Το βιβλίο “Δυνατά Συναισθήματα” μας αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας παιδιών
που χαρούμενα ξεκινούν τη μέρα τους, γεμάτα σχέδια και ενθουσιασμό. Μέσα στη
διάρκεια της μέρας τα συναισθήματα όλων εναλλάσσονται και η χαρά δίνει τη θέση
της στο θυμό, τη λύπη, την απογοήτευση, την κούραση. Κι αυτά τα συναισθήματα
όμως δεν κρατούν για πολύ, καθώς η ελπίδα, η αισιοδοξία και η διάθεση για παιχνίδι
και δημιουργία φέρνουν και πάλι το χαμόγελο στα πρόσωπα των παιδιών. Ένα
βιβλίο που μιλά για τη διαφορετικότητα, την ενσυναίσθηση και τα δυνατά μας
συναισθήματα που αλλάζουν διαρκώς μέσα στη μέρα και μας κάνουν να είμαστε
ξεχωριστοί και μοναδικοί.
Μετά την αφήγηση του βιβλίου, συζητήσαμε με τα παιδιά για το πόσο διαφορετικοί
είμαστε όλοι μεταξύ μας και παράλληλα πόσο ίδια είναι τα συναισθήματά μας και
αλλάζουν διαρκώς, όπως και τα συναισθήματα των παιδιών της ιστορίας μας. Στη
συνέχεια το κάθε παιδί ζωγράφισε τι του αρέσει να κάνει με τους φίλους του και και
δημιουργήσαμε ένα ομαδικό κολάζ με τα παιδιά να παίζουν χαρούμενα γύρω από
ένα δέντρο.
“Η αγκαλιά που ψήλωνε”, Μάριος Μάζαρης
“Η αγκαλιά που ψήλωνε” είναι ένα μια ιστορία ενσυναίσθησης για τη μαγική εκείνη αγκαλιά
που λειτουργεί σαν απάντηση σ’ ένα κόσμο με πολλά ερωτήματα. Ένα μικρό κορίτσι που θα
ήθελε να είναι πιο ψηλό, μια γιαγιά που θα ήθελε να είναι πιο πολλά, φόβοι που μοιράζονται
και η αγάπη που μας κάνει να ψηλώνουμε και να νιώθουμε σημαντικοί.
Το βιβλίο έγινε η αφορμή να μιλήσουμε με τα παιδιά για τον εκφοβισμό, την κοροϊδία, τη
διαφορετικότητα και τη δύναμη που έχουν οι λέξεις μας. Συζητήσαμε για λέξεις που μπορούν
να χαρίσουν χαμόγελα και ευτυχία στους αλλους, αλλά και λέξεις που πληγώνουν και
φέρνουν δάκρυα ή θυμό.
Ακολούθησε η δραστηριότητα “Το ντους των όμορφων λεξεων” από το βιβλίο “Καλώς ήρθες
στον κόσμο που μπορείς” του Μ. Μάζαρη. Σε χρωματιστά χαρτάκια, ενθαρρύνουμε τα παιδιά
να μας πουν από μία λέξη που τους αρέσει το άκουσμά της ή αυτό που δηλώνει. Όταν πούν
όλα τα παιδιά από τουλάχιστον μια λέξη, τις συγκεντρώνουμε όλες και τις βάζουμε σε ένα
μπολ/ δοχείο/ κανάτα. Τα παιδιά σηκώνονται ένα ένα και αφού τα ρωτήσουμε αν έχουν
ξανακάνει ντους με όμορφες λέξεις, παίρνουμε την κανάτα κι αρχίζουμε να αδειάζουμε το
περιεχόμενό της σιγά σιγά πάνω από το κεφάλι του παιδιού, ενώ του λέμε να προσπαθήσει
να πιάσει έστω ένα χαρτάκι από αυτά πού θα πέσουν πάνω του. Τη λέξη που κράτησε στα
χέρια του το παιδί τη διαβάζουμε δυνατά και του τη δίνουμε να την πάρει μαζί του. Είναι η
όμορφη λέξη που θα το συντροφεύει την υπόλοιπη μέρα. Στη συνέχεια, γεμίζουμε γρήγορα
την κανάτα και περνάμε στο επόμενο ντους!
