Δραστηριότητες με την Κοιωνική Λειτουργό

Στιγμές από τη δημιουργική συνεργασία της κοινωνικής λειτουργού με τους μαθητές και τις μαθήτριές μας! Μέσα από δράσεις και βιωματικές δραστηριότητες, τα παιδιά εκφράζονται, συνεργάζονται και αναπτύσσουν πολύτιμες κοινωνικές δεξιότητες.

Συμμετοχή στις Δράσεις Αθλοπαιδείας του προγράμματος «ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ Δ’ ΑΘΗΝΑΣ»

Την Τετάρτη 13 Μαΐου 2026 ομάδα μαθητών του σχολείου μας συμμετείχε στις Διαδημοτικές Δράσεις Αθλοπαιδείας με την επωνυμία: «ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ Δ’ ΑΘΗΝΑΣ», που διοργανώνει η οργανωτική Επιτροπή Σχολικών Αθλητικών Δραστηριοτήτων (Ο.Ε.Σ.Α.Δ) Δ΄ Αθήνας, σε συνεργασία με το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ). Βowling, τοξοβολία περπάτημα και την πανοραμική θέα από την ταράτσα της Λυρικής Σκηνής ήταν αυτά που βίωσαν τα παιδιά! Η χαρά και η αγαπη για τον αθλητισμό φάνηκε στα πρόσωπα τους. Ευχαριστούμε τους διοργανωτές για την πρόσκληση!

Για τη γιορτή της Μητέρας

Στρωθήκαμε στη δουλειά για να ετοιμάσουμε τις πιο όμορφες εκπλήξεις για τις μαμάδες μας. Κόψαμε, κολλήσαμε, ζωγραφίσαμε — και κάπου μέσα σε όλα αυτά, χωρέσαμε και μια τεράστια αγκαλιά. Μαμάδες, χρόνια πολλά!

 

Μαθαίνουμε αλλιώς!

Μαθαίνω να χρησιμοποιώ τα σύμβολα ισότητας και ανισότητας μέσα από βιωματικές και παιγνιώδεις δραστηριότητες:
Αναγνωρίζω την εικόνα, φτιάχνω τη λέξη και στο τέλος τη γράφω:
Μαθαίνω να αναγνωρίζω, να ταυτίζω και να γράφω το όνομά μου:
Η πρόσθεση γίνεται παιχνίδι:
Ανεβαίνω και κατεβαίνω, μετράω και κάνω προσθέσεις με τη βοήθεια της σκάλας:
Ο ΣΧΗΜΑΤΟΦΑΓΟΣ…επιλέγω – μετράω και… ταϊζω τον σχηματοφάγο:
Αντιστοιχίζω κεφαλαία και μικρά γράμματα:
Μαθαίνω τη θέση των αριθμών με παιχνίδι και σκέψη! Κάθε αριθμός έχει έναν προηγούμενο, έναν επόμενο και μερικές φορές έναν ενδιάμεσο:
Μαθαίνω να διαβάζω και να αντιγράφω τις λέξεις:

Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Η Ρ Ι Ο

Ευχαριστούμε το Δήμο Κορυδαλλού και ιδιαιτέρως την αντιδήμαρχο παιδείας κα Ζαχαριουδάκη Δανάη για την προμήθεια γραφικής ύλης και υλικών χειροτεχνίας!

Γιορτάζουμε την Πρωτομαγιά

Με αφορμή την Πρωτομαγιά, την ημέρα της άνοιξης και των λουλουδιών, οι μικροί μας καλλιτέχνες ταξίδεψαν στον κόσμο της τέχνης, εμπνευσμένοι από τον σπουδαίο ζωγράφο Vincent van Gogh και το έργο του «Ηλιοτρόπια». Αφού παρατηρήσαμε τα έντονα χρώματα και τα μοναδικά σχήματα των λουλουδιών, δημιουργήσαμε τους δικούς μας πίνακες, γεμάτους φαντασία, χαρά και ανοιξιάτικη διάθεση! 🌻

Εν όψει της Πρωτομαγιάς, δημιουργήσαμε όμορφες κατασκευές, για να εορτάσουμε την αναγέννηση της φύσης και την είσοδο του τελευταίου και πιο όμορφου μήνα της Άνοιξης!🌼🌸

Παίζουμε τένις!

Την Τετάρτη 29 Απριλίου 2026,, οι μαθητές του σχολείου μας είχαν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με το άθλημα του τένις (αντισφαίριση) μέσα από μια βιωματική και ιδιαίτερα ευχάριστη δραστηριότητα. Η δράση πραγματοποιήθηκε χάρη στην εθελοντική προσφορά του κ. Γιώργου Ντάσκα, προπονητή του Δήμου Κορυδαλλού.
Τα παιδιά συμμετείχαν με ενθουσιασμό σε παιχνίδια και προασκήσεις που τους παρουσιάστηκαν, γνωρίζοντας βασικά στοιχεία του αθλήματος με τρόπο δημιουργικό και προσαρμοσμένο στις ανάγκες τους.
Ως σχολική κοινότητα, εκφράζουμε θερμά συγχαρητήρια και ευχαριστίες στον κ. Ντάσκα για την πολύτιμη συμβολή του, καθώς και στο αθλητικό τμήμα του Δήμου Κορυδαλλού για την παραχώρηση του γηπέδου και του απαραίτητου αθλητικού εξοπλισμού.

Συμμετοχή στο Τζάμπολ Αγάπης

Την Παρασκευή 24 Απριλίου 2026, είχαμε τη χαρά να μοιραστούμε μπάλες, μπαλιές και καλάθια με τους προπονητές του «Τζάμπολ Αγάπης»! Η ενεργή συμμετοχή μαθητών και εκπαιδευτικών χάρισε σε όλους μας μια υπέροχη εμπειρία. Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Γιάννη Τσουμπρή και τους συνεργάτες του. Ευχαριστούμε επίσης τους Αντιδημάρχους κ. Νεκτάριο Τσίρμπα και κ. Δανάη Ζαχαριουδάκη για την τιμητική τους παρουσία, καθώς και το Τμήμα Αθλητισμού του Δήμου Κορυδαλλού για την παραχώρηση του γηπέδου.

Στο μάθημα της θεατρικής αγωγής…

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Θεατρικής Αγωγής:

  • Στο βασίλειο της Ηρεμίας επιτέθηκε ο Δράκος του Θυμού. Οι κάτοικοι της Καστροπολιτείας μπρόστα στον κίνδυνο, συνεργάστηκαν, σκέφτηκαν, αποφάσισαν από κοινού λύσεις κι έμαθαν να τον αντιμετωπίζουν μετρώντας ως το 10 όσες φορές χρειαστεί και κάνοντας χρωματιστές, ευχάριστες σκέψεις!
  • Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου (2 Απριλίου) αλλά και την Πανελλήνια Σχολική Ημέρα σεβασμού και ενσυναίσθησης για τα ζώα (4 Απριλίου), πραγματοποιήσαμε μια δράση με δύο τμήματα του σχολείου μας αξιοποιώντας το βιβλίο της Emma Levey, Hattie Peck: The Journey Home. Η δράση απαιτούσε την άμεση εμπλοκή των παιδιών και τη συνεργασία τους, ώστε να καταφέρουν την κοτούλα, την ηρωίδα της ιστορίας να τους εμπιστευτεί τα αβγά που με τόσο κόπο μάζεψε από κάθε μέρος που μπορεί κανείς να φανταστεί: από τον βυθό της θάλασσας, από ψηλά βουνά, από σκοτεινές σπηλιές, από στέγες σπιτιών. Σκαρφαλώσαμε, γίναμε δύτες, ισορροπήσαμε με τεντωμένες τις μύτες των ποδιών, γνωρίσαμε φίλους που ζουν ελεύθεροι όπως η Φάλαινα, περάσαμε δοκιμασίες και τα καταφέραμε Σώσαμε τα ‘’αδέσποτα’’ αβγουλάκια και τους χαρίσαμε ένα σπίτι, φροντίδα και αγάπη. Όπως αξίζει σε κάθε ζώο! Στο τέλος, πήραμε κι εμείς τη δική μας Χάτι Πεκ.
  • Τα κοτοπουλάκια κρύφτηκαν! Συνεργαστήκαμε και βοηθήσαμε τις κοτούλες να βρουν τα άτακτα κοτοπουλάκια τους, που κάνουν ζαβολιές ακόμα δεν βγήκαν από το αυγό τους! Ενίσχυση της συνεργασίας , της λεπτής κινητικότητας, της παρατηρητικότητας και του χωρικού προσανατολισμού μέσα από τα εργαλεία της Θ. Α.
  • Γίναμε ταχυδακτυλουργοί: λύσαμε κόμπους, ”ξετσαλακώσαμε” χαρτιά με το ένα χέρι και εντυπωσιάσαμε τους συμμαθητές μας με τις ικανότητές μας. Δουλέψαμε τη συγκέντρωσή μας, πετύχαμε όλο και πιο γρήγορο συντονισμό χεριού -ματιού και μάθαμε μέσα από το παιχνίδι την αξία της συνεργασίας αλλά και της αυτονομίας και πώς να είμαστε αποτελεσματικοί και ευέλικτοι.
  • Για την 6η του Μάρτη: Με αφορμή αυτή την τόσο σημαντική ημέρα για όλη τη σχολική κοινότητα, την ημέρα ΚΑΤΑ του σχολικού εκφοβισμού, στο μάθημα της Θεατρικής Αγωγής είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για αυτό το φαινόμενο. Μέσα από το θεατρικό παιχνίδι, το παιχνίδι ρόλων, το θέατρο forum και τη δραματοποίηση μπορέσαμε να εμπλακούμε βιωματικά σε μικρά θεατρικά δρώμενα με θέμα τον σχολικό εκφοβισμό εμπλέκοντας την τεχνική του κόμικς (την οποία αρχικά ξεκινήσαμε να την βλέπουμε και ως ξεχωριστή ενότητα για να εξοικειωθούμε) και τον αυτοσχεδιασμό. Χρησιμοποιώντας τα «συννεφάκια λόγου», εκφραστήκαμε αντιμετωπίζοντας τη σωματική, λεκτική, ψυχολογική βία με διάφορους τρόπους άμυνας ως άλλοι γενναίοι ιππότες που αντιμετωπίζουν τον δράκο της βίας. Γίναμε ακόμα «παρατηρητές» , κάναμε ότι δεν ακούμε, δεν μιλάμε, δεν βλέπουμε τη βία, δεν ανακατευτήκαμε. Έπειτα, όμως, παίξαμε ξανά τις σκηνές, παίρνοντας θέση, ενεργώντας δίπλα στο άτομο που δέχεται εκφοβισμό, βοηθώντας το. Δυναμώσαμε κι εμείς οι ίδιοι όταν μπήκαμε στη θέση του «θύματος εκφοβισμού», αποκτήσαμε ασπίδα που θα μας προστατεύει στα δύσκολα εφαρμόζοντας κατάλληλες στρατηγικές για την αντιμετώπιση αλλά και την πρόληψη του εκφοβισμού.
  • Με τα εργαλεία και τις τεχνικές του θεάτρου (αυτοσχεδιασμός, ένδυση ρόλου) και με αφορμή το τραγούδι “Ψάχνω μια αρκούδα”, κινηθήκαμε στον χώρο και με τη φαντασία μας περάσαμε πολλά εμπόδια ώσπου βρήκαμε την αρκούδα! Έπειτα, μπορέσαμε να εξασκήσουμε τη λεπτή μας κινητικότητα καθώς πείσαμε την αρκούδα να κοντύνει τα νύχια της ώστε να μην μας πληγώνει . Εκείνη μας εμπιστεύτηκε να της τα κόψουμε!
  • Ξεκινήσαμε να αξιοποιούμε τα Συννεφάκια Λόγου (Speech Bubbles/Balloons) μια τεχνική που, αν και είναι δανεισμένη από τον κόσμο των κόμικς, ενσωματώθηκε πλήρως στα εργαλεία του θεάτρου. Αφού οπτικοποιήσαμε σε αυτά τα συννεφάκια τα βασικά συναισθήματα και δημιουργήσαμε τον χάρτινο εαυτό μας, παίξαμε τοποθετώντας τα στο “πρόσωπό” μας. Επόμενος στόχος είναι να εμφανίζονται σε αυτά τα συννεφάκια οι μικρές μας ιστορίες!
  • Με αφορμή τρία διαφορετικά παραμύθια που έχουν κοινό παρονομαστή την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στις ικανότητες που έχουμε, γίναμε αφηγητές αλλά και πρωταγωνιστές των ιστοριών. Μάθαμε, μέσα από τα εργαλεία του θεάτρου, τι σημαίνει αφηγούμαι, τι σημαίνει ζω την ιστορία σαν να ήμουν κι εγώ ένας από τους ήρωες και τι σημαίνει δημιουργώ τον ήρωα όπως τον έχω στο μυαλό μου αξιοποιώντας τη φαντασία μου και όχι τις έτοιμες εικόνες.
  • Aκούσαμε και παίξαμε το παραμύθι “Τα τρία γουρουνάκια “. Χτίσαμε, φυσήξαμε, βοηθήσαμε ο ένας τον άλλον και στο τέλος πείσαμε τον λύκο να γίνει φίλος μας!
  • Τα ζώα της φάρμας έχουν τη δική τους φωνή. Με τα μάτια τους βλέπουν τον κόσμο, με τα αυτιά τους ακούνε τα πάντα! Με τα χέρια μας ζωντάνεψαν!
  • Η τάξη έγινε θέατρο και εμείς ηθοποιοί και θεατές! Ανοίξαμε καλά τα μάτια και τα αυτιά μας, όπως η κουκουβάγια της ιστορίας μας, για να ακούσουμε τον φίλο μας ! Όταν μάλιστα ,ήρθε και η σειρά μας μας χειροκρότησαν γερά! Γίναμε οι πρωταγωνιστές της “Παράξενης Ορχήστρας “. Επειτα, ζωγραφίσαμε και τα μέρη ενός πραγματικού θεάτρου: τη σκηνή, τα καθίσματα των θεατών, τις κουίντες! Το θέατρο είναι μαγικό!
  • Με αφορμή τον μύθο του Οδυσσέα και τις περιπέτειές του στην Τροία, στο νησί των Κυκλώπων , στο παλάτι της Κίρκης και στις Σειρήνες, φανταστήκαμε και δημιουργήσαμε τους μυθικούς τόπους περιπλάνησης που ήταν και τα σκηνικά του αυτοσχέδιου εφήμερου θεάτρου μας ! Επιπλέον, συζητήσαμε την συμπεριφορά του Οδυσσέα και των συντρόφων του στο νησί του Πολύφημου, όπου του άρπαξαν τροφή και νερό. Έπειτα, γυρίσαμε τον χρόνο πίσω και παίξαμε το παραμύθι αλλιώς! Τελικά, αποφασίσαμε: Είναι ωραίο όταν χρειαζόμαστε κάτι να το ζητάμε και να το συζητάμε.
  • Mε οδηγό τα εργαλεία και τις τεχνικές του θεάτρου (θεατρικό παιχνίδι ανάληψη ρόλων και δραματοποίηση, αυτοσχεδιασμός, αξιοποίηση μαριονέτας) είδαμε πόσο σημαντικό είναι να αναγνωρίζουμε, να αποδεχόμαστε, να διαχειριζόμαστε και να “μετασχηματίζουμε” τα δύσκολα συναισθήματα όπως η λύπη, ο θυμός, το άγχος αλλά και να χρησιμοποιούμε προς όφελός μας τις θετικές σκέψεις και ό,τι μας κάνει χαρούμενους.
  • Mε αφορμή τα τραγούδια “Ο Δράκος που ήταν μοναχός” και “Ο Δράκος της Λιλιπούπολης”- τραγούδια που μιλούν για τη διαφορετικότητα και τη φιλία – μάθαμε ότι δεν πρέπει να κρίνουμε τον άλλον από την εμφάνιση γιατί καμιά φορά τα φαινόμενα …ξεγελούν. Ο Δράκος μας – που είχε τελικά την πιο τρυφερή καρδιά που μπορεί να έχει ένας δράκος- πέταξε μαζί μας, χόρεψε μαζί κι έπαιξε μαζί μας το παιχνίδι Πιάσε την ουρά του δράκου. Με συνεργασία, αυτοέλεγχο και συγκέντρωση, μαζέψαμε όλες τις ουρές! Για να βεβαιωθούμε τις μετρήσαμε!
  • Μέσα από το παιχνίδι ρόλων και την αφήγηση μιας πρωτότυπης ιστορίας φιλίας και αποδοχής ταξινομήσαμε, μετρήσαμε και σχεδιάσαμε τον κύκλο, το τετράγωνο, το τρίγωνο και το ορθογώνιο.
  • Φτιάξαμε μαριονέτα θεάτρου σκιών και παίξαμε τον Καραγκιόζη Πυροσβέστη αφού τον εφοδιάσαμε με τα κατάλληλα ρούχα και αξεσουάρ.
  • Με αφορμή το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου “Τα Ελληνάκια” παρακολουθήσαμε δραματοποιημένη αφήγηση του παραμυθιού, αναπαραστήσαμε το γλέντι του γάμου με υπόκρουση παραδοσιακό τραγούδι γάμου της Πελοποννήσου και δημιουργήσαμε το δικό μας κολάζ εμπνευσμένο από την λαϊκή τέχνη των υφαντών.
  • Όλα ξεκίνησαν από ένα σχήμα (τρίγωνο, τετράγωνο). Ένα σχήμα από το οποίο ξεκίνησαν τρεις ιστορίες, τρεις προκλήσεις: Ένα παιδί βιώνει τον πόλεμο – Ένας νέος άνθρωπος που μένει μόνος, βλέπει το διαμέρισμά του να πλημμυρίζει- Ένας άνθρωπος μένει αποκλεισμένος σε ένα δωμάτιο για αρκετές ώρες. Πώς βιώνουν οι τρεις τους τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκονται; Τι κάνουν; Πώς διατηρούν την ψυχραιμία τους; Τι λύσεις βρίσκουν; Τι γίνεται μετά, αφού τελειώσουν οι ιστορίες τους;
    Το αγόρι επιβιώνει από τον πόλεμο, μεγαλώνει, γερνά.
    Ο νεαρός καταφέρνει με βοήθεια να βγάλει τα νερά από το πλημμυρισμένο του σπίτι όμως αυτά ξαναμπαίνουν από μια τρύπα στο ταβάνι, οπότε σπάνε το παράθυρο και κολυμπούν έξω.
    Ο άνθρωπος ζητά βοήθεια και κάποιος του ανοίγει.

22 Απριλίου – Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας Γης

Επί τη ευκαιρία της 22ας Απριλίου, που έχει καθιερωθεί ως η “Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας Γης”, κατασκευάσαμε στην τάξη μας χρωματιστά μόμπιλε, στα οποία καταγράψαμε μηνύματα για την προστασία των δασών, των θαλασσών και του φυσικού περιβάλλοντος του πλανήτη μας. Στη συνέχεια, συμπληρώσαμε σχετικές γραπτές εργασίες (αναγραμματισμοί, τρίλιζες κ.ά.) και κάναμε συζήτηση σχετικά με το πόσο σημαντικό είναι να σεβόμαστε τη Γη μας και με ποιους τρόπους. Επειδή, όπως λέει μια παλιά ινδική παροιμία: “Δεν κληρονομούμε τη Γη από τους προγόνους μας, αλλά τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας”!