Περιορισμένος ο χρόνος φέτος για τις πασχαλινές κατασκευές.
Από τον Κολοκοτρώνη πήγαμε στην Σταύρωση…
Γι αυτό φτιάξαμε πανεύκολα γυάλινα … καλαθάκια που όταν οι λιχουδιές τους εξαφανιστούν (με τον γνωστό μαγικό τρόπο), γίνονται διακοσμητικά φαναράκια για το φως της ανάστασης!
Αγαπημένη κατασκευή γι αυτό και την επαναλαμβάνω αρκετές φορές με κάποιες παραλλαγές!
Ξεκινάμε;
Θα χρειαστούμε βαζάκια, ατλακόλ και κλωστές κεντήματος
1. Με ένα πινέλο απλώνουμε ατλακόλ στο βαζάκι
2. Κολλάμε πάνω τις κλωστές
3. Βάζουμε ένα ρεσώ μέσα στο βαζάκι
4. Γεμίζουμε ένα φύλλο χρωματιστής ζελατίνας με σοκολατάκια, καραμέλες και κουλουράκια
5. Βάζουμε το πουγκί με τις λιχουδιές μέσα στο βαζάκι (πάνω από το ρεσώ) και τα καλαθάκια-φαναράκια μας είναι έτοιμα να στολίσουν το πασχαλινό τραπέζι.
Μπορούμε να διακοσμήσουμε με αυτοκόλλητες πασχαλίτσες ή ό,τι άλλο αυτοκόλλητο έχουμε στα υλικά μας!
Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό είτε με τις λιχουδιές είτε μόνο με το ρεσώ!
Στην αρχή κάθε χρονιάς θέλοντας να μιλήσω στα παιδιά για τη συνεργασία, την ομάδα, τον αλληλοσεβασμό για το “εμείς” σκαρφίζομαι ένα παιχνίδι. Χρησιμοποιώ μια αλυσίδα. Τα παιδιά ενώνουν τα δάχτυλά τους σχηματίζοντας έναν κρίκο και ενώνουν τους κρίκους τους με τους κρίκους των διπλανών τους. Ετσι όλη η παρεούλα γίνεται μία αλυσίδα. Κάθε παιδί είναι ένας κρίκος και γι αυτό το ίδιο σημαντικός για την αλυσίδα. Αν ένας κρίκος σπάσει η αλυσίδα μας θα κοπεί και αυτό που “κρατάει” θα καταστραφεί. Αν είναι κολλιέ θα χαθεί, αν είναι ποδήλατο θα τραυματιστεί ο ποδηλάτης, αν είναι φωτιστικό θα σπάσει και πάει λέγοντας…. Αν αυτό που “κρατάει” η αλυσίδα είναι μια θεατρική παράσταση ή μια άλλη ομαδική δουλειά και σπάσει ένας οποιοδήποτε κρίκος – όλοι οι κρικοι άλλωστε είναι ίδιοι και άρα το ίδιο σημαντικοί- μοιραία το αποτέλεσμα δεν θα είναι το αναμενόμενο. Μάλιστα οι άλλοι κρίκοι θα στενοχωρηθούν … Με το παιχνίδι αυτό (που το παίζουμε κάθε φορά που ετοιμάζουμε μία ομαδική δουλεια που απαιτεί τη συνεργασία όλων) επιχειρώ να καταλάβουν τα παιδιά την σημασία της παρουσίας τους μέσα στην τάξη, να πιστέψουν στον εαυτό τους, να γίνουν υπεύθυνα μέλη μιας ομάδας και να καταλάβουν ότι υπάρχουν και συνέπειες.
Οι συνέπειες δεν είναι τιμωρίες. Δε συμφωνώ με τις τιμωρίες. Αντίθετα οι συνέπειες βασίζονται στις σχέσεις εμπιστοσύνης που υπάρχουν ανάμεσα στα μέλη της ομάδας μας. Αν ένας κρίκος σπάσει οι υπόλοιποι θα απογοητευτούν και για λίγο δεν θα του έχουν εμπιστοσύνη. Επειτα όμως από συζήτηση, θα του δώσουν την ευκαιρία να εκφράσει τα “κακά” συναισθήματά του που τον έκαναν να “σπάσει” και φυσικά θα του δώσουν μία ακόμα ευκαιρία για να τους αποδείξει ότι μπορεί να αναλάβει έναν διαφορετικό ρόλο και να είναι καλύτερος. Σαν την παρεούλα μας, δηλαδή μια αλυσίδα, είναι η φύση, η ζωή μας. Δεν την χωρίζουμε σε κεφάλαια τα οποία μελετάμε μεμονωμένα αλλά σε συνδυασμό, σε συνάρτηση με άλλα κεφάλαια, το ίδιο σημαντικά. Αυτά τα κεφάλαια είναι σαν τους κρίκους της αλυσίδας που ανέφερα νωρίτερα και ενώνονται μεταξύ τους χωρίς να διευκρινίζεται αν κάποιο είναι πιο σημαντικό από ένα άλλο γιατί δεν είναι. Είναι όλοι οι κρίκοι το ίδιοι σημαντικοί αφού απόν τον έναν κρίκο εξαρτάται ένας άλλος κλπ.
Ετσι, δίπλα στον κρίκο της Ιστορίας βρίσκεται της Τεχνης (σε διάφορες μορφές της) και δίπλα αυτός της Φυσικής και πιο δίπλα της Τέχνης πάλι και πάει λέγοντας
Ετσι λοιπόν με αφορμή την 25η Μαρτίου γνωρίσαμε τον Καραγκιόζη και το θέατρο σκιών.
http://www.karagiozismuseum.gr/theatro_skion/
Και μιλήσαμε για το προφίλ και το ανφάς. Και διαπιστώσαμε ότι στο προφίλ κάποια χαρακτηριστικά φαίνονται καλύτερα απ ότι στο ανφάς. Η μύτη, το αυτί, το πηγούνι ενώ το μάτι μοιάζει σαν παγωτό χωνάκι ξαπλωμένο (!), το στόμα σαν καρδιά επίσης ξαπλωμένη !
Οι συνειρμοί είναι μεγάλη υπόθεση! Ετσι ξαναθυμηθήκαμε τον αγαπημένο μας Picasso.
Είδαμε και μιλήσαμε για τις δικές του φιγούρες και διαπιστώσαμε ότι ζωγράφιζε προφίλ και ανφάς ταυτόχρονα. Ζωγραφίσαμε τους εαυτούς μας α λα Picasso και υπογράψαμε κατά τον ίδιο τρόπο Hristasso, Mariasso, Giannasso κλπ (αφού αντιπαραβάλλαμε το λατινικο αλφάβητο στο ελληνικό)
Και συνεχίσαμε σε άλλο “κρίκο” και κάναμε πειράματα με το φως.
Δημιουργήσαμε σκιές και μαντέψαμε το μυστικό της δημιουργία τους.
Μάλιστα οι μικροί επιστήμονες έδωσαν και τον ορισμό της σκιάς
“η σκιά είναι αυτό που δημιουργείται όταν κάτι μπαίνει μπροστά στο φως”
Και μάλιστα η σκιά έχει το ίδιο σχήμα με το … εμπόδιο που μπαίνει μπροστά στο φως!
Παίξαμε λοιπον με το φως και μετά τα παιδιά είπαν
“κυρία να φτιάξουμε δικές μας φιγούρες να παίξουμε στο θέατρο σκιών”
Και επειδή η κυρία δεν χαλάει χατίρι πήγε παρακάτω …
– Φωτογράφησε τα παιδιά και εκτύπωσε τις φωτογραφίες τους
– Τα παιδιά έκοψαν τις φιγούρες, τις χρωμάτισαν
– Τις κόλλησαν σε κάνσον για να είναι πιο σταθερές και έκοψαν το χαρτόνι που περίσσευε
– Εκοψαν τις φιγούρες στη μέση και ένωσαν τα δύο κομμάτια με διπλόκαρφο
-Κόλλησαν με χαρτοταινία ένα καλαμάκι για λαβή στο πίσω μέρος
– Δοκίμασαν τις φιγούρες τους αν “παίζουν”
Βρήκαν την ομάδα τους, μπήκαν πίσω από τον μπερντέ και αυτοσχεδίασαν!!!
Και επειδή δεν είχαμε δυνατή πηγή φωτός χρησιμοποίησαν τον προτζέκτορα!
Αλλο ένα γρήγορο ταξίδι στον χάρτη έγινε μέσα στην τάξη μας, αγκαλιά με ένα βιβλίο!
Αυτή τη φορά φτάσαμε στην Αθήνα, για να επισκεφθούμε την κυρία Αλεξάνδρα Μπίζη στο σπίτι της!
Μετά την επίσκεψή μας στο σπίτι της κυρίας Ναταλίας Καπατσούλια, ο πειρατής Περπερούα μας είχε στείλει σε μυστική αποστολή: “πρέπει να γνωρίσετε από κοντά και την … μητέρα μου. Να την ρωτήσετε αν θα τρέξει εμένα και τους φίλους μου σε νέες περιπέτειες.”
Κυρία Αλεξάνδρα σας ευχαριστούμε πολύ που μας δεχτήκατε στο σπίτι σας!
Λοιπόν; Τι να πούμε στον αγαπημένο μας Περπερούα;
Να … ξεσκονίσει το κοστούμι του; Να σηκώσει πανιά;
Αλλο ένα βιβλίο στάθηκε αφορμή να ταξιδέψουμε γρήγορα πάνω στον χάρτη!
“Τα παιδιά της Ανοιξης” της κας Λότης Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου
Το κουρελάκι πάντα … οδηγός!
Αφού φτάσαμε στην Αθήνα, το κουρελάκι μας πήγε κατευθείαν στο σπίτι της κυρίας Λότης Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου. Είχαμε την χαρά να μιλήσουμε μαζί της, να απαντήσει στις ερωτήσεις μας, να της δηλώσουμε πόσο πολύ μας αρέσουν τα βιβλία της και να της τραγουδήσουμε μια καλημέρα! Ηταν το λιγότερο!
Ζωγραφίσαμε βέβαια τον Μάρτη και της στείλαμε όλες τις ζωγραφιές μας για να μας θυμάται!
6 Μαρτίου, πανελλήνια μέρα κατά της σχολικής βίας.
Βιβλία που διαβάσαμε
1. “Οι κακοί και καλοί ιππότες” και
2. “Οι κακές και καλές μάγισσες” του Αντώνη Παπαθεοδούλου, δύο βιβλία που αναφέρονται με έξυπνο και καθόλου διδακτικό τρόπο στον εκφοβισμό και τη βία. (τους “πειρατές”, δυστυχώς ,δεν τους έχουμε ακόμα στη βιβλιοθήκη μας 🙁 )
3. “Δώσε την αγάπη” της Αγγελικής Βαρελλά
4. “ Η καινούρια μαθήτρια” της Ελιζαμπέτ Ντιβάλ
5. Μόνα σε καινούριο σχολείο» : http://1dim-giann.pel.sch.gr/files/epsype-mpalonia.pdf.
6. «Το στοιχειωμένο κάστρο», από το βιβλίο «θεραπευτικά παραμύθια» της Νένας Γεωργιάδου, ψυχολόγου, εκδ. Οξυγόνο.ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΤΜΗΜΑ
Υλικό που χρησιμοποιήσαμε
Η αφίσα που μας έφεραν μαθήτριες της Γ’ Γυμνασίου στα πλαίσια της καμπάνιας του σχολείου τους κατά της σχολικής βίας.
Η αφίσα αναφερόταν στην σχολική βία, αλλά και στο τηλέφωνο που μπορεί να καλέσει ένας μαθητής που δέχεται ή … χρησιμοποιεί ΒΙΑ. Στα παιδιά μάλιστα έκανε εντύπωση αυτό το τηλέφωνο, ότι δηλαδή μπορεί κανείς να τηλεφωνήσει και να πει αυτό που βαραίνει την ψυχή του. Η αφίσα αυτή λοιπόν μας βοήθησε να ολοκληρώσουμε τις δραστηριότητές μας την ημέρα αυτή.
Αναζητήσαμε πληροφορίες στο διαδίκτυο
http://epsype.blogspot.gr/2012/02/6.html
http://www.antibullying.gr
και παρακολουθήσαμε σχετικά βίντεο και animation όπως
Στη συνέχεια, ζωγραφίσαμε, μιλήσαμε και γράψαμε ένα δικό μας ποίημα-σύνθημα, το οποίο μελοποιήσαμε και υποσχεθήκαμε ότι θα το τραγουδάμε καθημερινά!
“Οχι βία στα σχολεία
αγαπάμε την φιλία
και αν κανείς μας ενοχλήσει
θα το πούμε στην κυρία.
Δεν απαντάμε στη βία με βία,
δίνουμε το χέρι στη συνεργασία”!
Τέλος, δημιουργήσαμε το δικό μας βίντεο για την ημέρα αυτή!
Γνωριστήκαμε με τα παιδιά και με την κυρία τους Βίκυ, η οποία είναι πολύ γλυκιά!
μας έδειξαν μία κατασκευή τους, (έναν παγωμένο πιγκουίνο που περιμενουν να λιώσει για να τους αποκαλύψει τους φίλους του!)
τους δείξαμε μία δική μας (έχει γυρίσει τώρα αλλά … κύκλος είναι!)
και υποσχεθήκαμε να ανανεώσουμε το ραντεβού μας για την Πέμπτη, επειδή έχουμε και ένα πρόγραμμα φιλαναγνωσίας να υλοποιήσουμε!
Εχουμε ξαναταξιδέψει, βέβαια, άλλη μια φορά τόσο γρήγορα, γι αυτό και δεν ζαλιστήκαμε!
Είχαμε … πετάξει μέχρι τη Χίο το Δεκέμβριο
για να συζητήσουμε με τον συγγραφέα κύριο Φίλιππο Μανδηλαρά
για καλικάντζαρους!
Υπάρχουν τόσοι πολλοί, που αγχωθήκαμε μήπως και μας έφερναν τα πάνω κάτω και δεν τα καταφέρναμε να γνωρίσουμε τους φίλους μας στη Θάσο. Ο κύριος Μανδηλαράς μας διαβεβαίωσε ότι φεύγουν των Φώτων και έτσι, εντάξει, όλα καλά!
Εφυγαν οι καλικάντζαροι και συνεχίζουμε το πρόγραμμα μας κανονικά!
Μέχρι τώρα έχουμε κάνει δύο ταξίδια με αφορμή το βιβλίο!
(γύρετε το κεφάλι σας προς τα αριστερά…)
Για να δούμε πόσα ταξίδια θα έχουμε πραγματοποιήσει μέχρι το τέλος της χρονιάς!
Σε ένα μεγάλο κάστρο ζει ένας πολύ τεμπέλης γίγαντας, που βάζει άλλους να δουλεύουν για εκείνον χωρίς ανταμοιβή. Κάποτε καλεί τα παιδιά από τα γύρω χωριά για να δουλέψουν, ξεγελώντας τα με παιχνίδια και λιχουδιές. Τα παιδιά πέφτουν στην παγίδα και δουλεύουν ασταμάτητα μέχρι που ένα καταφέρνει να κάνει τον γίγαντα να σκεφτεί το λάθος του.
Η ιστορία αυτή βασίζεται στην Ένατη Αρχή της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Παιδιού, σύμφωνα με την οποία κανένα παιδί δεν πρέπει να εργάζεται μέχρι μια συγκεκριμένη ηλικία, ενώ όλα τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται από κάθε μορφή εγκατάλειψης, σκληρότητας και εκμετάλλευσης.
Σε κάθε βιβλίο της σειράς παρουσιάζεται μία από τις αρχές της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Μέσα από μια απλή και ενδιαφέρουσα ιστορία, ο αναγνώστης μπορεί να κατανοήσει το βαθύτερο νόημα της κάθε αρχής.
Εμείς θέλαμε αυτό το κάστρο στην τάξη μας
Ζητήσαμε βοήθεια από τα σκουπίδια
γέμισε η τάξη μας κουτιά
μεγάλα και μικρά
τα γεμίσαμε εφημερίδες για να … αντέχουν!
Βάλαμε και … πολεμίστρες
Το θέλαμε χρυσό!
και να είναι ένα κάστρο-πύργος για αγόρια και κορίτσια
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
και τα κολλάμε με την ατλακόλ πάνω στον κύλινδρο
4. Κλείνουμε με ένα καπάκι από γιαουρτάκι τη μία πλευρά 
Μάλιστα οι μικροί επιστήμονες έδωσαν και τον ορισμό της σκιάς
Μπορείτε να καταλάβετε την μεγάλη μας έκπληξη όταν εκτός από την κυρία Καπατσούλια μας επισκέφθηκε ένας από τους φίλους του!
