“Τα σκουπίδια κάτω δεν πετώ, διατηρώ το περιβάλλον καθαρό”

Στα πλαίσια της θεματικής μας για την Ανακύκλωση, πραγματοποιήσαμε επίσκεψη στο γειτονικό μας πάρκο, όπου τα παιδιά πάνε καθημερινά και παίζουν μετά το σχολείο. Τα παιδιά μας είπαν ότι συναντούν συχνά σκουπίδια στο πάρκο αυτό και σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαμε να πάμε όλοι μαζί να μαζέψουμε τα σκουπίδια και να αφήσουμε μηνύματα, ώστε να ευαισθητοποιήσουμε τους επισκέπτες του πάρκου για να μην πετούν σκουπίδια. Έτσι, τα παιδιά προετοίμασαν τα μηνύματα πριν την επίσκεψη στο πάρκο.

Την επόμενη μέρα επισκεφθήκαμε το πάρκο για να το καθαρίσουμε. Φορέσαμε τα γάντια μας και ξεκινήσαμε…

Δυστυχώς μαζέψαμε αρκετά σκουπίδια, τα οποία δεν είναι κατάλληλα για ανακύκλωση στις συνθήκες που τα βρήκαμε.

Και φυσικά δεν ξεχάσαμε να κρεμάσουμε σε διάφορα σημεία του πάρκου τα μηνύματα των παιδιών.

Ευχόμαστε να βάλαμε ένα μικρό λιθαράκι, ώστε τα παιδιά να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες που θα σέβονται το περιβάλλον και αυτό θα το μεταδώσουν και σε άλλους!!!

Στα πλαίσια της θεματικής μας για την ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ, αλλά και του Σχεδίου Δράσης με θέμα τη Φιλαναγνωσία που υλοποιούμε στο νηπιαγωγείο μας τη φετινή σχολική χρονιά, μαζευτήκαμε όλοι μαζί, μαθητές και εκπαιδευτικοί, και των δύο τμημάτων να διαβάσουμε το παραμύθι της Χριστίνας Κασιντή «Οι περιπέτειες μιας σακούλας».

Πριν την ανάγνωση του παραμυθιού παρουσιάσαμε στα παιδιά μια σακούλα. Πώς μπορεί να την λένε; Από που μπορεί να μας έρχεται; Πώς αισθάνεται η σακούλα μας και γιατί άραγε; Τα παιδιά έδωσαν διάφορες απαντήσεις. Μπορεί να την λένε Παναγιώτα και να ήρθε με τον αέρα από κάπου, να ήταν πεταμένη στο δρόμο κλπ.

Στη συνέχεια, διαβάσαμε το παραμύθι. Η Σούλα δεν είναι μια πλαστική σακούλα σαν όλες τις άλλες…. σκέφτεται, μιλάει και κυρίως αισθάνεται! Νιώθει τυχερή γιατί δεν φορτώνεται ένα ολόκληρο καρπούζι σαν τη φίλη της τη Φιλιώ, αλλά και άτυχη, αφού παρασύρεται στη θάλασσα και τρέμει μήπως φτάσει μέχρι την Αμερική ή διαλυθεί μέσα στο νερό. Η Σούλα ζει απίστευτες περιπέτειες ενώ περιπλανιέται σε στεριά και θάλασσα. Συναντά φίλους της ναυαγούς, τη λεμονόκουπα και το μπουκαλάκι, αλλά και ζώα, ψάρια και πουλιά που προσπαθούν μάταια να την αποφύγουν. Γιατί άραγε βρέθηκε να τριγυρίζει στο λάθος μέρος; Μήπως η Σούλα ανήκει κάπου αλλού; Ανήκει στον κάδο της ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ !!!

Ποιον άλλο τίτλο θα μπορούσαμε να δώσουμε στο παραμύθι; Τα παιδιά σκέφτηκαν: «Η σακούλα που ταξίδευε», «Η σακούλα της αγάπης», «Η σακούλα που κατέληξε στην ανακύκλωση».

Στη συνέχεια, παίξαμε παιχνίδια σωματικής έκφρασης. Αρχικά, τα παιδιά έγιναν τα ίδια σακούλες που τα παρέσυρε ο αέρας. Με τη συνοδεία της μουσικής τα παιδιά τριγυρνούσαν σαν σακούλες που τις παρέσυρε ο αέρας και τις ταξίδευε. Όταν σταματούσε η μουσική, ο αέρας έπαυε και οι σακούλες έπεφταν στο πάτωμα. Τι είχαν δει στο ταξίδι τους; Τον ήλιο, τα σύννεφα, το φεγγάρι, την Αμερική, τη θάλασσα και πολλά άλλα.

Στο επόμενο παιχνίδι τα παιδιά μεταμορφώθηκαν σε ψαράκια που κολυμπούσαν στην καθαρή θάλασσα. Με τον ήχο του ταμπουρίνου όμως ένας κίνδυνος τα απειλούσε: μια πλαστική σακούλα που κάποιος την πέταξε στη θάλασσα. Τα ψαράκια έπρεπε γρήγορα να την βγάλουν από τη θάλασσα.

Που πήγε όμως η σακούλα μας όταν την έπιασε ένα μικρό χεράκι; Στον κάδο ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ!!! Ποιους άλλους συνάντησε εκεί; Και τι μπορεί να είπαν; Τα παιδιά ζωγράφισαν τον κάδο ανακύκλωσης, στον οποίο έβαλαν την σακούλα μας και κόλλησαν κι άλλα αντικείμενα που μπαίνουν στον μπλε κάδο. Σκέφτηκαν τι μπορεί να συζήτησαν εκεί. «Πάμε βόλτα σ’ ένα πάρκο», «Πάμε στο εργοστάσιο της ανακύκλωσης να βρούμε κι άλλους φίλους», «Τι κρίμα που είμαστε στον κάδο. Μακάρι να ήμασταν στην παιδική χαρά», ήταν κάποιες από τις απαντήσεις των παιδιών.

Την Τρίτη 6 Μαΐου 2025 πραγματοποιήσαμε επίσκεψη στο 1^ο Δημοτικό Σχολείο Λουτρακίου «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος», έπειτα από πρόσκληση της υποδιευθύντριας κας Γιούλας Μίχα. Η κυρία Μίχα μας κάλεσε ώστε τα νηπιάκια μας να γνωρίσουν το σχολείο, στο οποίο θα φοιτήσουν την επόμενη σχολική χρονιά, αλλά και για να συμμετέχουν όλα τα παιδιά σε μια δράση φιλαναγνωσίας που η ίδια οργάνωσε.

Όταν φτάσαμε στο 1^ο Δημοτικό μας υποδέχτηκαν η κυρία Μίχα και ο διευθυντής, ο κύριος Συγριμής Δημήτρης.

Στη συνέχεια, περάσαμε μέσα στο σχολείο, στο χώρο που έχουν οργανώσει τη σχολική τους βιβλιοθήκη. Αρχικά, η κυρία Μίχα καλωσόρισε τα παιδιά και έπαιξαν ένα παιχνίδι γνωριμίας. Κάθε παιδί έλεγε το όνομά του και επέλεγε μέσα από ένα κουτάκι ένα χαρτάκι, όπου υπήρχε μια μικρή δοκιμασία ή ερώτηση. Άλλος έπρεπε να πει το αγαπημένο του φαγητό και τι του αρέσει να κάνει στον ελεύθερο χρόνο του, άλλος να μιμηθεί το αγαπημένο του ζωάκι ή να κάνει μια αστεία γκριμάτσα κλπ.

Στη συνέχεια, η κυρία Μίχα είπε στα παιδιά ότι θα διαβάσουν ένα παραμύθι αλλά πριν θα παίξουν. Έτσι, υλοποίησαν δραστηριότητες πριν την ανάγνωση του παραμυθιού.

Αρχικά, τα παιδιά έπαιξαν ένα μουσικο-κινητικό παιχνίδι. Η κυρία Μίχα είχε σκορπίσει στο πάτωμα φεγγάρια και τα παιδιά έπρεπε να περπατούν ανάμεσα από αυτά υπό τον ήχο μουσικής κοιτώντας τα με ένα τηλεσκόπιο που «κρατούσαν» στα χέρια τους. Στο σταμάτημα της μουσικής πήραν από ένα φεγγάρι στα χέρια τους και περπατούσαν με αυτό και πάλι με τον ήχο μουσικής.

Έπειτα, σε μικρές ομάδες τα παιδιά πιασμένα σε κύκλο δημιούργησαν στρογγυλά φεγγάρια. Ένα παιδί είχε στα χέρια του ένα μεγάλο πανί και άλλες φορές έκρυβε μέρος του φεγγαριού δημιουργώντας έτσι μισοφέγγαρα, άλλες φορές σκέπαζε όλο το φεγγάρι και άλλες το άφηνε τελείως ελεύθερο δημιουργώντας την πανσέληνο.

Πώς ονομάζεται αυτό που σκεπάζει το φεγγάρι; Φεγγαροσκεπαστής!! Τα παιδιά απόλαυσαν την ιστορία του «Φεγγαροσκεπαστή» του Puybaret Eric, όπου  ο μικρός Τιμολέων είναι ο καινούριος φεγγαροσκεπαστής. Μόλις πήρε το πτυχίο του από τη Μεγάλη του Κόσμου Σχολή και είναι πανέτοιμος να πιάσει δουλειά στο φεγγάρι. Απόψε κιόλας. Μόνο που μια αναποδιά θα τα χαλάσει όλα. Ο Τιμολέων πρέπει ως το χάραμα να φτάσει στο φεγγάρι. Θα τα καταφέρει; Ένα ποιητικό παραμύθι για τη δύναμη της φιλίας και της αλληλεγγύης. 

Μετά την αφήγηση του παραμυθιού από την κυρία Μίχα, τα παιδιά δημιούργησαν μια ανθρώπινη σκάλα όλα μαζί, τη σκάλα της αλληλεγγύης και της φιλίας.

Επίσης, τα παιδιά έφτιαξαν τις φάσεις της σελήνης με μπισκότα, τα οποία φυσικά στη συνέχεια έφαγαν.

Στη συνέχεια, ένα παιδί πήρε το ρόλο του Φεγγαροσκεπαστή και τα παιδιά του έκαναν ερωτήσεις για να μάθουν γι’ αυτόν. “Πώς τα περνάει στο φεγγάρι;” “Τι άλλο βλέπει από εκεί ψηλά;” “Έχει φίλους;” ήταν κάποιες από τις ερωτήσεις που του έκαναν τα παιδιά.

Τέλος, έπαιξαν ένα ακόμη παιχνίδι, όπου τα μισά παιδιά κρατούσαν ένα πολύχρωμο πανί και τα υπόλοιπα περνούσαν από κάτω.

Και ήρθε η ώρα της αναχώρησης για το σχολείο μας. Η κυρία Μίχα αποχαιρέτησε τα παιδιά με μια καραμελίτσα…

…και μας έδωσε έναν φάκελο για να τον ανοίξουμε στο σχολείο και να υλοποιήσουμε κάποιες δραστηριότητες στην τάξη μας.

Αποχαιρετήσαμε το 1^ο Δημοτικό, όπου τα παιδιά πέρασαν πολύ όμορφα!!!

Την επόμενη ημέρα στην τάξη μας ανοίξαμε τον φάκελο που μας είχαν δωρίσει από το 1^ο Δημοτικό και βρήκαμε μέσα ένα επιτραπέζιο παιχνίδι με τον Φεγγαροσκεπαστή και ένα βιβλιαράκι με την ιστορία, όπου έπρεπε να το εικονογραφήσουν τα παιδιά.

Αρχικά, παίξαμε το επιτραπέζιο παιχνίδι, το οποίο χάρηκαν πολύ τα παιδιά.

Στη συνέχεια, εικονογραφήσαμε το παραμύθι…

… και δημιουργήσαμε ένα ηλεκτρονικό βιβλίο που μπορείτε να το δείτε στον σύνδεσμο https://read.bookcreator.com/ga3tCGOaU0hiDqnAQs4GsPpIlJl1/hxnmOVEQTXSRs5L-cEQLew/z57nHXpFT2KFQ6lix7ipGg

Ήταν μια όμορφη εμπειρία για τα παιδιά και ευχαριστούμε πολύ την κυρία Γιούλα Μίχα για την πρόσκλησή της!!!