Νηπιαγωγείο Κανδήλας Αρκαδίας

Στην όμορφη Κανδύλα Αρκαδίας, ένα ξεχωριστό μουσείο άνοιξε τις πόρτες του για να κρατήσει ζωντανή την ιστορία και την παράδοση του χωριού!

Στις 16 Αυγούστου 2017, ιδρύθηκε το Λαογραφικό Μουσείο «Ζωοδόχος Πηγή», σε έναν χώρο που παραχωρήθηκε με αγάπη από την Ιερά Μητρόπολη. Ήταν μια ιδέα που ωρίμαζε για χρόνια και χάρη στην προσπάθεια και την υποστήριξη των κατοίκων της Κανδύλας έγινε πραγματικότητα.

Το μουσείο φιλοξενεί πολύτιμα αντικείμενα από την καθημερινή ζωή των παλαιότερων γενεών. Με προσοχή και φροντίδα, συγκεντρώθηκαν:

• Παραδοσιακές στολές

• Κεντήματα και υφαντά

• Αργαλειός και εργαλεία υφαντικής

• Οικιακές συσκευές και σκεύη μιας άλλης εποχής

• Εργαλεία παλιών επαγγελμάτων, όπως του τσαγκάρη, του γεωργού και της υφάντρας

Κάθε αντικείμενο έχει τη δική του ιστορία και μας βοηθά να γνωρίσουμε καλύτερα τη ζωή των προγόνων μας. Είναι σαν ένα παράθυρο στο παρελθόν που μας συνδέει με τις ρίζες μας.

Γιατί είναι σημαντικό για τα παιδιά;

Στο Νηπιαγωγείο Κανδύλας, πιστεύουμε πως είναι πολύτιμο τα παιδιά να γνωρίζουν την παράδοση και την ιστορία του τόπου τους. Τα νήπια μπόρεσαν

• Να δουν από κοντά αντικείμενα που δεν υπάρχουν πια στην καθημερινή μας ζωή,

• Να μάθουν πώς ζούσαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους,

• Να καλλιεργήσουν σεβασμό για τον πολιτισμό και τις ρίζες τους.

Κατά την επίσκεψή μας στο Λαογραφικό Μουσείο «Ζωοδόχος Πηγή» στην Κανδύλα, τα νήπια είχαν την ευκαιρία να ζήσουν μια μοναδική εμπειρία: να δουν από κοντά — και να δοκιμάσουν — πώς λειτουργεί ο αργαλειός, το παραδοσιακό εργαλείο που χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες του χωριού μας για να υφαίνουν υφάσματα.

Ο αργαλειός είναι ένα παραδοσιακό ξύλινο εργαλείο που βοηθά τους ανθρώπους να φτιάχνουν υφάσματα, χρησιμοποιώντας νήματα. Παλιά, κάθε σπίτι είχε τον δικό του αργαλειό και οι γυναίκες ύφαιναν σεντόνια, πετσέτες, τραπεζομάντιλα, ακόμα και ρούχα!

Πώς λειτουργεί;

🔹 Πρώτα, περνιέται ένα σύνολο από νήματα στη σειρά (τα λέμε “στήμονα”) επάνω στον αργαλειό.
🔹 Στη συνέχεια, με τη βοήθεια ενός εργαλείου που μοιάζει με βάρκα — το σαΐτι — περνάμε ένα άλλο νήμα οριζόντια ανάμεσα στους στήμονες.
🔹 Με κάθε πάτημα των πεταλιών, ανεβοκατεβαίνουν τα νήματα και δημιουργείται το γνωστό πλέξιμο του υφάσματος.
🔹 Στο τέλος, πιέζουμε το νήμα με μια “χτένα” για να “σφίξει” το ύφασμα και να γίνει πιο σφιχτό και σταθερό.

Με τη βοήθεια της υπεύθυνης του μουσείου, τα παιδιά:

• Πλησίασαν τον αργαλειό και παρατήρησαν τα διάφορα μέρη του,

• Άγγιξαν τα νήματα και τα εργαλεία,

• Και το πιο εντυπωσιακό: δοκίμασαν να περάσουν το σαΐτι μέσα από τα νήματα, όπως έκαναν παλιά οι γιαγιάδες τους!

Οι υπεύθυνες του μουσείου, με αγάπη, υπομονή και αληθινό μεράκι, μας καθοδήγησαν σε κάθε γωνιά της παράδοσης. Η ξενάγηση ήταν γεμάτη εικόνες, ιστορίες και χαμόγελα και κατάφερε να αγγίξει τις καρδιές μικρών και μεγάλων.

Μέσα από τα λόγια τους, τα παλιά αντικείμενα «ζωντάνεψαν» και έγιναν γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν.

Μετά την ξενάγηση, οι κυρίες του μουσείου παρότρυναν τα παιδιά να δημιουργήσουν με πλαστελίνη ένα αντικείμενο που τους έκανε εντύπωση. Τα νήπια, με ενθουσιασμό και φαντασία, διάλεξαν να φτιάξουν μια μαγκούρα — ένα απλό αλλά σημαντικό αντικείμενο που τους τράβηξε την προσοχή, καθώς συμβόλιζε τη ζωή και την καθημερινότητα των ανθρώπων του χωριού.

Μέσα από αυτό το μικρό έργο, τα παιδιά εξέφρασαν τη χαρά, την παρατήρηση και τη σύνδεσή τους με την παράδοση.

Κατά την αποχώρησή μας, τα παιδιά έλαβαν ένα μικρό δωράκι από τις υπεύθυνες του μουσείου — μια γλυκιά και συγκινητική κίνηση που επισφράγισε την εμπειρία μας με αγάπη και χαρά. Οι παιδικές φατσούλες έλαμψαν από ευγνωμοσύνη και ενθουσιασμό!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις υπέροχες κυρίες του μουσείου, Δεληγιάννη Κωνσταντίνα και Σπυριδούλα, που με τόση φροντίδα και ζεστασιά μας υποδέχτηκαν, μας ξενάγησαν και μας ενέπνευσαν!

Στο νηπιαγωγείο μας ξεκινήσαμε ένα πολύ ξεχωριστό εκπαιδευτικό πρόγραμμα με τίτλο «Φίλοι χωρίς σπίτι», που έχει ως στόχο να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά για τα αδέσποτα ζώα και την ανάγκη προστασίας και φροντίδας τους.

Μέσα από πολλές όμορφες και βιωματικές δραστηριότητες, τα παιδιά μαθαίνουν τι σημαίνει να είναι ένα ζώο αδέσποτο, ποιοι το φροντίζουν, τι είναι η υιοθεσία και πώς μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε. Μαθαίνουν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, να συνεργάζονται και να γίνονται πιο υπεύθυνοι και συμπονετικοί πολίτες.

Τί μάθαμε

Τα παιδιά:

• Έμαθαν νέες λέξεις όπως «καταφύγιο», «υιοθεσία», «φροντίδα».

• Συζήτησαν και μοιράστηκαν εμπειρίες από δικά τους κατοικίδια ή ζώα που έχουν δει στον δρόμο.

• Έφτιαξαν έναν νοητικό χάρτη, ταξινομώντας τι γνωρίζουν ήδη και τι καινούργιο μαθαίνουν για τα ζώα.

• Παρακολούθησαν φωτογραφίες και βίντεο και απάντησαν σε ερωτήσεις όπως «Γιατί ένα ζώο μπορεί να είναι μόνο του στον δρόμο;»

🔹 Το “Δέντρο Απαντήσεων”: Κάθε παιδί πρότεινε και κατέγραψε μια σκέψη ή ερώτηση για τα αδέσποτα ζώα. Έτσι, φτιάξαμε όλοι μαζί ένα μεγάλο, πολύχρωμο δέντρο γεμάτο με ιδέες και προβληματισμούς!

🔹 Γινόμαστε μικροί δημοσιογράφοι! Τα παιδιά πήραν συνεντεύξεις από φίλους τους στο Δημοτικό Σχολείο με ερωτήσεις όπως «Έχεις κατοικίδιο;», «Έχεις δει αδέσποτο ζωάκι;» και παρουσίασαν τα αποτελέσματα μέσα από απλά γραφήματα και ζωγραφιές.

Γιατί το κάνουμε αυτό;

Για να μάθουν τα παιδιά από μικρά:

• να φροντίζουν όχι μόνο τους φίλους τους, αλλά και τα ζώα που έχουν ανάγκη,

• να γίνονται ενεργοί, συμπονετικοί και υπεύθυνοι πολίτες,

• και να καταλάβουν ότι κάθε ζώο αξίζει αγάπη και στέγη.

Μείνετε συντονισμένοι για τις επόμενες δράσεις μας!

https://blogs.sch.gr/2nipamf

Τα παιδιά παρακολούθησαν ένα ενημερωτικό βίντεο με τα 10 ζώα που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν από τον πλανήτη μας, ολοκληρώνοντας τις δράσεις του σχετικού Εργαστηρίου Δεξιοτήτων.

Στη συνέχεια, έγινε απλή και κατανοητή συζήτηση, όπου τα παιδιά έμαθαν ότι:
Κάποια ζώα δεν βρίσκουν πια εύκολα τροφή ή μέρος για να ζήσουν.
Μερικά δάση, βουνά και θάλασσες καταστρέφονται από τους ανθρώπους.
Άλλα ζώα κυνηγιούνται άδικα ή παγιδεύονται.

Μέσα από το βίντεο και τη συζήτηση, τα παιδιά κατάλαβαν πως όλα τα ζώα έχουν δικαίωμα να ζουν ελεύθερα στη φύση, και ότι μπορούμε να τα βοηθήσουμε με μικρές αλλά σημαντικές πράξεις, όπως:
✔️ Δεν πετάμε σκουπίδια στη φύση.
✔️ Φροντίζουμε τα ζώα.
✔️ Μιλάμε στους μεγάλους για το πόσο σημαντικό είναι να προστατεύουμε τον πλανήτη μας.

Έκλεισαν την ημέρα με το σύνθημα:
“Όλα τα ζώα αξίζουν να ζουν! Εμείς τα αγαπάμε και τα προστατεύουμε!”

Αφού προηγήθηκε η Πρόκληση ενδιαφέροντος σε προηγούμενες ημέρες για την καφέ αρκούδα, το κόκκινο ελάφι, την χελώνα καρέτα-καρέτα και τη φώκια μονάχους-μονάχους, ζώα της ελληνικής πανίδας που απειλούνται με εξαφάνιση, και ακολουθώντας τα βήματα:

Διερεύνηση – Επεξεργασία θέματος

Τα νήπια συμμετείχαν σε ποικίλες δραστηριότητες που στόχο είχαν την εμβάθυνση και ανακάλυψη πληροφοριών για τα τέσσερα απειλούμενα είδη. Παρακολούθησαν εκπαιδευτικά βίντεο και ξεφύλλισαν παιδικά βιβλία και φωτογραφικό υλικό για την καφέ αρκούδα, το κόκκινο ελάφι, τη θαλάσσια χελώνα καρέτα-καρέτα και τη μεσογειακή φώκια μονάχους-μονάχους.
Κατέγραψαν τις ερωτήσεις και τις απορίες τους, ενώ συζήτησαν για τις απειλές που αντιμετωπίζουν τα ζώα αυτά στο φυσικό τους περιβάλλον. Επιπλέον, δραματοποίησαν ιστορίες σχετικές με την προστασία της άγριας ζωής, ενσώματες αφηγήσεις και θεατρικό παιχνίδι με ρόλους των ίδιων των ζώων και των ανθρώπων που δρουν για τη διάσωσή τους.

Υλοποίηση / Παραγωγή

Στο πλαίσιο της δημιουργικής έκφρασης και συνεργασίας, τα νήπια ζωγράφισαν τα ζώα χρησιμοποιώντας διάφορα υλικά και τεχνικές (κολλάζ, ακουαρέλα, μαρκαδόρους). Δημιούργησαν αφίσες και συνθήματα για την προστασία των τεσσάρων ειδών και γνώρισαν τους οργανισμούς που δραστηριοποιούνται για την προστασία τους (π.χ. ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ, ΑΡΧΕΛΩΝ, MOm, WWF).
Επίσης, συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν μια ομαδική κατασκευή–παρουσίαση των ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον, την οποία παρουσίασαν σε άλλα τμήματα ή στους γονείς.

Εμπέδωση – Ανατροφοδότηση

Τα νήπια, στο στάδιο της Εμπέδωσης, δούλεψαν σε φύλλα εργασίας με στόχο την ενίσχυση των γνώσεών τους για τα ζώα υπό εξαφάνιση και τα μέτρα προστασίας που απαιτούνται.
Ακολούθησε συζήτηση στην ολομέλεια, κατά την οποία πραγματοποιήθηκε τόσο ατομική όσο και ομαδική ανατροφοδότηση των γνώσεων και δράσεων που προηγήθηκαν. Μέσα από τη διαδικασία του αναστοχασμού, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να επαναδιατυπώσουν αυτά που έμαθαν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους για την ανάγκη προστασίας της άγριας ζωής.

Αποτίμηση – Κλείσιμο

Στο τελικό στάδιο του σχεδίου εργασίας, πραγματοποιήθηκε έκθεση του τελικού έργου, στην οποία παρουσιάστηκαν οι κατασκευές και οι ζωγραφιές των παιδιών σχετικά με τα απειλούμενα ζώα (καφέ αρκούδα, κόκκινο ελάφι, χελώνα καρέτα-καρέτα, φώκια μονάχους-μονάχους). Η έκθεση λειτούργησε ως αφορμή για συζήτηση με τους μαθητές/τριες του Δημοτικού, αναδεικνύοντας τη σημασία της προστασίας της άγριας ζωής.

Η δράση ολοκληρώθηκε με σύνδεση στο επόμενο θέμα, που αφορά στην προστασία των αδέσποτων ζώων, στα πλαίσια ενίσχυσης της ενσυναίσθησης, της φιλοζωίας και της ενεργούς πολιτειότητας. Μέσα από τις νέες δραστηριότητες, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να συνεχίσουν την ευαισθητοποίηση σε θέματα που άπτονται της υπεύθυνης στάσης απέναντι στο περιβάλλον και τα ζώα.

Μαθαίνω τα μέρη του σώματος της αρκούδας

Μαθαίνω τα μέρη του σώματος του ελαφιού

Μαθαίνω τα μέρη του σώματος της φώκιας

Μετράω φώκιες, φάλαινες και καρέτα καρέτα

Μετρώντας δημιουργώ το μονοπάτι της χελώνας καρέτα καρέτα βοηθώντας την να φτάσει στη θάλασσα ασφαλής

Δημιουργώ συνθήματα υπέρ της προστασίας των ζώων

Μαθαίνω τους οργανισμούς προστασίας των ζώων υπό εξαφάνιση

Φτιάχνω το παζλ για να συναντήσω τον χελώνο Αλέξανδρο

Στο νηπιαγωγείο πραγματοποιήθηκε στο ολοήμερο πρόγραμμα, μία βιωματική δράση με σκοπό την αναγνώριση, κατανόηση και έκφραση βασικών συναισθημάτων. Τα παιδιά γνώρισαν και εξερεύνησαν τρία βασικά συναισθήματα: λύπη, θυμό και χαρά, μέσα από ένα δημιουργικό σενάριο-παιχνίδι ρόλων.

Η δράση ξεκίνησε με συζήτηση για τα συναισθήματα της λύπης και του θυμού, τα οποία συχνά δυσκολεύουν τα παιδιά να τα κατανοήσουν ή να τα εκφράσουν. Στόχος ήταν, μέσα από την αναγνώριση αυτών των συναισθημάτων, να οδηγηθούμε στο θετικό ζητούμενο συναίσθημα: τη χαρά.

Τα παιδιά “ταξίδεψαν” με μία φανταστική βάρκα σε τρία διαφορετικά “νησιά”:

• το νησί της λύπης,

• το νησί του θυμού και

• το νησί της χαράς.

Πριν από κάθε “προσάραξη” στο νησί, έπρεπε να περάσουν μία δοκιμασία: ένα κουίζ συναισθημάτων με εικόνες, το οποίο απαντούσαν χρησιμοποιώντας τάμπλετ, και αφορούσε το συναίσθημα του εκάστοτε νησιού.

Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες και επέλεξαν από ποιο συναίσθημα θα ξεκινήσουν.

Η άφιξη σε κάθε νησί συνοδευόταν από ένα ορχηστρικό μουσικό κομμάτι, το οποίο μέσα από τη μελωδία και τον ρυθμό υποδήλωνε το συναίσθημα που επρόκειτο να εξερευνήσουν. Με αυτόν τον τρόπο, τα παιδιά προετοιμάζονταν συναισθηματικά και γνώριζαν σε ποιο νησί ήταν η ώρα να “αποβιβαστούν”.

Στο νησί της Λύπης

Το χρώμα του νησιού ήταν μαύρο. Η γωνιά της λύπης είχε καλυφθεί με μαύρο ύφασμα και εικόνες παιδιών και ενηλίκων που εκφράζουν τη λύπη μέσα από το πρόσωπό τους.
Η ομάδα που επισκέφθηκε το νησί συζήτησε για στιγμές που έχουν νιώσει λύπη, τα αίτια, αλλά και πώς εκδηλώνεται αυτό το συναίσθημα στο σώμα τους.

Στο νησί του Θυμού

Το χρώμα του νησιού ήταν κόκκινο. Το μαθησιακό κέντρο είχε εικόνες θυμωμένων παιδιών και ενηλίκων και έντονο κόκκινο χρώμα.
Έγινε συζήτηση για καταστάσεις που προκαλούν θυμό, πώς τον αναγνωρίζουμε στο σώμα και με ποιον τρόπο μπορούμε να διαχειριστούμε αυτό το συναίσθημα.

Στο νησί της Χαράς

Το χρώμα του ήταν γαλάζιο και ροζ, συμβολίζοντας τη γαλήνη και την ευεξία. Η γωνιά της χαράς ήταν γεμάτη μπαλόνια, εικόνες χαμογελαστών ανθρώπων και μια ευχάριστη, χαρούμενη ατμόσφαιρα.
Τα παιδιά συζήτησαν για καταστάσεις που τους φέρνουν χαρά, πώς τη νιώθουν και πώς τη δείχνουν.

Σε κάθε νησί, το κουίζ συναισθημάτων προηγείτο της συζήτησης για να τους επιτραπεί η “είσοδος”. Τα παιδιά αναγνώριζαν πρόσωπα, καταστάσεις και αντιδράσεις που σχετίζονταν με το συναίσθημα κάθε νησιού.

Η δράση ολοκληρώθηκε με την επίσκεψη όλων των παιδιών στο νησί της χαράς, κατακτώντας μέσα από αυτή τη διαδρομή την εμπειρία της συναισθηματικής κατανόησης και ισορροπίας.

Στόχοι της Δράσης

Αναγνώριση και ονομασία βασικών συναισθημάτων (λύπη, θυμός, χαρά).
Κατανόηση των αιτιών και των εκφράσεων των συναισθημάτων.
Έκφραση προσωπικών εμπειριών και ενίσχυση της συναισθηματικής επίγνωσης.
Ανάπτυξη ενσυναίσθησης μέσω εικόνων και ομαδικής συζήτησης.
Καλλιέργεια συνεργασίας και συμμετοχής μέσω παιχνιδιού ρόλων και βιωματικής μάθησης.
Αξιοποίηση της τεχνολογίας ως μέσο διαδραστικής εκπαίδευσης (κουίζ σε τάμπλετ).
Σύνδεση συναισθημάτων με οπτικά ερεθίσματα (χρώματα, εικόνες, μαθησιακά κέντρα).

Στο τέλος της δράσης, τα παιδιά συμμετείχαν σε μια συμβολική και δημιουργική δραστηριότητα: ανακάτεψαν υλικά της χαράς μέσα σε μία κατσαρόλα, φτιάχνοντας τον μαγικό χυμό της χαράς. Κάθε παιδί πρόσθετε και ένα “συστατικό”, εκφράζοντας έτσι τι σημαίνει για εκείνο χαρά. Ο μαγικός χυμός περιλάμβανε:

• χαρά

• χαμόγελα

• αγκαλιές

• φιλιά

• αγάπη

• μοιρασιά

• σεβασμό

• αλληλοβοήθεια

• υποστήριξη

• και φυσικά πολλή χρυσόσκονη σε ποικίλα χρώματα

Η δημιουργία του μαγικού χυμού αποτέλεσε έναν συμβολικό τρόπο σύνδεσης των παιδιών με τις έννοιες που είχαν δουλέψει, μετατρέποντας την έννοια της χαράς σε ένα κοινό, δημιουργικό και χειροπιαστό αποτέλεσμα.

Στο πλαίσιο της ευαισθητοποίησης των παιδιών για την προστασία της καφέ αρκούδας, οργανώθηκε μια βιωματική μουσικοκινητική δραστηριότητα εμπνευσμένη από το τραγούδι “Hunting Bear Song”. Τα παιδιά συμμετείχαν ενεργά σε ένα φανταστικό ταξίδι για να γνωρίσουν και να προειδοποιήσουν την αρκούδα για τους κινδύνους που την απειλούν.

Η δράση περιλάμβανε:

• Κινητικές αναπαραστάσεις φυσικών εμποδίων: τα παιδιά πέρασαν έναν λόφο, “κολύμπησαν” σε μια λίμνη, περπάτησαν σε δάσος και έφτασαν στη σπηλιά της αρκούδας.

• Μουσική συνοδεία με ρυθμούς από το ταμπουρίνο που καθοδηγούσε την ένταση, το ρυθμό και τη συναισθηματική ατμόσφαιρα της εξερεύνησης.

• Φαντασία και ρόλους: τα παιδιά υποδύθηκαν τους εξερευνητές και αλληλεπίδρασαν με το περιβάλλον και την αρκούδα.

• Τελικά, η αρκούδα ενοχλήθηκε από την παρουσία τους και τα παιδιά έτρεξαν πίσω ακολουθώντας αντίστροφα τη διαδρομή, ενισχύοντας την έννοια της αρχής και της συνέχειας.

Μέσω μιας Μουσικοκινητικής Δράσης επιτυγχάνεται η:

1. Ανάπτυξη κινητικών δεξιοτήτων
   ▸ Συντονισμός κινήσεων με το ρυθμό
   ▸ Εναλλαγές έντασης και ταχύτητας στην κίνηση
   ▸ Ανάπτυξη ισορροπίας, ευλυγισίας και χωρικής αντίληψης

2. Ενίσχυση της ακουστικής αντίληψης και της μουσικότητας
   ▸ Διαφοροποίηση ήχων και ρυθμικών μοτίβων
   ▸ Αντίληψη της σχέσης ήχου-κίνησης
   ▸ Έκφραση συναισθημάτων μέσω της μουσικής

3. Καλλιέργεια φαντασίας και δημιουργικής σκέψης
   ▸ Εμπλοκή σε ένα φανταστικό σενάριο
   ▸ Δημιουργική ερμηνεία του περιβάλλοντος και των ρόλων

4. Συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη
   ▸ Ενσυναίσθηση προς τα ζώα και το φυσικό περιβάλλον
   ▸ Συνεργασία και ομαδικότητα
   ▸ Αντίληψη κινδύνου και ασφάλειας

5. Σύνδεση με το περιβαλλοντικό θέμα
   ▸ Κατανόηση του κινδύνου εξαφάνισης της καφέ αρκούδας
   ▸ Ενεργή συμμετοχή σε δράση με νόημα και περιβαλλοντικό μήνυμα

οπότε και τα νήπια ωφελούνται καθώς:

• Ενισχύεται η πολύπλευρη ανάπτυξή τους: σωματική, γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική.

• Μαθαίνουν να εκφράζονται μέσα από το σώμα και τη μουσική, ενώ παράλληλα οργανώνουν τη σκέψη τους.

• Αποκτούν οικολογική συνείδηση μέσα από εμπειρίες που τους εμπλέκουν ουσιαστικά.

• Ρυθμίζουν την ενέργεια και της συγκέντρωση τους μέσω της εναλλαγής της έντασης και δράσης, με ηρεμία.

•  

  

• 

• Με αφορμή τα παραπάνω, ακολούθησε μια μαθηματική δραστηριότητα όπου τα νήπια επέλεγαν μια εικόνα με μια αρκούδα, στην οποία υπήρχε ένας αριθμός από το 1 έως το 10. Στη συνέχεια καλούνταν να εντοπίσουν τον αντίστοιχο αριθμό σε κουκίδες και να ενώσουν τις δύο εικόνες (π.χ. το μισό σώμα της αρκούδας με τον αριθμό 2 να συνδεθεί με το άλλο μισό που δείχνει δύο κουκίδες).

  Συμπληρωματικά, τα παιδιά συμμετείχαν σε μια δραστηριότητα σύνθεσης εικόνας, όπου συναρμολόγησαν μια αρκούδα σε μορφή απλού παζλ, ακολουθώντας τη σωστή αριθμητική σειρά από το 1 έως το 4, ώστε να δημιουργήσουν τη συνολική εικόνα της αρκούδας.

  Στόχοι της Δραστηριότητας

  Αντιστοίχιση ποσότητας με αριθμητικό σύμβολο
  Αναγνώριση αριθμών από το 1 έως το 10
  Καλλιέργεια οπτικοκινητικού συντονισμού
  Ανάπτυξη λογικομαθηματικής σκέψης
  Κατανόηση σειραθέτησης και σύνθεσης εικόνας

• 
• 

Η Τέχνη στο Νηπιαγωγείο και τα Υπό Εξαφάνιση Ζώα της Ελλάδας

Η εικαστική αγωγή αποτελεί πολύτιμο εργαλείο στο νηπιαγωγείο, καθώς ενισχύει τη δημιουργική σκέψη, την αισθητική καλλιέργεια και την συναισθηματική έκφραση των παιδιών. Όταν τα παιδιά εκτίθενται σε πίνακες ζωγραφικής, ενεργοποιούν τη φαντασία τους, αναπτύσσουν την παρατηρητικότητα και εξασκούν την ικανότητα να εκφράζονται λεκτικά και μη λεκτικά.

Η θέαση πινάκων με υπό εξαφάνιση ζώα της Ελλάδας, όπως η αρκούδα, το ελάφι, η φώκια μονάχους-μονάχους, η χελώνα καρέτα-καρέτα και ο αργυροπελεκάνος, έχει πολλαπλά οφέλη:

• Ενίσχυση περιβαλλοντικής συνείδησης: Μέσα από την τέχνη, τα παιδιά γνωρίζουν σπάνια ζώα και ευαισθητοποιούνται για την ανάγκη προστασίας τους.

• Ανάπτυξη παρατηρητικότητας και σύγκρισης: Αναγνωρίζουν χρώματα, σχήματα, υφές και συγκρίνουν τις καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις με την πραγματικότητα.

• Ενίσχυση έκφρασης και κριτικής σκέψης: Μαθαίνουν να εκφράζουν προτιμήσεις, απόψεις, συναισθήματα.

• Διασύνδεση γνωστικών αντικειμένων: Η τέχνη γίνεται αφορμή για συζήτηση, αφήγηση, γνωριμία με το φυσικό περιβάλλον και δημιουργικές δραστηριότητες.

Τα νήπια παρακολούθησαν πίνακες ζωγραφικής με τα υπό εξαφάνιση ζώα της Ελλάδας: την καφέ αρκούδα, το ελάφι, τη φώκια μονάχους-μονάχους, τη χελώνα καρέτα-καρέτα και τον αργυροπελεκάνο.
Καθώς παρατηρούσαν τους πίνακες, εστίασαν στα χρώματα που χρησιμοποίησε ο κάθε καλλιτέχνης, και συζήτησαν για το πώς αποτυπώνονται τα ζώα μέσα από την τέχνη. Έκαναν συγκρίσεις με τις φωτογραφίες των αληθινών ζώων, παρατηρώντας ομοιότητες και διαφορές.
Τα παιδιά εκφράστηκαν ελεύθερα, μοιράστηκαν τις σκέψεις τους, μίλησαν για τα συναισθήματα που τους δημιουργεί κάθε ζώο και κάθε εικόνα.
Στο τέλος, πραγματοποιήθηκε μια ψηφοφορία όπου κάθε παιδί επέλεξε τον πίνακα που του άρεσε περισσότερο. Μέσα από τη διαδικασία αυτή, τα παιδιά εξασκήθηκαν στο να σέβονται τις επιλογές των άλλων και να αναπτύσσουν την προσωπική τους αισθητική.

https://dreamskindergarten.blogspot.com/ Τα πνευματικά δικαιώματα των εικόνων ανήκουν στο ανωτέρω blog

Ο πίνακας που προτιμήθηκε περισσότερο!

Η Μεσογειακή Φώκια Μονάχους-Μονάχους

1. Ποιο ζώο είναι η φώκια Μονάχους-Μονάχους;
Είναι μια σπάνια θαλάσσια φώκια. Έχει γκρι ή καφέ χρώμα και απαλό τρίχωμα. Ζει κοντά στη θάλασσα και της αρέσει να ξεκουράζεται σε ήσυχα μέρη.

2. Τι τρώει;
Η φώκια τρώει ψάρια, χταπόδια και καλαμάρια. Είναι σπουδαία κυνηγός και βρίσκει την τροφή της μέσα στη θάλασσα.

3. Πού ζει;
Ζει σε καθαρές θάλασσες, όπως το Αιγαίο και το Ιόνιο. Της αρέσουν οι σπηλιές που είναι κοντά στο νερό, γιατί εκεί νιώθει ασφαλής.

4. Τι κάνει όταν γεννάει;
Η μαμά φώκια γεννάει το μικρό της μέσα σε μια σπηλιά. Το μικρό μένει κοντά της και πίνει γάλα μέχρι να μεγαλώσει.

5. Γιατί κινδυνεύει;
Η φώκια κινδυνεύει γιατί:

– Οι άνθρωποι ρυπαίνουν τη θάλασσα.
– Οι δυνατοί ήχοι και τα καράβια την τρομάζουν.
– Οι σπηλιές της χαλάνε ή γεμίζουν σκουπίδια.

6. Πώς μπορούμε να τη βοηθήσουμε;
– Να κρατάμε καθαρές τις θάλασσες και τις παραλίες.
– Να μη φωνάζουμε αν τη δούμε.
– Να μιλάμε στους άλλους για τη φώκια και να τη σεβόμαστε!

Μετρήσαμε με το σώμα μας το ύψος της φώκιας Μονάχους Μονάχους αλλά και το βάρος της. Μιμηθήκαμε τις φώκιες που πάνε στην σπηλιά τους και τέλος με τέμπερες χρωματίσαμε τη θάλασσα, με ξυλομπογιές-κηρομπογιές τις φώκιες μας, για να τις “βάλουμε” τέλος στο περιβάλλον τους, δημιουργώντας ένα κολλάζ, ολοκληρώνοντας τα έργα μας με τα υπό εξαφάνιση ζώα της Ελλάδας.

Η Γιορτή της Μητέρας είναι μια ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα που φέρνει ζωή, που θρέφει, που προστατεύει και που στηρίζει – τη μητέρα. Δεν πρόκειται απλώς για έναν εορτασμό, αλλά για μια υπενθύμιση της πολύτιμης παρουσίας της μητέρας σε κάθε κοινωνία και σε κάθε εποχή.

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η μητέρα κατείχε κεντρική θέση στην οικογένεια και στον πολιτισμό. Η μητέρα της παράδοσης ήταν σύμβολο στοργής, αυταπάρνησης και αντοχής. Στήριζε την οικογένεια, μεγάλωνε τα παιδιά, ήταν φορέας αξιών, και μετέδιδε τις ρίζες και την ταυτότητα της κοινότητας.

Στη σύγχρονη κοινωνία, ο ρόλος της μητέρας έχει εξελιχθεί αλλά παραμένει εξίσου θεμελιώδης. Σήμερα, οι μητέρες δεν είναι μόνο φροντιστές στο σπίτι· είναι εργαζόμενες, δημιουργοί, επιστήμονες, ηγέτιδες. Αντιμετωπίζουν καθημερινά προκλήσεις ισορροπώντας ανάμεσα σε επαγγελματικές, προσωπικές και οικογενειακές υποχρεώσεις. Και παρ’ όλα αυτά, παραμένουν η πρώτη αγκαλιά, το σταθερό σημείο αναφοράς, και το πρόσωπο που τα παιδιά εμπιστεύονται περισσότερο.

Γι’ αυτό και η Γιορτή της Μητέρας δεν είναι μόνο μια μέρα για λουλούδια και κάρτες. Είναι και αυτά, αλλά επίσης και μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τον κόπο, την προσφορά και τη βαθιά αγάπη των γυναικών που κρατούν κοινωνίες ολόκληρες όρθιες – πολλές φορές αθόρυβα, αλλά πάντα με ουσία.

Τα νηπιάκια κατασκεύασαν μια μοναδική κάρτα για την μαμά τους με γλυκιές ευχές!

Στο πλαίσιο της παιδαγωγικής προσέγγισης που δίνει έμφαση στην καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης, από την αρχή της σχολικής χρονιάς εστιάσαμε στην αναγνώριση και έκφραση των συναισθημάτων. Τα συναισθήματα είναι παρόντα στην καθημερινότητα των παιδιών, και το νηπιαγωγείο αποτελεί έναν ασφαλή χώρο όπου τα παιδιά μπορούν να τα παρατηρήσουν, να τα εκφράσουν και να τα κατανοήσουν.

Μέσα από βιωματικές δραστηριότητες, παιχνίδια, παρατήρηση εικόνων, ιστορίες και συζητήσεις, εστιάσαμε σε ένα έντονο και συχνά παρεξηγημένο συναίσθημα: τον θυμό.

Μαζί με τα παιδιά αναρωτηθήκαμε:
– Τι μοιάζει με τον θυμό;
– Πώς νιώθω το θυμό στο σώμα μου;
– Πώς δείχνει κάποιος άλλος ότι είναι θυμωμένος;
– Πώς νιώθω εγώ όταν κάποιος γύρω μου είναι θυμωμένος;

Τα νήπια ανταποκρίθηκαν με ενδιαφέρον και παρατήρησαν ότι το σώμα μιλάει όταν είμαστε θυμωμένοι: σφίγγονται τα χέρια, κοκκινίζει το πρόσωπο, σμίγουν τα φρύδια, το σώμα στέκεται πιο σφιγμένο. Έμαθαν ότι ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, που το νιώθουν όλοι, μικροί και μεγάλοι.

Αναγνώρισαν τον θυμό σε πρόσωπα και εκφράσεις μέσα από εικόνες και emoji, και στη συνέχεια τον απέδωσαν με τον δικό τους τρόπο: με ζωγραφική, λέξεις, σχήματα, ακόμα και με μικρές ιστορίες. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, κάθε παιδί είχε την ευκαιρία να δώσει “φωνή” σε ένα δυνατό συναίσθημα, να το εξωτερικεύσει και να το δει με μια νέα ματιά.

Ο σκοπός δεν ήταν να “διώξουμε” τον θυμό, αλλά να τον αναγνωρίσουμε και να τον διαχειριστούμε με τρόπους που είναι ασφαλείς και σεβαστοί για όλους. Έτσι, καλλιεργείται η ενσυναίσθηση, η αυτογνωσία και η ικανότητα για ουσιαστική επικοινωνία.