Η καινούρια σχολική χρονιά ξεκίνησε και οι πρώτες ημέρες στο νηπιαγωγείο είναι ημέρες προσαρμογής, χαράς για το καινούριο περιβάλλον και γνωριμίας με καινούριους φίλους. Έτσι, λοιπόν κι εμείς παίξαμε διάφορα παιχνίδια γνωριμίας.

• Ο φίλος μας ο λαγουδίνος κατασκόπευσε την τάξη μας κι έμαθε τα ονόματα των παιδιών. Τα έγραψε σε ένα μικρό χαρτάκι και η εκπαιδευτικός τα βρήκε την άλλη μέρα το πρωί. Έτσι, βγάζαμε ένα-ένα όνομα από την πλάτη του λαγουδίνου, λέγαμε το όνομα του παιδιού και του κάναμε κάποιες ερωτήσεις. Πχ. «Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα;» «Ποιο είναι το αγαπημένο σου φρούτο;» κλπ.

• Παίξαμε ένα παιχνίδι γνωριμίας, όπου η εκπαιδευτικός είναι η οδηγός του τρένου που θα ταξιδέψει τα παιδιά σε μέρη μαγικά. Περνάει λέγοντας το ποιηματάκι «Τσαφ, τσουφ, τσαφ τσουφ, το τρένο περνά, τσαφ τσουφ τσαφ τσουφ και μας ταξιδεύει σε μέρη μαγικά. Τσαφ, τσουφ, τσαφ τσουφ χάρισέ μας το όνομά σου και ανέβα στο τρενάκι να ταξιδέψουμε σε μέρη μαγικά!» και τα παιδιά ανεβαίνουν στο τρένο. Αφού ανέβουν όλοι, τότε κάνουμε στάσεις σε διάφορες χώρες που ζουν παράξενα πλάσματα. Σε μια χώρα τα πλάσματα που ζουν εκεί περπατούν πάντα σκυφτοί, σε άλλη σέρνονται σαν φίδια, κλπ.

Παίξαμε διάφορα παιχνίδια.

• Βάλαμε μια γραμμή στο πάτωμα και κάναμε διάφορα περπατήματα. Ισορροπήσαμε πάνω στη γραμμή, περπατήσαμε σαν γίγαντες, σαν μικρά μυρμηγκάκια, κάναμε πηδηματάκια κλπ.

• Περπατήσαμε πάνω σε ζικ-ζακ, καμπύλες γραμμές στην αρχή ο καθένας μόνος του και στη συνέχεια σε ζευγαράκια!

• Πάγωμα-ξεπάγωμα. Ταξιδέψαμε στον Βόρειο Πόλο και τα παιδιά έγιναν ζωάκια που ζουν εκεί. Την ώρα που έπαιζε η μουσική τα παιδιά περπατούσαν ελεύθερα στο χώρο. Όταν σταματούσε η μουσική έπρεπε να πατήσουν σε ένα κομμάτι πάγου και να μείνουν παγωμένα-ακίνητα. Με την μουσική ξεπάγωναν και τριγυρνούσαν και πάλι.

• Παίξαμε διάφορα παιχνίδια σε ζευγαράκια. Δώσαμε από μισή καρδιά στο κάθε παιδί και έπρεπε να βρουν το ταίρι τους για να σχηματιστεί ολόκληρη  η καρδιά. Στη συνέχεια, παίξαμε διάφορα παιχνίδια με μουσική, όπου τα παιδιά έπρεπε να περπατούν με ενωμένα χέρια, κεφαλάκια, πλατούλες κλπ.

Και αφού γνωριστήκαμε και εξοικειωθήκαμε με το χώρο, ήρθε η ώρα να συμφωνήσουμε στους κανόνες που πρέπει να ακολουθούμε για να είμαστε όλοι χαρούμενοι όταν ερχόμαστε στο σχολείο. Παρατηρούμε διάφορες εικόνες και τις ταξινομούμε ανάλογα με το αν αυτό που απεικονίζουν μας κάνει χαρούμενους ή λυπημένους. Αποφασίζουμε ότι θέλουμε να είμαστε χαρούμενοι στο σχολείο και έτσι οφείλουμε να ακολουθούμε τους αντίστοιχους κανόνες.

Διαβάζουμε διάφορα παραμύθια και συζητάμε τις συμπεριφορές που περιγράφονται μέσα σε αυτά και αναφερόμαστε για μια ακόμη φορά στους κανόνες της τάξης μας.

• «Εγώ είμαι η αρχηγός», της Ρένας Ρώσση-Ζαϊρη.
• «Μ’ αυτήν την μπάλα παίζουμε όλοι», της Brigitte Weninger
• «Συγγνώμη», της Λάντα Νόρμπερτ.

Διαβάσαμε το παραμύθι της Ελίζαμπεθ Βέρντικ «Οι λέξεις δεν είναι για να πληγώνουμε» και συζητήσαμε ότι κάποιες φράσεις μας κάνουν να νιώθουμε όμορφα (όπως «Σε αγαπώ», «Σε έχω φίλο/φίλη») και κάποιες μας κάνουν να νιώθουμε στενοχωρημένοι (όπως «Δεν σε έχω φίλο/φίλη», «Φύγε από ‘δω»). Αποφασίσαμε ότι εμείς θέλουμε να χρησιμοποιούμε ωραίες λέξεις στην τάξη μας, που κάνουν τους υπόλοιπους να νιώθουν όμορφα και κάποιες από αυτές τις γράψαμε πάνω σε γλυκά γλυφιτζουράκια!!

Φτιάξαμε μια μικρή κατασκευή με τις 5 συμβουλές που χρειάζεται να ακολουθούμε για να περνάμε όμορφα στο σχολείο.

1. Μοιράζομαι τα παιχνίδια με τους συμμαθητές μου.
2. Όταν έχω διαφωνία, συζητώ για να βρω τη λύση.
3. Βοηθώ όποιον το έχει ανάγκη.
4. Είμαι ευγενικός/ευγενική με τους φίλους μου.
5. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!! Είμαστε όλοι μια παρέα!!!

Φτιάξαμε το δέντρο της ΦΙΛΙΑΣ της τάξης μας.

Τέλος, γνωρίσαμε τον Ντεσιμπέλ, ένα αγοράκι που πάει στο νηπιαγωγείο. Όμως έχει ένα μεγάλο πρόβλημα: δεν μπορεί να ελέγξει την ένταση της φωνής του με αποτέλεσμα να φωνάζει συνέχεια! Ένα μικρό μαγικό μεταλλόφωνο όμως τον βοήθησε να βρει τη λύση.

Αποφασίσαμε κι εμείς να βρούμε χρώματα που θα ταιριάζουν με την ένταση της φωνής που χρειάζεται να χρησιμοποιούμε ανάλογα με την περίσταση. Έτσι, όταν π.χ. κάνουμε μια εργασία στα τραπεζάκια μπορούμε να μιλάμε ψιθυριστά αν χρειάζεται να ζητήσουμε κάτι από έναν συμμαθητή μας ή αν πρέπει να τον βοηθήσουμε. Στην παρεούλα, μιλάμε κανονικά όταν συζητάμε διάφορα θέματα με την δασκάλα μας, ενώ στο διάλειμμα μπορούμε να φωνάζουμε δυνατά αν χρειάζεται.

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΑΡΧΗ!!!