Τα τελευταία πέντε, τουλάχιστον, χρόνια έχει γίνει θεσμός η επίσκεψή μας στο Άλσος Περιστερίου. Συμμετέχοντας στη δράση του Δήμου Περιστερίου “Άνακυκλώνω καπάκια -Βοηθάω-Κινούμαι”που συνδυάζει την περιβαλλοντική συνείδηση με την έμπρακτη κοινωνική αλληλεγγύη, και σκοπό έχει τη συγκέντρωση πλαστικών καπακιών με τελικό στόχο την απόκτηση αναπηρικών αμαξιδίων για συνανθρώπους μας που τα έχουν ανάγκη, συγκεντρώνουμε και παραδίδουμε μεγάλες ποσότητες από πλαστικά καπάκια από γάλα , νερό, αναψυκτικά τα οποία στγκεντρώνουμε με τη βοήθεια των γονέων αλλά και της τοπικής κοινότητας .
Το Νοέμβρη ξεκινήσαμε να μαζεύουμε φλούδες για τον κομποστοποιητή μας και σήμερα είδαμε την μεγάλη αλλαγή!! Τα παιδιά έπιασαν στο χέρι τους το φυσικό λίπασμα , ένιωσαν την υφή του , το μύρισαν , βρήκαν κομμάτια από φλούδες και τσόφλια που δεν είχαν αποδομηθεί τελείως ακόμη και αντιλήφθηκαν για μια ακόμα φορά πως τίποτα δεν πάει χαμένο…
Τα φυτά μας σίγουρα ένιωσαν πολύ χαρούμενα με το φρέσκο λίπασμα που έφτιαξαν τα ίδια τα παιδιά και σίγουρα θα δυναμώσουν πολύ!!!
Η πρώτη χρονιά αλληλογραφίας με το 15ο Νηπιαγωγείο Αγρινίου τελειώνει κάπου εδώ. Παρά τις ατυχίες και τις καθυστερήσεις που έτυχαν σε αμφότερες πλευρές, κλείνουμε την επικοινωνία μας σε όμορφο κλίμα και δίνουμε ραντεβού για την επόμενη σχολική χρονιά . Άλλωστε , το γεγονός ότι τα παιδιά αφιέρωσαν και έστειλαν το τρίτο φύλλο της εφημερίδας μας στο Αγρίνιο, λέει πολλά!!!
Κι ο φάκελος ” πίνακας ζωγραφικής”….
Τίποτα δεν πάει χαμένο , ούτε και οι παλιές κάλτσες που “βρήκαν τον προορισμό τους” στο σώμα της πεταλούδας !!! Τα παιδιά επέλεξαν τα σχέδιΑ που τους άρεσαν και τα κόλλησΑν στο χαρτόνι. Στη συνέχεια, για τη δημιουργία των φτερών που έχουν συμμετρία, θυμηθήκαμε τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν . Είχαμε μάθει ότι του άρεσε πολύ η χαρτοκοπτική δημιουργώντας συμμετρικά σχέδια με το δίπλωμα του χαρτιού. Πολλά παιδιά επέλεξαν να κάνουν αυτή την τεχνική . Όλα τα σχέδια μοναδικά και φανταχτερά!!!
Στα πλαίσια του Σχεδίου Δράσης που εκπονήσαμε τη φετινή σχολική χρονιά το 145ο Νηπιαγωγείο Αθηνών , το 100ο Νηπιαγωγείο Αθηνών , το ιδιωτικό Νηπιαγωγείο “Λίκνο” , το 12ο Νηπιαγωγείο Κέρκυρας και το 14ο Πειραματικό Νηπιαγωγείο Κέρκυρας , οργανώσαμε μια διαδικτυακή επιμορφωτική συνάντηση για γονείς με θέμα “Παιδί και φιλαναγνωσία” . Τι και πώς διαβάζουμε στα παιδιά, γαιτί διαβάζουμε στα παιδιά , πώς καλλιεργείται η ενσυναίσθηση , βιβλίο κια γλωσσική έκφραση , βιβλίο και φαντασία-μαγεία…..Ευχαριστούμε θερμά την Ευθυμία Ανδριώτη από το 14ο Πειραματικό της Κέρκυρας και την Κωνσταντίνα Αρμενιάκου από το 145ο Αθηνών που μας ταξίδεψαν στον κόσμο του παιδικού βιβλίου . “Τα βιβλία είναι σωσίβιο!!!!” Μια υπέροχη έκφραση που ειπώθηκε κατά τη διάρκεια της επιμόρφωσης και κρύβει όλη τη χαρά και τη δύναμη του βιβλίου ….
Ευχαριστούμε θερμά και τους γονείς για την παρουσία τους .
Παιδιά , γονείς και εκπαιδευτικοί από το 145ο και 100ο Νηπιαγωγείο Αθηνών συναντηθήκαμε στην αυλή του σχολείου μας για να περάσουμε ένα απόγευμα αφιερωμένο στο βιβλίο που δίνει πάντα έμπνευση για στιγμές γεμάτες χρώματα, φαντασία, όνειρα και ταξίδια….Με το 100ο Νηπιαγωγείο Αθηνών συνεργαστήκαμε τη φετινή χρονιά στα πλαίσια δημιουργίας ενός Δικτύου σχολείων με στόχο την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και το διαμοιρασμό κοινών δραστηριοτήτων και καλών πρακτικών. Μικροί και μεγάλοι μαγευτήκαμε από την ηθοποιό και θεατροπαιδαγωγό Μαρία Τερζάκη που παρουσίασε μια μουσικοθεατρική παράσταση βασισμένη στα βιβλία “Το ταξιδιάρικο ξωτικό” και “Το σιωπηλό βασίλειο” της Παναγιώτας Στρίκου-Τομοπούλου ( εκδ. Μικρές καληνύχτες). Μικροί και μεγάλοι “μπήκαμε ” στο πνεύμα της παράστασης , γελάσαμε , συγκινηθήκαμε , ταξιδέψαμε σε ποιητικά μονοπάτια με τον ήχο της κιθάρας …..Ήταν μια υπέροχη παράσταση και ευχαριστούμε θερμά τόσο την κα Στρίκου -Τομοπούλου όσο και την κα Τερζάκη που ήταν στην παρέα μας. Ευχαριστούμε θερμά τη Σύμβουλο Εκπαίδευσης κα Μιχαηλίδου που μας τίμησε με την παρουσία της . Ευχαριστούμε τους γονείς που αφιέρωσαν το απόγευμά τους στο σχολείο , μα πιο πολύ ευχαριστούμε τους /τις μαθητές/τριες που χωρίς τυην αγάπη τους για το βιβλίο δε θα μπορούσαμε να κάνουμε όλες τις όμορφες δημιουργίες της φετινής χρονιάς. Στο χώρο λειτούργησε και μια μικρή έκθεση με έργα των παιδιών.
Οι εντυπώσεις των παιδιών
Γιορτάζουμε τη γιορτή της μαμάς φτιάχνοντας ένα καδράκι με γλωσσοπίεστρα
Τα παιδιά αποφάσισαν να φτιάξουν και μια μεγάλη χάρτινη καρδιά με τα πολλά ” Ευχαριστώ” προς τη μαμά που είναι στη ζωή τους ……
Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Προς την μητέρα μου (1873)
Μάννα μου, ἐγώ ᾽ μαι τ᾽ ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι
ὁποὺ τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.
Τὸ δόλιο! ὅπου κι ἂν στραφεῖ κι ἀπ᾽ ὅπου κι ἂν περάσει,
δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθεῖ κλωνάρι νὰ πλαγιάσει.
Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ᾽ ἀποδαρμένη
μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ᾽ ἀφρισμένη,
παλαίβω μὲ τὰ κύματα χωρὶς πανί, τιμόνι
κι ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.
Στὴν ἀγκαλιά σου τὴ γλυκειά, μανούλα μου, ν᾽ ἀράξω
μὲς στὸ βαθὺ τὸ πέλαγο αὐτὸ πριχοῦ βουλιάξω.
Μανούλα μου, ἤθελα νὰ πάω, νὰ φύγω, νὰ μισέψω
τοῦ ριζικοῦ μου ἀπὸ μακρυὰ τὴ θύρα ν᾽ ἀγναντέψω.
Στὸ θλιβερὸ βασίλειο τῆς Μοίρας νὰ πατήσω
κι ἐκεῖ νὰ βρῶ τὴ μοίρα μου καὶ νὰ τὴν ἐρωτήσω.
Νὰ τῆς εἰπῶ: εἶναι πολλά, σκληρὰ τὰ βασανά μου
ὡσὰν τὸ δίχτυ ποὺ σφαλνᾶ θάλασσα, φύκια κι ἄμμο
εἶναι κι ἡ τύχη μου σκληρή, σὰν τὴv ψυχὴ τὴ µαύρη
π᾽ ἀρνήθηκε τὴν Παναγιὰ κι ὁ πόλεος δὲν θά ᾽βρει.
Κι ἐκείνη μ᾽ ἀποκρίθηκε κι ἐκείνη ἀπελογήθη:
Ἦτον ἀνήλιαστη, ἄτυχε, ἡ μέρα ποὺ γεννήθης
ἄλλοι ἐπῆραν τὸν ἀνθὸ καὶ σὺ τὴ ρίζα πῆρες
ὄντας σὲ ἒπλασ᾽ ὁ Θεὸς δὲν εἶχε ἄλλες μοῖρες.
“Γέτι, η δύναμη του ακόμη”, Μαρίνα Γιώτη
Είναι τελικά οι δυνατότητες και οι ικανότητές μας κάτι σταθερό ή μεταβάλλονται με την προσπάθεια που καταβάλλουμε;
Το Γέτι είναι ο φανταστικός φίλος του Αγοριού. Το ακολουθεί παντού, αλλά μπορεί να πει μονάχα μία λέξη… ακόμη.
Το Αγόρι ανακαλύπτει ότι αυτή είναι μια μαγική λέξη που, όταν τη χρησιμοποιεί σωστά, το μυαλό του μεγαλώνει και μπορεί να καταφέρει τα πάντα, αρκεί να προσπαθήσει.
Ένα βιβλίο ψυχικής ενδυνάμωσης που βοηθά τα παιδιά να καταλάβουν ότι μπορούν να καταφέρουν οτιδήποτε θελήσουν όσο δύσκολο κι αν φαίνεται τώρα. Μέσα από συνεχή προσπάθεια και επιμονή κάθε “θέλω” τους μπορεί να γίνει πραγματικότητα!
Μετά την αφήγηση του βιβλίου συζητήσαμε όλα εκείνα τα μικρά ή μεγάλα που τα παιδιά έχουν ήδη κατακτήσει μεγαλώνοντας και στη συνέχεια το κάθε παιδί σκέφτηκε τι είναι αυτό που ακόμη δεν έχει καταφέρει και επιθυμεί μια μέρα να το κατορθώσει. Οι στόχοι τους καταγράφηκαν σε ένα χαρτόνι που στο κέντρο του είχε τη λέξη “ακόμη”, για να μας θυμίζει ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, αρκεί να προσπαθήσουμε ξανά και ξανά, μέχρι να τα καταφέρουμε!
“Τοκ, τοκ είμαι η λύπη”,
Κάποιες φορές η λύπη σε επισκέπτεται χωρίς να την περιμένεις. Σε ακολουθεί παντού και όσο κι αν εσύ προσπαθείς να την αποφύγεις και να την κρύψεις, εκείνη μεγαλώνει. Ένα βιβλίο που μιλάει στα παιδιά για το συναίσθημα της λύπης και γίνεται αφορμή για να συζητήσουμε τους τρόπους διαχείρισής της και πώς μπορούμε όταν μοιραζόμαστε τα συναισθήματα που μας βαραίνουν να τα κάνουμε μικρότερα, μέχρις ότου φύγουν. Κανένα συναίσθημα δε μένει για πάντα κι όσο δύσκολο κι αν μας φαίνεται κάποιες φορές, μιλώντας για όσα νιώθουμε φέρνουμε και πάλι την ηρεμία και τη χαρά στην καρδιά μας.
Αμέσως μετά τα παιδιά ζωγράφισαν τα δικά τους λυπημένα πορτραίτα κάτω από τη φράση “Νιώθω λύπη όταν…” και το καθένα ανέφερε ποτέ νιώθει λυπημένο.









































































