ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Κάπως έτσι ξεκίνησε η δική  μας ιστορία στη συμμετοχή του

 3ου Πανελλήνιου Μαθητικού Διαγωνισμού Συγγραφής Παραμυθιού Σχολ. Έτους 2018-2019 , με τίτλο:

«Κάνε μια ευχή…είπε ο Μαγικός καθρέφτης»!

το οποίο παραμύθι  μας έφερε για δεύτερη χρονιά  αν όχι το 1ο Βραβείο που λάβαμε  πέρυσι, αλλά  το 2ο Βραβείο!  Συγχαρητήρια στα παιδάκια μας και τις αγαπημένες μου συναδέλφους  Γεσθημανή Σταματίου και Τρυγώνα Πετρίδη,  για την διάθεση και  χαρά που είχαν να συμμετάσχουν στο συγκεκριμένο διαγωνισμό ο όποιος  στάθηκε και αφορμή να δραματοποιηθεί από τα παιδιά εξ ολοκλήρου . Όπως πρόσκληση, και όλα τα υλικά που χρειαστήκαμε επί σκηνής, για να στήσουμε την θεατρική μας παράσταση…

Μαζευτήκαμε όλοι μαζί σε κύκλο και χαλαρά ξεκινήσαμε…

Η Ιστορία του Παραμυθιού μας!

Καθρέφτης  μαγεμένος  είμαι  εγώ

Μια  ευχή  σου  μονάχα  πραγματοποιώ

Μα  μόλις  γίνει  αληθινή

την  καρδιά  σου  παίρνω  στη  στιγμή.

                            

Αυτά  τα  λόγια  είπε  ο  καθρέφτης  στον  άντρα  που  τον  ξέθαψε,  κάτω  από  τα  πεσμένα  φύλλα  ενός  δέντρου  στην  καρδιά  του  δάσους. Ο  άντρας  χαμογέλασε  και  είπε  στον  καθρέφτη:

« πλούτη  θέλω  να  αποκτήσω  τόσα  όσα  ολόκληρη  η  θάλασσα  μαζί».

Μόλις  όμως  πραγματοποιήθηκε  η  ευχή  του  ο  άντρας  ασχήμυνε.  Μα  ο  ίδιος  δεν  το  κατάλαβε. Μονάχα  ο  καθρέφτης  γυάλισε,  λαμποκόπησε  και  έγινε  ακόμα  πιο  δυνατός. Ο  άντρας  είπε:

 «Χρυσέ καθρέφτη  μαγικέ,  έλα  στο  σπίτι  μου  μαζί  μου».

Βλέπετε  οι  άνθρωποι  είναι  άπληστοι  πολύ  και  ο  άντρας  ήθελε  από  τον  καθρέφτη  να  του  πραγματοποιεί  κάθε  του  επιθυμία. Ο  καθρέφτης  αμέσως  αρνήθηκε  και  είπε:

«μια  ευχή  μονάχα  πραγματοποιώ  και  μετά  δε  θα  σε  ξαναδώ».

 Όμως  ο  άντρας, άνθρωπος  πονηρός,  την  επόμενη  ημέρα  μεταμφιέστηκε  και  ξαναπήγε  στον  καθρέφτη. Ο  καθρέφτης  δεν  τον  αναγνώρισε  και  του  πραγματοποίησε  και τη  δεύτερη  επιθυμία  του. Ο  άντρας  ασχήμυνε  ακόμα  περισσότερο  και  ο  καθρέφτης  λαμποκόπησε. Το  ίδιο  έγινε  και  την  επόμενη  μέρα  και  τη  μεθεπόμενη. Ώσπου  μια  μέρα  ο  άντρας  άσχημος  πανάσχημος  πια,  ξέχασε  να  φορέσει  τη  μάσκα  του  και  ο  καθρέφτης  αναγνώρισε  τον  άντρα. Θύμωσε  τόσο  πολύ  που  είπε  αμέσως  μια  ευχή  και……  εξαφανίστηκε. Πήγε  και  βούλιαξε  στα  νερά  μιας  λίμνης…..

Ένα  μικρό  αγόρι  έκανε  μια  βουτιά  στη  θάλασσα  και  βρήκε  ένα  κοχύλι. Πλησίασε  το  κοχύλι  στο  αυτί  του  και  τότε  αυτό  άρχισε  να  ψιθυρίζει:

«Μια  φορά  κι  έναν  καιρό ,  θα  σου  μιλήσω  για  έναν  θησαυρό  που  κρατούσε   στα  χέρια  της  μια  όμορφη  κοπέλα. Στα  πολύ  πολύ  παλιά  χρόνια  υπήρχε  ένας  χρυσός  καθρέφτης , που  είχε  επάνω  του  μια  μάσκα  σκαλιστή. Ένας  μαγεμένος  καθρέφτης  ήταν  κι  η  κοπέλα που  τον  κράταγε, ζητούσε  ομορφιά. Ρούχα,  στολίδια, χρώματα πολλά  και  κοσμήματα  πολύτιμα  φανταχτερά.  Μα  κάθε  φορά  που  ο  καθρέφτης  πραγματοποιούσε  τις  επιθυμίες  της   κοπέλας,  αυτή  ασχήμυνε  ακόμα  περισσότερο. Στο  τέλος   έδειχνε  γριά, τόσο    πολύ  άσχημη  και  τρομακτική  έγινε.. Κι  ο  καθρέφτης;;  Γυάλιζε  και  λαμποκοπούσε  και  όλο  πιο  χρυσαφένιος  έδειχνε. Η  όμορφη  κοπέλα  γέρασε  και  χάθηκε.

   

Τον  μαγικό  καθρέφτη  τον  βρήκε  ένα  παλικάρι.  Μόλις  κράτησε  τον  καθρέφτη  στα  χέρια  του  η μάσκα  χαμογέλασε  και  του  είπε:  

«Καθρέφτης  μαγεμένος  είμαι  εγώ

κάθε  ευχή  σου  πραγματοποιώ.

Μα  μόλις  γίνει  αληθινή,

την  καρδιά  σου  παίρνω  στη  στιγμή». 

Το  παλικάρι  χαμογέλασε  πονηρά  και  είπε  στον  καθρέφτη: 

 «Εξουσία  και  δύναμη  ζητώ,  τον  κόσμο  να  κυριαρχώ…».

 Η  επιθυμία  του  έγινε  αληθινή. Όμως  τα  χείλη  του  έγιναν  σκληρά,  το  δέρμα  του  γέμισε  ρυτίδες  και  εκείνο  το  χαμόγελο  του  το  γλυκό,  χάθηκε  από  το  πρόσωπο  του,  στο  λεπτό.

Το  παλικάρι  γέρασε  και  χάθηκε. Κι  ο  καθρέφτης;;  Γυάλιζε  και  λαμποκοπούσε  και  όλο  πιο  χρυσαφένιος  έδειχνε…

Κανείς  δε  γνωρίζει  τι  απέγινε  ο  καθρέφτης από  τότε. Κάποιοι  λένε  πως  είδαν  τον  καθρέφτη  να  πετάει  ,χρυσός  ολόχρυσος   και  εκείνη  η  μάσκα  η  σκαλιστή,  γελούσε  σαν  τρελή. Κι  αν  τύχει  ποτέ  σου  να  τον  δεις,  την  καρδιά  σου  πρόσεχε  πολύ….»

Η  κόρη    ενός  ψαρά   καθώς   κολυμπούσε   σε  μια  λίμνη,  είδε  μέσα  στο  νερό,  κάτι  να  λαμποκοπάει. Βούτηξε  και  όταν  ξανά βγήκε  στη  επιφάνεια  της  λίμνης,  κρατούσε  στα  χέρια  της  έναν  χρυσό  καθρέφτη. Ο  καθρέφτης  μίλησε  και  είπε:

«Καθρέφτης  μαγεμένος  είμαι  εγώ

Μια  ευχή  σου  μονάχα  πραγματοποιώ

Μα  μόλις  γίνει  αληθινή

την  καρδιά  σου  παίρνω  στη  στιγμή».

Η  κοπέλα  κοίταξε  τον  καθρέφτη  σκεφτική  και  είπε:

«Την  καρδιά  μου  να  κρατήσω  επιθυμώ,

ευχή  μου  να  μην  πραγματοποιήσεις!

Κι  αν  καθρέφτης  μαγεμένος  είσαι  εσύ,

θρύψαλα  γίνε  στη  στιγμή!».

Ο  μάσκα  η  σκαλιστή  επάνω  στον  ολόχρυσο  καθρέφτη  τσίριξε  δυνατά  και  θρύψαλα  έγινε  ο  καθρέφτης  στη  στιγμή. Η  σκόνη  του  σκορπίστηκε  στα  νερά  της  λίμνης.

Κι  αν  ακούσετε  ποτέ  φωνή  να  φωνάζει  τσιριχτή  μέσα  σε  μια  λίμνη,  ένας  καθρέφτης  ήταν  μαγικός  που  μια  καρδιά  δε  μπόρεσε  να  εξουσιάσει.

Η Πρόσκλησης μας

Γράφτηκε από τα ίδια τα παιδιά… 

Το δεντράκι μας…

Σχεδιασμένο απο χαρτόκουτα…

Και η Παράσταση μας ΑΡΧΙΝΆΕΙ…

Κι  αν  ακούσετε  ποτέ  φωνή  να  φωνάζει  τσιριχτή  μέσα  σε  μια  λίμνη,  ένας  καθρέφτης  ήταν  μαγικός  που  μια  καρδιά  δε  μπόρεσε  να  εξουσιάσει…

Μοιράσαμε το Παραμύθι μας , τον Έπαινο Συμμετοχής και το  βραβείο και αναμένουμε την νέα Σχολική Χρονιά,  να πραγματοποιηθεί η βράβευση από τον Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτ. Θεσσαλονίκης …

 

 

ΒΡΑΒΕΙΟ 2ουΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ

Mε μεγάλη επιτυχία μοιραστήκαμε το 1ο Βραβείο  στο 2ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού που καταγράφηκε από τα παιδιά του νηπιαγωγείου τον Μάϊο του 2018  με θέμα:

«Ως την άκρη του ονείρου… »

Ο Διαγωνισμός  πραγματοποιήθηκε κατά το σχολικό 2017-2018 από τη Διεύθυνση Π.Ε. Δυτικής Θεσσαλονίκης, δια  της εκπαιδευτικού , κας Βιργινίας Αρβανιτίδου σε συνεργασία , δια της εκπαιδευτικού – συγγραφέως κας Κυριακής Μιζαμίδου. 

Στον 2ο  Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού συμμετείχαν περισσότερα από 200 σχολεία απ’ όλη την Ελλάδα, γεγονός που καταδεικνύει ότι πραγμάτωσε τον στόχο του, να εμπνεύσει τα παιδιά να στοχαστούν, να ονειρευτούν αλλά και να μιλήσουν για την Αγάπη είτε ως πανανθρώπινη διαχρονική αξία ή ως επίκαιρο ζητούμενο ή ακόμα και ως φυσικό πρόσωπο, δημιουργώντας τις δικές τους παραμυθιακές ιστορίες…

 Ο τίτλος που δώσαμε εμείς ήταν:

 « Το Καπέλο που ήθελε να αγαπηθεί »

 

H τελετή βράβευσης έγινε στις 15 Φεβρουαρίου 2019, στην περιοχή Αμπελοκήπων – Μενεμένης της Θεσσαλονίκης, στο  Καραπάντσειο Πολιτιστικό Κέντρο Αμπελοκήπων.

Εκεί έλαβε χώρα μια πολύ όμορφη και συγκινητική εκδήλωση, καθώς – πέρα από τα βραβεία  που δόθηκαν σε όσα παιδιά συμμετείχαν στον διαγωνισμό το δικό μας παραμύθι απαγγέλθηκε  από επαγγελματίες αφηγητές, μια στιγμή την οποία καταχάρηκαν όλα τα παιδιά και οι γονείς τους που κατόρθωσαν να παραστούν στην εκδήλωση.

Αυτός ακριβώς είναι και ο στόχος τέτοιων δραστηριοτήτων, να καθίσουμε όλοι μαζί, να στοχαστούμε, να μιλήσουμε, να ακούσουμε νέο λεξιλόγιο, να δημιουργήσουμε μια νέα ιστορία από την αρχή χρησιμοποιώντας την φαντασία μας…

Διαβάστε το Παραμύθι μας που απέσπασε το 1ο Βραβείο:

ΤΟ  ΚΑΠΕΛΟ  ΠΟΥ  ΗΘΕΛΕ  ΝΑ  ΑΓΑΠΗΘΕΙ

Πριν  από  πολλά  πολλά  χρόνια  τότε  που  δεν  υπήρχαν  άνθρωποι  επάνω  στη  γη,  ζούσε  ένα  όμορφο  χάρτινο  καπέλο. Τα  χαρτιά  που  ήταν  φτιαγμένο  είχαν  όλα  τα  χρώματα  του  ουράνιου  τόξου.  Ξαφνικά  όταν  ένας  αέρας  φύσηξε  δυνατά,  σήκωσε  το  καπέλο  ψηλά  και  το  άφησε  πάνω  σ ένα  δέντρο. Εκεί  συνάντησε  ένα  λουλούδι. Ένα  κάτασπρο  λουλούδι  με  κόκκινο  άνθος. «Θέλεις  να  γίνουμε  φίλοι;»  ρώτησε  το  καπέλο  και  το  λουλούδι  απάντησε:   «Όχι,  εγώ  έχω  φίλους , τα  φύλλα  από  τα  δέντρα». Το  καπέλο  λυπήθηκε  πολύ  και  ένα  δάκρυ  κύλησε  από  τα  μάτια  του  κι  έπεσε  στο  χώμα. 

Ο  ήλιος  που  άκουσε  τη  συζήτηση  τους,   πλησίασε   και  ρώτησε  αν  μπορεί  να  τους  διηγηθεί  μια  ιστορία. Το  λουλούδι  και  το  καπέλο  δέχτηκαν  να  ακούσουν  την  ιστορία  και  έτσι  ο  ήλιος  ξεκίνησε: «Πριν  από  πολλά  πολλά  χρόνια,  τότε  που  υπήρχαν  άνθρωποι  επάνω  στη  γη,  ζούσε  ένα  όμορφο  ψάθινο  καπέλο. Ήταν  στολισμένο  με  χρωματιστά  υφάσματα  και  πολύχρωμα  φτερά  και  στόλιζε  το  κεφάλι  ενός  κοριτσιού. Όταν  όμως  φύσηξε  ένα  δυνατό  αεράκι , άρπαξε  το  καπέλο  από  το  κεφάλι  του  κοριτσιού   το  σήκωσε  ψηλά  στον  ουρανό  και  το  άφησε στο  κεφάλι  μιας  γιαγιάς. Μόλις  το  καπέλο  ακούμπησε  το  κεφάλι  της  γιαγιάς,  ένιωσε  μια  λύπη  να  το  διαπερνάει. «Γιατί  είσαι  λυπημένη;»  ρώτησε  τη  γιαγιά. «Έχασα  το  ουράνιο  τόξο  και  όλα  τα  χρώματά  του. Πως  θα  ζήσω  τώρα;» απάντησε  η  γιαγιά. Τότε  το  καπέλο  τραγούδησε  μια  μελωδία  καλώντας  τη  βροχή  να  έρθει. Όπως  όλοι  γνωρίζουμε,  μετά  από  τη  βροχή  βγαίνει  πάντα  το  ουράνιο  τόξο! Τόσο  μεγάλη  ήταν  η  χαρά  της  γιαγιάς  που  φίλησε  το  καπέλο  και  του  έδωσε  μια  ευχή: «Σου  εύχομαι  να  αγαπηθείς  πολύ».

Καθώς  προχωρούσε   η  γιαγιά,   πέρασε  από  δίπλα  της  ένα  μικρό  κοριτσάκι  και  η  γιαγιά  του  έδωσε  το  καπέλο. «Είσαι  σκεφτική,  τι  σου  συμβαίνει ;»  τη  ρώτησε  το  καπέλο. Το  κορίτσι  ήταν  σκεφτικό  και  προβληματισμένο. γιατί  έχασε  τη  σκιά  της  και  δε  μπορούσε  πια  να  παίξει  με  τις  σκιές  των  άλλων  παιδιών. Αμέσως  το  καπέλο  ζήτησε  από  τα  σύννεφα  να  φύγουν  από  τον  ουρανό  και  ένας  υπέροχος  λαμπερός  ήλιος  εμφανίστηκε  ψηλά  και  όπως  όλοι  γνωρίζουμε,  όπου  υπάρχει  φως  υπάρχει   και  σκιά! Τόσο  μεγάλη  ήταν  η  χαρά  του  κοριτσιού  που  φίλησε  το  καπέλο  και  του  έδωσε  μια  ευχή: «Σου  εύχομαι  να  αγαπηθείς  πολύ»  του  είπε  και  περνώντας   δίπλα  από  ένα  τοιχάκι,  το  ακούμπησε  επάνω  και  έφυγε.

 Ένα  ψιλόλιγνο  αγόρι  είδε  το  καπέλο,  κάθισε  επάνω  στο  τοιχάκι,  ,  το  πήρε  στα  χέρια  του,  το  περιεργάστηκε  και  το  φόρεσε. Το  αγόρι  ήταν  θυμωμένο  και  δάκρυα  έτρεχαν  από  τα  μάτια  του. «Γιατί  κλαις  αγόρι;»  ρώτησε  το  καπέλο. «Τα  άλλα  παιδιά  με  κοροϊδεύουν  και  με  φωνάζουν  σπασίκλα. Μου  λένε  ότι  μοιάζω  σαν  το  καλαμάκι  που  σπάει  μέσα  στο  νερό»  απάντησε  το  παιδί. «Τα  δάκρυα  σου  είναι  αυτά  που  κάνουν  τα  άλλα  παιδιά  να  σε  βλέπουν  σαν  σπασμένο  καλαμάκι»  του  είπε  το  καπέλο. «Την  επόμενη  φορά  που  θα  συναντήσεις  τους  φίλους  σου,  χαμογέλασέ  τους  και  πες  τους: «Γεια! θέλετε  να  παίξουμε;»  και  καθώς  έλεγε  αυτά  τα  λόγια,  όλα  τα  φτερά  που  είχε  επάνω  του  τρεμούλιασαν  σα  να  χαιρετούσαν. Το  αγόρι  σταμάτησε  να  κλαίει  και  κοίταξε  το  καπέλο, χαμογέλασε,  του  έδωσε  ένα  φιλί  και  του  είπε: «καλό  δρόμο  να  έχεις  και  σου  εύχομαι….  ν’ αγαπηθείς  πολύ».

Καθώς  περνούσε  μια  γυναίκα  δίπλα  του,  το  αγόρι  της  χάρισε  το  καπέλο  και  έτρεξε  να  βρει  τους  φίλους  του. Η  γυναίκα  ήταν  πολύ  χαρούμενη. Μόλις  είχε  αγοράσει  ένα  παντελόνι  ριγέ  με  κάθετες  ρίγες  και  ένα  σακάκι  ριγέ  με  οριζόντιες  ρίγες. Ξαφνικά  άρχισε  να  βρέχει  και  το  καπέλο  είδε  τις  ρίγες  να  γίνονται  κυματιστές  και  γέλασε  από  ευτυχία. Μαζί  του  γέλασε  και  η  γυναίκα  και  δίνοντάς  του  ένα  φιλί  του  ψιθύρισε: «σου  εύχομαι  ν’ αγαπηθείς  πολύ».

Το  καπέλο  ευτυχισμένο  πέταξε  στο  ουρανό  και  χάθηκε. Κάποιοι  είπαν  ότι  έγινε  φωλιά  για  τα  πουλιά  στα  κλαριά  ενός  δέντρου. Κάποιοι  άλλοι  είπαν  ότι  το  είδαν  στην  καπελοχώρα  όπου  είχε  αγαπήσει  ένα  μαύρο  καπέλο. Κανείς  δεν  γνωρίζει  τι  απέγινε  το  ψάθινο  καπέλο  το  σίγουρο  είναι  όμως  ότι….  αγαπήθηκε  πολύ.

Αυτή  ήταν  η  ιστορία  μου»  είπε  ο  ήλιος  στο  λουλούδι  και  στο  χάρτινο  καπέλο. «Τώρα  φεύγω  και  σας  εύχομαι  μέσα  από  την  καρδιά  μου…. Ν’ αγαπηθείτε  πολύ!!!».

Το  λουλούδι  και  το  καπέλο  κοιτάχτηκαν  αμίλητοι. Το  χάρτινο  καπέλο  χαμογέλασε  πέταξε  όλα  τα  χρώματα  από  πάνω  του,  έμεινε  μαύρο  κατάμαυρο  και  είπε  στο  λουλούδι: «θέλεις  να  γίνεις  το  λουλούδι  μου;». Εκείνο λικνίστηκε  και  κάθισε  απαλά  επάνω  στο  μαύρο  καπέλο.

Κανείς  δεν  ξαναείδε  το  μαύρο  καπέλο  με  το  λευκό  λουλούδι  από  τότε αλλά  ακούγεται,    ότι  πρέπει  να……  αγαπήθηκαν  πολύ.        

                         Και σας ευχόμαστε…

«Να Αγαπηθείτε Πολύ»!!!

 Το Ταξίδι Ατελείωτο!!!

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΓΙΟΡΤΗ

ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ

Το παραμύθι » Το Καπέλο που ήθελε Αγαπηθεί»  δημιουργήθηκε απο τις εκπαιδευτικούς και τα παιδιά με αφορμή τα δυο εκπαιδευτικά προγράμματα που υλοποιήθηκαν στο Νηπιαγωγείο μας . Το ένα πρόγραμμα Περιβαλλοντικού περιεχομένου με θέμα την Ανακύκλωση και το άλλο πρόγραμμα Πολιτιστικού περιεχομένου με θέμα το Φως. Εκτός από τη χαρά που λάβαμε όλοι, με αφορμή την απονομή του Πρώτου Βραβείου, αποφασίσαμε φέτος αυτό το υπέροχο παραμύθι να παρασταθεί από τα παιδιά, θεατρικά, ως ένα αποχαιρετιστήριο δώρο στους γονείς, τους συγγενείς, και τους φίλους, στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Όλα τα σκηνικά της παράστασης είναι κατασκευασμένα, απο τα ίδια τα παιδιά!!!

Ξεκινάμεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΚΑΠΕΛΟ

Η πρόσκληση στολίστηκε αποκλειστικά από τα παιδιά με ότι υλικά θέλανε!

Σημείωση: η ημερομηνία έχει αλλάξει για τις 13/7 το απόγευμα, διότι άλλαξε και η Εγκύκλιος απο το Υπουργείο Παιδείας…

ΥΛΙΚΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Το σύννεφο φτιάχτηκε απο χαρτόκουτο και υλικό μαξιλαριού!

Το παπάκι ταξιδεύει στα σύννεφα!!!

Εδώ γελάμε πολύ!!! Τα παιδιά έχουν μεγάλη φαντασία!

Μουστάκι, παπιόν, φιόγγο, τσιμπιδάκι. Η Χρυσή με τις φανταστικές ιδέες της!

   

Αφού τελειώσαμε το έργο μας να μην το χαρούμε και λίγο ταξιδεύοντας στα σύννεφα!!!

Ο Ηλιος φτιάχτηκε από χαρτόκουτο και υφάσματα!

Το Καπέλο ουράνιο τόξο από υφάσματα!

Ψάθινο Καπέλο με ύφασμα και φτερά!!!

Με πολύ όρεξη και δημιουργική δουλειά! Μπράβο μας!!!

ΣΚΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Εδώ έχω να δηλώσω ότι όλα τα σηνικά σχεδιάστηκαν με μολύβι πρώτα από την ΑΝΝΑ και μετά με τέμπερες βάψανε όλες τις αφίσες όσοι θέλανε . Η Αννα αφιέρωσε το διάλειμμα της σε αυτή την υπέροχη δουλειά που της αρέσει πάρα πολύ!!!

 

 Είμαστε έτοιμοι για την Παράσταση!!!  

  

Εδώ στο τέλος ευχόμαστε όλοι μαζί «Να Αγαπηθείτε Πολύ!!!«

Στη συνέχεια έγινε απονομή των Επαίνων…

Εδώ θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τις υπέροχες συναδέλφισες Γεσθημανή Σταματίου , Θεανώ Μαυρίκου και φίλες πλέον, για την υπέροχη και δημιουργική χρονιά που περάσαμε μαζί που χωρίς αυτές δεν θα καταφέρναμε  να πάρουμε το Πρώτο Βραβείο!!! 

Σας ευχόμαστε, παιδιά και γονείς να προσθέσετε στη Ζωή σας το φανταστικό και το μαγικό, όπως υπάρχουν και ζουν στα παραμύθια!!!

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΠΟΛΥ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΓΕΛΙΟ!!!

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ

ΝΑΙ!!! πήραμε το ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ στoν 2 Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού στο παραμύθι  με τίτλο

» Το Καπέλο που ήθελε να αγαπηθεί«

που δημιουργήθηκε από τις εκπαιδευτικούς και τα παιδιά του Νηπιαγωγείου Νέας Φιλαδέλφειας, με αφορμή τα δυο εκπαιδευτικά προγράμματα που υλοποιήθηκαν με πολύ δόση, τόλμης και φαντασίας. 

Σε πρώτη φάση πήραμε όλοι μας τους Επαίνους Συμμετοχής και αναμένουμε να μας καλέσουν στην αρχή της Σχολικής χρονιάς για την απονομή των Βραβείων μας!!!