ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

Kάθε χρόνο παρακολουθούμε παράσταση Καραγκιόζη, γιατί μας αρέσει πάρα πολύ και ειδικά ο συγκεκριμένος ο κ. Δημήτρης Σκιάς Οναρ. Στα πλαίσια των Προγραμμάτων που δουλεύουμε Αγωγής Υγείας και Πολιτιστικών Θεμάτων …» Το Ουράνιο Τόξο» μας  μίλησε για  σωστή διατροφή.

Ποια φαγητά μας κάνουν καλό και ποια όχι…

Στο τέλος επειδή οι ερωτήσεις των παιδιών είναι πολλές  ο κ. Δημήτρης μας μιλάει για το θέατρο Σκιών , τις κούκλες του… πως τις έφτιαξες με τη υλικό , πως αλλάζει τη φωνή του κ.α πολλά…   

Η μεγάλη έκπληξη ήταν του μικρού Βασίλη  που μας παρουσίασε τη δική του φιγούρα καραγκιόζη που έφτιαξε με πολύ μεράκι  μαζί με τον παππού του! Αγαπάει τόσο πολύ τις παραστάσεις Καραγκιόζη που πιστεύω όταν μεγαλώσει θα γίνει ένας καταπληκτικός Καραγκιοζοπαίχτης!!! 

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΜΕ ΠΟΔΙ ΚΑΙ ΣΤΟΜΑ

«Τα παιδιά χρειάζονται τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική όσο χρειάζονται αγάπη και φαγητό και καθαρό αέρα και παιχνίδι»

είπε ο  Φίλιπ Πούλμαν  Βρετανός συγγραφέας που έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία!

Αυτό κάναμε και εμείς. Βάλαμε μουσική και με τα δάχτυλα του ποδιού μας και κάποιοι τολμηροί με το  στόμα και στο τέλος με τα χέρια φτιάξαμε ελεύθερα χωρίς περιορισμούς με  συγκεκριμένα έργα η χειροτεχνίες   αυτά τα φανταστικά μοναδικά  δημιουργικά έργα τα οποία έχουν τη δική τους ιστορία ( γράψε κυρία  τη ζωγραφίσαμε είπαν τα παιδιά)…

Προσπαθήσαμε αρκετά για να μπορέσουμε να πιάσουμε το πινέλο με τα δάχτυλα των ποδιών, αλλά πάντα με λίγη επιμονή και υπομονή τα καταφέραμε  με πολύ γέλιο και χαρά!!! 

 

Ζωγραφίζω με το στόμα!!!

Τα έργα μας έτοιμα!!!

Εδώ μας διέφυγε η φωτογραφία, αλλά η Ραφαηλία λέει: Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παιδάκι που ανέβηκε στο ουράνιο τόξο και έκανε τραμπουλίνο…

Γελάσαμε , λερωθήκαμε,χαρήκαμε και έτσι δουλεύουμε εμείς  τη λεπτή κινητικότητα!!!

 

Τολμήστε το είναι μαγικό!!!

ΗΜΕΡΑ ΦΙΛΙΑΣ

Με αφορμή την ημέρα του Άγιου Βαλεντίνου που είναι μια ξενόφερτη και εμπορεύσιμη γιορτή, για εμάς αποτέλεσε όμως και  μια καλή αφορμή να εκφράσουμε την αγάπη μας στο φίλο/η μας !

Η ΦΙΛΙΑ

είναι μια αξία που εξελίσσεται παράλληλα με την ανάπτυξη του ατόμου. Πιστεύω ότι πρέπει να τη μαθαίνουμε στα παιδιά μας από μικρή ηλικία, έστω κι αν ξέρουμε ότι σ’ αυτές τις πρώτες φάσεις της ζωής τους, τα παιδιά βιώνουν μόνο ορισμένα ψήγματα φιλίας τα οποία αποκτούν υπόσταση καθώς εκείνα μεγαλώνουν. Αν θυμηθούμε τα ονόματα των φίλων του παιδιού μας, θα δούμε ότι αλλάζουν απ’ τον έναν μήνα στον άλλον και, φυσικά από χρόνο σε χρόνο.  Γι’ αυτό τον λόγο, πρέπει να θεωρούμε την έννοια της φιλίας σχετική, όταν έχουμε να κάνουμε με μικρότερα παιδιά.

Η ανιδιοτέλεια, η γενναιοδωρία, η αμοιβαία εμπιστοσύνη, η διάρκεια…είναι χαρακτηριστικά της αληθινής φιλίας και δεν συμβαδίζουν με τον εγωκεντρισμό και τις συνεχείς αλλαγές στη διάθεση, που είναι απαραίτητες ιδιότητες της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας.

Τα πρωινά τμήματα με την κ. Νίτσα και κ. Γεσθημανή μαζεύτηκαν όλοι μαζί σε μια τάξη διαβάσανε παραμύθι, παίξανε μιλήσανε για τη φιλία και επέλεξαν  να φτιάξουν και να χαρίσουν ωραίες  κατασκευές  στον αγαπημένο/η  τους φίλο.

 Εγώ  του απογευματινό τμήματος, επειδή είμαι λίγο ζιζάνιο άρχισα να ρωτάω αφού καθορίσαμε τους φίλους μας, γιατί τους αγαπάμε; 

Ακούστε λοιπόν  τις αγνές  απαντήσεις των παιδιών:  

Βασίλης-ο Παναγιώτης είναι φίλος μου, γιατί μου τραγουδάει το αγαπημένο μου τραγούδι όταν εγώ το ξεχνάω.

Παναγιώτης- ο Βασίλης είναι φίλος μου, γιατί  πηγαίνω σπίτι του και παίζω με τα παιχνίδια του και η μαμά μου είναι φίλη με τη μαμά του.

Βάλια-ο Γιώργος είναι φίλος μου γιατί με παίζει στην παιδική χαρά. Γιώργος-  η Βάλια είναι αγαπημένη φίλη μου γιατί με παίζει ωραία και δεν με μαλώνει.

Βασίλης Β- ο Βασίλης είναι αγαπημένος φίλος, γιατί έρχεται στο σπίτι μου και παίζουμε μαζί κ.α. πολλά…

Και το καλύτερο νέο ήταν όταν η Βάλια είπε ότι φίλος μου είναι ο Γιώργος,  αλλά εγώ αγαπώ το Βασίλη και ο Βασίλης εμένα.

Άρπαξα λοιπόν  την ευκαιρία και λέω ωραία θέλετε να παντρευτείτε; Ναιιιιιιιιι  

Πως θα γίνει αυτό όμως κυρία; Που θα βρούμε νυφικό, στέφανα, βέρες; επικράτησε μια πολύ γλυκιά χαρούμενη αναστάτωση…

Θεωρώ ότι είναι μια καλή ευκαιρία εκπαιδευτικής, δημιουργικής θεατρικής παράστασης!!!

Και τώρα από την άλλη εβδομάδα έχουμε  να κάνουμε καταγραφή για  τις ετοιμασίες του γάμου … 

Πριν γίνουν όλα τα παραπάνω τα παιδιά εξέφρασαν την επιθυμία να φτιάξουν μια ωραία ζωγραφιά με μαρκαδόρους  για τους φίλους τους.

Εκείνη τη στιγμή  μου ήρθε η ιδέα να ζωγραφίσουμε το πρόσωπο του φίλου μας σε φύλλο ζελατίνας  με έναν διαφορετικό τρόπο.. τι λέτε;

Θεωρώ ότι πραγματική σημασία έχει η εξερεύνηση, οι πειραματισμοί, η μοναδικότητα του κάθε παιδιού, και όχι η υπακοή, το αντικείμενο, ή η «ομορφιά» του προϊόντος…

Απολαύστε μας!!!

Επιθυμία των παιδιών να ζωγραφίσουν και την κυρία…τέλεια!!!

Φωτογράφοι πάντα τα μικρούλια μου!!!

Περάσαμε καταπληκτικά!!!

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΕΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΙ. ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ 

  (από το βιβλίο Εργαστήρι Τέχνης και Δημιουργίας)

« Πίγκ-πόγκ»

Στέλνουμε το μπαλάκι με την αναπνοή μας ( με φύσημα) στο ζευγάρι μας με γρήγορους ρυθμούς, με αργούς ρυθμούς και στο τέλος προσπαθούν φυσώντας όλοι μαζί να το κρατήσουν ακίνητο.

«Το κερί»

Ένα κερί αναμμένο στη μέση. Τα παιδιά φυσάνε με ελεγχόμενη  αναπνοή τη φλόγα του κεριού, ώστε το κερί να μη  σβήνει, η φλόγα του να χορεύει, να τρεμουλιάζει, να μην κινείται καθόλου. Μας άρεσε πολύ το παιχνίδι με τη φλόγα.

«Ζωγραφική με καλαμάκι»

 Γινόμαστε ζευγάρια και φυσώντας με το καλαμάκι τις σταγόνες  χρώματος, τις κατευθύνουμε στο χαρτί σε διάφορα σημεία προς το σύντροφο μας. Εδώ βάλαμε σιγανή μουσική. Στη συνέχεια μου ήρθε η ιδέα να κάνουμε την τεχνική της χαρτοδιπλωτικής. Το   αποτέλεσμα μαγικό . Τα παιδιά μόλις αντίκρισαν την εικόνα παρατήρησαν τα σχέδια και βγάλανε το σύμπερασμα, ότι το ένα μοιάζει σαν λουλούδι και το άλλο σαν Τίγρης!!!

 

Όλες οι δραστηριότητες μας γίνονται με χαλαρωτική μουσική!!!

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ

Από την αρχή της σχολικής  χρονιάς  μιλάμε για τις εποχές στο καθημερινό μας ημερολόγιο.

Είδαμε βιβλία και παρατηρήσαμε τα χαρακτηριστικά  τους …

Σήμερα παίξαμε με τον  τον πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη κάνοντας παζλ …

Στη συνέχεια επειδή η τέχνη μας εντυπωσιάζει πολύ  χωριστήκαμε σε ομάδες και ζωγραφίσαμε την αγαπημένη μας εποχή…

Aναγνωρίσαμε τα αρχικά γράμματα των Εποχών και ενώσαμε την εικόνα με τη λέξη! (το φύλλο εργασίας το πήρα από το http://pythagoreionip.blogspot.com 

Έτοιμος ο δικός ομαδικός πίνακας των 4 Εποχών!!!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΔΗΜΟ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ

Κ. Δήμαρχε

Με την παρούσα επιστολή θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε προσωπικά εσάς, το Δήμο Ωραιοκάστρου και ειδικότερα τον Υπεύθυνο της Σχολικής Επιτροπής Α΄/θμιας Εκπαίδευσης, κ. Χατζηαντωνίου Βαγγέλη. Θεωρώ πως είναι πρώτα άνθρωπος και μετά ένας αξιόλογος Πρόεδρος καθώς νοιάζεται αμέριστα για τα σχολεία του Δήμου σας και την εύρυθμη λειτουργία τους, κατανοεί τα προβλήματά μας και συμβάλλει με κάθε τρόπο στην επίλυσή τους, Οικονομικών και Τεχνικών έργων.  Με τα παραπάνω αποδείξατε για άλλη μια φορά το συνεχές ενδιαφέρον σας για το σχολείο μας αλλά και γενικά του Δήμου μας.  Ευχαριστούμε πολύ και ευχόμαστε να συνεχίσετε την παροχή των πολύτιμων υπηρεσιών σας στα σχολεία και στην κοινωνία του Δήμου με τον ίδιο ζήλο, διότι στις δύσκολες μέρες που διανύουμε χρειαζόμαστε τέτοιες ενέργειες που θα πρέπει να αναδεικνύονται, ώστε να γνωρίζουν όλοι ποιοι στηρίζουν με τις πράξεις τους το μέλλον της χώρας μας..

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!!

Με εκτίμηση
Η Προϊσταμένη , το διδακτικό Προσωπικό και τα παιδιά του 2/θέσιου  Νηπιαγωγείου Ν. Φιλαδέλφειας.

 

 

ΒΡΑΒΕΙΟ 2ουΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ

Mε μεγάλη επιτυχία μοιραστήκαμε το 1ο Βραβείο  στο 2ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού που καταγράφηκε από τα παιδιά του νηπιαγωγείου τον Μάϊο του 2018  με θέμα:

«Ως την άκρη του ονείρου… »

Ο Διαγωνισμός  πραγματοποιήθηκε κατά το σχολικό 2017-2018 από τη Διεύθυνση Π.Ε. Δυτικής Θεσσαλονίκης, δια  της εκπαιδευτικού , κας Βιργινίας Αρβανιτίδου σε συνεργασία , δια της εκπαιδευτικού – συγγραφέως κας Κυριακής Μιζαμίδου. 

Στον 2ο  Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού συμμετείχαν περισσότερα από 200 σχολεία απ’ όλη την Ελλάδα, γεγονός που καταδεικνύει ότι πραγμάτωσε τον στόχο του, να εμπνεύσει τα παιδιά να στοχαστούν, να ονειρευτούν αλλά και να μιλήσουν για την Αγάπη είτε ως πανανθρώπινη διαχρονική αξία ή ως επίκαιρο ζητούμενο ή ακόμα και ως φυσικό πρόσωπο, δημιουργώντας τις δικές τους παραμυθιακές ιστορίες…

 Ο τίτλος που δώσαμε εμείς ήταν:

 « Το Καπέλο που ήθελε να αγαπηθεί »

 

H τελετή βράβευσης έγινε στις 15 Φεβρουαρίου 2019, στην περιοχή Αμπελοκήπων – Μενεμένης της Θεσσαλονίκης, στο  Καραπάντσειο Πολιτιστικό Κέντρο Αμπελοκήπων.

Εκεί έλαβε χώρα μια πολύ όμορφη και συγκινητική εκδήλωση, καθώς – πέρα από τα βραβεία  που δόθηκαν σε όσα παιδιά συμμετείχαν στον διαγωνισμό το δικό μας παραμύθι απαγγέλθηκε  από επαγγελματίες αφηγητές, μια στιγμή την οποία καταχάρηκαν όλα τα παιδιά και οι γονείς τους που κατόρθωσαν να παραστούν στην εκδήλωση.

Αυτός ακριβώς είναι και ο στόχος τέτοιων δραστηριοτήτων, να καθίσουμε όλοι μαζί, να στοχαστούμε, να μιλήσουμε, να ακούσουμε νέο λεξιλόγιο, να δημιουργήσουμε μια νέα ιστορία από την αρχή χρησιμοποιώντας την φαντασία μας…

Διαβάστε το Παραμύθι μας που απέσπασε το 1ο Βραβείο:

ΤΟ  ΚΑΠΕΛΟ  ΠΟΥ  ΗΘΕΛΕ  ΝΑ  ΑΓΑΠΗΘΕΙ

Πριν  από  πολλά  πολλά  χρόνια  τότε  που  δεν  υπήρχαν  άνθρωποι  επάνω  στη  γη,  ζούσε  ένα  όμορφο  χάρτινο  καπέλο. Τα  χαρτιά  που  ήταν  φτιαγμένο  είχαν  όλα  τα  χρώματα  του  ουράνιου  τόξου.  Ξαφνικά  όταν  ένας  αέρας  φύσηξε  δυνατά,  σήκωσε  το  καπέλο  ψηλά  και  το  άφησε  πάνω  σ ένα  δέντρο. Εκεί  συνάντησε  ένα  λουλούδι. Ένα  κάτασπρο  λουλούδι  με  κόκκινο  άνθος. «Θέλεις  να  γίνουμε  φίλοι;»  ρώτησε  το  καπέλο  και  το  λουλούδι  απάντησε:   «Όχι,  εγώ  έχω  φίλους , τα  φύλλα  από  τα  δέντρα». Το  καπέλο  λυπήθηκε  πολύ  και  ένα  δάκρυ  κύλησε  από  τα  μάτια  του  κι  έπεσε  στο  χώμα. 

Ο  ήλιος  που  άκουσε  τη  συζήτηση  τους,   πλησίασε   και  ρώτησε  αν  μπορεί  να  τους  διηγηθεί  μια  ιστορία. Το  λουλούδι  και  το  καπέλο  δέχτηκαν  να  ακούσουν  την  ιστορία  και  έτσι  ο  ήλιος  ξεκίνησε: «Πριν  από  πολλά  πολλά  χρόνια,  τότε  που  υπήρχαν  άνθρωποι  επάνω  στη  γη,  ζούσε  ένα  όμορφο  ψάθινο  καπέλο. Ήταν  στολισμένο  με  χρωματιστά  υφάσματα  και  πολύχρωμα  φτερά  και  στόλιζε  το  κεφάλι  ενός  κοριτσιού. Όταν  όμως  φύσηξε  ένα  δυνατό  αεράκι , άρπαξε  το  καπέλο  από  το  κεφάλι  του  κοριτσιού   το  σήκωσε  ψηλά  στον  ουρανό  και  το  άφησε στο  κεφάλι  μιας  γιαγιάς. Μόλις  το  καπέλο  ακούμπησε  το  κεφάλι  της  γιαγιάς,  ένιωσε  μια  λύπη  να  το  διαπερνάει. «Γιατί  είσαι  λυπημένη;»  ρώτησε  τη  γιαγιά. «Έχασα  το  ουράνιο  τόξο  και  όλα  τα  χρώματά  του. Πως  θα  ζήσω  τώρα;» απάντησε  η  γιαγιά. Τότε  το  καπέλο  τραγούδησε  μια  μελωδία  καλώντας  τη  βροχή  να  έρθει. Όπως  όλοι  γνωρίζουμε,  μετά  από  τη  βροχή  βγαίνει  πάντα  το  ουράνιο  τόξο! Τόσο  μεγάλη  ήταν  η  χαρά  της  γιαγιάς  που  φίλησε  το  καπέλο  και  του  έδωσε  μια  ευχή: «Σου  εύχομαι  να  αγαπηθείς  πολύ».

Καθώς  προχωρούσε   η  γιαγιά,   πέρασε  από  δίπλα  της  ένα  μικρό  κοριτσάκι  και  η  γιαγιά  του  έδωσε  το  καπέλο. «Είσαι  σκεφτική,  τι  σου  συμβαίνει ;»  τη  ρώτησε  το  καπέλο. Το  κορίτσι  ήταν  σκεφτικό  και  προβληματισμένο. γιατί  έχασε  τη  σκιά  της  και  δε  μπορούσε  πια  να  παίξει  με  τις  σκιές  των  άλλων  παιδιών. Αμέσως  το  καπέλο  ζήτησε  από  τα  σύννεφα  να  φύγουν  από  τον  ουρανό  και  ένας  υπέροχος  λαμπερός  ήλιος  εμφανίστηκε  ψηλά  και  όπως  όλοι  γνωρίζουμε,  όπου  υπάρχει  φως  υπάρχει   και  σκιά! Τόσο  μεγάλη  ήταν  η  χαρά  του  κοριτσιού  που  φίλησε  το  καπέλο  και  του  έδωσε  μια  ευχή: «Σου  εύχομαι  να  αγαπηθείς  πολύ»  του  είπε  και  περνώντας   δίπλα  από  ένα  τοιχάκι,  το  ακούμπησε  επάνω  και  έφυγε.

 Ένα  ψιλόλιγνο  αγόρι  είδε  το  καπέλο,  κάθισε  επάνω  στο  τοιχάκι,  ,  το  πήρε  στα  χέρια  του,  το  περιεργάστηκε  και  το  φόρεσε. Το  αγόρι  ήταν  θυμωμένο  και  δάκρυα  έτρεχαν  από  τα  μάτια  του. «Γιατί  κλαις  αγόρι;»  ρώτησε  το  καπέλο. «Τα  άλλα  παιδιά  με  κοροϊδεύουν  και  με  φωνάζουν  σπασίκλα. Μου  λένε  ότι  μοιάζω  σαν  το  καλαμάκι  που  σπάει  μέσα  στο  νερό»  απάντησε  το  παιδί. «Τα  δάκρυα  σου  είναι  αυτά  που  κάνουν  τα  άλλα  παιδιά  να  σε  βλέπουν  σαν  σπασμένο  καλαμάκι»  του  είπε  το  καπέλο. «Την  επόμενη  φορά  που  θα  συναντήσεις  τους  φίλους  σου,  χαμογέλασέ  τους  και  πες  τους: «Γεια! θέλετε  να  παίξουμε;»  και  καθώς  έλεγε  αυτά  τα  λόγια,  όλα  τα  φτερά  που  είχε  επάνω  του  τρεμούλιασαν  σα  να  χαιρετούσαν. Το  αγόρι  σταμάτησε  να  κλαίει  και  κοίταξε  το  καπέλο, χαμογέλασε,  του  έδωσε  ένα  φιλί  και  του  είπε: «καλό  δρόμο  να  έχεις  και  σου  εύχομαι….  ν’ αγαπηθείς  πολύ».

Καθώς  περνούσε  μια  γυναίκα  δίπλα  του,  το  αγόρι  της  χάρισε  το  καπέλο  και  έτρεξε  να  βρει  τους  φίλους  του. Η  γυναίκα  ήταν  πολύ  χαρούμενη. Μόλις  είχε  αγοράσει  ένα  παντελόνι  ριγέ  με  κάθετες  ρίγες  και  ένα  σακάκι  ριγέ  με  οριζόντιες  ρίγες. Ξαφνικά  άρχισε  να  βρέχει  και  το  καπέλο  είδε  τις  ρίγες  να  γίνονται  κυματιστές  και  γέλασε  από  ευτυχία. Μαζί  του  γέλασε  και  η  γυναίκα  και  δίνοντάς  του  ένα  φιλί  του  ψιθύρισε: «σου  εύχομαι  ν’ αγαπηθείς  πολύ».

Το  καπέλο  ευτυχισμένο  πέταξε  στο  ουρανό  και  χάθηκε. Κάποιοι  είπαν  ότι  έγινε  φωλιά  για  τα  πουλιά  στα  κλαριά  ενός  δέντρου. Κάποιοι  άλλοι  είπαν  ότι  το  είδαν  στην  καπελοχώρα  όπου  είχε  αγαπήσει  ένα  μαύρο  καπέλο. Κανείς  δεν  γνωρίζει  τι  απέγινε  το  ψάθινο  καπέλο  το  σίγουρο  είναι  όμως  ότι….  αγαπήθηκε  πολύ.

Αυτή  ήταν  η  ιστορία  μου»  είπε  ο  ήλιος  στο  λουλούδι  και  στο  χάρτινο  καπέλο. «Τώρα  φεύγω  και  σας  εύχομαι  μέσα  από  την  καρδιά  μου…. Ν’ αγαπηθείτε  πολύ!!!».

Το  λουλούδι  και  το  καπέλο  κοιτάχτηκαν  αμίλητοι. Το  χάρτινο  καπέλο  χαμογέλασε  πέταξε  όλα  τα  χρώματα  από  πάνω  του,  έμεινε  μαύρο  κατάμαυρο  και  είπε  στο  λουλούδι: «θέλεις  να  γίνεις  το  λουλούδι  μου;». Εκείνο λικνίστηκε  και  κάθισε  απαλά  επάνω  στο  μαύρο  καπέλο.

Κανείς  δεν  ξαναείδε  το  μαύρο  καπέλο  με  το  λευκό  λουλούδι  από  τότε αλλά  ακούγεται,    ότι  πρέπει  να……  αγαπήθηκαν  πολύ.        

                         Και σας ευχόμαστε…

«Να Αγαπηθείτε Πολύ»!!!

 Το Ταξίδι Ατελείωτο!!!

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΥΧΕΙ ΤΟ ΦΛΟΥΡΙ; ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΚΙΑ 2019

Ευχαριστούμε θερμά  το  Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου μας,  για τα βασιλοπιτάκια και τη βασιλόπιτα που πρόσφερε στα παιδιά  και τους εκπαιδευτικούς!!!

Τέτοια πανέμορφη ηλιόλουστη  ημέρα μου μπήκε ιδέα να βγούμε στην αυλή και να ψάξουμε το φλουρί  καθισμένοι όλοι μας σε ένα μεγάλο τζιν ύφασμα. Η αγωνία μας μεγάλη…ποιος θα τύχει το φλουρί;  

Απολαύστε μας…

Αγωνία και οι δασκάλες…

Γιούπιιιι ο Στέφανος από Τμήμα 1…

Γιούπιιιι ο Θάνος από το Τμήμα 2…

Και δωράκι ο τυχερούλης!!!

Τυχερούλα η κ. Νίτσα. Πρώτη φορά λέει κερδίζει φλουρί στη ζωή της…

Γουρλίδικο το Νηπιαγωγείο μας!!!

 

Μιαμμμ…Μιαμμμ …πεντανόστιμο!!!

Ορίστε γι’αυτό ο Παναγιώτης σήμερα δεν έφαγε το μεσημεριανό του φαγητό!

Και τώρα παιχνίδιιιιιι….

Και στο τέλος όλοι  στην κρυψώνα του ουράνιου τόξου για χαλάρωση!!!

Καλή, Χαρούμενη και Ευλογημένη Χρονιά για όλο τον Κόσμο!!!

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Συζητήσαμε, γνωρίσαμε, γράψαμε και  μάθαμε τα ονόματα των Τριών Ιεραρχών. 

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομοςο Βασίλειος ο Μέγας και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός ή Γρηγόριος ο Θεολόγος. ..

Μιλήσαμε για τα έργα τους, τα σοφά τους  λόγια και την προσφορά τους…

Στη συνέχεια ετοιμάσαμε μια κατασκευή με τεχνική  NESCAFE  χρωματίζουμε την εικόνα  καίμε  με αναπτήρα γύρω- γύρω το χαρτί, για να φαίνεται πιο παλιά….και την περνάμε με καφέ(τέλεια τεχνική)!!! παρατήρηση της μικρής μου Βάλιας κυρία αυτή η εικόνα  μοιάζει με τις εικόνες που είναι στην εκκλησία μας… 

Εδώ πήρε παραπάνω φωτιά το χαρτί μας…

Χρόνια μας Πολλά!!!

Ο ΣΚΕΛΕΤΟΣ ΜΟΥ(ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ)

Ο Σκελετούλης μου με τα πολλά κόκαλα. Για να δούμε …τι πολλά κόκαλα έχουμε. Το κεφάλι μας, η σπονδυλική μας στήλη, τα χεράκια μας , τα ποδαράκια μας …είμαστε φτιαγμένοι από κόκαλα, έτσι ώστε  το σώμα μας να μπορεί  να κινείται καλύτερα…

Παρακολουθήσαμε αυτό το ωραίο τραγούδι στο διαδίκτυο και μάθαμε τα μέρη του σκελετού μας και  τι πολλές κινήσεις μπορούμε να κάνουμε…

https://youtu.be/Jpvuqj5nv6U

Οι δραστηριότητες του πρωινού τμήματος με την κ. Νίτσα…

Και εμείς του απογευματινού τμήματος συνεχίζουμε να μαθαίνουμε παίζοντας…

Πάζλ σκελετού

Και  επειδή μας άρεσε  τόσο πολύ ο σκελετούλης βρήκα στο διαδίκτυο το φύλλο εργασίας κόψαμε και  με διπλοκαρφα έφτιαξα  το δικό μας ατομικό σκελετούλη, για να τον πάρουμε μαζί μας στο σπίτι!!!

Χορέψαμε και  διασκεδάσαμε πολύ με το σκελετούλη μας !!!