Anne Vallayer-Coster (1744 – 1818), Νεκρή φύση με στρογγυλό μπουκάλι (πηγή: Βικιπαίδεια)

 

Ακολουθεί αληθινή ιστορία. Ο Νίκος ονειρευόταν να γίνει μάγειρας. Όχι ένας απλός μάγειρας. Σεφ με χρυσούς σκούφους, αστέρια Μισελέν, να έχει στην κουζίνα του όλα τα λαμπερά βραβεία της παγκόσμιας γαστρονομίας, να πρωταγωνιστεί στις λίστες με τα καλύτερα εστιατόρια του κόσμου, να ταξιδεύουν από όλα τα μήκη και πλάτη της γης για να δοκιμάσουν τα πιάτα του.

Ήταν συνειδητοποιημένος από την αρχή. Δεν έδωσε Πανελλήνιες, γράφτηκε σε μια σχολή μαγειρικής στην Αθήνα, την τελείωσε αριστεύοντας –λίγα χέρια σαν κι αυτόν έχω δει στη σχολή, θυμάται ακόμα ο δάσκαλός του– και μόλις αποφοίτησε, με τις οικονομίες του αγόρασε ένα αεροπορικό εισιτήριο για το Λονδίνο για να περάσει δοκιμαστικό σε ένα από τα πιο γνωστά εστιατόρια της πόλης.Συνεχίστε την ανάγνωση

Άρθουρ Μπρουκς (πηγή: Καθημερινή)

 

Διδάσκει στο Χάρβαρντ, αρθρογραφεί στο Atlantic, συνυπογράφει βιβλία με την Όπρα Γουίνφρεϊ: ο Άρθουρ Μπρουκς μιλάει στην «Κ» για τους μύθους και τις αλήθειες της ευτυχίας, στην ερμηνεία της οποίας έχει αφοσιωθεί από όλα του τα πόστα

 

Μοιάζει να είναι η μεγαλύτερη ανάγκη μας και συγχρόνως το πιο άπιαστο όνειρο. Η ευτυχία έχει προσπαθήσει διαχρονικά να αρθρώσει την υπόστασή της πίσω σχεδόν από κάθε μικρή και μεγάλη κίνησή μας, υποβόσκει πίσω από κάθε μας απόφαση, ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούμε πάντα. Πότε τα καταφέρνουμε, πότε όχι. Άλλοτε είμαστε χαρούμενοι και άλλοτε όχι και τόσο, ενώ άλλοτε νομίζουμε ότι είμαστε, για να διαψευστούμε γρήγορα. Πάντως, η ιδέα της ευτυχίας μοιάζει με μια κορυφή που πρέπει να κατακτηθεί, ένας απόλυτος στόχος της ζωής.Συνεχίστε την ανάγνωση