Μητροπολίτης Νιγηρίας Νικόδημος στην «Κ»: Εδώ είναι το ποίμνιό μου, εδώ θα παραμείνω

Οι αιματοχυσίες στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, η ελληνική κοινότητα στο Λάγος και οι καθημερινές προκλήσεις

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τις τελευταίες εβδομάδες, η είδηση για τις μαζικές σφαγές στη Νιγηρία θορύβησε την Αθήνα, ενώ προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος προειδοποίησε για ενδεχόμενη διακοπή της ανθρωπιστικής βοήθειας και διέταξε το υπουργείο Πολέμου να εξετάσει την πιθανότητα ανάληψης δράσης.

Η «Κ» επικοινώνησε με τον μητροπολίτη Νιγηρίας, σεβασμιώτατο κ. Νικόδημο, για την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή. «Από τα νιγηριανά μέσα δεν υπάρχουν συγκεκριμένες αναφορές στα γεγονότα», αναφέρει ο Ελληνας ποιμενάρχης. «Διαβάζουμε ορισμένα πράγματα, κυρίως σε ξένα μέσα. Μου στέλνουν άνθρωποι από την Ελλάδα και την Ευρώπη μηνύματα που δίνουν την εντύπωση ότι ζούμε σε πεδίο μάχης. Δεν το αισθανόμαστε αυτό. Η ανησυχία είναι βεβαίως απολύτως δικαιολογημένη, κάθε ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και καμία μορφή βίας δεν μπορεί να δικαιολογηθεί, αλλά η εικόνα είναι διαφορετική από αυτή που φθάνει στα διεθνή μέσα».

Ο ιεράρχης εξηγεί πως οι αιματοχυσίες περιορίζονται κυρίως στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας. «Η Νιγηρία είναι τεράστια, με πάνω από 200 εκατομμύρια κατοίκους», σημειώνει. «Για να φτάσω σε αυτές τις περιοχές με το αυτοκίνητο θα χρειαστώ πάνω από 20-25 ώρες ταξίδι. Πράγματι, τα τελευταία περίπου 15 χρόνια, στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας εξτρεμιστικές οργανώσεις, όπως η Μπόκο Χαράμ, έχουν προκαλέσει ανείπωτο πόνο: καταστροφές χωριών, εκτοπισμούς πληθυσμών, απώλειες χριστιανών και μουσουλμάνων, οικογένειες που ξεριζώθηκαν, παιδιά που έμειναν ορφανά. Είναι μια βαθιά πληγή που αιμορραγεί ακόμη, και φυσικά συγκλονίζει όχι μόνο τη διεθνή κοινή γνώμη αλλά και όλους εμάς που ζούμε εδώ».

«Πρέπει να τονίσω», συμπληρώνει, «ότι εμείς ζούμε στο νότιο και κεντρικό τμήμα, σε πολιτείες πιο ήρεμες, όπου υπάρχει ειρηνική συνύπαρξη. Βεβαίως υπάρχει αγωνία μήπως επεκταθεί το φαινόμενο, αλλά –μέχρι στιγμής– δεν έχουμε τέτοια περιστατικά στις δικές μας περιοχές, ενώ μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί κανένα περιστατικό που να θέτει σε κίνδυνο τους πιστούς μας. Στις περιοχές όπου συμβαίνουν οι επιθέσεις υπάρχουν άλλα χριστιανικά δόγματα, αλλά όχι ορθόδοξοι πληθυσμοί», προσθέτει.

Ο μητροπολίτης Νικόδημος, ωστόσο, υπογραμμίζει το πρόσφατο περιστατικό απαγωγής ορθόδοξου κληρικού. «Eνα από τα σοβαρότερα φαινόμενα που έχουμε στην περιοχή είναι οι απαγωγές για λύτρα. Πριν από λίγους μήνες είχαμε την απαγωγή ενός δικού μας, ντόπιου ορθόδοξου κληρικού. Ευτυχώς απελευθερώθηκε πριν χρειαστεί να πληρώσουμε, αλλά τον είχαν χτυπήσει. Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο αφορά όλη τη χώρα και δημιουργεί αίσθημα ανασφάλειας. Από την πλευρά μας, παίρνουμε πάντοτε προληπτικά μέτρα στις μετακινήσεις μας. Ταξιδεύουμε μόνο με συνοδεία αστυνομικών, κάνουμε τον σταυρό μας και προχωρούμε με πίστη στο έργο μας». «Σήμερα», περιγράφει, «η Μητρόπολη Νιγηρίας διαθέτει 22 ντόπιους ορθόδοξους ιερείς και εγώ είμαι ο μόνος Ευρωπαίος, ο μόνος Eλληνας που διακονώ εδώ ως μητροπολίτης». Τον ρωτάμε αν οι χριστιανοί και ο ίδιος προσωπικά έχει δεχθεί απειλές. «Δεν έχω δεχθεί απειλές, ούτε εγώ ούτε οι ιερείς μας», απαντάει και προσθέτει, «ζούμε με προσοχή και ο κύριος πρέσβης δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον και φροντίζει να είναι πλήρως ενημερωμένος για την κατάσταση, ενώ έχουμε επαφή και με το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας».

Από τα σοβαρότερα φαινόμενα που έχουμε στην περιοχή είναι οι απαγωγές για λύτρα. Πριν από λίγους μήνες απήγαγαν έναν δικό μας, ντόπιο ορθόδοξο κληρικό.

Στο ερώτημα αν θα αποχωρούσε από τη Νιγηρία σε περίπτωση επιδείνωσης της κατάστασης, απαντά κατηγορηματικά: «Oχι, δεν έχω καμία πρόθεση να φύγω. Είμαι εδώ όλο τον χρόνο. Μόνο αν χρειαστεί ταξιδεύω στο Πατριαρχείο ή στην Ευρώπη για μικρό διάστημα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Βερολίνο, είμαι παιδί της διασποράς, αλλά η ιεραποστολή μου είναι εδώ, στη Νιγηρία. Εδώ είναι το ποίμνιό μου και εδώ θα παραμείνω».

Το ποίμνιο

«Στο Λάγος, όπου βρίσκεται η έδρα της μητρόπολης, ζουν περίπου 200 Eλληνες», αναφέρει ο μητροπολίτης Νικόδημος. «Είναι επιχειρηματίες, άνθρωποι που ζουν εδώ πάνω από 20-25 χρόνια, πολλοί σε μεικτούς γάμους. Υπάρχει ελληνική κοινότητα με πρόεδρο και δραστηριότητες. Είμαστε όλοι σε επικοινωνία», περιγράφει και μας στέλνει φωτογραφίες από το ποίμνιό του.

«Οι σχέσεις με τις νιγηριανές αρχές είναι επίσης πολύ καλές», υπογραμμίζει. «Eχουμε εξαιρετική συνεργασία με κυβερνητικά στελέχη, πολλοί από τους οποίους είναι μουσουλμάνοι. Συζητούμε, καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι, υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός. Επικοινωνώ και με άλλες πρεσβείες, όπως της Τουρκίας, της Αυστραλίας και της Αιγύπτου. Oλοι μάς αντιμετωπίζουν με σεβασμό. Μέχρι τώρα δεν έχουμε αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα».

Κλείνοντας, ο μητροπολίτης Νικόδημος στέλνει μήνυμα στους Eλληνες που ανησυχούν: «Δέχομαι δεκάδες μηνύματα από φίλους και πιστούς από την Ελλάδα και τη Γερμανία. Θέλω να τους πω να μη φοβούνται. Είμαστε καλά, νιώθουμε ασφαλείς. Ναι, υπάρχουν περιοχές που υποφέρουν από τη βία, όμως δεν είναι όλη η χώρα έτσι. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εδώ εργάζεται με πίστη, επιμονή και αγάπη. Προσευχόμαστε καθημερινά για ειρήνη στην περιοχή».

Τι κρύβεται πίσω από τις διαθρησκευτικές επιθέσεις

Τα πρώτα σχόλια του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για μια στρατιωτική επιχείρηση, προκειμένου να υποστηρίξει η Ουάσιγκτον τους χριστιανούς της Νιγηρίας, εμφανίστηκαν στην πλατφόρμα του Truth Social στις 31 Οκτωβρίου. Σύμφωνα με δημοσίευμα της The Wall Street Journal, είχε μόλις παρακολουθήσει, ενώ βρισκόταν εν πτήσει στο Air Force One, ένα βίντεο στο τηλεοπτικό δίκτυο Fox News για τις δολοφονίες χριστιανών από Νιγηριανούς ισλαμιστές. Κάποια στιγμή ο παρουσιαστής Τζον Ρόμπερτς αναρωτήθηκε: «Τι παραπάνω χρειάζεται ένας πρόεδρος;».

Ο Μπουλάμα Μπουκάρτι, Νιγηριανός ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αμφισβήτησε σε συνέντευξή του στο CNN τα σχόλια Τραμπ, αποδίδοντας στον πρόεδρο μια υπεραπλουστευμένη και επικίνδυνη εικόνα της σύνθετης κατάστασης ασφαλείας στη Νιγηρία. Το απόσπασμα και η απάντηση του Τραμπ ήταν η κατάληξη πολυετούς λόμπινγκ από οργανώσεις όπως η Διεθνής Χριστιανικής Αλληλεγγύης και του Συμβουλίου Οικογενειακής Ερευνας, που είχαν επανειλημμένως προσφύγει στην Ουάσιγκτον για τη στοχοποίηση των χριστιανών από την Μπόκο Χαράμ, καθώς και τις επιθέσεις κατά χριστιανικών αγροτικών κοινοτήτων στις περιοχές της κεντρικής Νιγηρίας. Ενώ η βία που περιγράφουν είναι πραγματική, η θεωρία των οργανώσεων αυτών ότι στη Νιγηρία βρίσκεται σε εξέλιξη «γενοκτονία» κατά χριστιανών δεν ευσταθεί, λένε οι ειδικοί.

Αντιθέτως, στη χώρα, που είναι ίσα μοιρασμένη μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων, οι επιθέσεις είναι διαθρησκευτικές και αφορούν και τις δύο θρησκευτικές κοινότητες, σύμφωνα με τον Τζέιμς Μπάρνετ, ερευνητή του Ινστιτούτου Χάντσον, συντηρητικού think tank με έδρα την Ουάσιγκτον. «Αυτό που συμβαίνει στη Νιγηρία είναι τραγικό», ανέφερε στο Christian Science Monitor ο Μπάρνετ, ο οποίος ειδικεύεται στην αφρικανική ασφάλεια και πολιτική. Εδράζεται όμως στην αδύναμη διακυβέρνηση, όχι στη θρησκεία. «Στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών το νιγηριανό κράτος έχει παραχωρήσει τον έλεγχο διαφόρων τμημάτων της χώρας σε ποικίλες ένοπλες ομάδες. Μουσουλμάνοι και χριστιανοί υποφέρουν εξίσου».

Με βάση σχετικό δημοσίευμα της Deutsche Welle, οι περιοχές που έχουν πληγεί περισσότερο είναι το Μπενί και το Πλατό, στα βόρεια και στα κεντρικά. Ενοπλες ομάδες έχουν σκοτώσει και απαγάγει ανθρώπους, κατέστρεψαν κτίρια, σχολεία, κλινικές και χώρους θρησκείας. Αναλυτές και επιζώντες όμως επισημαίνουν ότι η βία διαπερνά όλες τις θρησκείες και υποκινείται από κτηματικές διενέξεις, την κλιματική αλλαγή, τη φτώχεια και την αδυναμία των θεσμών παρά από τη θρησκεία.

Επαμεινώνδας Δεληγεώργης – «Το αηδόνι της Βουλής»

«Όπως οι πατέρες ημών αφιέρωσαν τον βίον αυτών εις την ανεξαρτησίαν του Έθνους, ούτως αυτός [ο Δεληγεώργης] κύριον του βίου αυτού μέλημα προσείλετο τας ελευθερίας του λαού». Χαρίλαος Τρικούπης

 

επαμεινώνδας-δεληγεώργης-το-αηδόν-563902846Ο Επαμεινώνδας Δεληγεώργης. Ξυλογραφία που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Έσπερος της Λειψίας, στις 15-17/6/1881 (Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων).

Γεώργιος Στρέιτ: Ο καθηγητής – σύμβουλος του Παλατιού και ο Διχασμός

Δημήτρης Μαλέση14.11.2025 • 08:10 Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο Γεώργιος Στρέιτ (Πάτρα 1868 – Αθήνα 1948), γερμανικής καταγωγής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπήρξε ένας από τους διαπρεπέστερους νομικούς, ιδίως του ∆ιεθνούς ∆ικαίου, με ευρωπαϊκή αναγνώριση και απήχηση. Σύμβουλος του βασιλιά Κωνσταντίνου σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, θα αναμειχθεί με την πολιτική όχι με την καθιερωμένη πορεία ενός πολιτευτή, αλλά ως τεχνοκράτη ειδήμονα, ο οποίος ανέλαβε να υποδείξει στον ανώτατο άρχοντα την ενδεδειγμένη εξωτερική πολιτική. Συντηρητικός στις πολιτικές του αντιλήψεις, χαρακτηριζόταν από απεριόριστο θαυμασμό για τη Γερμανία και τα επιτεύγματά της μέχρι το 1914. Ως εκ τούτου, βρισκόταν στον πυρήνα του αντιβενιζελικού πόλου και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στα δραματικά γεγονότα που συγκλόνισαν την Ελλάδα τη δεκαετία του 1910. Η σκοτεινή αυτή περίοδος δεν μπορεί, πάντως, να διαγράψει το σπουδαίο επιστημονικό του ανάστημα και τη σημαντική συνεισφορά του στη νομική σκέψη αλλά και στην πατρίδα από τους ρόλους και τις αποστολές που κατά καιρούς τού ανατέθηκαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι, όντας δεδηλωμένος αντιβενιζελικός, ο ηγέτης των Φιλελευθέρων τον εκτιμούσε για την επιστημονική του κατάρτιση και την ηπιότητα του χαρακτήρα του. Το Ημερολόγιον-Αρχείον του, το οποίο εκδόθηκε το 1964, με επιμέλεια Παναγιώτη Πιπινέλη, συνιστά μια σημαντική ιστορική πηγή για τα γεγονότα που οδήγησαν στον Εθνικό ∆ιχασμό τη δεκαετία του 1910.

Μια οικογένεια Γερμανών ευγενών στην Ελλάδα

Η λαμπρή παρουσία στον δημόσιο βίο.

Σεπτέμβριος 1829, και στον δρόμο που οδηγεί στη Λαμία ένας στρατιωτικός κείτεται αιμόφυρτος, βαριά τραυματισμένος. Ευτυχώς έγινε αντιληπτός από τον πρόξενο της Γαλλίας στη Λαμία, ο οποίος τον περιέθαλψε. Αφού ανένηψε από τα σοβαρά τραύματα, επέστρεψε στην πατρίδα του, τη Γερμανία. Το όνομά του, βαρώνος Ιωάννης Αλέξανδρος, ο εκ των Στρέιτ. Είχε αφιχθεί στην επαναστατημένη Ελλάδα για να συμμετάσχει στον αγώνα εναντίον των Οθωμανών, όπως και τόσοι άλλοι Ευρωπαίοι, οι οποίοι γαλβανισμένοι από τον φιλελευθερισμό και τον φιλελληνισμό είχαν σπεύσει για να πολεμήσουν. Στην προκειμένη περίπτωση, επρόκειτο για έναν επιφανή Γερμανό, ο οποίος είχε γαλουχηθεί σε ουμανιστικό σχολείο, μάλλον της Λειψίας ή της Ιένας, εκεί όπου οι Γερμανοί φιλόλογοι τροφοδοτούσαν με φιλελληνικό ζήλο τους νεαρούς βλαστούς, στο πλαίσιο ενός γενικότερου ρομαντισμού που έπνεε στην Ευρώπη. Εκεί έμαθε και τα ελληνικά, τα οποία σύμφωνα με μαρτυρίες μιλούσε απταίστως. Ο Αλέξανδρος είχε εξοικονομήσει ένα σοβαρό χρηματικό ποσό, πουλώντας το μερίδιο της κληρονομιάς στον αδελφό του, εξόπλισε μια μικρή ομάδα και κατέβηκε στην Ελλάδα. Είναι αλήθεια ότι τα χρήματα και οι κάθε είδους ανέσεις δεν έλειψαν ποτέ από την οικογένειά του, η οποία διέθετε τον τίτλο ευγενείας του βαρώνου, που είχε απονεμηθεί στον πρόγονό του Κρίστοφ Στρέιτ από τον Γερμανό αυτοκράτορα Ροδόλφο Β΄ το 1598, χάρη στην ανδραγαθία του σε μια κρίσιμη μάχη εναντίον των Οθωμανών. Στη συνέχεια, οι επιγαμίες των απογόνων με άλλες επιφανείς οικογένειες εδραίωσαν την οικογένεια Στρέιτ σε περίοπτη θέση της γερμανικής αριστοκρατίας.

Ο Αλέξανδρος, γιος του Ιωάννη-Ιακώβου και της Λουίζας-Καρολίνας, γεννήθηκε σε ένα επιβλητικό αρχοντόσπιτο στη Σαξονία το 1805 ή το 1808. Συνεπώς, το σίγουρο είναι ότι η άφιξή του στην επαναστατημένη Ελλάδα πραγματοποιήθηκε σε πολύ νεαρή ηλικία. Αυτή ήταν η πρώτη επίσκεψή του. Θα ακολουθήσει και δεύτερη επί βασιλείας του Όθωνα, όταν ο νεαρός βασιλιάς θα προικοδοτηθεί με απόφαση των προστάτιδων ∆υνάμεων με ένα εθελοντικό στρατιωτικό σώμα 3.500 ανδρών, αυτό που θα αποτελέσει το βασικό στήριγμα του νέου καθεστώτος αλλά και θα συμβάλει αποφασιστικά στη δημιουργία των πρώτων έργων υποδομής μέσω του σώματος του Μηχανικού. Το προηγούμενο διάστημα, ο Αλέξανδρος υπηρέτησε στο αυστριακό Ιππικό ως ανθυπολοχαγός, απ’ όπου παραιτήθηκε για να μεταβεί στην Ελλάδα. Στη διαταγή του στρατού (∆εκέμβριος 1834) τον βρίσκουμε να κατατάσσεται στο Μηχανικό ως ανθυπασπιστής. Όταν μετατίθεται στη Μονεμβασιά για να συμμετάσχει στην επισκευή του κάστρου, γνωρίζει την Αφεντούλα Σταυρίδη, προυχοντικής καταγωγής, ανιψιά του Ανδρέα Ζαΐμη. Ως στρατιωτικός είναι υποχρεωμένος να ζητήσει την άδεια του βασιλιά για να νυμφευθεί, κάτι όμως που ο Όθων αρνείται, οπότε αναγκάζεται να παραιτηθεί από τον στρατό. Βαφτίζεται Ορθόδοξος, συνάπτουν γάμο και αποκτούν δύο τέκνα, τον Στέφανο και τη Σοφία. Θα ακολουθήσει περίοδος οικονομικής δυσπραγίας για την οικογένεια, καθώς ο μισθός που εξασφαλίζει ως γεωμέτρης δημόσιος υπάλληλος ήταν γλίσχρος, τουλάχιστον μέχρι το 1839. Υπηρετώντας στο Τοπογραφικό Γραφείο της Αχαΐας, έρχεται αντιμέτωπος με το οξύ ζήτημα των εθνικών γαιών και των πολλαπλών καταπατήσεων, κάτι που θα προκαλέσει την μήνι ισχυρών οικογενειών, που τον βλέπουν ως εμπόδιο στην πρόθεσή τους για ιδιοποίηση έγγειας ιδιοκτησίας. Έτσι, το 1840 δέχεται δολοφονική επίθεση, οργανωμένη από τον Αντώνιο Καλαμογδάρτη, οπότε ζητά για ασφάλεια μετάθεση και καταλήγει στην Κορινθία. Εκεί θα ασχοληθεί κυρίως με το ζήτημα της αποξήρανσης λιμνών και ελών, που ήταν κρίσιμο για την αντιμετώπιση της ελονοσίας αλλά και της εξασφάλισης καλλιεργήσιμων εδαφών.

Για τον ίδιο οι συνθήκες θα δυσκολέψουν μετά το κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, όταν στην Πρώτη Εθνοσυνέλευση θα τεθεί το ζήτημα της διαμάχης αυτοχθόνων – ετεροχθόνων, το οποίο δίχασε εν πολλοίς την ελληνική κοινωνία. Ο Αλέξανδρος, ως ετερόχθων, στερήθηκε του δικαιώματος να φέρει την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη και απολύθηκε. Μετέβη στην ιδιαίτερη πατρίδα του, απ’ όπου έστελνε ό,τι μπορούσε στην οικογένειά του. Το ίδιο διάστημα πάντως φρόντισε να διευρύνει τις τεχνικές γνώσεις του, οπότε όταν του επιτράπηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα, το 1848, διορίστηκε καθηγητής μαθηματικών και γερμανικών στο Γυμνάσιο Πατρών. Το 1853 διορίστηκε αρχιιπποκόμος στα ιπποστάσια της Βασιλικής Φρουράς.

Η εξέγερση στη Θεσσαλία, την Ήπειρο και τη Μακεδονία το 1854 για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού δημιούργησε κύμα εθελοντών, οι οποίοι με ενθουσιασμό έσπευδαν να περάσουν τα σύνορα στο όνομα της αλυτρωτικής πολιτικής. Ο Στρέιτ δήλωσε παρών και με επιστολή στον Όθωνα γνωστοποιούσε την πρόθεσή του: «Ακολουθώντας ως Γερμανός τη φωνή του καθήκοντος και της τιμής, πάω στη Θεσσαλία να πολεμήσω κάτω από τη σημαία των Χριστιανών υπέρ των κατατρεγμένων και ενάντια στους καταπιεστές τους, ενάντια στους εχθρούς των Χριστιανών. Όλες μου οι προσπάθειες θα στραφούν ώστε ό,τι κάνω, να είναι όσο περισσότερο γίνεται πιο χρήσιμο στην υπηρεσία αυτής της Αγίας Αποστολής, την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, και με αυτόν τον τρόπο να Σας αποδείξω αυτά που μέχρι τώρα μόνο με λόγια μπορούσα να Σας πω». Εντάχθηκε, λοιπόν, σε ένα από τα επαναστατικά σώματα και πολέμησε μέχρι που το εγχείρημα οδηγήθηκε σε πλήρες αδιέξοδο. Η στρατιωτική αυτή κινητοποίηση στάθηκε, ωστόσο, αφορμή να γνωριστεί με τον Ούγγρο λοχαγό Ίστβαν Τυρρ, μια ξεχωριστή στρατιωτική φυσιογνωμία της εποχής, με τον οποίο θα μεταβεί στην Ιταλία προκειμένου να πολεμήσουν στο πλευρό των δυνάμεων του Γαριβάλδη για την απελευθέρωση της Ιταλίας. Έκτοτε χάθηκαν τα ίχνη του και η οποιαδήποτε επαφή με την οικογένειά του. Ο Αλέξανδρος Στρέιτ, μια ρομαντική και φιλελεύθερη προσωπικότητα, που ανάλωσε τη ζωή του σε ριψοκίνδυνες πολεμικές αποστολές για να υπερασπιστεί τα ιδανικά του στην πράξη, θα πεθάνει το 1867 στη Βουδαπέστη, όπου είχε μεταβεί με τον Τυρρ. Έτσι, το σχεδιαζόμενο ταξίδι της επιστροφής στην οικογένειά του και στην Ελλάδα δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Στην Πάτρα παρέμεινε η σύζυγός του και τα δύο ορφανά, πλέον, παιδιά. Ο Στέφανος-Αριστομένης, γεννημένος το 1835, ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην αχαϊκή πρωτεύουσα και κατόπιν σπούδασε στη Νομική Σχολή. Μετεκπαιδεύτηκε στη Γερμανία, με όλες τις δαπάνες να τις αναλαμβάνει η οικογένεια του πατέρα του, η οποία δεν είχε πάψει να ενισχύει οικονομικά την Αφεντούλα, αφού ο παράτολμος σύζυγός της επί πολλά χρόνια απουσίαζε, πολύ δε περισσότερο μετά το 1867, όταν έμεινε χήρα. Οι σπουδές του Στέφανου στη Λειψία ήταν λαμπρές, τόσο στο Γυμνάσιο όσο και στο Πανεπιστήμιο, απ’ όπου αποφοίτησε με έπαινο. Αμέσως μετά επέστρεψε στην Ελλάδα, διορίστηκε στο δικαστικό σώμα, αλλά κατόπιν προτίμησε τη μάχιμη δικηγορία. Στην Πάτρα θα γνωρίσει τη Βικτωρία Λόντου, της γνωστής προυχοντικής οικογένειας της περιοχής, με την οποία θα παντρευτούν το 1867. Τον επόμενο χρόνο θα έρθει στη ζωή το μοναδικό τους παιδί, ο Γεώργιος.

Ο Στέφανος Στρέιτ σε όλη του τη ζωή διήνυσε μια λαμπρή πορεία στα δημόσια πράγματα της χώρας, καταλαμβάνοντας υψηλά αξιώματα. Κατ’ αρχάς, το 1872 διορίστηκε στην Εθνική Τράπεζα, την οποία αρχικά υπηρέτησε ως υποδιευθυντής του υποκαταστήματος στη Λαμία, ως διευθυντής του ∆ικαστικού Τμήματος από τον Οκτώβριο του 1873, και από το 1889 ως υποδιοικητής της στην Αθήνα. Το ίδιο διάστημα, εντυπωσιακή είναι η ακαδημαϊκή του ανέλιξη στο Πανεπιστήμιο: το 1875 αναγορεύεται υφηγητής, τον επόμενο χρόνο έκτακτος καθηγητής και το 1879 καθηγητής του Συνταγματικού και ∆ιεθνούς ∆ικαίου στη Νομική Σχολή. Το 1893 η Ελλάδα κηρύσσει πτώχευση και ξεκινούν σκληρές διαπραγματεύσεις με τις πιστώτριες χώρες για την εύρεση συμβιβαστικής λύσης. Επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας διορίστηκε ο Στρέιτ. Επίσης, διετέλεσε μέλος της επιτροπής για τη σύνταξη του Αστικού ∆ικαίου αλλά και αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο Μόναχο για τη ρύθμιση των χρεών των βαυαρικών δανείων επί Όθωνος. Το 1897 έλαβε χώρα ο «Ατυχής» Ελληνοτουρκικός Πόλεμος και η ήττα της Ελλάδας, οπότε η χώρα βρέθηκε υποχρεωμένη να καταβάλει πολεμική αποζημίωση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στις επώδυνες για την Ελλάδα συνθήκες θα αναλάβει για έναν χρόνο το υπουργείο Οικονομικών, ενώ το 1896 ανέλαβε τη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας για διάστημα 14 ετών (1896-1910). Κατά γενική ομολογία, οι διαπραγματεύσεις και οι χειρισμοί του Στέφανου Στρέιτ την περίοδο της παρατεταμένης κρίσης που μάστιζε τη χώρα ήταν επιτυχημένοι και έθεσαν τις βάσεις για τη βαθμιαία ανάταξη των οικονομικών του κράτους. Ο ίδιος δεν χρησιμοποίησε και δεν επικαλέστηκε ποτέ στο εσωτερικό της χώρας τον οικογενειακό τίτλο του βαρώνου*.

*Τα στοιχεία βασίστηκαν εν πολλοίς στην αδημοσίευτη μελέτη «Ιωάννης Αλέξανδρος, ο εκ των Στρέιτ» του καθηγητή Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης Στέφανου Ι. Γερουλάνου, απογόνου της οικογένειας Στρέιτ, τον οποίο και θερμά ευχαριστώ.

«Ακριβώς τούτο επεζήτησα, να προλάβω να μην προσδεθώμεν εις το άρμα ουδενός, άνευ μάλιστα ανάγκης»

γεώργιος-στρέιτ-ο-καθηγητής-σύμβου-563915224Ο Γεώργιος Στ. Στρέιτ. Λήψη σε στούντιο, 1915, Ζυρίχη, Ελβετία (Φωτογραφικά Αρχεία ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ).
Γεώργιος Στρέιτ: Ο καθηγητής – σύμβουλος του Παλατιού και ο Διχασμός-1

Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή των Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.

Αριστερά ο Γεώργιος Στρέιτ. Φτογραφία του Albert Meyer.

Γεώργιος Στρέιτ: Ο καθηγητής – σύμβουλος του Παλατιού και ο Διχασμός-2
Το αρχοντικό σπίτι (Herrenhaus) των Στρέιτ στο κτήμα του Μέδεβιτς, στο σημερινό Neukirch-Lippendorf
όπου μεγάλωσε ο Αλέξανδρος (Alamy / Visualhellas.gr).

Γεώργιος Στρέιτ: Ο καθηγητής – σύμβουλος του Παλατιού και ο Διχασμός-3

Ο Ούγγρος λοχαγός Ίστβαν Τυρρ (Oldtime/Alamy/Visualhellas.gr).

Γεώργιος Στρέιτ: Ο καθηγητής – σύμβουλος του Παλατιού και ο Διχασμός-4

Ο Στέφανος Ι. Στρέιτ και δύο άνδρες πίνουν μπίρα. Λήψη σε στούντιο. Αθήνα, 1880
(Φωτογραφικά Αρχεία ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ).
Ο Στέφανος Στρέιτ σε όλη του τη ζωή διήνυσε μια λαμπρή πορεία στα δημόσια πράγματα της χώρας,
καταλαμβάνοντας υψηλά αξιώματα.
Το 1872 διορίστηκε στην Εθνική Τράπεζα, φθάνοντας το 1889 στη θέση του υποδιοικητή της.
Το ίδιο διάστημα, εντυπωσιακή είναι η ακαδημαϊκή του ανέλιξη στο Πανεπιστήμιο.

Ο καθηγητής

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ: https://www.kathimerini.gr/istoria/563877484/

georgios-streit-o-kathigitis-symvoylos-toy-palatioy-kai-o-dichasmos/

Νοεμβριανά: Πώς εξελίχθηκαν τα γεγονότα που θέριεψαν τον Εθνικό Διχασμό

18.11.202504:30
Νοεμβριανά: Πώς εξελίχθηκαν τα γεγονότα που θέριεψαν τον Εθνικό Διχασμό

Πως εξελίχθηκαν τα αιματηρά γεγονότα των Νοεμβριανών που όξυναν τον Εθνικό Διχασμό μεταξύ βασιλικών και βενιζελικών

H18η Νοεμβρίου 1916, αποτελεί κομβιικής σημασίας ημέρα σε ένα από τα πιο μελάνα συμβάντα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, τον Εθνικό Διχασμό, που έπληξε για δεκαετίες την Ελλάδα. Την ημέρα εκείνη, ξεσπούν τα λεγόμενα Νοεμβριανά, οι επιθέσεις δηλαδή των αντιβενιζελικών οπαδών του βασιλιά Κωνσταντίνου ενάντια στους οπαδούς και φίλους του μέχρι πρότινος πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου και του κόμματος των Φιλελευθέρων, με αφορμή την απόβαση  γαλλικών στρατευμάτων στον Πειραιά και την Αθήνα.

Η Ελλάδα είναι διχασμένη ανάμεσα στο «Κράτος των Αθηνών» και το «Κράτος της Θεσσαλονίκης», ύστερα από το Κίνημα της «Εθνικής Άμυνας» και την ίδρυση της Προσωρινής Κυβερνήσεως του Ελευθέριου Βενιζέλου με έδρα την συμπρωτεύουσα.

Η τριανδρία της «Εθνικής Άμυνας: Ναύαρχος Π. Κουντουριώτης, Ελευθέριος Βενιζέλος, στρατηγός Π. Δαγκλής

Μεταξύ Κωνσταντίνου και Βενιζέλου υπάρχει η διαφωνία για το αν η Ελλάδα θα  συμμετάσχει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλευρό της Αντάντ όπως επιθυμεί ο Βενιζέλος ή αν θα παραμείνει ουδέτερη, όπως επιθυμεί ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, στηρίζοντας ουσιαστικά τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία.

Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος

Η διαφωνία αυτή είχε οδηγήσει στην εκτός συνταγματικών κανόνων συμπεριφορά του Βασιλιά Κωνσταντίνου, καθώς αν και ο Βενιζέλος είχε κερδίσει δύο εκλογικές αναμέτρήσεις το 1915, ο Κωνσταντίνος έκανε ό,τι ήταν δυνατόν, και τελικά κατάφερε, να εξωθήσει τον ηγέτη των Φιλελευθέρων σε παραίτηση από την πρωθυπουργία.

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ, 2 Απριλίου 1931, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Η στάση της Ανταντ

Οι δυνάμεις της Αντάντ μόνο με σταυρωμένα τα χέρια δεν έμειναν, προχωρώντας πάντως, από την πλευρά τους, σε μία ακραιφνώς παρεμβατική πολιτική στα εσωτερικά μιας τρίτης χώρας.

Με τη σύμφωνη γνώμη του Ελευθέριου Βενιζέλου, αποβιβάζουν στρατεύματά τους στη Βόρεια Ελλάδα και βλέποντας πως ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος και οι προσφιλείς σε αυτόν κυβερνήσεις στηρίζουν έμπρακτα τις αντίπαλες Κεντρικές Δυνάμεις του εν εξελίξει Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, απαιτούν, μεταξύ άλλων, γενική αποστράτευση και παράδοση μέρους του οπλισμού του ελληνικού στρατού, καθώς και διενέργεια εκλογών.

Κύριο μέλημα του Βασιλιά  Κωνσταντίνου πάντως είναι να διατηρήσει τον θρόνο του, κι έτσι, οπως αναφέρει ο ιστορικός Γεώργιος Βεντήρης, στο εμβληματικό του έργο «Η ΕΛΛΑΣ του 1910 – 1920», που δημοσίευσε το «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ» το 1931, εμφανίστηκε έτοιμος να δώσει στις δυνάμεις της Αντάντ περισσότερα από όσα του ζητούσε.

«Ο Κωνσταντίνος , χωρίς να προκληθή, έδωκε πολύ περισσότερα: Τον πλήρη αφοπλισμό του ελληνικού στρατού. Η σχετική φράσις του τηλεγραφήματος του Μπεναζέ (σ.σ. γάλλος βουλευτής και απεσταλμένος της γαλλικής κυβέρνησης) προς τον Μπριάν (σ.σ. πρωθυπουργός της Γαλλίας), το οποίο προηγουμένως ανέγνωσε και ενέκρινεν ο Κωνσταντίνος είνε αυτή:

‘Πλην τούτων, ο βασιλεύς αυθορμήτως εδήλωσεν είνε διατεθειμένος να μας παραχωρήση ολόκληρον το υλικόν πολέμου του στρατού και του στόλου, τα τηλεβόλα με χίλια βλήματα έκαστον, τον στόλον με τα πολεμοφόδια και τας τορπίλλας»

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ», 3 Απριλίου 1931, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Τι γνωστοποιήθηκε

Ο Κωνσταντίνος όμως και οι αντιβενιζελικές πολιτικές δυνάμεις θέλησαν να εκμεταλλευτούν την πίεση και την παρεμβατικότητα των Γάλλων προς όφελός τους.

«Εις τους επιστράτους (σ.σ. ένοπλες παραστρατιωτικές ομάδες πιστές στον βασιλιά) και τον αγνοούντα  τα πράγματα λαόν ελέγετο ότι τον αφώπλιζαν οι ξένοι.

»Τον αγώνα προς την κατεύθυνσιν αυτήν εφαίνετο καθοδηγών ο Δημήτριος Γούναρης. Κι αυτός και οι περί τον Μεταξάν δεν εφοβούντο καθ’ εαυτήν την Αντάντ.

»Εάν την εμίσουν και εξηρέθιζαν τους απλοϊκούς εναντίον της, το έπρατταν διότι όπισθέν της έβλεπαν διαρκώς τον Βενιζέλον».

«Από των αρχών Νοεμβρίου και εκ προδιαγεγραμμένου σχεδίου, το απόρρητον του κράτους εξαπελύθη εις τους συλλόγους των επιστράτων, εις τον σύνδεσμον των αξιωματικών, εις τας εφημερίδας, εις τους δρόμους.

»Με σύστημα και μέθοδον ‘κατασκευάζετο μια ικετευτική επανάστασις υπέρ του βασιλέως διά να μη παραδώση τα όπλα’.

»Ο Κωνσταντίνος την ηνείχετο, την άφηνε να εξαπλώνεται, την επροκάλει. Το λαϊκόν αίσθημα εξήπτετο με διαβολικήν επιτηδειότητα.»

Οπαδοί του Βασιλέα Κωνσταντίνου σε συγκέντρωση, το 1915

Από την άλλη πλευρά πάντως, οι ενέργειες της Ανταντ ως προς τον αφοπλισμό των ελληνικών δυνάμεων «είχαν την σφραγίδα της προκλητικότητας και επιπολαιότητος, αι οποίαι εις την προκειμένην περίστασιν έφθασαν μέχρι ευηθείας».

Σύμφωνα με τον Ροντήρη ο Κωνσταντίνος κρατώντας ασαφή στάση απέναντι στους Γάλλους απέφυγε να δηλώσει την ρητή υπαναχώρησή του σε όσα είχε συμφωνήσει προγενέστερα μαζί τους.

Ακολουθούν τηλεγραφήματα μεταξύ των Γάλλων και της κυβέρνησης των Αθηνών. Στις 10 Νοεμβρίου ο Μπεναζέ ζητά την παράδοση των 10 ελληνικών ορεινών πυροβολαρχιών, δηλώνοντας πως «τα όπλα ταύτα είναι πρωορισμένα εις απελευθέρωσιν ενός εδάφους, ποτισμένου με το ευγενέστερον ελληνικόν αίμα.

»Η θέσις των δεν είνε εις τα βάθη των αποθηκών, αλλ’ εις το μέτωπον της Μακεδονίας όπου κρίνεται, κατά την στιγμήν αυτήν, η τύχη όλων ανεξαιρέτως των βαλκανικών κρατών, εμπολέμων ή ουδετέρων».

Η 18η Νοεμβρίου

Στις 18 Νοεμβρίου, χιλιάδες άνδρες του γαλλικού στρατού αποβιβάζονται στο Φάληρο και τον Πειραιά και προωθούνται σε πολλά σημεία της Αθήνας.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Από τα σκοτεινά σκριπτόρια στην πρέσα: Το βιβλίο που άλλαξε την Ιστορία

Η στιγμή που η ανθρωπότητα έμαθε ότι η γνώση μπορεί να πολλαπλασιάζεται

Η αίθουσα μυρίζει μελάνι και λιωμένο μέταλλο. Στο ξύλινο τραπέζι, τα πρώτα φύλλα ενός βιβλίου απλώνονται με δέος.

Οι σελίδες λάμπουν κάτω από το φως των κεριών – 42 γραμμές κειμένου, τέλεια στοιχισμένες. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, ο Λόγος δεν αντιγράφεται πια με το χέρι. Τυπώνεται.

 

Ο Γιοχάνες Γκούτενμπεργκ (ελληνιστί Γουτεμβέργιος), ένας άνδρας στα πενήντα του, σκύβει πάνω από το δημιούργημά του. Το ονομάζει Das Werk der Bücher – «το έργο των βιβλίων». Δίπλα του, εργάτες κατεβάζουν με δύναμη τις ξύλινες πρέσες.

Κάθε φύλλο χαρτιού βγαίνει υγρό από το μελάνι και μεταμορφώνεται σε ένα κομμάτι επανάστασης. Το ημερολόγιο γράφει 30 Σεπτεμβρίου 1452 και βρισκόμαστε στο Μάιντς (Μαγεντία) της Γερμανίας.

Η Βίβλος, μεταφρασμένη στα λατινικά από τον Ιερώνυμο, παίρνει τώρα σάρκα και οστά σε δεκάδες αντίτυπα. Δεν είναι ένα μοναδικό χειρόγραφο, που φυλάσσεται σε μοναστήρια και παλάτια. Είναι κάτι που πολλαπλασιάζεται.

Ο αγώνας και η προδοσία

Η πορεία όμως δεν είναι ανώδυνη. Ο βασικός χρηματοδότης του Γουτεμβέργιου, ο τραπεζίτης Γιόχαν Φουστ, στρέφεται εναντίον του.

Τον σέρνει στα δικαστήρια, ζητώντας πίσω τα χρήματα ή τον έλεγχο του πολύτιμου πιεστηρίου. Το 1455 ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από την πιο σημαντική εφεύρεση της δεύτερης χιλιετίας, ο Γουτεμβέργιος, χάνει την υπόθεση.

Ο ίδιος ο Φουστ αποκτά την πρέσα και το δικαίωμα να συνεχίσει τις εκτυπώσεις.

Ο Γουτεμβέργιος μένει σχεδόν χρεοκοπημένος. Όμως το έργο του έχει ήδη ξεκινήσει. Τα πρώτα αντίτυπα έχουν δει το φως. Στην Φρανκφούρτη, ο μελλοντικός Πάπας Πίος Β΄ θα γράψει ότι αντίκρισε σελίδες της νέας Βίβλου και έμεινε άφωνος.

Η γέννηση μιας επανάστασης

Το 1456 τα πρώτα ολοκληρωμένα αντίτυπα ολοκληρώνονται. Η Γουτεμβέργια Βίβλος – η πρώτη έντυπη, η πρώτη μαζικά παραγόμενη.

Κάθε αντίτυπο απαιτεί εκατοντάδες φύλλα, ειδικό χαρτί, μελάνι που δεν κυλά αλλά «κάθεται» πάνω στο μέταλλο, 290 διαφορετικά γράμματα για να συνθέσουν λέξεις, προτάσεις, κόσμους.

Οι μοναχοί που για αιώνες αντιγράφουν με το χέρι χειρόγραφα σε σκοτεινά σκριπτόρια, βλέπουν τώρα μπροστά τους κάτι αδιανόητο: ένα βιβλίο που δεν χρειάζεται χρόνια για να ολοκληρωθεί, αλλά βγαίνει σε δεκάδες, σε εκατοντάδες αντίτυπα.

Από το Μάιντς στον κόσμο

Μοναστήρια, πανεπιστήμια, πλούσιοι έμποροι σπεύδουν να αποκτήσουν ένα αντίτυπο. Κοστίζει όσο τρία χρόνια μισθός ενός υπαλλήλου, μα είναι φθηνότερο από οποιοδήποτε χειρόγραφο.

Κάποια φτάνουν ως την Αγγλία, τη Σουηδία, την Ουγγαρία.

Η Ευρώπη δεν είναι πια ίδια. Η Γουτεμβέργια Βίβλος δεν είναι μόνο η απαρχή της τυπογραφίας. Είναι η απαρχή της μαζικής διάδοσης της γνώσης.

Σπέρνει την Αναγέννηση, την Επιστημονική Επανάσταση, τη Μεταρρύθμιση.

Η κληρονομιά

Σήμερα, λιγότερα από 50 αντίτυπα σώζονται. Κάποια πλήρη, άλλα αποσπασματικά. Φυλάσσονται σε βιβλιοθήκες από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Οξφόρδη, πίσω από γυαλί, με ειδικές συνθήκες φωτισμού και θερμοκρασίας.

Κανένα πλήρες αντίτυπο δεν έχει πουληθεί από το 1978· αν κυκλοφορούσε, θα άξιζε δεκάδες εκατομμύρια δολάρια.

Μα η αληθινή αξία της δεν είναι χρηματική. Είναι η στιγμή που η ανθρωπότητα έμαθε ότι η γνώση μπορεί να πολλαπλασιάζεται. Ότι οι ιδέες δεν είναι πια προνόμιο λίγων, αλλά μπορούν να ταξιδεύουν.

Κι όλα ξεκινούν ένα φθινοπωρινό πρωινό της 30ης Σεπτεμβρίου, όταν ο ήχος της πρώτης τυπογραφικής πρέσας αντηχεί σαν προανάκρουσμα ενός νέου κόσμου.

Η (επ)άνοδος της πολιτικής βίας

01.10.202515:40

Η (επ)άνοδος της πολιτικής βίας

Γράφουν στο ΒΗΜΑ η καθηγήτρια Θεωρίας της Ιστοριογραφίας και Νεότερης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Έφη Γαζή, ο καθηγητής Ιστορίας του ΕΚΠΑ, Βαγγέλης Καραμανωλάκης, και η διδάκτορας του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, Κατερίνα Λαμπρινού.

Το φάσμα που πλανιέται πάνω από τη Δύση

Γράφει ο Μάρκος Καρασαρίνης

Η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ στο Πανεπιστήμιο Γιούτα Βάλεϊ στις 10 Σεπτεμβρίου 2025 θα αποτελέσει πιθανότατα ένα από εκείνα τα γεγονότα τα οποία γίνονται άμεσα αντιληπτά ως ορόσημα.

Αν για τους θιασώτες του MAGA το κίνημα απέκτησε τον μάρτυρά του και για τους προοδευτικούς αντιπάλους του το ιδανικό πρόσχημα για την εξαπόλυση ενός κυνηγιού μαγισσών, οι σοκαριστικές εικόνες της εκτέλεσης που κυκλοφόρησαν άμεσα στο Διαδίκτυο αρκούν για να καταδείξουν την ουσιαστικότερη διάσταση του εγκλήματος: την επιβεβαίωση ότι η πολιτική βία στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει επανέλθει στο προσκήνιο με δριμύτητα αντίστοιχη της δεκαετίας του ’60.

Αφήνοντας κατά μέρος απαγωγές και επιθέσεις που έμειναν στα χαρτιά, του φόνου του Κερκ προηγήθηκαν η επίθεση στην κατοικία της προέδρου της ομοσπονδιακής Βουλής Νάνσι Πελόζι στις 28 Οκτωβρίου 2022, η απόπειρα δολοφονίας του νυν προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στις 13 Ιουλίου 2024, ο εμπρησμός της οικίας του κυβερνήτη της Πενσιλβάνια Τζος Σαπίρο στις 13 Απριλίου 2025 και η δολοφονία της πρώην προέδρου της πολιτειακής Βουλής της Μινεσότα Μελίσα Χόρτμαν και του συζύγου της στις 14 Ιουνίου 2025.

Η πύκνωση του φαινομένου σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες και η έξαρσή του στο πλαίσιο της διάδοσης εμπρηστικού πολιτικού λόγου στη δημόσια σφαίρα υποδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις. Και αν ακόμη, ωστόσο, κάποιος επιχειρούσε να αποσυνδέσει τα γεγονότα από τα συμφραζόμενά τους, οι ταραχές της Σάρλοτσβιλ το 2017 και, κυρίως, η απόπειρα κατάληψης του Καπιτωλίου στις 6 Ιανουαρίου 2021 θα επισφράγιζαν τη διαφαινόμενη αύξηση της ανοχής προς την πολιτική βία στην αμερικανική κοινωνία. Ισως, βέβαια, ο διαχωρισμός εδώ από την ευρωπαϊκή να είναι πιο τεχνητός από ό,τι εκ πρώτης όψεως φαίνεται.

Η πόλωση δεν είναι λιγότερο απτή και οι διαφορετικές αντιλήψεις και νόμοι περί οπλοκατοχής στην Ευρώπη δεν εμπόδισαν την απόπειρα δολοφονίας του πρωθυπουργού της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίτσο στις 15 Μαΐου 2024. Και μπορεί αυτή να ήταν η μόνη επίθεση κατά αρχηγού κράτους μετά τη δολοφονία του σέρβου πρωθυπουργού Ζόραν Τζίτζιτς το 2003, όμως οι εικόνες των συγκρούσεων στους δρόμους των ευρωπαϊκών πρωτευουσών στα χρόνια της κρίσης και του απόηχού της δεν αποτελούν μακρινή ανάμνηση. Καθώς ανισότητες διογκώνονται, διαιρέσεις σοβούν, τα αδιέξοδα μοιάζουν να υπερβαίνουν τις λύσεις, ένα φάσμα πλανιέται πάνω από τη Δύση – το φάσμα της βίας.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ: https://www.tovima.gr/print/nees-epoxes/i-epanodos-tis-politikis-vias/

«Για ποιον γράφω»

Γράφουν στο ΒΗΜΑ ο συγγραφέας Νίκος A. Μάντης, ο συγγραφέας Δημήτρης Σωτάκης, η συγγραφέας Αμάντα Μιχαλοπούλου.

Ο συγγραφέας, το έργο και ο ιδανικός αναγνώστης

Γράφει ο Μάρκος Καρασαρίνης

«Η ιδέα ενός οργανωμένου βιβλίου ήταν ολότελα έξω από το πνευματικό μου βεληνεκές όταν κάθισα να γράψω. […] Για την ακρίβεια, δεν ήμουν διόλου βέβαιος αν ήθελα να γράψω ή αν σκόπευα να γράψω ή, τέλος πάντων, εάν υπήρχε κάτι για το οποίο να γράψω». Το 1912, είκοσι τρία χρόνια μετά από μία μέρα απραξίας «στη διάρκεια κάποιων διακοπών» του 1889 κατά την οποία ο τριανταδυάχρονος Τζόζεφ Κόνραντ έπιασε «μια πένα παρατημένη» προκειμένου να γράψει την Τρέλα του Αλμάγερ, το πρώτο του μυθιστόρημα, επιστρέφει στο Προσωπικό ημερολόγιο στο συγγραφικό του ξεκίνημα.

Σε αυτή την περίσταση, όπως και σε άλλες όπου εκ των υστέρων εξηγεί τα έργα του, παρατηρεί ο Εντουαρντ Σαΐντ στο βιβλίο του Ο κόσμος, το κείμενο και ο κριτικός, ο Κόνραντ παρουσιάζει τις αφηγήσεις του ως απόρροια της τύχης μάλλον (ενός γοητευτικού περιστατικού, ενός στοιχείου προσωπικής εμπειρίας, ενός θέματος από μια εφημερίδα) παρά ως αποτέλεσμα μεθόδου.

Αν και οι αναμνήσεις του Προσωπικού ημερολογίου είναι διαβόητες για την αναξιοπιστία τους, ο Κόνραντ δίνει εδώ με τον τρόπο του μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα απάντηση στο ερώτημα του πώς και για ποιον γεννιέται η γραφή: ως απροσδιόριστη εσωτερική ανάγκη που ίσως δεν απευθύνεται καν στον συγγραφέα. Για το πρώτο, την πιεστική αίσθηση της έκφρασης, κανείς λογοτέχνης δεν θα έφερνε αντίρρηση· για το δεύτερο, τον αποδέκτη του κειμένου, η ασυμφωνία είναι απόλυτη.

Υπάρχει ιδανικός αναγνώστης, τον οποίο ο συγγραφέας έχει στο μυαλό του, όταν γράφει, ή επιτελεί ο ίδιος αυτή τη λειτουργία; Είναι η γραφή μια μορφή επικοινωνίας με ένα ευρύ κοινό ή έχει και τον χαρακτήρα σιωπηρού διαλόγου με προηγούμενους ή σύγχρονους ομότεχνους; Και, από την άλλη πλευρά, επιδιώκει ο λογοτέχνης να συνομιλήσει με τους ανθρώπους του καιρού του ή ρίχνει κλεφτές ματιές προς την αιωνιότητα, γνέφοντας προς τις γενιές που έπονται;

Το κίνητρο αυτό, της νοητής συνάντησης με τον δέκτη, ίσως είναι επίσης μια ανάγκη, ανάλογη με εκείνη την πρωταρχική την οποία ο Τζόζεφ Κόνραντ αποτυπώνει με ένταση στον πρόλογο του Νέγρου του «Νάρκισσου»: «Να αρπάξεις σε μια στιγμή θάρρους, από την άσπλαχνη ορμή του χρόνου, μια περαστική φάση της ζωής».

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ: https://www.tovima.gr/print/nees-epoxes/gia-poion-grafo/

Χαράλαμπος Κατσιμήτρος – Ο πρόμαχος της Ηπείρου στο Επος του 1940

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Αμυνθήτε του Ιερού Πατρίου εδάφους μετά φανατισμού εναντίον του επιδρομέως, όστις ήλθε να προσβάλλει τούτο αναιτίως. Αναμνησθήτε των ενδόξων παραδόσεων του Έθνους μας και πολεμήσατε μετά λύσσης κατά του εχθρού». Χαράλαμπος Κατσιμήτρος (από την ημερήσια διαταγή της 28ης Οκτωβρίου 1940)

χαράλαμπος-κατσιμήτρος-ο-πρόμαχος-τ-563307622Φωτογραφία του Χ. Κατσιμήτρου μετά το πέρας της παρέλασης της 25ης Μαρτίου 1939 στα Ιωάννινα (Στρατιωτικό Μουσείο Πολέμου 1940-41 Καλπακίου).

Ιωάννης Β. Δασκαρόλης

06.11.2024 • 17:07

ΟΧαράλαμπος Κατσιμήτρος γεννήθηκε στον Κλειτσό Ευρυτανίας το 1886. Οι γονείς του ήταν αγρότες και κτηνοτρόφοι, ενώ είχε έναν αδελφό, τον ιερέα Νικόλαο Κατσιμήτρο, και δύο αδελφές, την Ανδρομάχη και την Καλλιόπη. Ο Κατσιμήτρος κατατάχθηκε εθελοντής στον ελληνικό στρατό το 1904, σε ηλικία 18 ετών, και υπηρέτησε επί επτά έτη ως δεκανέας και λοχίας σε ευζωνικά τάγματα. Στη συνέχεια εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Υπαξιωματικών, από όπου αποφοίτησε στις 21/5/1913 ως ανθυπολοχαγός Πεζικού (Αλέξανδρος Τσουκανέλης, Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, πρόμαχος της Ηπείρου, Βιβλιοθήκη της Ηπειρωτικής Εταιρείας Αθηνών, Αθήνα 1978, σελ. 22). Ο Κατσιμήτρος, όντας εύελπις, έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους με τον βαθμό του ανθυπασπιστή στο μέτωπο της Ηπείρου, ενώ στις 21 Μαΐου 1914 προβιβάστηκε σε υπολοχαγό (ΣΚΡΙΠ, 21.4.1914). Στη συνέχεια δεν προσχώρησε στο βενιζελικό κίνημα της Άμυνας, αλλά δεν ενεπλάκη ενεργά στον Εθνικό ∆ιχασμό, παραμένοντας εκτός των πολιτικών ανταγωνισμών μεταξύ των αξιωματικών. Έτσι, μετά την ενοποίηση του κράτους το 1917 υπό τον Βενιζέλο, δεν αποστρατεύτηκε, καθώς δεν είχε εκτεθεί υπέρ του βασιλιά Κωνσταντίνου. Το υπουργείο Στρατιωτικών τον έκρινε στάσιμο και τον μεταχειρίστηκε ως παραμείναντα (έτσι αποκαλούνταν οι αξιωματικοί που δεν προσχώρησαν στην Άμυνα, αλλά παρέμειναν στην Παλαιά Ελλάδα), και τον μετέθεσε σε μονάδα στο Μακεδονικό Μέτωπο. Μετά την επιστροφή των αντιβενιζελικών στην εξουσία, ο Κατσιμήτρος προβιβάστηκε σε ταγματάρχη, στις 5 ∆εκεμβρίου 1920, ενώ στους μαζικούς προβιβασμούς που έγιναν συμπεριελήφθησαν και πολλοί απότακτοι αντιβενιζελικοί αξιωματικοί που είχαν επανέλθει μαζικά στο στράτευμα (Μακεδονία, 5.12.1920).

Από τη Μικρασιατική Εκστρατεία στον Μεσοπόλεμο

Ηρωισμός, άνοδος στην ιεραρχία και η παρ’ ολίγον επιστράτευση.

Κατά την τραγική κορύφωση της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Κατσιμήτρος διακρίθηκε στη μάχη του Αφιόν Καραχισάρ στις 13 Αυγούστου 1922, την αποφράδα για τον ελληνισμό ημέρα κατάρρευσης του μετώπου. Το τάγμα του Κατσιμήτρου, μαζί με άλλο ένα τάγμα, υπερασπιζόταν το Χασάν Μπελ και δέχτηκε τη σφοδρή επίθεση της 57ης τουρκικής μεραρχίας υπό τον Ρεσάτ μπέη, η οποία διέθετε μεγάλη τοπική αριθμητική υπεροχή. Το Χασάν Μπελ ήταν το μοναδικό στρατηγικό σημείο στον τομέα της I Μεραρχίας που δεν έπεσε στα χέρια του εχθρού, ενώ ο Ρεσάτ, που είχε λάβει προσωπική διαταγή από τον Κεμάλ για την κατάληψη του Χασάν Μπελ, αυτοκτόνησε. Κατά τη μάχη, ο Κατσιμήτρος τραυματίστηκε στο πόδι και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στη Σμύρνη για νοσηλεία. Εδώ πρέπει να διορθώσουμε το λάθος του Γιάννη Καψή, που απέδωσε την ανδραγαθία αυτή στον Πλαστήρα (Γιάννης Καψής, Χαμένες πατρίδες, Λιβάνης, Αθήνα 1989, σελ. 141-142).

Χαράλαμπος Κατσιμήτρος – Ο πρόμαχος της Ηπείρου στο Επος του 1940-1
Ορειβατικό πυροβόλο στο ελληνοϊταλικό μέτωπο. Δεξιά, ο χειριστής της διόπτρας παρατηρεί και δίνει τις συντεταγμένες των βολών (Αρχείο Καθημερινής).

Για την ανδρεία που επέδειξε στα πεδία των μαχών σε όλη τη δεκαετή ελληνική πολεμική εξόρμηση (1912-1922), ο Κατσιμήτρος τιμήθηκε τρεις φορές με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας, ενώ ανάμεσα στις άλλες ηθικές αμοιβές που έλαβε, ξεχωρίζει και το Σερβικό Χρυσό Μετάλλιο Ανδρείας που του απονεμήθηκε για τη συμμετοχή του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Τσουκανέλης, Κατσιμήτρος, σελ. 25).

Ο Κατσιμήτρος προβιβάστηκε το 1923 σε αντισυνταγματάρχη και υπηρέτησε στη ∆ιεύθυνση Πεζικού του υπουργείου Στρατιωτικών. Το 1924 μετατέθηκε στο 1ο Γραφείο του Γενικού Επιτελείου Στρατού και το 1925 φοίτησε στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου. Σε όλη αυτή την περίοδο δεν συμμετείχε σε κανένα από τα πολλά στρατιωτικά κινήματα της περιόδου 1922-1926 και, αν και βασιλόφρων αξιωματικός, δεν αποτάχθηκε μετά το αποτυχημένο κίνημα Γαργαλίδη – Λεοναρδόπουλου, συνεχίζοντας τη στρατιωτική του σταδιοδρομία περιοριζόμενος αυστηρά στα στρατιωτικά του καθήκοντα. Το 1926 ανέλαβε τη διοίκηση του 15ου Συντάγματος Πεζικού, στη συνέχεια ορίστηκε διοικητής Πεζικού της VIII Μεραρχίας και προβιβάστηκε σε συνταγματάρχη το 1930. Στις εκλογές του 1926, μετά από διαμαρτυρίες του αντιβενιζελικού Ιωάννη (Τζων) Θεοτόκη για επέμβαση του στρατιωτικού επόπτη Κέρκυρας στην προεκλογική περίοδο υπέρ των βενιζελικών, ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Κονδύλης απέστειλε επιτόπου τον Κατσιμήτρο για να διευθετήσει το ζήτημα και να διεξαγάγει ανακρίσεις, ώστε να εξιχνιάσει αν ίσχυαν οι καταγγελίες (Καθημερινή, 5.11.1926).

Στις 28 Ιουνίου 1936, όταν είχε ήδη αναλάβει το υπουργείο Στρατιωτικών ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Κατσιμήτρος αναβαθμίστηκε λαμβάνοντας τη διοίκηση της ΙΧ Μεραρχίας (Κοζάνης) (Καθημερινή, 28.6.1936). Τον Ιανουάριο του 1937, ο Κατσιμήτρος προβιβάστηκε σε υποστράτηγο, ενώ στις 9 Φεβρουαρίου 1938 έλαβε τη διοίκηση της VIII Μεραρχίας Ηπείρου με έδρα τα Ιωάννινα, την οποία και διατήρησε μέχρι την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Εκεί ευρισκόμενος, όταν έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Κωνσταντίνου στο Πεδίον του Άρεως το 1938, ο Κατσιμήτρος έλαβε μέρος στους σχετικούς εορτασμούς στα Ιωάννινα, ενώ εκφώνησε λόγο από μικροφώνου στον οποίο εκθείασε τις στρατιωτικές αρετές του Κωνσταντίνου, την επιμονή του και τη θέληση για τη νίκη. Στον ίδιο λόγο τον χαρακτήρισε «ελευθερωτή της Ηπείρου και δημιουργό της Μεγάλης Ελλάδος» (Καθημερινή, 11.10.1938).

Χαράλαμπος Κατσιμήτρος – Ο πρόμαχος της Ηπείρου στο Επος του 1940-2
Νοέμβριος 1923. Ο στρατηγός Κονδύλης (με πολιτικά, πρώτος δεξιά) παρακολουθεί τη δίκη των κινηματιών Λεοναρδόπουλου και Γαργαλίδη. Αριστερά, διακρίνεται ο Γάλλος στρατιωτικός ακόλουθος (Συλλογή Πέτρου Πουλίδη / ΕΡΤ ΑΕ).

Λίγους μήνες αργότερα ξέσπασε η πρώτη κρίση στην ελληνοαλβανική μεθόριο, όταν η Ιταλία κατέλαβε την Αλβανία, στις 6 Απριλίου 1939, και ο βασιλιάς της, Αχμέτ Ζώγου, κατέφυγε στο εξωτερικό. Ο Κατσιμήτρος, ως διοικητής της παραμεθόριας VIII Μεραρχίας, βρέθηκε σε τραγική θέση, καθώς τα ιταλικά στρατεύματα προσέγγιζαν τα ελληνικά σύνορα ενώ οι δυνάμεις του ήταν ασήμαντες (αραχνοΰφαντες, τις αναφέρει ο ίδιος) και δεν υπήρχαν αμυντικές οχυρώσεις, αφού έως τότε η Αλβανία ήταν αμελητέος στρατιωτικός αντίπαλος. Η κυβέρνηση Μεταξά ανησύχησε και έστειλε εσπευσμένα στρατιωτικές ενισχύσεις στην Ήπειρο, ενώ στις 9 Απριλίου (Κυριακή του Πάσχα) έστειλε αναλυτικές διαταγές μέσω τηλεφώνου στον Κατσιμήτρο. Οι διαταγές αυτές υπαγορεύτηκαν από τον υποστράτηγο Πλατή και ήταν διφορούμενες, γιατί, ενώ διέτασσαν τον Κατσιμήτρο να αμυνθεί μέχρις εσχάτων αν οι Ιταλοί εισέβαλλαν στο ελληνικό έδαφος, του τόνιζαν ότι έπρεπε να προβεί σε επιστράτευση μόνο αν γινόταν επίθεση και όχι λόγω μεμονωμένων μεθοριακών επεισοδίων. Τέλος, ο Πλατής διαβεβαίωνε τον Κατσιμήτρο ότι τόσο ο βασιλιάς όσο και η κυβέρνηση είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη στην κρίση του και στις ενέργειές του (Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, Η Ήπειρος προμαχούσα – Η δράση της VIII Μεραρχίας κατά τον πόλεμο 1940-41, Βιβλιοθήκη Ηπειρωτικής Εστίας, Αθήνα 2007, σελ. 16-17).

Μέσω ομάδας πρακτόρων που διέθετε στην Ήπειρο, με επικεφαλής τον δημοδιδάσκαλο Σταύρο Γκατσόπουλο, ο Κατσιμήτρος παρακολουθούσε με αγωνία τις κινήσεις των ιταλικών δυνάμεων, ενώ προέβη σε όλες τις προκαταρκτικές εργασίες που απαιτούνταν για την επιστράτευση, η οποία θα μπορούσε πλέον να υλοποιηθεί με μόνο ένα τηλεγράφημα. Ο Γκατσόπουλος, που ήταν δάσκαλος στο χωριό Μολυβδοσκέπαστος της Κόνιτσας, οργάνωσε εθελοντικά ένα δίκτυο πληροφοριοδοτών που καθημερινά παρακολουθούσαν τις κινήσεις των ιταλικών δυνάμεων και ενημέρωναν απευθείας την VIII Μεραρχία, παρέχοντας ακριβείς και έγκυρες πληροφορίες. Ο Γκατσόπουλος με κίνδυνο της ζωής του τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940 κατάφερε να αποκόψει τις τηλεφωνικές γραμμές πολλών ιταλικών μονάδων επί της ελληνικής μεθορίου, συντελώντας στην επιβράδυνσή τους.

Χαράλαμπος Κατσιμήτρος – Ο πρόμαχος της Ηπείρου στο Επος του 1940-3
Ιταλοί αλπινιστές αποβιβάζονται στους Αγίους Σαράντα στην Αλβανία, τον Απρίλιο του 1939 (AP Photo).

Χάρη στο δίκτυο του Γκατσόπουλου, ο Κατσιμήτρος έλαβε την πληροφορία ότι οι ιταλικές μονάδες είχαν διαταγή να μην πλησιάζουν την ελληνική μεθόριο πέρα από 15 χλμ., ενώ λάμβανε αναφορές από τα ελληνικά φυλάκια ότι δεν υπήρχαν εντάσεις στη μεθόριο, αλλά αντιθέτως οι Ιταλοί έδειχναν φιλικές διαθέσεις. Σταθμίζοντας όλα αυτά τα δεδομένα, ο Κατσιμήτρος αποφάσισε να μην επιστρατεύσει την VIII Μεραρχία, ενώ και στις 10 Απριλίου ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα επέδωσε επίσημη ανακοίνωση στην ελληνική κυβέρνηση με την οποία διαβεβαίωνε ότι η Ιταλία δεν επιβουλευόταν την ελληνική εδαφική ακεραιότητα. Έτσι ολοκληρώθηκε ο πρώτος αυτός στρατιωτικός συναγερμός στην Ήπειρο χωρίς περαιτέρω επιπλοκές.

Η προετοιμασία πριν από το πόλεμο του 1940

Πυρετώδης οργάνωση υπό την προσωπική επίβλεψή του.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ: https://www.kathimerini.gr/istoria/563283205/charalampos-katsimitros-o-promachos-tis-ipeiroy-sto-epos-toy-1940/

Σφαγή των Καλαβρύτων: Το αποτρόπαιο έγκλημα των Ναζί 80 χρόνια πριν από σήμερα

Σφαγή των Καλαβρύτων: Το αποτρόπαιο έγκλημα των Ναζί 80 χρόνια πριν από σήμερα

Όσα διέπραξαν οι αυστριακοί Ναζί τον Δεκέμβριο του 1943 στα Καλάβρυτα και τις γύρω περιοχές

H13η Δεκεμβρίου του 1943 είναι μία ημέρα γραμμένη με αίμα για την ελληνική ιστορία. Ακριβώς πριν από 80 χρόνια, τα στρατεύματα των Ναζί πνίγουν στο αίμα τα Καλάβρυτα οδηγώντας στο εκτελεστικό απόσπασμα το σύνολο του ανδρικού τους πληθυσμού. Σύμφωνα με διασταυρωμένες ιστορικές πηγές από τις 5 ως τις 16 Δεκεμβρίου 1943, στην ευρύτερη περιοχή τελέστηκαν από τους Ναζί 694 φόνοι, εκ των οποίων οι 487 στα Καλάβρυτα.

Δύο μόλις χρόνια μετά την ανείπωτη αυτή τραγωδία, γράφει «ΤΟ ΒΗΜΑ» της 13ης Δεκεμβρίου 1945:

«Η σημερινή ημέρα θα υπενθυμίζη πάντοτε εις τον ελληνισμόν, καθώς και εις όλον τον πολιτισμένον κόσμον ένα από τα φρικτώτερα κακουργήματα των Γερμανών. Τα Καλάβρυτα και γύρω των η Κερπινή, τα Μαζέικα, τα Σουδενά, οι Ρωγοί, το Παγκράτι, η Ακράτα, η Ζαχλωρού, το Σκεπαστό, η Στρέζοβα και άλλα χωριά της περιοχής είνε πλέον γραμμένα εις την Ιστορίαν ως χώροι μαρτυρίου»

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 13.12.1943, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Το 2004, ο Στάθης Ν. Καλύβας, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Υale παρουσίασε με κείμενο του στο «ΒΗΜΑ» της 15ης Φεβρουαρίου το βιβλίο του Χέρμαν Φρανκ Μάγερ «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα. Τα αιματηρά ίχνη της 117ης μεραρχίας καταδρομών στη Σερβία και την Ελλάδα».

Γράφει ο Στάθης Ν. Καλύβας:

«Ο Χέρμαν Φρανκ Μάγερ δεν είναι επαγγελματίας ιστορικός αλλά το βιβλίο του θα το ζήλευαν πολλοί επαγγελματίες ιστορικοί.

»Πρόκειται για μια υποδειγματική στρατιωτική ιστορία βασισμένη σε πολύχρονη έρευνα πολλαπλών, αρχειακών και μη, πηγών που καταφέρνει να φωτίσει τη γερμανική κατοχή στην Πελοπόννησο με μοναδικό τρόπο, φέρνοντας στο φως ορισμένα νέα στοιχεία και διαλύοντας πολλούς μύθους.

(…)

»Δεν χωράει αμφιβολία ότι ο Μάγερ έγραψε ένα βιβλίο αναφοράς για τη γερμανική κατοχή που θα αποτελέσει απαραίτητο βοήθημα για τη μελέτη της ιστορίας της δεκαετίας του ’40.

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 15.2.2004, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Η 117η μεραρχία

»H 117η μεραρχία κυνηγών δεν υπήρξε ποτέ μια ιδιαίτερα αξιόμαχη, και πολύ λιγότερο επίλεκτη, μονάδα. «Γεννήθηκε» ως 717η μεραρχία πεζικού και την αποτέλεσαν κυρίως αυστριακοί κληρωτοί προχωρημένης ηλικίας με απηρχαιωμένο οπλισμό και ελλιπή εκπαίδευση. Δραστηριοποιείται για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1941 στη Γιουγκοσλαβία, όπου δέχεται μετωπικές επιθέσεις από τους αντάρτες, με αποτέλεσμα να υποστεί σημαντικές απώλειες και να αντιδράσει με μαζικές εκτελέσεις αμάχων.

»Τον Μάρτιο του 1943 ανασυγκροτείται ως 117η μεραρχία κυνηγών, αποκτά έναν νέο διοικητή, τον αποφασιστικό και σκληρό συνταγματάρχη Καρλ φον Λε Σουίρ, και αποστέλλεται στην Πελοπόννησο για να αντιμετωπίσει τη συμμαχική απόβαση που αναμενόταν αλλά δεν έγινε ποτέ. Την ίδια εποχή αναπτύσσεται το αντάρτικο του ΕΛΑΣ που ως το φθινόπωρο του 1943 είχε καταφέρει να διαλύσει τις αντιστασιακές ομάδες των αξιωματικών και να επικρατήσει στις ορεινές περιοχές. Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών κάλυψε εύκολα το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε και κυριάρχησε σε όλη την Πελοπόννησο, με μερική εξαίρεση τα αστικά κέντρα.

H συμπλοκή της Κερπινής

»Στην προσπάθειά της να ελέγξει την κατάσταση, που είχε αρχίσει να ξεφεύγει από τον έλεγχό της, η αδύναμη γερμανική μεραρχία ανέλαβε μια σειρά από επιχειρήσεις, μία από τις οποίες επικεντρώθηκε στην ορεινή ενδοχώρα του Αιγίου. Στις 16 Οκτωβρίου 1943 οι γερμανικές δυνάμεις έπεσαν σε ενέδρα κοντά στην Κερπινή, με αποτέλεσμα τη σύλληψη 81 ανδρών.

»Ακολούθησε μια περίοδος διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις δύο πλευρές με στόχο την ανταλλαγή αιχμαλώτων και την αποφυγή αντιποίνων, τις οποίες ο Μάγερ ανασυνθέτει λεπτομερώς. Οι αντάρτες απαίτησαν την απελευθέρωση 50 Ελλήνων για κάθε γερμανό αιχμάλωτο, ενδεχομένως και του Νίκου Ζαχαριάδη, που την εποχή εκείνη κρατούνταν στο Νταχάου.

»Οι Γερμανοί απέρριψαν τις συγκεκριμένες προτάσεις και στις αρχές του Δεκεμβρίου εξαπέλυσαν μια μεγάλη επιχείρηση με σκοπό τον εντοπισμό των αιχμαλώτων, η οποία συνοδεύτηκε από μια αλυσίδα θηριωδιών, με αποκορύφωμα τη σφαγή των Καλαβρύτων. Στις 7 Δεκεμβρίου, και ενώ οι Γερμανοί πλησίαζαν, οι αντάρτες αποφάσισαν να εκτελέσουν τους αιχμαλώτους.

»Τα στοιχεία που παρέχει ο Μάγερ δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για το ότι η εκτέλεση έλαβε χώρα ύστερα από διαταγή και όχι εν θερμώ, και προηγήθηκε του ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων, αντίθετα από ό,τι υποστηρίχθηκε αργότερα και εξακολουθεί να γράφεται ως σήμερα.

»Οταν οι Γερμανοί ανακάλυψαν ότι τρεις τραυματισμένοι σύντροφοί τους, που είχαν μεταφερθεί μετά τη συμπλοκή της Κερπινής στο Νοσοκομείο των Καλαβρύτων, είχαν και αυτοί εκτελεστεί, αποφάσισαν να τιμωρήσουν παραδειγματικά τους κατοίκους των Καλαβρύτων, οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με το γεγονός. H σφαγή έλαβε χώρα στις 13 Δεκεμβρίου και η περιγραφή της από τον Μάγερ είναι συγκλονιστική, εν μέρει γιατί αποφεύγει τους περιττούς μελοδραματισμούς που συχνά συνοδεύουν αντίστοιχες περιγραφές (ακόμη και σε ένα από τα εισαγωγικά σημειώματα του βιβλίου).

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 15.2.2004, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

H σφαγή των Καλαβρύτων

»H ενδελεχής διασταύρωση των πηγών επιτρέπει την τεκμηρίωση συνολικά 694 φόνων μεταξύ 5 και 16 Δεκεμβρίου, εκ των οποίων οι 487 στα Καλάβρυτα. Αποδεικνύεται, με άλλα λόγια, ότι ο αριθμός των 1.300 εκτελεσθέντων Καλαβρυτινών που επεκράτησε μεταπολεμικά ήταν φανταστικός.

»Συγχρόνως καταρρέουν και μια σειρά συσσωρευμένοι μύθοι, όπως για παράδειγμα η συμμετοχή Ελλήνων στις εκτελέσεις των Καλαβρύτων, η περίπτωση του “αυστριακού στρατιώτη” ο οποίος υποτίθεται ότι έσωσε τη ζωή εκατοντάδων γυναικόπαιδων ανοίγοντας την πόρτα του σχολείου όπου κρατούνταν ή οι αναφορές στον “περιβόητο” γερμανό αξιωματικό “Τέννερ” που εμφανίζεται σε δεκάδες αναγνώσματα ως διευθύνων τις εκτελέσεις και ο οποίος τελικά ήταν ένας απλός δεκανέας ονόματι Κόνραντ Ντένερτ, με περιθωριακή συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων. Το ξεκαθάρισμα αυτό δεν μεταβάλλει την ουσία του γεγονότος αλλά συμβάλλει στην απαλλαγή από ένα σωρό μυθοπλασίες που δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Οι αντιδράσεις των επιζώντων

Συνέχεια ανάγνωσης

O τορπιλισμός της «ΕΛΛΗΣ» όπως τον έζησαν αυτόπτες μάρτυρες

15.08.202504:30

O τορπιλισμός της «ΕΛΛΗΣ» όπως τον έζησαν αυτόπτες μάρτυρες

Όσα αφηγήθηκαν στο «ΒΗΜΑ» αυτόπτες μάρτυρες του τορπιλισμού του ελληνικού πολεμικού πλοίου «ΕΛΛΗ»

15 Αυγούστου 1940. Η Τήνος είναι έτοιμη για να τιμήσει την ημέρα της Παναγίας. Για τον λόγο αυτό, αγκυροβολημένο μπροστά στο λιμάνι της βρίσκεται  το πλοίο του ελληνικού πολεμικού ναυτικού «Έλλη».

Κανείς όμως δεν φανταζόταν τι θα συνέβαινε λίγο μετά τις 8 το πρωί.

Το «Έλλη» τορπιλίζεται από άγνωστο σκάφος, ιταλικό υποβρύχιο όπως αποδείχθηκε αργότερα, ενώ από τορπίλη πλήττεται και η προκυμαία του λιμανιού.  Από τις σφοδρές εκρήξεις έχασε τη ζωή του ακαθόριστος αριθμός ανθρώπων, κυρίως μέλη του πληρώματος της«Έλλης», ενώ υπήρξαν και δεκάδες τραυματίες.

Ανακοινωθέν

Το ανακοινωθέν που εξέδωσε την επομένη, 16 Αυγούστου 1940, η δικτατορική κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά αναφέρει:

«Χθες πρωίαν, περί ώραν 8.30, το σκάφος του ημετέρου πολεμικού στόλου “Ελλη”, ενώ ευρίσκετο ηγκυροβολημένον εν μεγάλω σημαιοστολισμώ και εις απόστασιν 800 περίπου μέτρων έξωθεν του λιμενοβραχίονος Τήνου, όπου είχε μεταβή επ’ ευκαιρία της μεγάλης θρησκευτικής εορτής της Παναγίας, ετορπιλλίσθη αιφνιδίως παρ’ υποβρυχίου αγνώστου εθνικότητος ευρισκομένου εν καταδύσει.

»Τρεις τορπίλλαι εξεσφενδονίσθησαν κατά της “Ελλης”, εκ των οποίων η μία έπληξε το πλοίον εις το μέσον, αι δε δύο άλλαι ηστόχησαν του σκοπού και εξερράγησαν επί του λιμενοβραχίονος. Το υποβρύχιον παρέμεινεν εν καταδύσει και εξηφανίσθη.

»Η τορπίλλη η οποία έπληξε την “Ελλην” εξερράγη κάτωθεν ακριβώς του εν ενεργεία λεβητοστασίου. Εκ της εκρήξεως ο εν ενεργεία λέβης του πλοίου εξερράγη. Ωσαύτως η καύσιμος υγρά ύλη του πλοίου εξεχύθη και ανεφλέγη.

»Τούτου αποτέλεσμα υπήρξεν ότι το πλοίον εστερήθη παντός μέσου προώσεως. Το πλήρωμά του προσεπάθησε παρ’ όλα ταύτα να το ρυμουλκήση εις τα αβαθή με την βοήθειαν των ηγκυροβολημένων εις τον λιμένα εμπορικών πλοίων. Ατυχώς τα ρυμούλκια εθραύσθησαν και η πυρκαϊά η οποία μετεδόθη εις το εσωτερικόν του πλοίου εξηνάγκασε το πλήρωμα να το εγκαταλείψη αφού εξήντλησε παν μέσον προς διάσωσίν του.

»Ο κυβερνήτης και οι αξιωματικοί αφήκαν τελευταίο το σκάφος φλεγόμενον, το οποίον και εβυθίσθη την 9.45΄. Τα θύματα ανέρχονται εις ένα νεκρόν, τον κελευστήν μηχανικόν Παπανικολάου, και 29 τραυματίας.

»Μεταξύ του αστικού πληθυσμού που ευρίσκετο επί της προκυμαίας τινές εμωλωπίσθησαν, μία δε γυνή αρμενικής καταγωγής απέθανεν εκ συγκοπής. Μέχρι της ώρας ταύτης ουδέν στοιχείον περί της εθνικότητος του επιτεθέντος υποβρυχίου κατωρθώθη να εξακριβωθή.»

Ο Τύπος

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 17.8.1940, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Γράφει το «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ» της 17ης Αυγούστου 1940:

«Είνε μεγάλη η κατάπληξις και απερίγραπτον το πένθος του ελληνικού λαού διά το απροσδόκητον και αδικαιολόγητον έγκλημα, το οποίον έπληξε το ελληνικόν πολεμικόν ναυτικόν.

»Εις τον λιμένα της Τήνου, ευρισκόμενον εις μίαν εντελώς ειρηνικήν αποστολήν ίνα παραστή και προσφώση αίγλην εις την θρησκευτικήν πανήγυριν της Παναγίας, κατά μίαν παλαιάν άλλωστε απαρεγκλήτως τηρουμένην ελληνικήν συνήθειαν, το εύδρομον “Έλλη” ετορπιλλίσθη και εβυθίσθη από άγνωστον υποβρύχιον.

»Εις υπαξιωματικός του πληρώματος εφονεύθη, τέσσαρες άνδρες εξηφανίσθησαν. Χιλίαδες προσκυνηταί, παριστάμενοι εις την ακτήν, παρηκολούθησαν με φρίκην την φοβεράν αυτήν πράξιν, την οποίαν ουδείς ημπορεί ακόμη να εξηγήση, να ανεύρη την σημασίαν της».

Πάνω από την Ελλάδα είχαν αρχίσει ήδη να πυκνώνουν τα σύννεφα του πολέμου. Η φασιστική Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι, που έχει ήδη καταλάβει την Αλβανία και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα ελληνικά σύνορα,  λίγες εβδομάδες πριν τον τορπιλισμό του «Έλλη» έχει μπει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλευρό της ναζιστικής Γερμανίας.

Οι μαρτυρίες

Εβδομήντα χρόνια αργότερα, ο Γιώργος Αμιραλής, ο Αντώνης Κούλης, μαθητές δημοτικού τον Αύγουστο του 1940 στην Τήνο και ο Γιώργος Μαλλιάρης, αυτόπτες μάρτυρες του τορπιλισμού, αφηγούνται στο «ΒΗΜΑ» όσα είδαν.

«Ολα έμοιαζαν να κυλούν κανονικά, η μέρα ήταν ηλιόλουστη», θυμάται ο Γιώργος Αμιραλής, «μικροπωλητές διαλαλούσαν την πραμάτεια τους στον δρόμο, ενώ κάποια βαπόρια είχαν σταθμεύσει στο λιμάνι προκειμένου να παρακολουθήσουν τον εορτασμό.

»Το “Ελλη” που εκπροσωπούσε το Πολεμικό Ναυτικό, όπως γινόταν κάθε χρόνο με κάποιο πολεμικό πλοίο στον εορτασμό, βρισκόταν αγκυροβολημένο σε απόσταση περίπου 600 μέτρων.

»Κατά τις 8.30 πέταξε σε χαμηλό ύψος πάνω από το λιμάνι ένα αεροπλάνο, ο κόσμος το θεώρησε ελληνικό και το χαιρέτησε βγάζοντας τα καπέλα και κουνώντας τα μαντίλια του».

Όπως αποδείχθηκε αργότερα, το συγκεκριμένο αεροπλάνο ήταν ιταλικό και βρισκόταν σε αναγνωριστική πτήση, λίγο πριν εκτοξευθούν οι τορπίλες από το ιταλικό υποβρύχιο “Ντελφίνο”.

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 17.8.1940, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Οι εκρήξεις

«Καθόμουν σε μια βαρκούλα αραγμένη στο λιμάνι», αφηγείται ο Γιώργος Μαλλιάρης. «Ακούγεται το μπαμ, βλέπω το κατάρτι και τις σημαίες με τις οποίες ήταν στολισμένο το πλοίο να κατεβαίνουν σιγά σιγά. Μόλις ακούστηκε ο θόρυβος επικράτησε πανικός, μας λέγανε “Απομακρυνθείτε, έγινε έκρηξη στα καζάνια του Ελλη”,δεν είχαν περάσει παρά λίγα λεπτά όταν μια δεύτερη τορπίλη χτύπησε στον μόλο. Από την έκρηξη υψώθηκαν νερά,πέτρες και θραύσματα της τορπίλης».

Από την έκρηξη αυτή, σύμφωνα με μαρτυρίες, μία γυναίκα αρμενικής καταγωγής πεθαίνει από καρδιακή προσβολή.

Η τρίτη τορπίλη

Όπως αναφέρει «ΤΟ ΒΗΜΑ» της 14ης Αυγούστου 2010, «δευτερόλεπτα αργότερα ακολουθεί η τρίτη τορπίλη. Αυτή θα μπορούσε να είναι η πλέον μοιραία αφού στόχο έχει τα γεμάτα με κόσμο επιβατηγά πλοία που είναι αραγμένα στο λιμάνι».

Σύμφωμα με τον Γιώργο Αμιραλή: «Τρύπησε τον μόλο καμιά 50αριά μέτρα νοτιότερα από το σημείο που χτύπησε η δεύτερη και αντί να συνεχίσει προς το επιβατηγό πλοίο που βρισκόταν εκεί καρφώθηκε στον πυθμένα της θάλασσας, πραγματικό θαύμα»

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 18.8.1940, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Το πλήρωμα του «Έλλη»

Αμέσως μετά την πρώτη τορπίλη, όσοι ναύτες του «Έλλη» βρίσκονται σε καλή κατάσταση προσπαθούν να βοηθήσουν τους συντρόφους τους, που είτε έχουν εκσφενδονιστεί στη θάλασσα, είτε έχουν εγκλωβιστεί μέσα στο παραμορφωμένα σίδερα του «Έλλη».

«Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι τα κεφάλια των ναυτών που είχαν κολλήσει στα φινιστρίνια την ώρα που το πλοίο σιγά σιγά βυθιζόταν,» δηλώνει ο Αντώνης Κούλης.

Ύστερα από τις εκρήξεις το επιβατηγό «Εσπερος» που ήταν ελλιμενισμένο κι αυτό στην Τήνο έσπευσε να βοηθήσει το «Έλλη».

«Το “Εσπερος” προσπάθησε να ρυμουλκήσει το πλοίο.Το δυσκόλευε το γεγονός ότι το “Ελλη” συνέχιζε να είναι αγκυροβολημένο αφού δεν είχε γίνει δυνατόν να κοπεί η αλυσίδα του. Η πλώρη του “Ελλη” ήταν ήδη μισοβυθισμένη ενώ υπήρχαν και μαύροι καπνοί. Κάποια στιγμή τα σκοινιά του “Εσπερου” δεν άντεξαν και κόπηκαν».

Κοινό μυστικό

Η δικτατορική κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά επιδιώκοντας την ουδετέροτητα και τη μη ανάμειξη της Ελλάδας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και γνωρίζει ότι το υποβρύχιο που επιτέθηκε στο «Έλλη» ήταν ιταλικό, δεν προβαίνει σε καμία ανακοίνωση. Πολύ γρήγορα όμως, αποτελούσε κοινό μυστικό ποια ήταν η εθνικότητα του υποβρυχίου.

«Σχεδόν αμέσως μετά τον τορπιλισμό αρχίσαμε να συζητάμε μεταξύ μας ότι οι δράστες ήταν οι Ιταλοί. Μας το επιβεβαίωσαν και οι άνθρωποι που ήρθαν να ερευνήσουν το περιστατικό και εντόπισαν την προέλευση των τορπιλών » θυμάται ο κ. Μαλλιάρης.

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 17.8.1940, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο τορπιλισμός του «Έλλη» σημάδεψε γενιές και γενιές Τηνιακών αλλά και όλων των Ελλήνων. Ήταν 15 Αυγούστου του 1940 και όπως αποδείχθηκε ιστορικά ήταν το προμήνυμα όσων ηρωικών, ένδοξων αλλά και τραγικών θα ακολουθούσαν από την 28η Οκτωβρίου του ’40 και μετά.

«Για εμάς τους Τηνιακούς το έπος του ΄40 ξεκινά με τον τορπιλισμό της “Ελλης”», αναφέρει στο «ΒΗΜΑ», το 2010, ο Γιώργος Αμιραλής. «Οταν το πλοίο βυθίστηκε, μια άσπρη λαδιά έμεινε σημάδι πάνω στη θάλασσα. Τον καιρό της Κατοχής όταν η θάλασσα ήταν γαλήνια η λαδιά διακρινόταν από το λιμάνι».

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση