ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

Γ΄ ΤΑΞΗΣ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ & ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΓΕΛ

Εξεταστέα ύλη και οδηγίες διδασκαλίας

 

Για την εξεταστέα ύλη δείτε το ΦΕΚ 4210/Β΄/13-7-2026 εδώ. Δείτε προτεινόμενη σειρά διδασκαλίας της ύλης σε αυτόν τον σύνδεσμο. Προσοχή: οι ενότητες Ε.19, ΣΤ.20 και ΣΤ.22 αναφέρονται στη σειρά διδασκαλίας, αλλά για το έτος 2026-2027 είναι εκτός ύλης.

 

Συνεχίστε την ανάγνωση

 

ΙΣΤΟΡΙΑ – Α΄ ΤΑΞΗ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ ΚΑΙ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ

ΕΞΕΤΑΣΤΕΑ ΥΛΗ

 

Δείτε την εξεταστέα ύλη για το μάθημα της Ιστορίας στην απόφαση 102749/Δ2/29-07-2026 του Υπουργείου Παιδείας (σελ.12). Διαβάστε οδηγίες για την διδασκαλία του μαθήματος εδώ.

Συνεχίστε την ανάγνωση

 

Διδακτέα ύλη

(Περιεχόμενο – Διαχείριση και ενδεικτικός προγραμματισμός)

 

Διαβάστε την ύλη και οδηγίες διδασκαλίας στο σχετικό έγγραφο του ΥΠΑΙΘ (7-8-2026). Παρακάτω θα βρείτε τα βασικά σημεία:

Συνεχίστε την ανάγνωση

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

Α΄ ΤΑΞΗΣ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ ΓΕΛ

 

Εξεταστέα ύλη και οδηγίες διδασκαλίας

 

Διαβάστε την απόφαση 102749/Δ2/29-07-2026 (σελ.2) του Υπουργείου Παιδείας εδώ. Οδηγίες διδασκαλίας διαβάστε σε αυτόν τον σύνδεσμο.

Συνεχίστε την ανάγνωση

 

Αρχαία Ελληνική Γλώσσα Β΄ Γυμνασίου

 

Διδακτέα ύλη

 

Σε αυτόν τον σύνδεσμο μπορείτε να δείτε την ύλη από το ηλεκτρονικό έγγραφο (στη σελ. 10) του Υπουργείου Παιδείας.

Συνεχίστε την ανάγνωση

 

Αρχαία Ελληνική Γλώσσα Γ΄ Γυμνασίου (Ανθολόγιο κειμένων)

 

Διδακτέα ύλη

Σε αυτόν τον σύνδεσμο μπορείτε να δείτε την ύλη από το ηλεκτρονικό έγγραφο (στη σελ. 21) του Υπουργείου Παιδείας. Οι ενότητες θα διδαχθούν δύο (2) ώρες την εβδομάδα κατά την περίοδο Σεπτέμβριος – Μάρτιος.

Συνεχίστε την ανάγνωση

 

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Γ΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ 

 

Οδηγίες διδασκαλίας

Αναλυτικές οδηγίες για τη διδασκαλία της Νεοελληνικής Γλώσσας στη Γ΄ γυμνασίου περιλαμβάνονται στο ηλεκτρονικό έγγραφο (σελ. 16) του Υπουργείου Παιδείας. Παρακάτω θα διαβάσετε τα κυριότερα σημεία:

Συνεχίστε την ανάγνωση

 

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ ΚΑΙ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

 

Όλες οι οδηγίες για τη διδασκαλία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στο Γυμνάσιο περιλαμβάνονται στο ηλεκτρονικό έγγραφο (σελ. 33) του Υπουργείου Παιδείας. Παρακάτω θα διαβάσετε τα κυριότερα σημεία:

Συνεχίστε την ανάγνωση

 

Αρχαία Ελληνική Γλώσσα Α΄ Γυμνασίου

Διδακτέα ύλη

Αναλυτικές οδηγίες για τη διδασκαλία του μαθήματος περιλαμβάνονται στο ηλεκτρονικό έγγραφο (σελ. 2) του Υπουργείου Παιδείας.

Συνεχίστε την ανάγνωση

 

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Β΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Διδακτέα ύλη

 

Διαβάστε αναλυτικές οδηγίες για τη διδασκαλία της Ιστορίας στο Γυμνάσιο (ημερήσιο και εσπερινό) κατά το σχολικό έτος 2026-2027 σε αυτόν τον σύνδεσμο (σελ. 23 για την ύλη της Β΄ Γυμνασίου).

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΑΙΩΝΕΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ (330-717)

I. Η ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

1. Από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος είναι στιχουργός, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1935 στην Αθήνα (πηγή εικόνας: Καθημερινή)

 

Ο ΔΙΑΚΟΣ ΔΕ ΦΟΡΟΥΣΕ ΠΟΤΕ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ. Δεν είχε παπούτσια. Κι αν είχε, κάποτε, τα ‘χε πετάξει σε μια γωνιά του σπιτιού του και τα ‘χε ξεχάσει. Τον θαύμαζα, που περπατούσε ή έτρεχε στον χωματόδρομο, με τα καρφιά, τα σπασμένα γυαλιά, τις κοτρόνες και τα αιχμηρά πετραδάκια, σαν να φορούσε αρβύλες με χοντρές σόλες! Τον θαύμαζα που πλατσούριζε στα νερά, ξυπόλητος, πάντα, χειμώνα καιρό. Και μου ‘ρχόταν να τον χειροκροτήσω, όταν έχωνε τα πόδια του μέσα στο χιόνι κι έριχνε σουτ με τις χιονόμπαλες, σημαδεύοντάς μας, χωρίς να κρυώνει, ενώ εμείς, τ’ άλλα παιδιά, τουρτουρίζαμε.Συνεχίστε την ανάγνωση

 

Η Κάλλας ήταν σε θέση να απομνημονεύει μια παρτιτούρα γρηγορότερα απ’ όσο μπορούσε κανείς να φανταστεί και είχε απίστευτα ευρύ ρεπερτόριο. Συνήθως οι σοπράνο επιλέγουν τις όπερες που ταιριάζουν καλύτερα στη φωνή τους, αλλά η Μαρία έγινε διάσημη για την ικανότητά της να τραγουδάει όλα τα είδη, ακόμα κι εκείνα που είχαν χρόνια να παρουσιαστούν στη σκηνή, επειδή ακριβώς ήταν πολύ δύσκολα.

Αυτό αποδείχθηκε ήδη από το 1949 στη Βενετία, όταν εκείνη τραγουδούσε τον απαιτητικό ρόλο της Μπρουνχίλντε από τη Βαλκυρία και μια άλλη σοπράνο ερμήνευε το ρόλο της Ελβίρα στους Πουριτανούς. Ξαφνικά η άλλη σοπράνο αρρώστησε. Ο Τούλιο Σεραφίν, ο διάσημος διευθυντής ορχήστρας του Τεάτρο λα Φενίτσε της Βενετίας, έβαλε τη Μαρία να διαβάσει μία από τις άριες και ξαφνικά της είπε: «Σε μία βδομάδα θα τραγουδήσεις Πουριτανούς. Θα φροντίσω να σου δοθεί ο απαραίτητος χρόνος για μελέτη». Εκείνη δεν είχε ιδέα από το ρόλο και τίποτα δε θα μπορούσε να διαφέρει περισσότερο από τον Βάγκνερ απ’ ό,τι μία όπερα του Μπελίνι, αλλά η Μαρία τα κατάφερε, και μάλιστα τόσο καλά, που έμοιαζε σαν να έχει γίνει κάποιο θαύμα. Αυτό την έκανε διάσημη στην Ιταλία. Επί έναν αιώνα καμία σοπράνο δεν είχε καταφέρει να κατακτήσει τόσο ευρεία γκάμα ρόλων. Ο Φράνκο Τζεφιρέλι είπε γι’ αυτό το κατόρθωμα μετά το θάνατό της: «Αυτό που έκανε στη Βενετία ήταν πραγματικά απίστευτο. Χρειάζεται να είναι κανείς πολύ εξοικειωμένος με την όπερα για να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του επιτεύγματός της εκείνο το βράδυ. Ήταν σαν να ζητούσε κάποιος από την Μπίργκιτ Νίλσον, που έχει γίνει διάσημη για τη βαγκνερική φωνή της, να αντικαταστήσει μέσα σε μια νύχτα την Μπέβερλι Σιλς, που είναι μία από τις μεγαλύτερες σοπράνο κολορατούρα του καιρού μας».Συνεχίστε την ανάγνωση

Η Μαρία Κάλλας το 1958 (πηγή: Βικιπαίδεια)

 

Σε αντίθεση με την εχθρότητα που αντιμετώπισε στο Μιλάνο, η Μαρία στο Λονδίνο έγινε δεκτή με πραγματική λατρεία, όταν στις 10 Ιουνίου 1958 εμφανίστηκε στη Βασιλική Λυρική Σκηνή στο πλαίσιο ενός γκαλά, κλέβοντας κυριολεκτικά την παράσταση με τη σκηνή της τρέλας από τους Πουριτανούς. Μια εβδομάδα αργότερα εμφανίστηκε στην τηλεόραση τραγουδώντας άριες για το BBC. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές. Δε συνέβη όμως το ίδιο και με τη ζωντανή ραδιοφωνική μετάδοση της Τραβιάτα από τη Βασιλική Λυρική Σκηνή, λίγες μέρες αργότερα, για την οποία πολλοί κριτικοί παρατήρησαν ότι η φωνή της ντίβας εμφάνισε κάποιες ανεπάρκειες. Οι ανεπάρκειες αυτές θα επιδεινώνονταν και θα συνέχιζαν να τη βασανίζουν στη διάρκεια του επόμενου χρόνου, με αποτέλεσμα ν’ αρχίσει να χάνει τον έλεγχο στις πολύ ψηλές νότες.Συνεχίστε την ανάγνωση

Απονομή του μεταλλίου της Λεγεώνας της Τιμής στον Γεωργιάδη από τον συνταγματάρχη Χάρρυ Ώλντριτζ. Πηγή εικόνας karpathiaki.gr. Λεζάντα: Φ. Τομαή, Μνήμες Πολέμου, Επιχείρηση “Κιβωτός του Νώε”, σελ.112

 

Η ακόλουθη αφήγηση αποτυπώνει τις αναμνήσεις του Αλέξανδρου Γεωργιάδη (1898-1976), ο οποίος γεννήθηκε στην Κάρπαθο και μετανάστευσε στην Αμερική το 1916. Αφού πέρασε από διάφορες δουλειές, σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανολόγος στο Κάρνεγκι του Πίτσμπουργκ. Έχοντας πάρει την αμερικανική υπηκοότητα το 1940, κατατάχθηκε στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (OSS) και στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έδρασε ως πράκτορας των Αμερικανών κυρίως στον Έβρο. 

 

◊

 

Η Αμερική της εποχής μου φάνταζε στους ξένους το ίδιο όπως και σήμερα*. Ήταν ο παράδεισος του κάθε φτωχού κι απελπισμένου από την παρατεταμένη οικονομική δυσπραγία της Ευρώπης, νέου ή και μεσήλικα, που αναζητούσε μια καλύτερη τύχη για τον ίδιο και την οικογένειά του έχοντας διασχίσει μέσα σε άθλιες συνθήκες τον ωκεανό και περάσει τον ταπεινωτικό έλεγχο του Έλλις Άιλαντ. Χιλιάδες ψυχές, στριμωγμένες σαν σακιά στους υγρούς θαλάμους των προσωρινών διαμονητηρίων, περίμεναν στωικά στις ατέλειωτες ουρές για να ανοίξουν για έλεγχο το στόμα τους στους Αμερικανούς εξεταστές, να βήξουν για να φανεί ότι δεν πάσχουν από φυματίωση, την αρρώστια μάστιγα της εποχής που είχε αποδεκατίσει χιλιάδες Ευρωπαίους, κι από εκεί να ξεχυθούν στο εσωτερικό της νέας τους πατρίδας. Άλλοι γνώριζαν ήδη τον προορισμό τους, κάποιος συγγενής ή φίλος τους περίμενε ήδη, άλλοι όμως έδειχναν ολότελα χαμένοι μη γνωρίζοντας τίποτα, ούτε καν στοιχειωδώς τη γλώσσα για να συνεννοηθούν. Μία πραγματική Βαβέλ ανθρώπων κάθε προέλευσης με μόνο κοινό τη θρησκεία, καθώς οι περισσότεροι ήσαν Καθολικοί. Οι Ορθόδοξοι ήμασταν μειοψηφία, αλλά ενωμένοι μεταξύ μας, κι αυτό φαινόταν στην Κυριακάτικη λειτουργία όταν μαζευόμασταν στους ναούς για να ανταλλάξουμε πληροφορίες κάθε είδους με νέα από την πατρίδα, κυρίως όμως για δουλειά καθώς ελάχιστοι είχαν τη δυνατότητα πρόσβασης στον Τύπο.Συνεχίστε την ανάγνωση

πηγή εικόνας: Καθημερινή (shutterstock)

 

Ο Σιγκεχίρο Οϊσι ξεκίνησε να μελετά την πολυσύνθετη και ταλαιπωρημένη έννοια της ευτυχίας ήδη ως φοιτητής Ψυχολογίας. Το 2015 και ενώ είχαν περάσει ήδη δύο δεκαετίες από τις πρώτες τους επιστημονικές αναζητήσεις, άρχιζε να συνειδητοποιεί ότι η ευτυχία δεν συνεπάγεται και σταθερότητα, όπως πίστευε έως τότε. Σταθερή δουλειά, σταθερό εισόδημα, σταθεροί φίλοι, σταθερός γάμος. Ναι, αλλά πού βρίσκονται η αλλαγή και η περιπέτεια;Συνεχίστε την ανάγνωση

Anne Vallayer-Coster (1744 – 1818), Νεκρή φύση με στρογγυλό μπουκάλι (πηγή: Βικιπαίδεια)

 

Ακολουθεί αληθινή ιστορία. Ο Νίκος ονειρευόταν να γίνει μάγειρας. Όχι ένας απλός μάγειρας. Σεφ με χρυσούς σκούφους, αστέρια Μισελέν, να έχει στην κουζίνα του όλα τα λαμπερά βραβεία της παγκόσμιας γαστρονομίας, να πρωταγωνιστεί στις λίστες με τα καλύτερα εστιατόρια του κόσμου, να ταξιδεύουν από όλα τα μήκη και πλάτη της γης για να δοκιμάσουν τα πιάτα του.

Ήταν συνειδητοποιημένος από την αρχή. Δεν έδωσε Πανελλήνιες, γράφτηκε σε μια σχολή μαγειρικής στην Αθήνα, την τελείωσε αριστεύοντας –λίγα χέρια σαν κι αυτόν έχω δει στη σχολή, θυμάται ακόμα ο δάσκαλός του– και μόλις αποφοίτησε, με τις οικονομίες του αγόρασε ένα αεροπορικό εισιτήριο για το Λονδίνο για να περάσει δοκιμαστικό σε ένα από τα πιο γνωστά εστιατόρια της πόλης.Συνεχίστε την ανάγνωση

πηγή εικόνας: maxmag

 

«Εσύ τι θες να γίνεις;» Στα δεκαοκτώ μάς το ρωτάνε αυτό, τότε που δεν ξέρεις πού πατάς και πού βρίσκεσαι. Ούτε στα τριάντα ξέρεις. Ούτε μετά. Ελλείψει φιλοσοφικής και λογοτεχνικής παιδείας, νομίζουμε πως ο άνθρωπος μένει ίδιος και απαράλλαχτος και πως μάλιστα στα δεκαοκτώ θα διαλέξει έναν εαυτό σαν ρούχο.

Στη Νομική Αθήνας γνώρισα αμέτρητους δυστυχισμένους φοιτητές που δεν ήθελαν να βρίσκονται εκεί. Τα μαθήματα τούς φαίνονταν μίζερα. Και πού να δεις τη δουλειά του δικηγόρου μετά! Αρκετοί από δαύτους δεν είχαν καμία όρεξη να κάνουν μια τέτοια δουλειά. Όλοι, όμως, υποτίθεται πως έπρεπε να κάνουν αυτή τη δουλειά. Οι Πανελλήνιες μεταφράζουν την οικονομική αναγκαιότητα σε «επιλογή», το ελληνικό πανεπιστήμιο –με την απίστευτη ρηχότητά του και τη γραφειοκρατική λογική– κάνει τη δουλειά ταυτότητα.Συνεχίστε την ανάγνωση

Heinrich Karl Bukowski (1920 – 1994). Πηγή: lavart.gr

 

Ένας ακόμη τρόπος για να κερδίζει χρήματα ήταν οι δημόσιες αναγνώσεις. Ο Χανκ πίστευε πως η γραφή δεν είχε απολύτως ουδεμία σχέση με το να πηγαίνει κάνεις και να διαβάζει ποιήματά του δημοσίως. Θεωρούσε πως αυτό ήταν έκφραση ματαιοδοξίας, ήταν κάτι στημένο και δεν είχε καμία σχέση με την πράξη της ποιητικής δημιουργίας. Μπουκόφσκι: «Η πράξη της δημιουργίας έχει να κάνει με τη γραφή των ποιημάτων στη γραφομηχανή». Συνεπώς, έκανε δημόσιες αναγνώσεις μόνο και μόνο επειδή χρειαζόταν τα χρήματα και απεχθανόταν κάθε λεπτό αυτής διαδικασίας. Είπε στον Ουίλιαμ Τζ. Ρόμπσον και τη Τζόσετ Μπράισον: «Κατέληξα να γίνω αυτό που θα ονόμαζε κανείς απατεώνας λογοτέχνης. Τώρα κάνω πράγματα που παλαιότερα δεν θα μπορούσα να κάνω -ένα απ’ αυτά είναι να κάνω δημόσιες αναγνώσεις. Αυτό το πράγμα δεν μου αρέσει καθόλου». Συνεχίστε την ανάγνωση

Heinrich Karl Bukowski (1920 – 1994). Πηγή: iefimerida.gr

 

Στο Post Office ο Μπουκόφσκι συνέχισε τη φόρμα που χρησιμοποιούσε στις στήλες του, εκείνη της αυτοβιογραφικής εξιστόρησης, χρησιμοποιώντας τις προσωπικές του εμπειρίες ως βάση της αφήγησης την οποία εξέλιξε σαν πικαρέσκο μυθιστόρημα: ήταν μια ιστορία δίχως αυστηρή δομή, δίχως την ανάπτυξη χαρακτήρων, δίχως εξέλιξη και δίχως κατακλείδα. Πρόκειται για την παλαιότερη φόρμα εξιστόρησης: τη χρησιμοποίησε ο Τσόσερ στο Canterbury Tales, ο Βοκάκιος στο Δεκαήμερον -που ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία του Μπουκόφσκι-, ο Ραμπελέ στο Gargantua and Pantagruel -το οποίο είναι βέβαιο πως άρεσε στο Μπουκόφσκι-, ο Σαντ, ο Σουίφτ και πολλοί άλλοι. Στην Ιαπωνία η βασική φόρμα της νουβέλας είναι το σισόσετσου ή αλλιώς «νουβέλα πρώτου προσώπου», η οποία είναι απολύτως αυτοβιογραφική, όμως περιέχει ορισμένα φανταστικά επεισόδια· δηλαδή ήταν ακριβώς η μέθοδος του Μπουκόφσκι την οποία ακολουθούσε ως επί το πλείστον στις νουβέλες: «Προσθέτω κάποια ελάχιστα φανταστικά στοιχεία, κάνω βελτιώσεις. Μπορεί σχεδόν καθετί να είναι βιωμένο αλλά δεν μπορώ να μην το τροποποιήσω ελαφρώς με κάτι που θα του δώσει περισσότερη ζωντάνια. Η ιδέα είναι η εξιστόρηση να μην περιστρέφεται γύρω από μένα». Ο Μπουκόφσκι δημιουργεί κάποια απόσταση ανάμεσα στον ίδιο και στον αφηγητή δίνοντας στον πρωταγωνιστή το όνομα Χένρι Τσινάσκι, προσφέροντας στον εαυτό του ένα περιθώριο ελευθερίας όπου η φαντασία του μπορεί να ξετυλιχτεί αχαλίνωτη και τα πραγματικά γεγονότα μπορούν να τροποποιηθούν και να αλλάξουν προς όφελος της λογοτεχνίας ή για δικούς του λόγους. Μπουκόφσκι: «Ο Μπουκόφσκι όπως και να ’χει να διακρίνεται μέσα σ’ όλα. Καταλαβαίνεις, «έκανα αυτό». Ειδικά εάν αυτό που κάνεις είναι κάτι καλό ή σπουδαίο ή μοιάζει έστω σπουδαίο και φέρει το όνομά σου. Αυτό είναι υπερβολικό. Εάν όμως αυτό το κάνει ο Τσινάσκι, ίσως να μην το έχω κάνει εγώ, καταλαβαίνεις, πρόκειται για επινόηση». Συνεχίστε την ανάγνωση

Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899 – 1986). Πηγή: Ο αναγνώστης

 

Μπορχεσιανά θέματα

– Πότε, πού και γιατί εμφανίζεται το θέμα του λαβυρίνθου;

– Θυμάμαι ένα βιβλίο μέ μιά ἀναπαράσταση τῶν ἑπτά θαυμάτων τοῦ κόσμου. Μιά ἀπ’ αὐτές ἦταν ὁ λαβύρινθος τῆς Κρήτης. Ἕνα οἰκοδόμημα ποὺ ἔμοιαζε μέ ἀρένα ταυρομαχιῶν, μέ παράθυρα πολύ μικρά, θά ἔλεγα μέ χαραμάδες. Ἀπό μικρό παιδί σκεφτόμουν πώς ἄν εἶχα κοιτάξει παλιά αὐτό τό σχέδιο, μέ τή βοήθεια ἑνός φακοῦ, θά εἶχα καταφέρει νά δῶ τόν Μινώταυρο. Ἐξάλλου ὁ λαβύρινθος εἶναι ἕνα ἔκδηλο σύμβολο τῆς περιπλοκῆς, καί ἡ περιπλοκή, ἡ ἔκπληξη απ’ ὅπου βγαίνει ἡ μεταφυσική κατά τόν Ἀριστοτέλη, ὑπῆρξε μιά ἀπ’ τίς πιό κοινές συγκινήσεις τῆς ζωῆς μου ὅπως καί τοῦ Τσέστερτον ποὺ εἶπε: «ὅλα περνοῦν, μένει ὅμως πάντοτε ἡ ἔκπληξη, προπάντων ἡ ἔκπληξη τῆς κάθε μέρας». Ἐγώ, γιά νά ἐκφράσω αὐτήν τήν περιπλοκή ποὺ μέ συνόδευσε σ’ ὅλη μου τή ζωή καί μ’ ἔκανε νά μή μπορῶ νά ἐξηγήσω τίς ἴδιες μου τίς πράξεις, διάλεξα τό σύμβολο τοῦ λαβυρίνθου ἤ μᾶλλον ὁ λαβύρινθος μοῦ ἐπιβλήθηκε, ἐπειδή ἡ ἔννοια ἑνός οἰκοδομήματος πού κατασκευάστηκε μέ σκοπό κάποιος νά χαθεῖ ἐκεῖ μέσα, εἶναι τό ἀναπόφευκτο σύμβολο τῆς περιπλοκῆς. Πειραματίστηκα μέ διάφορες παραλλαγές πάνω σ’ αὐτό τό θέμα πού μέ ὁδήγησαν στόν Μινώταυρο καί σέ διηγήματα ὅπως τό Ἡ κατοικία τοῦ Ἀστερίονα. Ἀστερίονας εἶναι ἕνα ἀπό τά ὀνόματα τοῦ Μινώταυρου. Ἐπιπλέον τό θέμα τοῦ λαβυρίνθου ὑπάρχει μέ ἰδιαίτερο τρόπο στό διήγημα Ὁ θάνατος καί ἡ πυξίδα καί σέ ἀρκετά ποιήματα τῶν τελευταίων μου βιβλίων.Συνεχίστε την ανάγνωση