Αν και η επίσκεψή μας στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο έγινε αρκετά νωρίς στα μέσα Φεβρουαρίου , οι εντυπώσεις από τα εκθέματα και η γλαφυρή και παραστατική ξενάγηση έμειναν χαραγμένα στα παιδιά. Προσωπογραφίες ηρώων, πολεμικές σημαίες και όπλα, παραδοσιακές φορεσιές τους “μίλησαν” για τους αγώνες του υπόδουλου γένους προκειμένου να αποκτήσει την ανεξαρτησία του και ως εκ τούτου να ιδρυθεί το ελληνικό κράτος .
Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1882 από την Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος (ΙΕΕΕ). Αντικείμενό του είναι η ιστορία του νεότερου Ελληνισμού, από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η προβολή της πολιτικής, κοινωνικής και πνευματικής εξέλιξης του Ελληνισμού από την περίοδο της Τουρκοκρατίας έως τη σημερινή εποχή.
Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο λειτουργεί και ως κέντρο έρευνας της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας. Από το 1960 το Μουσείο στεγάζεται μόνιμα στο Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής στην οδό Σταδίου (πλατεία Κολοκοτρώνη). Στο ίδιο κτήριο στεγάζονται το Αρχείο Ιστορικών Εγγράφων, η βιβλιοθήκη και το φωτογραφικό αρχείο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος.
Το Μουσείο δημιουργήθηκε το 1882, με στόχο τη διαφύλαξη και προβολή των τεκμηρίων που άρχισαν να συλλέγονται από την Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία. Για πολλά χρόνια στεγάστηκε στο κεντρικό κτίριο του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, έπειτα από αίτημα της ΙΕΕΕ προς τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, Χαρίλαο Τρικούπη.Το 1960 η συλλογή μεταφέρθηκε στη σημερινή της στέγη, στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής στην οδό Σταδίου.
Η έκθεση του μουσείου καλύπτει χρονικά την περίοδο από τα τελευταία χρόνια πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης μέχρι τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940-41
Το μεγαλύτερο μέρος της έκθεσης, που καταλαμβάνει τρεις αίθουσες και ισάριθμους διαδρόμους, αφορά την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Φιλοξενούνται προσωπογραφίες των Αγωνιστών του 1821, διάφορα εκθέματα που καλύπτουν όλες τις πτυχές και περιόδους της Επανάστασης, όπως το ναυτικό αγώνα, τον Φιλελληνισμό, τη συμβολή του κλήρου, την έξοδο του Μεσολογγίου κ.ά. Εκτίθενται πολλά προσωπικά αντικείμενα, όπλα και πολεμικός εξοπλισμός αγωνιστών της Επανάστασης.
Η μόνιμη έκθεση διαθέτει και σημαίες από ελληνικά και τουρκικά τμήματα (λάφυρα) από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη Μικρασιατική Εκστρατεία, τον φορτωτήρα του θωρηκτού Αβέρωφ κατεστραμμένο από τη Ναυμαχία της Έλλης καθώς και ελαιογραφίες από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 – 1941 που ολοκληρώνουν το πολεμικό μέρος της έκθεσης. Στην ίδια αίθουσα φιλοξενούνται ακόμα η αρχιερατική μίτρα του Χρυσοστόμου Σμύρνης και ο κονδυλοφόρος με τον οποίο ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραψε τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920.
Η έκθεση ολοκληρώνεται με εθνικές και τοπικές ενδυμασίες από διάφορα μέρη της Ελλάδας και από περιοχές που ιστορικά υπήρχε ελληνική παρουσία, κεντήματα, κοσμήματα και κεραμικά, καθώς και έπιπλα ιστορικών προσώπων του 19ου αιώνα. Στις περισσότερες αίθουσες υπάρχουν επίσης πίνακες Ελλήνων και ξένων ζωγράφων που απεικονίζουν αρκετά από τα σημαντικά πρόσωπα της κάθε περιόδου. Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/
Στην επαφή των παιδιών με την ιστορική περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης ασχολήθηκαμε ιδιάιτερα με πίνακες ζωγραφικής μεγάλων Ελλήνων και Ευρωπαίων καλλιτεχνών που εμπνεύστηκαν από την ανδρέια και την αποφασιστικότητα ενός λαού που διψούσε για φως , δικαιοσύνη και ελευθερία.
Επιχρωματισμός του πίνακα ” Η Ελλάς ευγνωμονούσα” χρησιμοποιώντας εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης
Η Ελλάς ευγνωμονούσα είναι πίνακας του Έλληνα ζωγράφου Θεόδωρου Βρυζάκη( 1814-1878) , που φιλοτεχνήθηκε το έτος 1858. Ανήκει στην συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης.
Πρόκειται για έργο με ιδιαίτερο συμβολισμό, αφού απεικονίζει την Ελλάδα με τη μορφή νέας στεφανωμένης γυναίκας, ενδεδυμένης αρχαιοπρεπώς, εν μέσω αγωνιστών της Επανάστασης του 1821, να έχει σπάσει τις αλυσίδες της σκλαβιάς από τα πόδια της.
Φτάχνοντας παζλ τον πίνακα του Ευγένιου Ντελακρουά “Η σφαγή της Χίου”
Ένα αποτρόπαιο γεγονός, μια σφαγή που κράτησε αρκετούς μήνες στη Χίο το 1822, στάθηκε η αφορμή για να δημιουργηθεί ένας πίνακας-σύμβολο από τον Γάλλο ζωγράφο Ευγένιο Ντελακρουά(1798-1863, )σε ηλικία μόλις 26 ετών. Ο Ντελακρουά ήταν Γάλλος ρομαντικός ζωγράφος του 19ου αιώνα που εμπνεύστηκε από ιστορικά γεγονότα όπως η Ελληνική και η Γαλλική Επανάσταση.
“Μετά τη μάχη του Δράμαλη” , Πέτερ φον Ες ( 1792-1871) Γερμανός ζωγράφος που διακρίθηκε κυρίως στις αναπαραστάσεις μαχών και ειδικότερα ως ζωγράφος που απαθανάτισε τις ιστορικές στιγμές της Ελληνικής επανάστασης
“Ο όρκος στην Αγία Λαύρα” Θεόδωρου Βρυζάκη
“Το κρυφό σχολείο” Νικολάου Γύζη ( 1842-1900) Από τους πιο σημαντικούς Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Διακρίθηκε σε όλα τα χρόνια των σπουδών του και πήρε τα πρώτα βραβεία στην ξυλογραφία, τη ζωγραφική και τη χαλκογραφία.
“Η έξοδος του Μεσολογγίου” Θεόδωρου Βρυζάκη
Τέσσερις σπουδαίοι πίνακες ζωντανεύουν από τα χρώματα των παιδιών
Η ποικιλία και τα πλουμιστά στολίδια των παραδοσιακών στολών που εκτίθενται στο μουσείο , έγιναν πηγή έμπνευσης για να φτιάξουν γιλέκα και φούστες…
….και να παίξουν παιχνίδι αντιστίχισης τμημάτων στολών /κοσμημάτων με ολόκληρες φωτογραφίες
Οι σημαίες της Ελευθερίας
Οι αγωνιστές της Επανάστασης έφτιαχναν ο καθένας το δικό του “μπαϊράκι”, δηλαδή τη δική του πολεμική σημαία τα α σύμβολα και τα χρώματα των οποίων που επέλεγαν σήμαιναν κάτι ξεχωριστό για εκείνους και για τους συντρόφους τους στον πόλεμο.Ωστόσο, κοινό στοιχείο όλων των σημαιών ήταν ο σταυρός, που υπενθύμιζε όχι μόνο τη χριστιανική πίστη των Ελλήνων αλλά και τη διαφοροποίηση από την οθωμανική ημισέληνο. Φράσεις όπως “Ελευθερία ή Θάνατος” , “Εν τούτω νίκα”, “Ιησούς Χριστός νικά” κυριαρχούσαν σε πολλές σημαίες..Στο μουσείο μάθαμε για τους συμβολισμούς τους , είδαμε πολλές και μετά ο/η καθένας μία έφτιαξε τη δική του/της σημαία του Αγώνα.
Η ελληνική σημαία με χαρακτική -υψιτυπία η παλαιότερη εκτυπωτική μέθοδος με τα πρώτα χαρακτικά που σώζονται στη Δύση να είναι του 14ου αιώνα.
Στην Υψιτυπία τυπώνονται τα σημεία που εξέχουν από την μήτρα . Τα “εξέχοντα” μπορούν να αντιστοιχούν ή στην παράσταση ή στο φόντο της παράστασης ( στην προκειμένη περίπτωση οι λωρίδες και ο σταυρός της σημαίας)και τυπώνονται αντίστροφα. Χαράσσοντας, ο καλλιτέχνης αφαιρεί από την επιφάνεια τα σημεία που θέλει να βγουν άσπρα. Το μελάνι απλώνεται στα ανάγλυφα που σχηματίστηκαν στην πλάκα/μήτρα (δηλαδή στα τμήματα που δεν αφαιρέθηκαν και εξέχουν ) και τυπώνονται στο χαρτί.
Οι κρίνοι της Μαρίας
Και είμαστε έτοιμοι για τη γιορτή αφού πρώτα καταλήξουμε για το χρώμα τις πρόσκλησης , το κείμενο ( μας συγχωρείτε σίγουρα τα ορθογραφικά λάθη!!!!) και τις παραστάσεις.
