οι καθηγητές και οι σπουδαστές οφείλουν να έχουν τη δυνατότητα να αφιερωθούν στη δουλειά τους, χωρίς παρείσακτους και αργόσχολους να τους εμποδίζουν; Ότι στην παγκοσμιοποιημένη αγορά γνώσης η Ελλάδα θα πρέπει να παίξει κάποιον ρόλο, οπότε καλό θα είναι να προσδιοριστεί ποιος θα είναι αυτός, με δεδομένο ότι οι δουλειές ρουτίνας γίνονται στις Ινδία-Κίνα, η ανάπτυξη στην Ευρώπη-Ιαπωνία και το “frontier” της γνώσης γίνεται στις ΗΠΑ; Και, εάν η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της αποδεχθεί τα παραπάνω, μόνο τότε μπορούμε να συζητήσουμε και για πιο συγκεκριμένους τρόπους βελτίωσης της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Ειδάλλως, ματαιοπονούμε.

Περισσότερα http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=23919456,29835488,51789792,46126688

Υπάρχει καλύτερο διαφημιστικό για τις παραλίες της Σκοπέλου και του Πηλίου από τις εικόνες του κινηματογραφικού «Μamma Μia» με την Μέριλ Στριπ, τον Πιρς Μπρόσναν και άλλους διάσημους ηθοποιούς; Και όμως, η γραφειοκρατία μας δεν αφήνει περιθώρια για προσέλκυση ανάλογων κινηματογραφικών «διαφημίσεων», επειδή αν προχωρούσε το νομοσχέδιο που προέβλεπε διευκολύνσεις προς ξένους παραγωγούς για γυρίσματα εν Ελλάδι, θα είχαμε όχι μόνο Μamma μία, αλλά και δύο, τρεις και δεκατρείς! Η επίσης μεσογειακή Ισπανία, προκειμένου να εξασφαλίζει την πλειονότητα των ξένων παραγωγών που πρόκειται να γυρίσουν ιστορίες με ήλιο, θάλασσα, κορίτσια, αγόρια και άλλα τέτοια, έχει από καιρού δέσει τον γάιδαρό της με νόμο, με τον οποίο όποιος αλλοδαπός καταφθάσει στη χώρα, τα έχει όλα στα πόδια. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι το υπουργείο Τουρισμού και η υπηρεσία με την επικεφαλίδα Film Commission τσοντάρουν περί το 15%- 20% στο εξοδολόγιο από την παραμονή (bed, breakfast, lunch, dinner) του συνεργείου και των ηθοποιών. Το ίδιο και η Μάλτα.
Εδώ όμως δεν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο που να προβλέπει ενίσχυση ξένων παραγωγών με αντάλλαγμα τουριστικό! Mamma mia ήμαρτον, ή αλλιώς ??τρία πουλάκια κάθονταν?? κατά Υπουργείου Τουρισμού τη μεριά? κοντά στη Θύρα 13!Πέρα από αυτά το Mamma Mia είναι ένα ευχάριστο μιούζικαλ με μια θαυμάσια Μέριλ Στρίπ!

Πηγή: http://www.tanea.gr/Article.aspx?d=20080709&nid=9144998

Μεγάλο ποσοστό φοιτητών δεν παρακολουθεί μαθήματα και αντιγράφει στις εξετάσεις. Αυτή η λογική της ήσσονος προσπάθειας προκύπτει από την πρώτη εσωτερική αξιολόγηση που έλαβε επισήμως η Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας της ανώτατης εκπαίδευσης από την αξιολόγηση που έγινε στο τμήμα Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο πρόεδρος του τμήματος παραδέχτηκε ότι «με το διαμορφωθέν σύστημα ένα μεγάλο ποσοστό φοιτητών παίρνει πτυχίο έχοντας παρακολουθήσει ελάχιστα μαθήματα. Ενα μεγάλο ποσοστό φοιτητών δεν ξέρει τι πτυχίο παίρνει» και ότι «οι φοιτητές δεν παρακολουθούν, ενώ στις εξετάσεις αντιγράφουν καθώς γνωρίζουν ότι δεν θα έχουν συνέπειες πλην ίσως του μηδενισμού στο συγκεκριμένο μάθημα. Εάν επιχειρήσεις να βάλεις τάξη, παρεμβαίνουν οι φοιτητικές παρατάξεις, στη λογική ότι η αντιγραφή είναι δεδομένη, όποτε είναι άδικο να τιμωρηθούν κάποιοι!» με τον τρόπο αυτό «υπάρχει μία απαξίωση του πτυχίου, η οποία διαχέεται και διαφθείρει όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα σε βάθος χρόνου». Μεγάλες είναι οι ευθύνες των φοιτητικών παρατάξεων, που δεν επιθυμούν να αλλάξει τίποτα. Και αυτό διότι τα στελέχη τους δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμιά τους, ενώ υπερασπίζονται και τα προνόμια των φοιτητών, αφού τους αντιμετωπίζουν ως εκλογική πελατεία. «Είναι ένα πρόβλημα που κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει. Το ισχύον νομικό πλαίσιο θεσπίζει τη συνδιοίκηση των ΑΕΙ ενισχύοντας τον ρόλο των κομματικών, φοιτητικών παρατάξεων» προσθέτει ο πρόεδρος του τμήματος, προς δόξαν της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της ”πολιτικής” του μπλα, μπλα, μπλα, προσθέτουμε εμείς.

Περισσότερα:http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_05/07/2008_276620