από την/ον ·0 σχόλια

πηγή: mariacallasmuseum.gr

 

Η Κάλλας ήταν σε θέση να απομνημονεύει μια παρτιτούρα γρηγορότερα απ’ όσο μπορούσε κανείς να φανταστεί και είχε απίστευτα ευρύ ρεπερτόριο. Συνήθως οι σοπράνο επιλέγουν τις όπερες που ταιριάζουν καλύτερα στη φωνή τους, αλλά η Μαρία έγινε διάσημη για την ικανότητά της να τραγουδάει όλα τα είδη, ακόμα κι εκείνα που είχαν χρόνια να παρουσιαστούν στη σκηνή, επειδή ακριβώς ήταν πολύ δύσκολα.

Αυτό αποδείχθηκε ήδη από το 1949 στη Βενετία, όταν εκείνη τραγουδούσε τον απαιτητικό ρόλο της Μπρουνχίλντε από τη Βαλκυρία και μια άλλη σοπράνο ερμήνευε το ρόλο της Ελβίρα στους Πουριτανούς. Ξαφνικά η άλλη σοπράνο αρρώστησε. Ο Τούλιο Σεραφίν, ο διάσημος διευθυντής ορχήστρας του Τεάτρο λα Φενίτσε της Βενετίας, έβαλε τη Μαρία να διαβάσει μία από τις άριες και ξαφνικά της είπε: «Σε μία βδομάδα θα τραγουδήσεις Πουριτανούς. Θα φροντίσω να σου δοθεί ο απαραίτητος χρόνος για μελέτη». Εκείνη δεν είχε ιδέα από το ρόλο και τίποτα δε θα μπορούσε να διαφέρει περισσότερο από τον Βάγκνερ απ’ ό,τι μία όπερα του Μπελίνι, αλλά η Μαρία τα κατάφερε, και μάλιστα τόσο καλά, που έμοιαζε σαν να έχει γίνει κάποιο θαύμα. Αυτό την έκανε διάσημη στην Ιταλία. Επί έναν αιώνα καμία σοπράνο δεν είχε καταφέρει να κατακτήσει τόσο ευρεία γκάμα ρόλων. Ο Φράνκο Τζεφιρέλι είπε γι’ αυτό το κατόρθωμα μετά το θάνατό της: «Αυτό που έκανε στη Βενετία ήταν πραγματικά απίστευτο. Χρειάζεται να είναι κανείς πολύ εξοικειωμένος με την όπερα για να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του επιτεύγματός της εκείνο το βράδυ. Ήταν σαν να ζητούσε κάποιος από την Μπίργκιτ Νίλσον, που έχει γίνει διάσημη για τη βαγκνερική φωνή της, να αντικαταστήσει μέσα σε μια νύχτα την Μπέβερλι Σιλς, που είναι μία από τις μεγαλύτερες σοπράνο κολορατούρα του καιρού μας».Συνεχίστε την ανάγνωση

από την/ον ·0 σχόλια

Η Μαρία Κάλλας το 1958 (πηγή: Βικιπαίδεια)

 

Σε αντίθεση με την εχθρότητα που αντιμετώπισε στο Μιλάνο, η Μαρία στο Λονδίνο έγινε δεκτή με πραγματική λατρεία, όταν στις 10 Ιουνίου 1958 εμφανίστηκε στη Βασιλική Λυρική Σκηνή στο πλαίσιο ενός γκαλά, κλέβοντας κυριολεκτικά την παράσταση με τη σκηνή της τρέλας από τους Πουριτανούς. Μια εβδομάδα αργότερα εμφανίστηκε στην τηλεόραση τραγουδώντας άριες για το BBC. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές. Δε συνέβη όμως το ίδιο και με τη ζωντανή ραδιοφωνική μετάδοση της Τραβιάτα από τη Βασιλική Λυρική Σκηνή, λίγες μέρες αργότερα, για την οποία πολλοί κριτικοί παρατήρησαν ότι η φωνή της ντίβας εμφάνισε κάποιες ανεπάρκειες. Οι ανεπάρκειες αυτές θα επιδεινώνονταν και θα συνέχιζαν να τη βασανίζουν στη διάρκεια του επόμενου χρόνου, με αποτέλεσμα ν’ αρχίσει να χάνει τον έλεγχο στις πολύ ψηλές νότες.Συνεχίστε την ανάγνωση

από την/ον ·Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Αμερική των ευκαιριών και των διακρίσεων: ένας Έλληνας μετανάστης θυμάται

Απονομή του μεταλλίου της Λεγεώνας της Τιμής στον Γεωργιάδη από τον συνταγματάρχη Χάρρυ Ώλντριτζ. Πηγή εικόνας karpathiaki.gr. Λεζάντα: Φ. Τομαή, Μνήμες Πολέμου, Επιχείρηση “Κιβωτός του Νώε”, σελ.112

 

Η ακόλουθη αφήγηση αποτυπώνει τις αναμνήσεις του Αλέξανδρου Γεωργιάδη (1898-1976), ο οποίος γεννήθηκε στην Κάρπαθο και μετανάστευσε στην Αμερική το 1916. Αφού πέρασε από διάφορες δουλειές, σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανολόγος στο Κάρνεγκι του Πίτσμπουργκ. Έχοντας πάρει την αμερικανική υπηκοότητα το 1940, κατατάχθηκε στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (OSS) και στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έδρασε ως πράκτορας των Αμερικανών κυρίως στον Έβρο. 

 

◊

 

Η Αμερική της εποχής μου φάνταζε στους ξένους το ίδιο όπως και σήμερα*. Ήταν ο παράδεισος του κάθε φτωχού κι απελπισμένου από την παρατεταμένη οικονομική δυσπραγία της Ευρώπης, νέου ή και μεσήλικα, που αναζητούσε μια καλύτερη τύχη για τον ίδιο και την οικογένειά του έχοντας διασχίσει μέσα σε άθλιες συνθήκες τον ωκεανό και περάσει τον ταπεινωτικό έλεγχο του Έλλις Άιλαντ. Χιλιάδες ψυχές, στριμωγμένες σαν σακιά στους υγρούς θαλάμους των προσωρινών διαμονητηρίων, περίμεναν στωικά στις ατέλειωτες ουρές για να ανοίξουν για έλεγχο το στόμα τους στους Αμερικανούς εξεταστές, να βήξουν για να φανεί ότι δεν πάσχουν από φυματίωση, την αρρώστια μάστιγα της εποχής που είχε αποδεκατίσει χιλιάδες Ευρωπαίους, κι από εκεί να ξεχυθούν στο εσωτερικό της νέας τους πατρίδας. Άλλοι γνώριζαν ήδη τον προορισμό τους, κάποιος συγγενής ή φίλος τους περίμενε ήδη, άλλοι όμως έδειχναν ολότελα χαμένοι μη γνωρίζοντας τίποτα, ούτε καν στοιχειωδώς τη γλώσσα για να συνεννοηθούν. Μία πραγματική Βαβέλ ανθρώπων κάθε προέλευσης με μόνο κοινό τη θρησκεία, καθώς οι περισσότεροι ήσαν Καθολικοί. Οι Ορθόδοξοι ήμασταν μειοψηφία, αλλά ενωμένοι μεταξύ μας, κι αυτό φαινόταν στην Κυριακάτικη λειτουργία όταν μαζευόμασταν στους ναούς για να ανταλλάξουμε πληροφορίες κάθε είδους με νέα από την πατρίδα, κυρίως όμως για δουλειά καθώς ελάχιστοι είχαν τη δυνατότητα πρόσβασης στον Τύπο.Συνεχίστε την ανάγνωση

από την/ον ·Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ελένη Τζαννάτου, Υπάρχει «σχέδιο» για μια ευτυχισμένη ζωή;

πηγή εικόνας: Καθημερινή (shutterstock)

 

Ο Σιγκεχίρο Οϊσι ξεκίνησε να μελετά την πολυσύνθετη και ταλαιπωρημένη έννοια της ευτυχίας ήδη ως φοιτητής Ψυχολογίας. Το 2015 και ενώ είχαν περάσει ήδη δύο δεκαετίες από τις πρώτες τους επιστημονικές αναζητήσεις, άρχιζε να συνειδητοποιεί ότι η ευτυχία δεν συνεπάγεται και σταθερότητα, όπως πίστευε έως τότε. Σταθερή δουλειά, σταθερό εισόδημα, σταθεροί φίλοι, σταθερός γάμος. Ναι, αλλά πού βρίσκονται η αλλαγή και η περιπέτεια;Συνεχίστε την ανάγνωση

από την/ον ·Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Γιούλη Επτακοίλη, Για έν’ αστέρι Μισελέν, για μιαν Ελένη

Anne Vallayer-Coster (1744 – 1818), Νεκρή φύση με στρογγυλό μπουκάλι (πηγή: Βικιπαίδεια)

 

Ακολουθεί αληθινή ιστορία. Ο Νίκος ονειρευόταν να γίνει μάγειρας. Όχι ένας απλός μάγειρας. Σεφ με χρυσούς σκούφους, αστέρια Μισελέν, να έχει στην κουζίνα του όλα τα λαμπερά βραβεία της παγκόσμιας γαστρονομίας, να πρωταγωνιστεί στις λίστες με τα καλύτερα εστιατόρια του κόσμου, να ταξιδεύουν από όλα τα μήκη και πλάτη της γης για να δοκιμάσουν τα πιάτα του.

Ήταν συνειδητοποιημένος από την αρχή. Δεν έδωσε Πανελλήνιες, γράφτηκε σε μια σχολή μαγειρικής στην Αθήνα, την τελείωσε αριστεύοντας –λίγα χέρια σαν κι αυτόν έχω δει στη σχολή, θυμάται ακόμα ο δάσκαλός του– και μόλις αποφοίτησε, με τις οικονομίες του αγόρασε ένα αεροπορικό εισιτήριο για το Λονδίνο για να περάσει δοκιμαστικό σε ένα από τα πιο γνωστά εστιατόρια της πόλης.Συνεχίστε την ανάγνωση