Με το κλείσιμο της σχολικής χρονιάς  σαν NBS EXPERTISE SCHOOL και ECO SCHOOL που είναι το Νηπιαγωγείο μας ,αποφασίσαμε να φυτεύσουμε ένα νέο δεντράκι στην αυλή του σχολειου μας,έχοντας συμβολικό χαρακτήρα . Ο λόγος ειναι η αποχωρηση της επί 36 χρόνια Προϊσταμενης του νηπιαγωγείου λόγω συνταξιοδότησης της. Η ίδια επέλεξε αυτό τον τρόπο για να αποχαιρετήσει το σχολείο που λάτρεψε σαν δευτερο σπίτι της .

Λόγια αποχαιρετισμού…

Κλείνοντας η σχολική χρονιά , κλείνει και ένας πολύ σημαντικός κύκλος της ζωής μου. Ένας κύκλος γεμάτος παιδικά χαμόγελα, αγκαλιές, φωνές, παιχνίδι, δημιουργία, όνειρα και αμέτρητες όμορφες στιγμές.

Μετά από τόσα χρόνια στην εκπαίδευση, αποχαιρετώ το σχολείο όχι με λύπη, αλλά με βαθιά ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη για όλα όσα έζησα, για όλα όσα έμαθα και κυρίως για όλους τους ανθρώπους που συνάντησα σε αυτή τη διαδρομή.Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που τα λόγια μοιάζουν μικρά μπροστά στα συναισθήματα. Και να που αυτη η στιγμη ειναι μια απ’αυτες .

Σήμερα αποχαιρετώ το σχολείο μου. Όχι μόνο το κτίριο, ούτε μόνο την τάξη μου. Αποχαιρετώ έναν ολόκληρο τρόπο ζωής. Έναν κόσμο που για πολλά χρόνια ήταν η καθημερινότητά μου, η έμπνευσή μου, η χαρά μου. Κάθε Σεπτέμβρης ήταν μια νέα αρχή. Κάθε Ιούνης ένας μικρός αποχαιρετισμός.Και κάθε χρονιά άφηνε μέσα μου ένα ακόμη κομμάτι αγάπης.

Δεν μέτρησα ποτέ την επιτυχία μου με βραβεία ή τίτλους. Τη μέτρησα με τα χαμόγελα των παιδιών, με τα μάτια που έλαμπαν όταν ανακάλυπταν κάτι καινούργιο, με τις στιγμές που ένιωθαν ότι το σχολείο ήταν ένα ασφαλές μέρος για να μεγαλώσουν.

Είχα την τύχη να ζήσω μια εποχή που η εκπαίδευση άλλαζε. Να ταξιδέψω μέσα από ευρωπαϊκά προγράμματα, να συνεργαστώ με εκπαιδευτικούς από πολλές χώρες, να δημιουργήσουμε μαζί έργα για το περιβάλλον, το διάστημα, τη φύση, τη συνεργασία και την ειρήνη. Κάθε καινοτομία ήταν μια νέα πρόκληση, αλλά και μια νέα ευκαιρία να δείξουμε στα παιδιά ότι η μάθηση δεν έχει σύνορα.Πίστεψα βαθιά ότι το σχολείο μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με μικρές καθημερινές πράξεις. Με ένα παιδί που μαθαίνει να αγαπά τη φύση. Με ένα παιδί που σέβεται τη διαφορετικότητα. Με ένα παιδί που συνεργάζεται, που νοιάζεται, που ονειρεύεται.

Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, δεν θυμάμαι τις κουραστικές μέρες. Θυμάμαι τις γιορτές, τις εκδρομές, τις κατασκευές, τα γέλια, τις ζωγραφιές που γέμιζαν τους τοίχους, τις μικρές φωνές που κάθε πρωί μου έλεγαν: «Καλημέρα, κυρία!»

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συναδέλφους που περπατήσαμε μαζί αυτόν τον δρόμο. Για τη συνεργασία, τη στήριξη, τις συζητήσεις, τις διαφωνίες που μας έκαναν καλύτερους, τις κοινές χαρές αλλά και τις δύσκολες στιγμές που αντιμετωπίσαμε μαζί.Ευχαριστώ τους γονείς που μου εμπιστεύτηκαν το πολυτιμότερο κομμάτι της ζωής τους. Η εμπιστοσύνη τους ήταν για μένα μεγάλη ευθύνη και ακόμη μεγαλύτερη τιμή.

Και πάνω απ’ όλα…

Ευχαριστώ τα παιδιά. Όλα εκείνα τα παιδιά που πέρασαν από την τάξη μου όλα αυτά τα χρόνια.Ίσως να μη θυμούνται όλα το όνομά μου όταν μεγαλώσουν.Εγώ όμως θα θυμάμαι πάντα το δικό τους.Γιατί κάθε παιδί άφησε μέσα μου ένα μικρό φως.Σήμερα φεύγω από το σχολείο, αλλά δεν φεύγει το σχολείο από μέσα μου.Θα συνεχίσω να χαμογελώ όταν βλέπω μια παιδική ζωγραφιά.Θα συνεχίσω να συγκινούμαι όταν ακούω το κουδούνι ενός σχολείου.Θα συνεχίσω να πιστεύω ότι η μεγαλύτερη επένδυση που μπορεί να κάνει μια κοινωνία είναι τα παιδιά της.Η συνταξιοδότηση δεν είναι το τέλος της προσφοράς.Είναι η αρχή μιας νέας εποχής.

Κλείνοντας, θέλω να αφήσω μια σκέψη.Οι δάσκαλοι δεν μένουν για πάντα μέσα στις σχολικές αίθουσες.Μένουν όμως στις καρδιές των παιδιών που πίστεψαν στον εαυτό τους επειδή κάποτε ένας δάσκαλος πίστεψε πρώτος σε εκείνα.Αυτό εύχομαι να κατάφερα κι εγώ.Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη, την εμπιστοσύνη και τη συντροφιά σε αυτό το υπέροχο ταξίδι.

Δεν λέω αντίο.Λέω…«Σας παίρνω όλους μαζί μου στην καρδιά μου.»

Στα παιδιά που πέρασαν από τα χέρια  μου, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Εκείνα ήταν οι μεγαλύτεροι δάσκαλοί μου. Μου έμαθαν να βλέπω τον κόσμο με μάτια γεμάτα περιέργεια, αισιοδοξία και αγάπη. Κάθε χαμόγελό τους, κάθε μικρή επιτυχία τους και  κάθε αγκαλιά τους το μεγαλύτερο δώρο.

 Στους γονείς, που τόσα χρόνια μου εμπιστεύτηκαν ό,τι πιο πολύτιμο είχαν. Η συνεργασία, η εμπιστοσύνη και η στήριξή τους ήταν πολύτιμες όλα αυτά τα χρόνια.

Στους συναδέλφους μου θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για τη συνεργασία, τη φιλία, τις κοινές αγωνίες, τις χαρές, τις δυσκολίες και τις επιτυχίες που μοιραστήκαμε. Μαζί δημιουργήσαμε όχι μόνο ένα σχολείο, αλλά μια κοινότητα ανθρώπων με κοινό σκοπό: να προσφέρουμε στα παιδιά το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στη ζωή τους.

  Κοιτάζοντας πίσω, νιώθω περήφανη για όσα καταφέραμε. Είχα την τύχη να συμμετέχω σε καινοτόμα προγράμματα, να ταξιδέψω μέσα από ευρωπαϊκές συνεργασίες, να γνωρίσω υπέροχους εκπαιδευτικούς από όλον τον κόσμο και να ανακαλύπτω συνεχώς νέους δρόμους μάθησης. Όμως, η μεγαλύτερη επιτυχία δεν ήταν οι διακρίσεις ή τα έργα. Ήταν οι άνθρωποι. Ήταν οι σχέσεις που χτίστηκαν και οι αναμνήσεις που θα με συνοδεύουν για πάντα.Η συνταξιοδότηση δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή ενός νέου ταξιδιού. Φεύγω από την τάξη, αλλά η αγάπη μου για την εκπαίδευση, για τα παιδιά και για τη μάθηση θα με συνοδεύει σε κάθε νέο μου βήμα.Δεν φεύγω άδεια.Φεύγω γεμάτη ιστορίες, πρόσωπα, γέλια, αγκαλιές και αγάπη.Και αυτά δεν συνταξιοδοτούνται ποτέ.