Το Μάρτιο επισκεφτήκαμε το θέατρο Συκεών και παρακολουθήσαμε την παράσταση μαύρου θεάτρου “ο Ηρακλής και οι άθλοι της ζωής”.
Ήταν μια παράσταση πλούσια σε δράση, που εκτυλίσσεται μέσα στη μαγεία του Μαύρου Θεάτρου, με μια πληθώρα εντυπωσιακών οπτικών και ακουστικών εφέ που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών
σε όλη τη διάρκεια της, πέρα από τον εκπαιδευτικό της χαρακτήρα.
Το έργο είχε στόχο να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά να γνωρίσουν τον εαυτό τους, να έρθουν σε επαφή με τα συναισθήματα τους και να μάθουν να τα διαχειρίζονται.
Τα πρόσωπα και οι άθλοι του έργου είχαν το δικό τους συμβολισμό: Ο Ηρακλής είναι ο διαχρονικά αγωνιζόμενος για την ευτυχία του άνθρωπος, που ανεβαίνει στο βάθρο του ήρωα μέσα από το ξεπέρασμα των εμποδίων που του θέτει ο Ευρυσθέας, ο κατώτερος εαυτός του. Συνειδητοποιεί πως τα συναισθήματα κατωτερότητας που νιώθει δεν βλάπτουν μόνο τον ίδιο, αλλά και την οικογένεια του, την κοινωνία, και το μέλλον της ανθρωπότητας. Έτσι ξεκινά με το λιοντάρι της Νεμέας, τον άρρωστο εγωϊσμό του, που «κατασπαράζει» τον ίδιο και τους άλλους. Προχωρά στη Λερναία Ύδρα, το τέρας των εξαρτήσεων του, που τον εξουσιάζουν και τον καθηλώνουν σε μια μίζερη ζωή.Kαι περνά σε επόμενες μάχες αυτογνωσίας, μάχες που τον απελευθερώνουν και τον εξανθρωπίζουν.
Στην επιστροφή μας στο σχολείο συζητήσαμε και ζωγραφίσαμε ό,τι μας άρεσε και μας εντυπωσίασε από την παράσταση:
<
</
