Το παραμύθι δραματοποιήθηκε και παρουσιάστηκε στη γιορτή για την Εθνική μας επέτειο!

Το Μεσολόγγι με την πολιορκία του και την ηρωική έξοδο των κατοίκων του ήταν ο επόμενος σταθμός μας στην επαναστατημένη Ελλάδα! Τα παιδιά άκουσαν το παραμύθι και μέσα από τη ζωή του μικρού Λάμπρου έμαθαν για την πείνα αλλά και τη γενναιότητα των Μεσολογγιτών. Με διάφορα αντικείμενα της τάξης αναπαρέστησαν την πολιορκία και κατάλαβαν πιο καλά τη μορφολογία του εδάφους αλλά και το πόσο δύσκολο ήταν το εγχείρημα των κατοίκων για Ελευθερία.

Η ίδια η ονομασία “Μεσολόγγι” έγινε ένα φύλλο εργασίας. Πράγματα που να ξεκινούν από τα γράμματα της πόλης αυτής; Βεβαίως!

Η Μπουμπουλίνα, η ιδιαίτερη αυτή Σπετσιώτισσα, έμαθε στα παιδιά τη ζωή της και την προσπάθειά της για ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Είδαν το νησί της, το σπίτι της και τη σημαία της και όλα ευχήθηκαν να μπορούσαμε να κάνουμε μια εκδρομή στον όμορφο αυτόν τόπο.

Στη συνέχεια, παίξαμε παιχνίδια με έμπνευση από αυτή τη μεγάλη αγωνίστρια.

Φυσικά, δεν θα μπορούσαμε να μην…περάσουμε και από το Μανιάκι για να μάθουμε τα πάντα για τον Παπαφλέσσα. Τα παιδιά ξέρουν αυτό το χωριό στο οποίο αγωνίστηκε ηρωικά γιατί είναι πολύ κοντά στην πόλη μας και πολλά έχουν δει το άγαλμα του. Ένα διάσημο πορτρέτο ζωγραφίστηκε από τους μικρούς μαθητές και, πραγματικά, απέκτησε άλλο ενδιαφέρον!

Ο πίνακας ζωγραφικής του Γύζη “Το κρυφό Σχολειό” παρουσιάστηκε στα παιδιά, τον παρατήρησαν προσεκτικά και έμαθαν για τις δυσκολίες μάθησης σε πολλά μέρη της Ελλάδας κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας. Στη συνέχεια, τον ζωγράφισαν με τον δικό τους όμορφο τρόπο.

Παράλληλα, δόθηκαν στα παιδιά και μερικά σχετικά φύλλα εργασίας

Φέτος οι εορτασμοί είχαν και ένα ιδιαίτερο νόημα καθώς ένας μεγάλος πόλεμος ξεκίνησε πριν λίγο καιρό. Όλοι μαζί συζητήσαμε για το τι φέρνει στις ζωές των ανθρώπων μια πολεμική σύρραξη, είδαμε εικόνες από τις καταστροφές των πυραύλων αλλά και από τη δυστυχία που είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των ανθρώπων εκείνων των περιοχών και αποφασίσαμε να βροντοφωνάξουμε για την Ειρήνη που τόσο αγαπάμε! Ζωγραφίσαμε ειρηνικές εικόνες, γράψαμε συνθήματα ειρηνικά και τα κρεμάσαμε στην ελιά της αυλής μας, καθώς το συγκεκριμένο δέντρο είναι το σύμβολο της Ειρήνης παγκοσμίως.

Ο πίνακας του Picasso έγινε το κέντρο της παρατήρησής μας και μέσα του διακρίναμε τη δυστυχία στο βλέμμα του παιδιού καθώς και τον…σάκο πίσω του, μικρός σάκος, που, πιθανόν, χωράει όλα όσα μπορούσε να πάρει από το σπίτι του που καίγεται. Τα παιδιά είπαν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους γι’ αυτόν και όλα θα ήθελαν να…τρυπώσουν στον πίνακα και να βρεθούν δίπλα σ’ αυτό το μικρό, κυνηγημένο παιδί. Στο μόνο πράγμα που όλοι διαφωνούσαν ήταν για το φύλλο του παιδιού. Όμως, τι σημασία έχει; Καμία! Γιατί η δυστυχία είναι ίδια και για τ’ αγόρια και για τα κορίτσια!

Το μικρό πουλί που κρατάει το παιδί, το μικρό λευκό περιστέρι, έγινε αμέσως ο αγαπημένος μας φίλος. Τα παιδιά άκουσαν το παραμύθι

…και έμαθαν για το πόσο βοήθησε τους στρατιώτες. Σίγουρα είναι σύμβολο ειρήνης! Κι επειδή ήταν ταχυδρομικό περιστέρι, τα παιδιά έφτιαξαν κι ένα δικό τους που μετέφερε στους γονείς τους το δικό τους μήνυμα ειρήνης!

Τέλος, επειδή μάθαμε ότι στην Ισλανδία υπάρχει ο Πύργος της Ειρήνης, τον φτιάξαμε κι εμείς! Τρεις διαφορετικοί αλλά πολύ ειρηνικοί πύργοι που κάνουν μόνο ειρηνικές πράξεις και δράσεις!