Η πρόσκληση για την γιορτή του τέλους, (που όμως δεν είναι ακόμα το τέλος)!
Φέτος σκεφτήκαμε , αντί για ξεχωριστές προσκλήσεις να φτιάξουμε μία αφίσα – πρόσκληση όλοι μαζί!
Την φωτογραφίσαμε και πήρε ο καθένας από μία φωτογραφία!
Η πρόσκληση-φωτογραφία είναι έτοιμη!
Ο καιρός ήταν με το μέρος μας φέτος και έτσι καταφέραμε και πραγματοποιήσαμε τη γιορτή μας στην αυλή!
Τα θέματά μας φέτος ήταν:
“τα παιχνίδια στην αυλή” (παραδοσιακά)
“η κυκλοφοριακή αγωγή”
“δημοκρατία-ειρήνη”
Ολα τα παιδιά μαζί (και των δύο τμημάτων) τραγούδησαμε
Μετά παρουσιάσαμε τα θεατρικά μας και τα δρώμενα και αφήσαμε για το τέλος το καλύτερο!
Παιχνίδια στην αυλή
Οι μαμάδες μας έδειξαν τι παιχνίδια έπαιζαν όταν ήταν μικρές και έτσι παίξαμε
“λαστιχάκι”, “κυρέλι”, “σκοινάκι”, “μουσικά στεφάνια”, “αλεπού” καθώς και ένα μολδαβικό παιχνίδι που θύμιζε το “περνά περνά η μέλισσα”
δρώμενα
“ζήτω τα παιχνίδια τα αληθινά”- θεατρικό δρώμενο
τα παιδιά συνειδητοποιούν ότι τα αληθινά παιχνίδια με τους φίλους τους είναι καλύτερα από τα ηλεκτρονικά!
μουσικά στεφάνια
Τα παιδιά χορεύουν με τη μουσική.
Οταν σταματήσει η μουσική κάθε παιδί τρέχει γρήγορα να μπει μέσα σε ένα στεφάνι. Ποτέ δύο στο ίδιο στεφάνι.
και ….
“το κυρέλι”
Ενα παιδί κρατά στο πάνω μέρος της παλάμης (τεντωμένο χέρι) ένα κεραμιδάκι και περπατάει πάνω στην καραβάνα κοιτώντας ψηλά. Αν πατήσει γραμμή βγαίνει. Τα παιδιά που περιμένουν φωνάζουν: “πατάς”, ή “δεν πατάς” και το παιδί με το κυρέλι συνεχίζει ή σταματάει (αναλόγως).
Μετά μπορεί να βάλει κάτω το κυρέλι, και κάνοντας κουτσό να το σπρώχνει με το πόδι του προσέχοντας όμως να μη βγει έξω από τις γραμμές μέχρι να φτάσει στο τέλος!
και οι μαμάδες παίζουν “σκοινάκι”
“η αλεπού” .
Χρειαζόμαστε κάρτες με αριθμούς από το 1-20
Ενα παιδί είναι η αλεπού. Τα υπόλοιπα κλείνουν τα μάτια τους για να μη δουν που κρύβει η αλεπού τις κάρτες. Μόλις η αλεπού τους πει, ανοίγουν τα μάτια και ψάχνουν για τις κάρτες. Οποιος βρει την κάρτα με τον αριθμό 20 γίνεται αλεπού!
Και επειδή, ως γνωστόν, το παιχνίδι ανοίγει την όρεξη , πιο κει ήταν οι μπαμπαδες που έψηναν σουβλάκια και πιτούλες !
Και στο τέλος τέλος το καλύτερο από όλα
ΠΑΓΩΤΟ!!!
Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά να ξαναπαίξουμε παιχνίδια πολλά
Και επειδή όπου νά’ ναι κλείνουν τα σχολεία, ας μην ξεχνάμε …
Ούτε η μαμά στο σπίτι, ούτε η γιαγιά στο μπαούλο ούτε τα καταστήματα είχαν τέτοια υφάσματα στα ράφια τους! Κοιτάξαμε πιο προσεκτικά και καταλάβαμε αμέσως γιατί ήταν μοναδικα! Τα υφάσματα αυτά ήταν γεμάτα λέξεις! Μάλλον , όχι γεμάτα… Ηταν ΡΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ!
