Στα πλαίσια της θεματικής μας για την ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ, αλλά και του Σχεδίου Δράσης με θέμα τη Φιλαναγνωσία που υλοποιούμε στο νηπιαγωγείο μας τη φετινή σχολική χρονιά, μαζευτήκαμε όλοι μαζί, μαθητές και εκπαιδευτικοί, και των δύο τμημάτων να διαβάσουμε το παραμύθι της Χριστίνας Κασιντή «Οι περιπέτειες μιας σακούλας».
Πριν την ανάγνωση του παραμυθιού παρουσιάσαμε στα παιδιά μια σακούλα. Πώς μπορεί να την λένε; Από που μπορεί να μας έρχεται; Πώς αισθάνεται η σακούλα μας και γιατί άραγε; Τα παιδιά έδωσαν διάφορες απαντήσεις. Μπορεί να την λένε Παναγιώτα και να ήρθε με τον αέρα από κάπου, να ήταν πεταμένη στο δρόμο κλπ.
Στη συνέχεια, διαβάσαμε το παραμύθι. Η Σούλα δεν είναι μια πλαστική σακούλα σαν όλες τις άλλες…. σκέφτεται, μιλάει και κυρίως αισθάνεται! Νιώθει τυχερή γιατί δεν φορτώνεται ένα ολόκληρο καρπούζι σαν τη φίλη της τη Φιλιώ, αλλά και άτυχη, αφού παρασύρεται στη θάλασσα και τρέμει μήπως φτάσει μέχρι την Αμερική ή διαλυθεί μέσα στο νερό. Η Σούλα ζει απίστευτες περιπέτειες ενώ περιπλανιέται σε στεριά και θάλασσα. Συναντά φίλους της ναυαγούς, τη λεμονόκουπα και το μπουκαλάκι, αλλά και ζώα, ψάρια και πουλιά που προσπαθούν μάταια να την αποφύγουν. Γιατί άραγε βρέθηκε να τριγυρίζει στο λάθος μέρος; Μήπως η Σούλα ανήκει κάπου αλλού; Ανήκει στον κάδο της ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ !!!
Ποιον άλλο τίτλο θα μπορούσαμε να δώσουμε στο παραμύθι; Τα παιδιά σκέφτηκαν: «Η σακούλα που ταξίδευε», «Η σακούλα της αγάπης», «Η σακούλα που κατέληξε στην ανακύκλωση».
Στη συνέχεια, παίξαμε παιχνίδια σωματικής έκφρασης. Αρχικά, τα παιδιά έγιναν τα ίδια σακούλες που τα παρέσυρε ο αέρας. Με τη συνοδεία της μουσικής τα παιδιά τριγυρνούσαν σαν σακούλες που τις παρέσυρε ο αέρας και τις ταξίδευε. Όταν σταματούσε η μουσική, ο αέρας έπαυε και οι σακούλες έπεφταν στο πάτωμα. Τι είχαν δει στο ταξίδι τους; Τον ήλιο, τα σύννεφα, το φεγγάρι, την Αμερική, τη θάλασσα και πολλά άλλα.
Στο επόμενο παιχνίδι τα παιδιά μεταμορφώθηκαν σε ψαράκια που κολυμπούσαν στην καθαρή θάλασσα. Με τον ήχο του ταμπουρίνου όμως ένας κίνδυνος τα απειλούσε: μια πλαστική σακούλα που κάποιος την πέταξε στη θάλασσα. Τα ψαράκια έπρεπε γρήγορα να την βγάλουν από τη θάλασσα.
Που πήγε όμως η σακούλα μας όταν την έπιασε ένα μικρό χεράκι; Στον κάδο ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ!!! Ποιους άλλους συνάντησε εκεί; Και τι μπορεί να είπαν; Τα παιδιά ζωγράφισαν τον κάδο ανακύκλωσης, στον οποίο έβαλαν την σακούλα μας και κόλλησαν κι άλλα αντικείμενα που μπαίνουν στον μπλε κάδο. Σκέφτηκαν τι μπορεί να συζήτησαν εκεί. «Πάμε βόλτα σ’ ένα πάρκο», «Πάμε στο εργοστάσιο της ανακύκλωσης να βρούμε κι άλλους φίλους», «Τι κρίμα που είμαστε στον κάδο. Μακάρι να ήμασταν στην παιδική χαρά», ήταν κάποιες από τις απαντήσεις των παιδιών.
