Σε αυτήν την θεματική ενότητα επικεντρωθήκαμε στο ΠΑΣΧΑ. Τι γιορτάζουμε το Πάσχα; Ξεκινήσαμε διαβάζοντας το παραμύθι του Φίλιππου Μανδηλαρά «Η Ανάσταση του Χριστού», όπου περιγράφεται η πορεία του Χριστού προς την Ανάσταση. Τα παιδιά ζωγράφισαν ό,τι τους έκανε περισσότερο εντύπωση από την ζωή του Χριστού.
Παρακολουθήσαμε και σχετικό βίντεο για ακόμα καλύτερη κατανόηση.
Έβαλαν σε χρονική σειρά εικόνες για να δείξουν την πορεία του Χριστού ως την Ανάσταση.
Μιλήσαμε για τα έθιμα του Πάσχα και παρακολουθήσαμε σχετικό βιντεάκι.
Με αφορμή τη συζήτηση για τα έθιμα που τηρούμε το Πάσχα βάψαμε αυγά! Κάθε παιδί έφερε από το σπίτι του ένα βρασμένο αβγό και τα βάψαμε στο σχολείο!!
Επίσης, αφού μιλήσαμε για το θαύμα του Χριστού, που ανέστησε τον Λάζαρο και για το Σάββατο του Λαζάρου, μαζευτήκαμε όλα τα παιδιά, και των δύο τμημάτων, και φτιάξαμε όλοι μαζί λαζαράκια, όπως είναι το έθιμο.
Διαβάσαμε παραμύθια:
«Που χάθηκαν τα αβγά;», των Άνταμ και Σάρλοτ Γκίλεν
«Τζότζο, ο μικρός σκαντζόχοιρος, ο λαγός και τα πασχαλινά αβγά», της Ειρήνης Πετρίδου
«Ο Άγιος Βασίλης του Πάσχα και ο λαγός των Χριστουγέννων» της Σουζάν Χάιστερχαγκεν.
Δημιουργήσαμε σε ομάδες! Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες των 4 και σε κάθε ομάδα δόθηκε ένα μεγάλο αβγό σχεδιασμένο σε χαρτί Α3 και διάφορα υλικά! Κάθε ομάδα έπρεπε να συνεργαστεί για να φτιάξει το αβγό της και να μας το παρουσιάσει.
Παίξαμε διάφορα παιχνίδια. Στο ένα παιχνίδι η εκπαιδευτικός κρατούσε ένα φτερό και γαργαλούσε τα παιδιά στο πρόσωπο. Τα παιδιά όμως έπρεπε να μείνουν σοβαρά και να μην γελάσουν. Και τα κατάφεραν όλοι!!!
Παίξαμε αυγοδρομίες. Το κάθε παιδί είχε το κουταλάκι του, το οποίο έβαλε στο στόμα και πάνω στο κουταλάκι τοποθετήσαμε ένα ψεύτικο αβγουλάκι. Τα παιδιά έπρεπε να κάνουν τη διαδρομή προσπαθώντας να μην τους πέσει το αβγό από το κουτάλι και φυσικά χωρίς να το κρατούν με τα χέρια. Όλα τα παιδιά τα κατάφεραν!!!
Τα παιδιά κάθονταν σε κύκλο με τα χέρια πίσω στην πλάτη. Η εκπαιδευτικός γυρνούσε γύρω γύρω με ένα ψεύτικο αυγουλάκι λέγοντας το ποιηματάκι:
Πασχαλιά, πασχαλιά με τα κόκκινα αυγά
Κο-κο-κο και κα-κα-κα, η κότα μας γεννά!
Καθώς τριγυρνούσε άφηνε τα αυγά στα χέρια ενός παιδιού και στη συνέχεια διάλεγε ένα παιδί για να βρει σε ποια χεράκια βρίσκεται το αβγουλάκι, αφού το βοηθούσε με ένα στοιχείο που του έδινε (π.χ. το παιδί που έχει το αβγουλάκι φοράει άσπρη μπλούζα).
Τις τελευταίες εβδομάδες η τάξη των Αγγλικών γέμισε με πασχαλινές δραστηριότητες. Στόχος μας ήταν να εξοικειωθούν τα παιδιά με το βασικό λεξιλόγιο του Πάσχα και να γνωρίσουν ορισμένα πασχαλινά έθιμα των αγγλόφωνων χωρών.
Αρχικά μας επισκέφτηκε ο Easter bunny. Τα παιδιά ρωτήθηκαν για το τι γνωρίζουν για τον ίδιο αλλά και την αποστολή που έχει κάθε Πάσχα. Στη συνέχεια, ο Easter bunny μας συστήθηκε και μας είπε ότι η δουλειά του είναι να κρύβει αυγά και γλυκάκια για τα παιδιά. Επιπλέον, μας εξήγησε το γνωστό παιχνίδι egg hunt που παίζουν τα παιδιά κάθε χρόνο για να τα βρουν.
Γνωριμία με τον Easter bunny.
Αφού μάθαμε το λεξιλόγιο του Easter bunny με τη χρήση flashcards (Easter bunny, chocolates, basket, eggs) παίξαμε το παιχνίδι “Steal the big blue egg”. Το μεγάλο μπλε αυγό του Easter bunny τοποθετήθηκε στο κέντρο της παρεούλας και τα παιδιά χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Κάθε παιδί είχε από έναν αριθμό ίδιο με ενός ακόμα παιδιού από την αντίπαλη ομάδα. Ένα παιδί έκανε τον Easter bunny. Όποιο παιδί άκουγε τον αριθμό του έπρεπε να τρέξει και να κλέψει το αυγό ενώ ο Easter bunny κοιμόταν. Αν ο Easter bunny ξυπνούσε έπρεπε να μαντέψει ποιο παιδί έκλεψε το αυγό.
Χρησιμοποιήσαμε το “Sleeping Bunnies” από Little Baby Bum.
Σε άλλο μάθημα είπα στα παιδιά ότι βρήκα ένα γράμμα από τον Easter bunny. Αφού διαβάσαμε το γράμμα καταλάβαμε ότι ο παραλήπτης δεν είμασταν εμείς αλλά ο Pete the cat (ένας ήρωας που έχουμε συναντήσει σε παλιότερα μαθήματα). Το γράμμα ζητούσε από τον Pete να βοηθήσει τον Easter bunny να μαζέψει τα αυγά, να τα βάψει και να τα κρύψει. Αφηγηθήκαμε λοιπόν την ιστορία με τη χρήση οπτικού υλικού για να γίνει πιο κατανοητό και ενδιαφέρον για τα παιδιά. Τα παιδιά μέτρησαν αυγά, διάλεξαν τα χρώματα που έβαψε ο Pete και μάντεψαν που μπορεί να τα έκρυψε. Στο τέλος δώσαμε στον Pete το βραβείο του καλύτερου βοηθού (όπως λέει το παραμύθι). Ακολούθησε ζωγραφική όπου τα παιδιά σχεδίασαν και χρωμάτισαν τα 6 αυγά που είχε το καλάθι του Pete.
Πρόκειται για την ιστορία “Pete the cat big Easter adventure” την οποία μπορείτε να δείτε παρακάτω.
Φυσικά μετά από αυτό δεν μπορούσαμε να μην παίξουμε το δικό μας egg hunt. Σκόρπισα στην τάξη μερικά αυγά που στην πίσω πλευρά έκρυβαν εικόνες με λεξιλόγιο που ήταν ήδη οικείο στα παιδιά. Αφού το κάθε παιδί βρήκα τα αυγά του ήρθε η ώρα για παντομίμα. Ένα ένα τα παιδιά παρουσίαζαν το περιεχόμενο της κάρτας τους χωρίς ήχο, μόνο με κινήσεις. Η ομάδα προσπαθούσε να μαντέψει τι έκανε ο/η φίλος/η τους.
Τέλος, τραγουδήσαμε το “How many eggs in the Easter basket?”.
Στο τελευταίο μάθημα πριν τις διακοπές τα παιδιά ρωτήθηκαν πως θα ήθελαν να το περάσουν. Φυσικά η απάντηση ήταν με παιχνίδι και γι’ αυτό παίξαμε tic tac toe ή αλλιώς τρίλιζα. Για να το φέρουμε όμως στο μάθημα μας, βάλαμε σε κάθε τετράγωνο από ένα flashcard το οποίο τα παιδιά έπρεπε να ονοματίσουν για να βάλουν πάνω το τουβλάκι της ομάδας τους. Αν δεν θυμόντουσαν την λέξη στα αγγλικά διάλεγαν μια άλλη κάρτα. Το παιχνίδι τελείωνε όταν μια ομάδα έκανε τρεις τρίλιζες.
Παίξαμε επίσης το “Going on an Easter egg hunt” και το αγαπημένο των παιδιών το “Easter floor is lava” από The Kiboomers.
Με το πέρας του Καρναβαλιού η τάξη των Αγγλικών υποδέχθηκε την Άνοιξη!
Οι δύο βασικές θεματικές με τις οποίες ασχοληθήκαμε ήταν τα έντομα και τα λουλούδια της Άνοιξης. Στόχος μας ήταν τα παιδιά να μπορούν να χρησιμοποιούν βασικό λεξιλόγιο σχετικά με τις εν λόγω θεματικές (flower, rose, tulip, daisy, butterfly, ladybug, bumblebee, bee, ant, fly, spider) στα αγγλικά αλλά και σχετικό με αυτά λεξιλόγιο (χρώματα, αριθμοί, action verbs).
Για την επίτευξη των παραπάνω στόχων οργανώθηκαν οι παρακάτω δραστηριότητες:
Για τη θεματική των εντόμων:
Αφού παρακολουθήσαμε και μάθαμε το τραγούδι “Butterfly, Ladybug, Bumblebee” από Super simple songs, το αξιοποιήσαμε και ως μουσική στα παιχνίδια που παίξαμε.
Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες εντόμων: κάποιοι/ες έγιναν butterflies, κάποιοι/ες έγιναν bumblebees και κάποιοι/ες έγιναν ladybugs. Ρίξαμε σε όλη την αίθουσα τις αντίστοιχες κάρτες στο πάτωμα. Τα έντομα-παιδιά χόρευαν όσο ακουγόταν η μουσική. Μόλις όμως σταματούσε έπρεπε να βρουν την κάρτα με το έντομο τους και να σταθούν δίπλα ή γύρω της. Ο/Η πιο αργός έβγαινε από το παιχνίδι.
Σε άλλο μάθημα μας επισκέφτηκαν δύο πεινασμένοι βάτραχοι που είχαν στην άκρη της γλώσσας τους έναν μαγνήτη. Τα παιδιά χωρισμένα σε δύο ομάδες βοηθούσαν τους βάτραχους να ‘πιάσουν’ με τη γλώσσα τους το έντομο που τους ζητούσα εγώ (εκτυπωμένα έντομα με μαγνήτες). Οι ρόλοι άλλαξαν και τα παιδιά έλεγαν στους/ις φίλους/ες τους τι έντομα ήθελε να φάει ο βάτραχος τους. Στο τέλος μετρήσαμε όλοι/ες μαζί στα αγγλικά πόσα έντομα έφαγε ο βάτραχος της κάθε ομάδας.
Σε επόμενο μάθημα γίναμε εξερευνητές και προσπαθήσαμε να μαντέψουμε ποια έντομα κρύφτηκαν στα βάζα. Το κάθε παιδί τραβούσε με κλειστά τα μάτια μια κάρτα ενός εντόμου, την ονομάτιζε δυνατά και χρησιμοποιούσε τον φακό για να βρει το αντίστοιχο έντομο.
Προσπαθήσαμε επίσης να μάθουμε το τραγούδι Itsy Bitsy Spider από Twinkle Little Songs και το χρησιμοποιήσαμε ως εργαλείο επανάληψης λεξιλογίου που ήδη ξέρουμε (πχ How many spiders did you see?, What colour is its hat?, Is it a happy spider? etc).
2. Για την θεματική των λουλουδιών:
Στη θεματική αυτή επιλέξαμε να μπλέξουμε τα έντομα για να βοηθήσουμε την κατανόηση των παιδιών αλλά και να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση τους απέναντι στο καινούριο λεξιλόγιο. Μια bumblebee, λοιπόν, πέταγε γύρω από τα λουλούδια, τα οποία δεν ήταν άλλα από τα παιδιά. Τα λουλούδια φόραγαν στο λαιμό κάρτες με το λουλούδι που ήταν για να μπορεί η bumblebee να τα εντοπίζει. Εγώ έλεγα στην bumblebee ποιο λουλούδι ήθελα να αγγίξει και αυτή έτρεχε να το πιάσει. Τα λουλούδια αντίστοιχα άκουγαν τι ζήταγα από το παιδί που έκανε το έντομο και έσκυβαν στο πάτωμα για το αποφύγουν.
Τι χρειάζεται ένα λουλούδι για να μεγαλώσει και να ανθίσει; Νερό και ήλιο απάντησαν τα παιδιά και έτσι κάναμε και ένα πείραμα. Κάθε παιδί έφτιαξε μια daisy και δίπλωσε τα πέταλα της προς τα μέσα. Στη συνέχεια αφού σιγουρευτήκαμε ότι ήταν ηλιόλουστη μέρα, γεμίσαμε ένα ταψάκι με νερό. Ένα ένα τα παιδιά έριχναν την μαργαρίτα τους στο νερό και οι υπόλοιποι/ες παρατηρούσαμε τι συνέβαινε. Τα πέταλα άρχισαν να ανοίγουν και οι μαργαρίτες μας να ‘ανθίζουν’. Αυτό το πείραμα ήταν μια καλή αφορμή για να παρατηρήσουμε τα μεγέθη και το χρόνο που χρειάστηκε το big ή το small flower να ‘ανθίσει’ (δείτε το πείραμα εδώ https://www.youtube.com/watch?v=DuhdLonimdU&t=10s )
Μέσα από την θεματική μας για τη διαφορετικότητα, θελήσαμε να αναδείξουμε από τη μια πλευρά ότι ακόμα και αν φαινομενικά είμαστε ίδιοι, είμαστε όμως και διαφορετικοί και από την άλλη ακόμα κι αν κάποιος μας φαίνεται διαφορετικός τελικά μπορεί να έχει πολλά κοινά με εμάς. Και εν τέλει, ακόμα κι αν είμαστε διαφορετικοί, οφείλουμε να σεβόμαστε το διαφορετικό και φυσικά να μην ξεχνάμε ότι όλοι είμαστε ίσοι. Στην προσπάθειά μας να προσεγγίσουμε αυτές τις έννοιες με τα παιδιά, ξεκινήσαμε με κάποια παιχνίδια.
Αρχικά, κάναμε έναν κύκλο. Ένα παιδί κάθε φορά έμπαινε στον κύκλο και παρουσιαζόταν λέγοντας: «Γεια σας! Είμαι ο/η…» και έκανε και μια φιγούρα (άλλος έκανε στροφή, άλλος πηδηματάκια κλπ). Εμείς που ήμασταν στον κύκλο απαντούσαμε: «Γεια σου (το όνομα του παιδιού)» και κάναμε την ίδια φιγούρα. Έπειτα συζητήσαμε με τα παιδιά… Κάναμε όλοι την ίδια φιγούρα; Η απάντηση ήταν πως όχι… Ο καθένας μας σκέφτηκε κάτι διαφορετικό και κάποιοι σκέφτηκαν το ίδιο.
Στη συνέχεια, παίξαμε ένα ακόμα παιχνίδι. Τα παιδιά τριγυρνούν στο χώρο καθώς παίζει η μουσική. Όταν σταματάει η μουσική βρίσκουν έναν φίλο και κάνουν ζευγαράκι. Ο ένας περιγράφει τον άλλον (χρώμα μαλλιών, μάτια, ύψος κλπ). Έπειτα συζητάμε όλοι μαζί στην ολομέλεια. Είμαστε όλοι ίδιοι; Η απάντηση είναι όχι… Έχουμε κοινά χαρακτηριστικά αλλά και διαφορετικά.
Ζωγραφίζουμε τον εαυτό μας. Εγώ είμαι εγώ. Ίδιος/α με τους άλλους αλλά και διαφορετικός/ή.
Παρακολουθούμε ένα μικρό animation, όπου ο Pip, ένα μικρό σκυλάκι, πήγε σε μια σχολή σκύλων για να εκπαιδευτεί, ώστε να γίνει συνοδός τυφλών ατόμων. Στην αρχή δεν τα κατάφερνε και πολύ καλά αλλά στη συνέχεια επειδή είχε θέληση, προσπάθησε πολύ και τα κατάφερε να γίνει ένας καλός σκύλος-συνοδός τυφλών ατόμων.
Με αφορμή την ταινία συζητάμε με τα παιδιά. Εμείς είμαστε καλοί σε όλα; Τα παιδιά σκέφτηκαν και μας είπαν για τα πράγματα που μπορούν να κάνουν πολύ καλά και στα οποία έχουν ταλέντο. Υπάρχουν όμως και πράγματα στα οποία δεν τα καταφέρνουμε και τόσο καλά. Ποια είναι αυτά; Τα παιδιά είπαν που δεν τα καταφέρνουν και πολύ καλά. Και τι συμβαίνει με αυτά που δεν καταφέρνουμε και τόσο καλά; Είτε προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι, αν κάτι τέτοιο επιθυμούμε, είτε απλά συνειδητοποιούμε ότι σε κάποια πράγματα δεν έχουμε πολλές ικανότητες και ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ.
Τα παιδιά ζωγραφίζουν έπειτα από τη συζήτησή μας.
Επίσης, συζητήσαμε ότι ο Pip, πήγε σε μια σχολή για να εκπαιδευτεί, ώστε να γίνει συνοδός τυφλών ατόμων. Πώς μπορούν να κυκλοφορούν τα τυφλά άτομα στο δρόμο; Παρακολουθήσαμε σχετικό βίντεο με σκύλο-συνοδό τυφλού ατόμου.
Στη συνέχεια, προσπαθήσαμε να μπούμε κι εμείς στη θέση των τυφλών ατόμων. Όποιο παιδί ήθελε αναπαριστούσε ένα τυφλό άτομο και ένα άλλο παιδί το συνόδευε και το βοηθούσε με τον προσανατολισμό του.
Παρακολουθήσαμε την ταινία-ντοκιμαντέρ «Ένας σχολείο, δύο κόσμοι», όπου παρακολουθούμε την ένταξη της Ευαγγελίας, μιας κωφής μαθήτριας, στο σχολικό περιβάλλον. Οι δραστηριότητες που υλοποιήθηκαν για την προσέγγιση της ταινίας προέρχονται από το Φεστιβάλ του Κινηματογράφου Χανίων.
Δραστηριότητες που υλοποιήθηκαν ΠΡΙΝ την προβολή της ταινίας
Δείχνουμε στα παιδιά ένα κάδρο της πρωταγωνίστριας και τους ζητάμε να κάνουν υποθέσεις για αυτήν. Τα παιδιά υποθέτουν ότι την λένε Ευγενία, Ευαγγελία, Αλεξάνδρα, Παναγιώτα ή Αναστασία. Πιστεύουν ότι πάει Α’ ή Β’ Δημοτικού, ότι της αρέσει η ενόργανη, το μπαλέτο, το μπάσκετ ο χορός και το βόλεϊ. Πιστεύουν ότι μπορεί να μην έχει αδελφάκια ή να έχει και άλλα δύο.
Στη συνέχεια, προβάλλουμε το πρώτο πλάνο του ντοκιμαντέρ χωρίς ήχο και ζητάμε από τα παιδιά να μας πουν πώς αισθάνονται που δεν μπορούν να ακούσουν το διάλογο των ατόμων. Τα παιδιά λένε ότι δεν τους αρέσει που δεν ακούνε τι λένε οι άνθρωποι.
Δραστηριότητες που υλοποιήθηκαν ΜΕΤΑ την προβολή της ταινίας
Ζητάμε από τα παιδιά να μας πουν πώς ένιωσαν. Τα περισσότερα παιδιά είπαν ότι ένιωσαν χαρά, επειδή τα παιδιά ήταν χαρούμενα στην ταινία. Κάποια, λίγα, ένιωσαν λύπη επειδή το κορίτσι δεν μπορούσε να μιλήσει και δεν θα τους άρεσε και στα ίδια να μην μπορούν να μιλήσουν ενώ κάποια ένιωσαν αγάπη επειδή οι συμμαθητές της αγαπούσαν την Ευαγγελία.
Ρωτάμε τα παιδιά τι θέμα έχει η ταινία. Μας απαντούν ότι μας δείχνει ένα κοριτσάκι που δεν μπορεί να μιλήσει και οι συμμαθητές της την βοηθούν και της φέρονται πολύ φιλικά.
Παρακολουθούμε το απόσπασμα 10:30-10:38. Τι μπορεί να λένε τα κορίτσια; Τα παιδιά απαντούν: «Πάμε να παίξουμε», «Μπορούμε να παίξουμε κρυφτό ή κυνηγητό», «Πάμε δεξιά να τρέξουμε να σε πιάσουμε» και η Ευαγγελία απάντησε: «Ναι, πάμε».
Παίζουμε μιμητικό παιχνίδι. Τα παιδιά μέσα από τις κινήσεις του σώματός τους να αναπαραστήσουν πράγματα που κάνουν στην καθημερινότητά τους.
Τέλος, δημιουργούμε τα χέρια της αλληλεγγύης. Όπως οι συμμαθητές της Ευαγγελίας την βοηθούσαν με τα μαθήματα, έτσι κι εμείς ενθαρρυνόμαστε να βοηθάμε τον συμμαθητή μας όταν μας χρειάζεται. Κάθε παιδί φτιάχνει σε ένα χαρτί το αποτύπωμα των παλαμών τους. Στη μια παλάμη σε κάθε δάχτυλο γράφουμε από ποιον ζητάμε βοήθεια και στην άλλη παλάμη γράφουμε ποιους βοηθάμε εμείς στην τάξη μας. Την δεύτερη παλάμη την συμπληρώνουμε σιγά-σιγά μέσα στην καθημερινότητά μας και έτσι δίνουμε κίνητρο στα παιδιά να βοηθούν τους συμμαθητές τους.
Διαβάσαμε το παραμύθι της Έρης Παπαμιχαλοπούλου «Ο Περπατούλης στον πλανήτη των Ζουμ», όπου στον πλανήτη αυτό οι άνθρωποι δεν έχουν πόδια αλλά ρόδες και κυκλοφορούν πάνω σε ράγες και όχι σε δρόμους. Ώσπου μια μέρα γεννιέται ένα περίεργο πλάσμα, το οποίο έχει πόδια και όχι ρόδες. Καθώς μεγαλώνει δεν μπορεί να κυκλοφορήσει στον πλανήτη των Ζουμ καθώς οι ράγες δεν είναι κατάλληλες για τα ποδαράκια του. Προσπαθεί να φτιάξει ρόδες και να τις εφαρμόσει στα πόδια του για να μπορεί να βγει κι αυτός, όπως τα υπόλοιπα παιδιά, έξω και να πάει σχολείο αλλά δυστυχώς σε μια απότομη στροφή έχασε την ισορροπία του και έπεσε σε μια λίμνη. Τότε οι υπόλοιποι ζουμάνθρωποι κατάλαβαν ότι κάτι πρέπει να κάνουν για να γίνει ο πλανήτης τους πιο φιλόξενος για τον Περπατούλη. Έτσι, έφτιαξαν δρόμους δίπλα στις ράγες για να μπορεί και αυτός να κυκλοφορεί. Τα παιδιά ζωγράφισαν τον πλανήτη Ζουμ, όπως τον διαμόρφωσαν για να μπορούν όλοι να κυκλοφορούν.
Αφού διαβάσαμε το παραμύθι συζητήσαμε με τα παιδιά αν συμβαίνει κάτι ανάλογο και στον δικό μας πλανήτη, τον πλανήτη Γη. Τα παιδιά είπαν όχι αφού εμείς έχουμε πόδια και μπορούμε να περπατάμε στους δρόμους. Αναρωτηθήκαμε όμως αν κυκλοφορούν όλοι οι άνθρωποι μόνο με τα πόδια. Τα παιδιά σκέφτηκαν ότι κάποιοι περπατούν με μπαστούνι, με πι ή σε αναπηρικό καροτσάκι. Είναι εύκολο για αυτούς που κυκλοφορούν με αναπηρικό καροτσάκι να κυκλοφορήσουν στο δρόμο; Είδαμε σχετικά βίντεο και συζητήσαμε. https://youtu.be/AsCzaCRluis
Διαπιστώσαμε ότι σε πολλές περιπτώσεις οι άνθρωποι δυσκολεύονται να μετακινηθούν με αναπηρικό αμαξίδιο. Υπάρχουν μόνο σκάλες και όχι ράμπες ή ασανσέρ, τα πεζοδρόμια σε πολλές περιπτώσεις είναι πολύ στενά, με πολλά τραπέζια από καφετέριες ή ταβέρνες, τα αυτοκίνητα παρκάρουν στα σημεία που δεν πρέπει για να μπορεί να περάσει ένα αμαξίδιο. Όλα αυτά δυσχεραίνουν την μετακίνηση των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Η πολιτεία όμως πρέπει να φροντίσει για τα άτομα αυτά γιατί μπορεί να είναι διαφορετικά, πρέπει να έχουν όμως τις ίδιες ευκαιρίες με όλους μας.
Παρακολουθήσαμε τη μικρού μήκους animation ταινία με τίτλο: «Ian», όπου ένα μικρό αγοράκι βρίσκεται σε αναπηρικό αμαξίδιο εξαιτίας κινητικών προβλημάτων που έχει. Η ταινία μας δείχνει πως όταν «δώσουμε όλοι το χέρι μας» και αποδεχτούμε το διαφορετικό όλα είναι πιο γλυκά και όμορφα! Ρωτήσαμε τα παιδιά να μας πουν το συναίσθημά τους μετά την προβολή της ταινίας. Άλλα είπαν ότι νιώθουν λύπη γιατί το παιδάκι δεν μπορούσε να περπατήσει και άλλα αγάπη γιατί τελικά οι φίλοι του το αποδέχτηκαν και το έκαναν παρέα!!!
Παρατηρήσαμε έναν πίνακα ζωγραφικής της Angela Treat Lyon με τίτλο «Εσύ κι εγώ», ο οποίος μας θύμισε την ταινία που παρακολουθήσαμε όπου στο τέλος όλα τα παιδιά δίνουν το χέρι στο φίλο τους και τον εντάσσουν στην παρέα τους. Έγιναν και τα παιδιά ζωγράφοι και έδωσαν χρώμα σε δύο χέρια που το ένα κρατάει το άλλο.
Διαβάζουμε το παραμύθι «Ο μαύρος κότσυφας και ο άσπρος γλάρος» της Κίτυ Κρόουθερ και το συζητάμε. Πώς ένιωσαν τα παιδιά στην αρχή και πώς στο τέλος του παραμυθιού; Τα περισσότερα παιδιά ένιωσαν λύπη με την απόρριψη του κότσυφα από τους γλάρους αλλά τελικά το τέλος τους άφησε θετικά συναισθήματα, αφού ο κότσυφας έγινε συμπαθής σε όλους όταν τελικά τον γνώρισαν. Συζητήσαμε κι εμείς για παιδιά από άλλες χώρες και είδαμε σχετικό εποπτικό υλικό. Πώς θα υποδεχόμασταν ένα παιδί από άλλη χώρα στην τάξη μας; Όλα τα παιδιά απάντησαν πως θα έπρεπε να το καλοδεχτούμε και να του μάθουμε διάφορα πράγματα αλλά και να μας μάθει κι εκείνο.
Συζητήσαμε τι δραστηριότητες έκαναν μαζί ο μαύρος κότσυφας και ο άσπρος γλάρος και σκεφτήκαμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε κι εμείς με έναν καινούριο φίλο μας από άλλη χώρα. Θα μπορούσαμε να πάμε βόλτα στη θάλασσα, να φάμε μαζί παγωτό, να παίξουμε μπάσκετ. Τα παιδιά ζωγραφίζουν.
Στη συνέχεια παίζουμε παιχνίδια που παίζουν τα παιδιά σε άλλες χώρες.
Παίξαμε το «Ξύπνα σκυλάκι» από την Αυστραλία. Ένα παιδί κάνει το σκυλάκι που κοιμάται. Δίπλα του έχουμε αφήσει ένα κόκαλο-τουβλάκι. Ένα παιδί αθόρυβα έρχεται και παίρνει το κόκαλο και κάθεται πάλι στη θέση του. Τότε, τα παιδιά φωνάζουν: «Ξύπνα σκυλάκι! Σου πήρανε το κόκαλο!» Το παιδί-σκυλάκι ξυπνάει και ψάχνει να βρει ποιος του πήρε το κόκαλο.
Παίξαμε «Η αλεπού στο κοτέτσι» από την Ρουμανία. Οι κότες και ένας κόκορας βρίσκονται σε έναν χώρο που έχουμε οριοθετήσει στο προαύλιο και είναι το κοτέτσι. Έξω τριγυρνάει μια αλεπού. Όταν τα παιδιά-κότες ακούσουν την αλεπού να λέει «Πείνασα! Ήρθε η ώρα να φάω» τότε τρέχουν και κάνουν μια σειρά πίσω από τον κόκορα. Όποιος δεν προλάβει να μπεις τη σειρά και τον πιάσει η αλεπού βγαίνει από το παιχνίδι.
Η κυρία Δήμητρα διάβασε στα παιδιά με διαδραστικό τρόπο το παραμύθι «Το Κάτι άλλο» της Κάθριν Κέιβ. Στο παραμύθι αυτό το Κάτι Άλλο προσπαθεί με κάθε τρόπο να μοιάσει με τους άλλους. Αλλά, ό,τι κι αν κάνει, το μόνο που καταφέρνει είναι να δείξει πόσο διαφέρει από αυτούς.
Τότε κάποιος του χτυπάει την πόρτα; Ποιος άραγε να είναι αυτός; Τα παιδιά μαντεύουν… «Ένα κοριτσάκι», «Ένα άλλο παιδάκι», «Ένας φίλος του», «Μια τούρτα ή ένα κέικ»!!! …και ζωγραφίζουν αυτό που φαντάζονται.
Στη συνέχεια συνεχίζουμε το παραμύθι και βλέπουμε πως το Κάτι Άλλο το επισκέφθηκε το Κατιτί και του ζητάει να γίνουν φίλοι. Αλλά το Κάτι Άλλο είναι είναι διστακτικό στην αρχή απέναντι στο Κατιτί γιατί… είναι διαφορετικό!!!! Ακολουθεί συζήτηση με τα παιδιά.
Το Νηπιαγωγείο μας συμμετέχει στη συλλογική δράση αγάπης και των 5 Νηπιαγωγείων Λουτρακίου! Οι εκπαιδευτικοί των 5 Νηπιαγωγείων Λουτρακίου αποφάσισαν να φτιάξουν λαμπάδες και να τις δωρίσουν στο ΦΑΣΜΑ, το Σωματείο Γονέων Κηδεμόνων Φίλων Παιδιών και Ατόμων με Αυτισμό Κορινθίας για το πασχαλινό τους bazaar!!!!
Αυτήν την εβδομάδα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου που είναι στις 2 Απριλίου, αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε στον κόσμο των βιβλίων και των παραμυθιών.
Αφόρμηση για να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας ήταν η μικρού μήκους animation ταινία με τίτλο: «Τα φανταστικά ιπτάμενα βιβλία του κ. Μόρις Λέσμορ». (οι δραστηριότητες που υλοποιήθηκαν για την ταινία είναι από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων)
Αρχικά, βάλαμε στα παιδιά να ακούσουν τον ήχο από το 1:10’’ – 2:30’’ χωρίς να βλέπουν την εικόνα και τους ζητήσαμε να μαντέψουν τι πιστεύουν ότι θα παρακολουθήσουμε στην ταινία αυτή. Τα παιδιά απάντησαν: «Πόλεμος με όπλα», «Σεισμός που χαλάει σπίτια», «Ζούγκλα με άγρια ζώα που παλεύουν και δέντρα που πέφτουν», «Λιοντάρι που τρώει ανθρώπους και χαλάει σπίτια».
Τους λέμε ότι θα παρακολουθήσουμε μια ταινία που έχει τίτλο «Τα φανταστικά ιπτάμενα βιβλία του κ. Μόρις Λέσμορ». Τι φαντάζονται ότι θα δούμε στην ταινία; Τα παιδιά απαντούν «Βιβλία που πετάνε και βρήκαν κάποιον για φίλο», «Άνθρωποι που τους μεταμόρφωσαν σε βιβλία που μιλάνε και πήγαν στη βιβλιοθήκη», «Μαγικά βιβλία που θα πάνε στη βιβλιοθήκη μαζί».
Στη συνέχεια παρακολουθούμε την ταινία.
Ρωτάμε τα παιδιά τι τους τράβηξε την προσοχή. Τα παιδιά απαντούν: «Ο ανεμοστρόβιλος», «Τα βιβλία που χόρευαν και πέταγαν», «Η νεράιδα με τα βιβλία», «Το κοριτσάκι που εμφανίστηκε στο τέλος της ταινίας». Τα παιδιά ζωγραφίζουν ό,τι τους έκανε περισσότερο εντύπωση καθώς ακούν την μουσική της ταινίας.
Παρουσιάζουμε στα παιδιά 8 κάδρα από την ταινία.Τους ζητάμε να βάλουμε με όποια σειρά θέλουμε τις εικόνες αυτές και στη συνέχεια τους λέμε ότι μπορούμε να γράψουμε ένα δικό μας παραμύθι με τις εικόνες αυτές. Τα παιδιά πράγματι δημιούργησαν τη δική τους καινούρια ιστορία και την φτιάξαμε σε ένα book creator. Το αποτέλεσμα βρίσκεται στο παρακάτω λινκ:
Παίζουμε ένα παιχνίδι σωματικής έκφρασης. Τα παιδιά γίνονται μαγικά βιβλία. Την ώρα που παίζει η μουσική της ταινίας τα παιδιά-βιβλία χορεύουν σε κύκλο χέρι-χέρι. Όταν ακούγεται ο ήχος από τον ανεμοστρόβιλο τα παιδιά γίνονται βιβλία που τα παίρνει ο ανεμοστρόβιλος και στροβιλίζονται με ορμή.
Συζητάμε τι μπορούμε να κάνουμε με ένα βιβλίο. Μας κάνει να νιώθουμε χαρά και αγάπη, μας ταξιδεύει σε άλλα μέρη, μας χαλαρώνει, είναι μερικές από τις απαντήσεις που δίνουν τα παιδιά.
Βλέπουμε την εικόνα και συζητάμε ποια είναι τα μέρη ενός αναγνώστη.
Συζητάμε για τα διάφορα είδη βιβλίων που υπάρχουν (παραμύθια, εγκυκλοπαίδειες, περιοδικά κλπ) και για τα μέρη ενός βιβλίου – εξώφυλλο, οπισθόφυλλο, ράχη.
Πώς πρέπει να μεταχειριζόμαστε τα βιβλία; Υπάρχουν κανόνες; Συζητάμε με τα παιδιά και φτιάχνουμε μια ομαδική εργασία με τους σωστούς κανόνες μεταχείρισης βιβλίων.
Τα παιδιά έχουν εργασία για το σπίτι. Τους ζητάμε να επιλέξουν το αγαπημένο τους βιβλίο ή παραμύθι από αυτά που έχουν στο σπίτι και να μας το παρουσιάσουν στο σχολείο. Διαβάζουμε κι εμείς στην τάξη κάποια από τα παραμύθια που φέρνουν τα παιδιά στο σχολείο.
Φτιάχνουμε σελιδοδείκτες για τα βιβλία μας.
Τα παιδιά έγιναν μικροί συγγραφείς. Αρχικά, χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες των 5 και στη μία ομάδα των 6 παιδιών. Σε όλες τις ομάδες δόθηκαν καρτέλες με διάφορες απεικονίσεις.
Σε κάθε ομάδα τα παιδιά επέλεγαν από μια εικόνα το κάθε παιδί και με τις επιλεγμένες εικόνες καλούνταν να σκεφτούν μια ιστορία (την οποία κατέγραφε η εκπαιδευτικός) ξεκινώντας με το «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν…»
Έτσι, δημιουργήθηκαν τρεις μικρές ιστορίες που τις διαβάσαμε στην ολομέλεια. Την επόμενη ημέρα τα παιδιά εικονογράφησαν τις ιστορίες τους και τις φτιάξαμε σε μικρά βιβλιαράκια.
Βιβλίο ομάδας 1
Βιβλίο ομάδας 2
Βιβλίο ομάδας 3
Τα παιδιά μπορούν να δανείζονται τα μικρά μας βιβλιαράκια για να τα δείξουν στους γονείς τους και να τα επιστρέφουν την επόμενη ημέρα για να τα δανειστούν και οι άλλοι συμμαθητές τους!!
Τέλος, παρακολουθήσαμε την ιστορία: «Το βιβλίο που δεν διάβαζε κανείς»
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.ΕντάξειΔιαβάστε περισσότεραΜη αποδοχή
