Η ακτινογραφία της παιδικής παραβατικότητας – Ο φάκελος της ΕΛ.ΑΣ.

Η διακίνηση ναρκωτικών εντός σχολικών μονάδων και οι διαφορές που λύνονται με γροθιές και όπλα αποτελούν τον πυρήνα της ανήλικης παραβατικότητας – Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα στο επίκεντρο των περιστατικών

Πιο σκληρή γίνεται τα τελευταία χρόνια η παραβατικότητα των ανηλίκων, με τα ολοένα και πιο σοβαρά περιστατικά να προκαλούν πονοκέφαλο στην αστυνομία, στην εκπαιδευτική κοινότητα και στους επιστήμονες.

Ο θανάσιμος ξυλοδαρμός του 17χρονου στις Σέρρες από ένα ακόμη πιο νεαρό άτομο για ασήμαντη αφορμή, ο ξυλοδαρμός 15χρονης σε σχολείο στον Αγιο Πεντελεήμονα από μαθήτριες 13 και 14 ετών και οι συλλήψεις ανηλίκων για ξυλοδαρμό και κατοχή όπλου σε Πάτρα και Πύργο επιβεβαιώνουν αυτό που οι ειδικοί έχουν παρατηρήσει εδώ και καιρό: η παραβατικότητα των ανηλίκων έχει αλλάξει επίπεδο τα τελευταία χρόνια τόσο ως προς τη βιαιότητα όσο και όσο προς την έλλειψη ενσυναίσθησης για το θύμα. Βασικό χαρακτηριστικό της παραβατικότητας των ανηλίκων, εκτός από τη σκληρότητα, είναι και η τάση εξευτελισμού του θύματος, κυρίως μέσω οπτικού υλικού που διακινείται στα social media.

Μολονότι στα στατιστικά στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας για το διάστημα Ιανουαρίου έως Νοεμβρίου 2025 καταγράφεται μείωση σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, τα ίδια δεδομένα επιβεβαιώνουν ότι η παραβατικότητα ανηλίκων εξακολουθεί να εκδηλώνεται σχεδόν καθημερινά μέσα από σοβαρά περιστατικά σε όλη τη χώρα. Η χρήση και η διακίνηση ναρκωτικών, όπως και τα επεισόδια ξυλοδαρμών, εμφανίζονται πλέον ως συχνό φαινόμενο, με τα σχολεία να αποτελούν τον κύριο χώρο όπου εκδηλώνονται αυτές οι συμπεριφορές.

Χαρακτηριστική είναι η εξάρθρωση εγκληματικής οργάνωσης που διακινούσε κοκαΐνη και κάνναβη εντός σχολικών μονάδων, με διακινητές ανήλικους μαθητές και πελάτες συμμαθητές τους. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ. για το 2025, καταγράφεται αύξηση 10% στις συλλήψεις ανηλίκων για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του 2024. Συγκεκριμένα, το 2024 καταγράφηκαν 865 υποθέσεις, με 1.028 ανήλικους κατηγορουμένους, ενώ το 2025 οι υποθέσεις αυξήθηκαν στις 923, με τους δράστες να ανέρχονται σε 1.129.

Η παραβατικότητα των ανηλίκων δεν προκαλεί έκπληξη στους ειδικούς οι οποίοι επισημαίνουν ότι τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο οξύνεται τόσο ποσοτικά όσο και σε ένταση. Με την εξάπλωση των social media, μάλιστα, οι παραβατικές συμπεριφορές των ανηλίκων γίνονται ακόμη πιο ορατές στην κοινωνία.

 

Ξυλοδαρμοί με αναρτήσεις στα social media

Σημαντική αύξηση καταγράφεται και στα αδικήματα που συνδέονται με πρόκληση σωματικής βλάβης με πλέον σοβαρή τη βαριά σωματική βλάβη, αδίκημα κακουργηματικού χαρακτήρα. Από τέσσερις υποθέσεις με ισάριθμους δράστες το 2024, ο αριθμός ανήλθε το 2025 σε 11 υποθέσεις, με 19 ανήλικους συλληφθέντες.

Παράλληλα, για πρώτη φορά καταγράφονται τρεις συλλήψεις ανηλίκων για θανατηφόρα σωματική βλάβη, όταν το 2024 δεν είχε καταγραφεί καμία αντίστοιχη υπόθεση. Ανησυχητική είναι και η αύξηση στα περιστατικά σωματικής βλάβης αδύναμων ατόμων, καθώς οι υποθέσεις από 65 το 2024 ανήλθαν στις 225 το 2025, σημειώνοντας αύξηση σχεδόν 250%.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί στις Αρχές το φαινόμενο κατά το οποίο ανήλικοι δράστες, ενώ ξυλοκοπούν συνομηλίκους τους, βιντεοσκοπούν την πράξη ή επιτρέπουν σε άτομα της παρέας τους να το κάνουν, προκειμένου στη συνέχεια να αναρτηθεί το υλικό στα social media.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση στην Αγία Παρασκευή, που μία 13χρονη εξανάγκασε συνομήλική της να γονατίσει και τη χαστούκισε ενώ κατέγραφε το περιστατικό με το κινητό της. Η ανήλικη συνελήφθη και δύο μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο, συνελήφθη εκ νέου για νέα επίθεση, κατά την οποία εξύβρισε και χτύπησε συμμαθήτριά της στη διάρκεια του διαλείμματος.

Βιασμοί, κλοπές και ληστείες

Στις 24 Νοεμβρίου, στην Πάτρα, προφυλακίστηκε 16χρονος, ο οποίος κατηγορείται ότι βίασε 12χρονη, αφού την απομόνωσε σε προαύλιο σχολείου. Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι μία από τις 22 που καταγράφηκαν το 2025, με συνολικά 27 ανήλικους κατηγορουμένους. Το 2024 είχαν καταγραφεί 18 υποθέσεις με 22 δράστες. Το 2025 αυξήθηκαν κατά 50% και οι απόπειρες βιασμού.

Στις κλοπές και τις ληστείες επίσης παρατηρείται αύξηση. Τους πρώτους 11 μήνες του 2024 είχαν καταγραφεί 850 κλοπές με 1.115 ανήλικους δράστες, ενώ το 2025 οι δράστες αυξήθηκαν κατά 4%, φτάνοντας τους 1.159. Αντίστοιχη είναι η εικόνα και στις ληστείες, με την αύξηση των ανήλικων δραστών να διαμορφώνεται περίπου στο 6%.

«Υπερβολική σκληρότητα και εξευτελισμοί»

Οπως έχει πει στην «Κ» ο ομότιμος καθηγητής Εγκληματολογίας του ΕΚΠΑ, Γιάννης Πανούσης, «η νέα μορφή της νεανικής παραβατικότητας χαρακτηρίζεται από υπερβολική σκληρότητα, εξευτελισμό του άλλου κυρίως μέσω αναρτήσεων στα social media, είσοδο των γυναικών σε παραβατικές συμπεριφορές και συχνότερη χρήση –και όχι απλώς εμφάνιση για εκφοβισμό– μαχαιριών».

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η υπερπροβολή ειδήσεων που σχετίζονται με τη νεανική παραβατικότητα μπορεί να οδηγήσει και σε φαινόμενα μιμητισμού. «Αν αυτό συνδυαστεί με την αλόγιστη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης φτάνουμε σε σημείο που συχνά ηρωοποιείται ο δράστης τέτοιων περιστατικών», είπε στην «Κ» η τακτική επιστημονική συνεργάτιδα του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος, Αγγελική Καρδαρά.

«Πίσω από έναν ανήλικο που θα φτάσει στο σημείο να χρησιμοποιήσει μαχαίρι υπάρχει μια οικογένεια με ορατές και μη ορατές δυσλειτουργίες. Υπάρχει έλλειψη επικοινωνίας, απάθεια, αδιαφορία, παραμέληση. Βλέπουμε περιπτώσεις γονέων που δεν θέτουν όρια και αφήνουν τα παιδιά τους ανεξέλεγκτα, χωρίς επίβλεψη και χωρίς γνώση για το τι κάνουν και πού βρίσκονται. Συνεπώς, δεν βοηθούν το παιδί να θωρακιστεί με αξίες ή να μάθει τον σεβασμό και τα όρια», πρόσθεσε η κ. Καρδαρά, η οποία μίλησε για την ανάγκη εμπλοκής και του σχολείου σε δράσεις αντιμετώπισης της νεανικής παραβατικότητας.

Περί αυτοθυσίας τότε και τώρα

Μια κοινωνία κρίνεται από τον βαθμό συνειδητοποίησης των συνθηκών της ζωής της, από την επίγνωση των ορίων της.

Λόγοι περί αυτοθυσίας ακούστηκαν τις τελευταίες μέρες, και σχετική θέση του κ. Δένδια για τη δυσκολία της Ευρώπης να σηκώσει το βάρος ενός πολέμου – δεν αντέχει φέρετρα, είπε – δίκαια έγινε αντικείμενο παρατήρησης. Πέρα από το πρόχειρο και εσφαλμένο της θέσης, το ζήτημα που εγείρει ο υπουργός Εθνικής Αμυνας είναι θεμελιακό και κατά κάποιον τρόπο αφυπνιστικό, απευθυνόμενο στους σύγχρονους Ελληνες, μια κοινότητα ανθρώπων που συστηματικά αποφεύγει τα δύσκολα και μεταθέτει τα επώδυνα.

Η αποφυγή και η μετάθεση αποδείχθηκαν ως τρόπος η προσφιλής μέθοδος ενός λαού που αρνήθηκε να σηκώσει το βάρος των αλλαγών που συνδέονται με την αντοχή του στον χρόνο, από την αδιαφορία του για το Δημόσιο Σχολείο έως τη μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού, από την ανοχή του στην υστέρηση της πολιτικής λειτουργίας έως την επιβράβευση των κατά καιρούς εκφραστών της.

Μια κοινωνία κρίνεται από τον βαθμό συνειδητοποίησης των συνθηκών της ζωής της, από την επίγνωση των ορίων της – των διαθέσιμων πόρων, για παράδειγμα –, από την πίστη και την πεποίθηση των μελών της ότι συμμετέχουν όλοι στην ίδια κοινότητα, συνδέονται με δεσμούς ακατάλυτους κοινής μοίρας, σε μια ιστορικής διάστασης ύπαρξη και διαδρομή. Η πατρίδα είναι τόπος γης. Είναι όμως πάνω από όλα τόπος συνείδησης. Είναι τρόπος ζωής. Αυτή η συνείδηση τροφοδοτεί την πατρίδα ως εν δυνάμει μαχόμενη οντότητα, ικανή να αποκρούσει κάθε απειλή εναντίον της ελευθερίας όλων και της ελευθερίας του ενός.

Η αυτοθυσία είναι η αυτοθέλητη αποδοχή του κινδύνου και του κινδύνου του ίδιου του θανάτου. Αυτοθυσία υπέρ ενός τρόπου πολιτικής και κοινωνικής και ατομικής ύπαρξης, σε μια κοινότητα όπου η συνείδηση της ελευθερίας και η στράτευση στην προστασία της υπερβαίνει τη συμβατική συνθήκη της ύπαρξης, είτε αυτή βιώνεται ως συνθήκη αιώνιας ειρήνης και ασφάλειας είτε ως εγγυημένη συνθήκη ευημερίας.

Το ζήτημα της αυτοθυσίας υπέρ της «πόλης» έχει ανυπέρβλητα τεθεί από τον Θουκυδίδη στον Επιτάφιο. Στον τιμητικό λόγο υπέρ των πρώτων νεκρών του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ο Περικλής ο Ξανθίππου, αφού ανέβηκε σε ένα βήμα «στημένο ψηλότερα για να ακούγεται πιο μακριά όσο μπορούσε στο συγκεντρωμένο πλήθος» είπε: «τα πολεμικά επιτεύγματα με τα οποία αποκτήθηκαν και αυτά και άλλα, επειδή δεν θέλω να μακρηγορώ σε ανθρώπους που τα γνωρίζουν, θα τα προσπεράσω. Με ποιες αρχές όμως ως θεμέλιο τα κατακτήσαμε και με ποιους πολιτικούς θεσμούς και δημόσιο βίο, με ποια αντίληψη πετύχαμε αυτά τα μεγάλα, για αυτά θα μιλήσω πρώτα και ύστερα θα προχωρήσω στον έπαινο αυτών των νεκρών, γιατί πιστεύω ότι αυτή την ώρα δεν θα ήταν αταίριαστο να λεχθούν αυτά. (…) Εχουμε πολίτευμα που δεν αντιγράφει τους θεσμούς των άλλων (…) και ονομάζεται το πολίτευμα αυτό, επειδή δεν αποβλέπει στο συμφέρον των λίγων αλλά των πολλών, δημοκρατία».

Ο Επιτάφιος είναι ένας ύμνος στην πόλη της Αθήνας, στον τρόπο της ύπαρξής της, υπέρ του οποίου κάθε θυσία είναι μια τιμή και ένας ύμνος. Ο τρόπος της ύπαρξής μας, εμείς, άνθρωποι του παρόντος, Ευρωπαίοι, σε μια περίοδο ειρήνης 75 ετών, σε ένα δημοκρατικό πλαίσιο συνύπαρξης, σε υλικές συνθήκες πρωτόγνωρες στην ανθρώπινη διαδρομή, βρίσκεται μπροστά στην απειλή της κρίσης νοήματος, που μέσα της η αυτοθυσία σε ώρα κινδύνου θα δοκιμαστεί. Πιστεύω θα αντέξει.

Ο κύριος Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας.

Οι Καταβασίες των Χριστουγέννων (κείμενο-μετάφραση)

20 Δεκεμβρίου 2025 

2106 01Οἱ ὡραιότατες καταβασίες τῶν Χριστουγέννων «Χριστός γεννᾶται…», πού προέρχονται ἀπό τόν πεζό κανόνα τοῦ ἱ. Κοσμᾶ, ψάλλονται ἀπό τίς 21 Νοεμβρίου μέχρι τίς 24 Δεκεμβρίου. Τήν 25η Δεκεμβρίου, ἡμέρα τῆς ἑορτῆς –ὅπως καί κατά τήν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς, 31 Δεκεμβρίου–, οἱ καταβασίες εἶναι διπλές: αὐτές δηλαδή τοῦ πεζοῦ κανόνος καί οἱ ἰαμβικές «Ἔσωσε λαόν…». Ἀπό τήν 26η μέχρι καί τήν 30ή Δεκεμβρίου ψάλλονται μόνο οἱ ἰαμβικές.

Ὠδὴ α΄. Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε· Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε· ᾄσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ καὶ ἐν εὐφροσύνῃ ἀνυμνήσατε, λαοί, ὅτι δεδόξασται. 
Ὁ Χριστός γεννιέται· δοξάστε Τον. Ὁ Χριστός κατεβαίνει ἀπό τούς οὐρανούς· προϋπαντῆστε Τον. Ὁ Χριστός φανερώνεται πάνω στή γῆ· ὑψωθεῖτε πάνω ἀπό τά γήινα. Δοξολογῆστε τόν Κύριο ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς γῆς καί ἀνυμνῆστε Τον μέ χαρά, τά διάφορα ἔθνη, γιατί ’ναι δοξασμένος.

Ὠδὴ γ΄. Τῷ πρὸ τῶν αἰώνων ἐκ Πατρὸς γεννηθέντι ἀῤῥεύστως Υἱῷ καὶ ἐπ’ ἐσχάτων ἐκ Παρθένου σαρκωθέντι ἀσπόρως Χριστῷ τῷ Θεῷ βοήσωμεν· Ὁ ἀνυψώσας τὸ κέρας ἡμῶν ἅγιος εἶ, Κύριε.
Στόν Υἱό πού γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα ἀπαθῶς, προτοῦ νά ὑπάρξει χρόνος, καί τελευταῖα σαρκώθηκε ἀπό τήν Παρθένο χωρίς ἀνδρικό σπέρμα, στόν Χριστό καί Θεό ἄς φωνάξουμε δυνατά: Σύ, Κύριε, πού μᾶς δυνάμωσες καί μᾶς δόξασες εἶσαι ὁ μόνος ἅγιος.

Ὠδὴ δ΄. ῾Ράβδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαὶ καὶ ἄνθος ἐξ αὐτῆς, Χριστέ, ἐκ τῆς Παρθένου ἀνεβλάστησας· ἐξ ὄρους ὁ αἰνετὸς κατασκίου δασέος ἦλθες σαρκωθεὶς ἐξ ἀπειράνδρου ὁ ἄϋλος καὶ Θεός· δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε.
Χριστέ, βλάστησες ἀπό τήν Παρθένο σάν λουλούδι ἀπό τό κλαδί, πού προῆλθε ἀπό τή ρίζα τοῦ Ἰεσσαί· ὁ ἄυλος Θεός, τόν ὁποῖο ὑμνοῦν τά πάντα, ἦρθες στόν κόσμο, παίρνοντας σάρκα ἀπό τήν Παρθένο πού δέν γνώρισε ἄνδρα, σάν ἀπό πυκνόφυτο καί σκιερό βουνό. Δόξα, λοιπόν, ἁρμόζει στή δύναμή Σου, Κύριε.

Ὠδὴ ε΄. Θεὸς ὢν εἰρήνης, Πατὴρ οἰκτιρμῶν, τῆς μεγάλης Βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον εἰρήνην παρεχόμενον ἀπέστειλας ἡμῖν· ὅθεν θεογνωσίας πρὸς φῶς ὁδηγηθέντες, ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντες δοξολογοῦμέν σε, Φιλάνθρωπε.
Κύριε, ὄντας Θεός τῆς εἰρήνης καί φιλεύσπλαχνος Πατέρας, μᾶς ἔστειλες τόν Ἀγγελιαφόρο τῆς μεγάλης Βουλῆς σου γιά νά μᾶς παρέχει τήν εἰρήνη. Γι’ αὐτό, Φιλάνθρωπε, κι ἐμεῖς πού ὁδηγηθήκαμε στό φῶς τῆς θεογνωσίας, ξυπνώντας νωρίς μές στή νύχτα, Σέ δοξολογοῦμε.

Ὠδὴ ς΄. Σπλάγχνων Ἰωνᾶν ἔμβρυον ἀπήμεσεν ἐνάλιος θήρ, οἷον ἐδέξατο· τῇ Παρθένῳ δὲ ἐνοικήσας ὁ Λόγος καὶ σάρκα λαβὼν διελήλυθε φυλάξας ἀδιάφθορον· ἧς γὰρ οὐχ ὑπέστη ῥεύσεως, τὴν τεκοῦσαν κατέσχεν ἀπήμαντον.
Τό θαλάσσιο κῆτος ἀπέβαλε σάν ἔμβρυο τόν Ἰωνᾶ ἀπό τήν κοιλιά του, ὅπως ἀκριβῶς τόν δέχτηκε. Ἀλλά καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, πού κατοίκησε κι ἔλαβε σῶμα στήν κοιλιά τῆς Παρθένου, πέρασε μέσα ἀπ’ αὐτήν καί τήν διατήρησε ἄθικτη. Διότι, καθώς δέν γεννήθηκε ἀπό ρεύση, διαφύλαξε ἀβλαβή αὐτήν πού τόν γέννησε.

Ὠδὴ ζ΄. Οἱ παῖδες εὐσεβείᾳ συντραφέντες δυσσεβοῦς προστάγματος καταφρονήσαντες, πυρὸς ἀπειλὴν οὐκ ἐπτοήθησαν, ἀλλ’ ἐν μέσῳ τῆς φλογὸς ἑστῶτες ἔψαλλον· Ὁ τῶν πατέρων Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Οἱ τρεῖς νέοι πού ἀνατράφηκαν μέ εὐσέβεια καταφρόνησαν τή βλάσφημη διαταγή καί δέν φοβήθηκαν τήν ἀπειλή τῆς φωτιᾶς. Ἀντίθετα, εὑρισκόμενοι μές στό ἀναμμένο καμίνι, ἔψαλλαν: Ὁ Θεός τῶν Πατέρων μας εἶσαι δοξασμένος.

Ὠδὴ η΄. Θαύματος ὑπερφυοῦς ἡ δροσοβόλος ἐξεικόνισε κάμινος τύπον· οὐ γὰρ οὓς ἐδέξατο φλέγει νέους, ὡς οὐδὲ πῦρ τῆς θεότητος Παρθένου ἣν ὑπέδη νηδύν. Διὸ ἀνυμνοῦντες ἀναμέλψωμεν· εὐλογείτω ἡ κτίσις πᾶσα τὸν Κύριον, καὶ ὑπερυψούτω εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Τό καμίνι πού ἐξέπεμπε δροσιά ἦταν τύπος πού προεικόνιζε ἕνα παράδοξο θαῦμα. Διότι ὅπως αὐτό δέν ἔκαψε τούς νέους πού δέχτηκε μέσα του, ἔτσι δέν ἔκαψε τό πῦρ τῆς Θεότητος τήν κοιλία τῆς Παρθένου στήν ὁποία εἰσῆλθε. Γι’ αὐτό κι ἐμεῖς ἄς ψάλουμε μέ ὕμνους: Ὁλάκερη ἡ κτίση ἄς δοξάζει τόν Κύριο κι ἄς τόν ὑπερυψώνει σέ ὅλους τούς αἰῶνες.

Ὠδὴ θ΄. Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον. οὐρανὸν τὸ σπήλαιον· θρόνον χερουβικὸν τὴν Παρθένον· τὴν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος, Χριστὸς ὁ Θεός, ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.
Βλέπω ἕνα γεγονός μυστηριῶδες, ἐκπληκτικό καί θαυμαστό. Τό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ νά γίνεται οὐρανό, ἡ Παρθένος Μαρία χερουβικός θρόνος. Καί ἡ φάτνη τοῦ σπηλαίου ὁ τόπος, ὅπου ξάπλωσε αὐτός πού τίποτε στόν κόσμο δέν μπορεῖ [νά τόν χωρέσει, δηλαδή ὁ Χριστός καί Θεός, τόν ὁποῖο οἱ πιστοί ὑμνολογώντας μεγαλύνουμε.

[Συμεών (Μητρ. Νέας Σμύρνης), Ἀφθαρσίας πηγή: Καταβασίες Δεσποτικῶν καί Θεομη­το­ρικῶν ἑορτῶν, Κείμενο – μετάφραση – σχόλια (Ἀθήνα: Ἐν πλῷ, 2009), σσ. 127-146].

ΝΕΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ: Η ΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ

 Ιωάννης Σπιτέρης

ΝΕΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ: Η ΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ

https://anastasiosk.blogspot.com/2025/11/21.html

Ιωάννης Σπιτέρης

Ένα παγκόσμιο φαινόμενο που δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους

Πρόσφατα, ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι «ο Χριστιανισμός αντιμετωπίζει υπαρξιακή απειλή στη Νιγηρία» και προανήγγειλε ότι θα χαρακτηρίσει τη χώρα «Country of Particular Concern» (Χώρα Ιδιαίτερης Ανησυχίας) για παραβιάσεις της θρησκευτικής ελευθερίας. Προειδοποίησε μάλιστα με διακοπή οικονομικής βοήθειας και ενδεχόμενη στρατιωτική δράση, εάν δεν προστατευθούν οι χριστιανικές κοινότητες.

Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί τους λόγους για τους οποίους ο πρόεδρος Τραμπ έκανε αυτή τη δήλωση. Ωστόσο, η δήλωση αυτή, προκάλεσε έκπληξη σε πολλούς, σαν να μη γνώριζαν τι συμβαίνει στη Νιγηρία και όχι μόνο. Εκεί, σε μια χώρα 200 εκατομμυρίων κατοίκων —εκ των οποίων πάνω από 70 εκατομμύρια είναι χριστιανοί— συντελείται εδώ και χρόνια μια πραγματική σφαγή. Υπάρχουν καθολικοί, προτεστάντες και μια μικρή αλλά καλά οργανωμένη ορθόδοξη κοινότητα. Ο πρόσφατα εκλιπόντας μητροπολίτης Αλέξανδρος, που είχα την τιμή να γνωρίσω, υπήρξε φωτισμένος ιεράρχης και παράδειγμα πνευματικής αντοχής μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Αριθμοί που σοκάρουν

Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Σύμφωνα με διεθνείς οργανώσεις (όπως η International Society for Civil Liberties and Rule of Law (Intersociety) από το 2009 έως το 2023, στη Νιγηρία έχουν δολοφονηθεί περισσότερο από πενήντα χιλιάδες χριστιανοί. Πρόκειται για έναν πραγματικό διωγμό ενάντια των χριστιανών. Οι επιθέσεις γίνονται συνήθως τις ημέρες μεγάλων εορτών, τότε που οι ναοί και οι κοινότητες είναι γεμάτοι πιστούς. Είναι οι στιγμές που η χαρά της γιορτής μετατρέπεται σε τραγωδία. Νεαρές χριστιανές απάγονται από σχολεία και κολέγια, για να καταλήξουν σκλάβες στα χαρέμια των αρχηγών των τρομοκρατών. Οι δράστες δεν είναι κυβερνητικές δυνάμεις· πρόκειται για τζιχαντιστικές οργανώσεις, όπως η Boko Haram και οι Fulani militants, που επιτίθενται σε εκκλησίες και χωριά, σπέρνοντας φόβο, καταστροφή και θάνατο.

Μια παγκόσμια πληγή

Η Νιγηρία δεν είναι μοναδική περίπτωση. Η δίωξη των χριστιανών είναι παγκόσμιο φαινόμενο και μια από τις πιο σιωπηρές ανθρωπιστικές κρίσεις της εποχής μας.

Στη Βόρεια Κορέα, κάθε θρησκευτική εκδήλωση θεωρείται προδοσία. Στο Αφγανιστάν, τη Σομαλία και τη Λιβύη, οι χριστιανοί αντιμετωπίζουν εξτρεμιστικές ομάδες που απαγάγουν, βασανίζουν ή εκτελούν όσους δεν αποκηρύσσουν την πίστη τους.

Στην Ινδία, εθνικιστικές οργανώσεις (Hindutva) εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον χριστιανών, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές. Στο Μιανμάρ, η στρατιωτική χούντα καταπιέζει βάναυσα τις μειονότητες, ενώ στην Κίνα η κυβέρνηση έχει επιβάλει μια κρατικά ελεγχόμενη «εκκλησία» ανεξάρτητη από τη Ρώμη — πρόκειται για τη λεγόμενη «σινοποίηση» της Εκκλησίας. Οι καθολικοί που επιμένουν στην ενότητα με τη Ρώμη ζουν κυριολεκτικά στις κατακόμβες. Στο Ιράν, η θρησκευτική εκπαίδευση και η μεταστροφή από το Ισλάμ απαγορεύονται αυστηρά.

Αριθμοί πίσω από το δράμα

Η χριστιανική οργάνωση, Open Doors, που παρακολουθεί τις χώρες όπου οι χριστιανοί διώκονται περισσότερο, στην ετήσια έκθεση World Watch List, της 15ης Ιανουαρίου 2025, καταγράφει την περίοδο Οκτωβρίου 2023 – Σεπτεμβρίου 2024 και τα στοιχεία προκαλούν ανατριχίλα:

4.476 χριστιανοί δολοφονήθηκαν για την πίστη τους,

3.775 απήχθησαν,

4.744 συνελήφθησαν και κρατήθηκαν αυθαίρετα ενώ 7.679 εκκλησίες δέχθηκαν επιθέσεις ή αναγκάστηκαν να κλείσουν.

Πίσω από κάθε αριθμό, κρύβεται μια ανθρώπινη ιστορία — μια οικογένεια που θρηνεί, μια κοινότητα που ζει με τον φόβο, ένας άνθρωπος που δεν αρνήθηκε τον Χριστό.

Οι νέοι μάρτυρες και το μήνυμα ελπίδας

Στις 14 Σεπτεμβρίου 2025, εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, στη Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των Τειχών στη Ρώμη, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ προήδρευσε σε μια οικουμενική προσευχή για τους «νέους μάρτυρες του 21ου αιώνα». Στην τελετή συμμετείχαν εκπρόσωποι της Ορθόδοξης, της Αγγλικανικής, της Προτεσταντικής και της Καθολικής Εκκλησίας, ανάμεσά τους και ο τότε Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ Τζάστιν Γουέλμπι. Τελέστηκε η μνήμη 1.624 χριστιανών που μαρτύρησαν για την πίστη τους μεταξύ 2000 και 2025 — άνθρωποι που δεν κρατούσαν όπλα, αλλά μόνο την πίστη τους στο Χριστό.

Ο Πάπας, μεταξύ άλλων, είπε τότε κάτι που αξίζει να θυμόμαστε: «Οι μάρτυρες της πίστης, ενωμένοι με την προσευχή του Χριστού που προσφέρει τη ζωή Του για τον κόσμο, είναι σπόροι ενότητας και ειρήνης μέσα στην Εκκλησία και την ανθρωπότητα.»

Η δίωξη των χριστιανών δεν αφορά μόνο τους πιστούς, είναι θέμα ελευθερίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και όσο ο κόσμος σιωπά, η αδικία συνεχίζει να θεριεύει. Οι μάρτυρες αυτοί μάς θυμίζουν ότι η πίστη, η αλήθεια και η αγάπη δεν σβήνουν ποτέ — ακόμη κι όταν καίγονται μέσα στις φλόγες του μίσους.

Πηγές: Settimana News, Vatican News, Open Doors (World Watch List 2025)

Do you speak Greek?

Τέλος καλοκαιριού. Πιθανότατα αρκετοί από εμάς θα αναγκάστηκαν κάποια στιγμή να απαντήσουν στο κατεξοχήν τουριστικό ερώτημα: Do you speak English? Και είναι εξίσου πιθανό οι περισσότεροι να απάντησαν καταφατικά

4′ 31″ χρόνος ανάγνωσης

Τέλος καλοκαιριού. Πιθανότατα αρκετοί από εμάς θα αναγκάστηκαν κάποια στιγμή να απαντήσουν στο κατεξοχήν τουριστικό ερώτημα: Do you speak English? Και είναι εξίσου πιθανό οι περισσότεροι να απάντησαν καταφατικά. Επειδή, όμως, σε λίγο θα έρθει το φθινόπωρο και τα αγγλικά θα μας χρησιμεύουν λιγότερο (λέμε τώρα) απ’ ό,τι το καλοκαίρι, θα ήθελα να επαναφέρω ένα ζήτημα που με απασχολεί σταθερά, αυτό της ελληνικής γλώσσας, η οποία αμφιβάλλω αν σε μερικά χρόνια θα διατηρεί την ευρεία χρήση που έχουν κατοχυρώσει τα θερινά, και όχι μόνον, αγγλικά.

Πρόσφατα μια συγγραφέας μού είπε πως η έφηβη κόρη της συχνά δυσκολεύεται να εκφραστεί στα ελληνικά, προτιμώντας να διατυπώνει τις σκέψεις της στα αγγλικά. Συζητώντας με έναν βιβλιοπώλη για την απαξίωση της ελληνικής γλώσσας ακόμα και στον χώρο του βιβλίου, έμεινα έκπληκτη όταν μου είπε πως αρκετοί νεαροί αναγνώστες έρχονται στο βιβλιοπωλείο αναζητώντας διάσημα ελληνικά έργα μεταφρασμένα στα αγγλικά. Μια φίλη φιλόλογος που διδάσκει Εκθεση σε φροντιστήριο, μου επαναλαμβάνει τη δυσκολία των μαθητών της να αναπαραγάγουν διδακτέες γνώσεις όχι μόνον σε ένα κείμενο τετρακοσίων λέξεων, αλλά και σε σύντομες φράσεις προφορικού λόγου.

Μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά δεν είναι. Τα ελληνικά έχουν χάσει το κύρος τους. Πρωτίστως για τους Ελληνες. Θα πει κανείς πως είναι εύλογο ένας άνθρωπος που καταφεύγει στη γλώσσα αποκλειστικά χρηστικά, για να συνεννοηθεί με τους άλλους, να μη νοιάζεται για το συντακτικό και τη γραμματική. Ας είναι και η μητρική του γλώσσα αυτή που κακοποιεί. Ομως, όσο περισσότερο τα ελληνικά φτωχοποιούνται, τόσο περισσότερα βιβλία πεζογραφίας εμφανίζονται που χρησιμοποιούν τη γλώσσα σαν εργαλείο διεκπεραίωσης της μυθοπλασίας. Μιλάω για, δήθεν, λογοτεχνικά βιβλία, οι συγγραφείς των οποίων παραμερίζουν με τρόπο θαυμαστό τόσο τον λόγο όσο και την τέχνη. Πιστεύουν πως η πλοκή από μόνη της αρκεί για να στηρίξει ένα βιβλίο. Φαίνεται επίσης να πιστεύουν πως μπορεί ένα βιβλίο κακογραμμένο να είναι καλό. Τέτοια θαυματουργία δεν έχω ποτέ πετύχει.

«Η γλώσσα ορίζει τη σκέψη»

Στο τελευταίο του μυθιστόρημα «Ξεχασμένες λέξεις» (Μεταίχμιο, 2025) ο Αλέξης Πανσέληνος γράφει: «Η γλώσσα ορίζει τη σκέψη». Αυτός ο διαυγέστατος αφορισμός περικλείει την αδήριτη αναγκαιότητα της μητρικής γλώσσας ως του μείζονος μέσου σύλληψης του εαυτού και του κόσμου. Η γλώσσα δεν είναι απλώς λέξεις στη σειρά, αλλά ένα απέραντο πεδίο, όπου φυλάσσονται και απ’ όπου αντλούνται οι απώτατες απεικονίσεις των κινήσεων της ψυχής και του μυαλού. Αν η λογοτεχνία φιλοδοξεί να γίνει το εκμαγείο της αληθινής ζωής, πρώτα απ’ όλα στον λόγο θα καταφύγει. Ακόμα και το πιο εκτραχυμένο φαντασιακό εκκινεί από τη μαθητεία στον ορθό λόγο και τις επιτεύξεις του. Πειραματισμός χωρίς γνώση του βάθους της γλώσσας καταλήγει σε οικτρότητες. Για να παρεκκλίνεις από κάτι οφείλεις να το γνωρίζεις. Στη συλλογή δοκιμίων «Ελεύθερος σκοπευτής» (Μεταίχμιο, 2024) ο Τάκης Θεοδωρόπουλος γράφει: «Χωρίς σύστημα αναφοράς δεν υπάρχει ούτε σκέψη ούτε δημιουργία».

Η γλώσσα δεν είναι απλώς λέξεις στη σειρά, αλλά ένα απέραντο πεδίο, όπου φυλάσσονται και απ’ όπου αντλούνται οι απώτατες απεικονίσεις των κινήσεων της ψυχής και του μυαλού.

Μια μάστιγα της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας είναι η λεγόμενη απλή γραφή, η οποία συχνά εκθειάζεται ως λιτή και αβίαστη. Συνήθως αυτή η απλότητα συμπορεύεται με κοφτές φράσεις, που τάχα δημιουργούν ύφος. Βιβλία αφόρητα βαρετά και αργόσυρτα.

Η πραγματικά αξιοθαύμαστη απλή γραφή προϋποθέτει μεγάλο λογοτέχνη, του μεγέθους, λόγου χάριν, του Θανάση Βαλτινού. Στα έργα του η γλωσσική λιτότητα συνιστά το απόσταγμα της μεθοδικής και επιτήδειας επεξεργασίας ενός τεράστιου γλωσσικού εύρους. Η πύκνωση και η αφαίρεση μαρτυρούν πλούτο, όχι ένδεια. Με πεντακόσιες λέξεις δεν φτιάχνεις λογοτεχνικό ύφος.

Ενα γλωσσικό χαρακτηριστικό των βιβλίων σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας είναι και οι έκτυποι αγγλισμοί τους. Πολλά μυθιστορήματα δίνουν την εντύπωση πως έχουν μεταφραστεί από τα αγγλικά, και μάλιστα από κακότεχνο μεταφραστή. Οι εν λόγω μυθιστοριογράφοι φαίνεται να προκρίνουν τα αγγλικά έναντι των ελληνικών, όχι μόνο ως εκφραστικό μέσο, αλλά και ως αναγνωστική προτίμηση. Από τη στιγμή που διαβάζουν λογοτεχνία στα αγγλικά, θα τους ήταν πιο ευχάριστο να γράφουν επίσης στα αγγλικά. Ας όψεται το εκδοτικό σύστημα. Είναι γνωστό πως οι νεότεροι πεζογράφοι αναζητούν τα πρότυπά τους στην αγγλοσαξονική λογοτεχνία. Ενα ακόμη παράδοξο. Γράφουν στα (όποια) ελληνικά, εκδίδονται από ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, απευθύνονται σε ελληνόφωνο αναγνωστικό κοινό, ενόσω περιφρονούν τους ομοεθνείς ομοτέχνους τους, ομηλίκους και παλαιοτέρους. Συχνά δεν τους ξέρουν καν.

Συντομογραφίες και κλισέ

Θεωρώ πως ο εξαγγλισμός της ελληνικής λογοτεχνίας συναρτάται με την εξάπλωση του ιδιολέκτου των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί η γλώσσα κατακρεουργείται αξιώνοντας μια οικουμενική αύρα. Φυσικά οι συντομογραφίες και τα κλισέ αποθεώνονται. Τα αγγλικά συνεργούν στις δικτυώσεις όπως και τα Emojis. Αλλά και τα μεγαλύτερα κείμενα δεν πάνε πίσω. Ας θυμηθούμε τον Πανσέληνο, «η γλώσσα ορίζει τη σκέψη». Ναρκοθετημένα ήδη από τη γλωσσική ρηχότητα, κείμενα που προσιδιάζουν σε δοκίμια, απολήγουν σε κενολογίες και ακατάσχετο στόμφο.

Εχω την αίσθηση πως η συζήτηση για τη γλώσσα μοιάζει με σχολαστικισμό, με μια ασχολία μάλλον παλαιομοδίτικη, όπως το κέντημα. Ομως, εκείνο που μεταστοιχειώνει ένα κείμενο σε λογοτεχνικό έργο είναι ο λόγος, η κατανόησή του, ακόμα και η παραχάραξή του.

Προφανώς δεν αδιαφορούν όλοι οι συγγραφείς για τη γλώσσα. Υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις κι ας μην αποσπούν την προσοχή που τους αξίζει. Οπως επίσης υπάρχουν αξιόλογοι επιμελητές. Η επιμέλεια αποβαίνει το κακό ριζικό αρκετών βιβλίων. Oι ολιγωρίες της μπορούν να καταστρέψουν έργα δυνάμει αξιοδιάβαστα. Δεν παραθεωρώ καθόλου την ευθύνη των συγγραφέων. Πολλές φορές η επιμέλεια καλείται να αντικρούσει τον απροσμάχητο εγωισμό τους. Ποιος, όμως, τολμάει να τα βάλει με τη συγγραφική ματαιοδοξία;

Μια συγγραφέας, ένας βιβλιοπώλης και μια φιλόλογος συζητούν για τη σημασία της γλώσσας, ανταλλάσσοντας προβληματισμούς σχετικά με τον αντίκτυπο της δουλειάς τους στον στενό και τον ευρύτερο περίγυρό τους. Προφανώς δεν ζουν στην Ελλάδα.

Μάικλ Βέντρις: Ο άνθρωπος που αποκωδικοποίησε τη Γραμμική Β’

Μάικλ Βέντρις: Ο άνθρωπος που αποκωδικοποίησε τη Γραμμική Β’

Πώς ένας άγγλος αρχιτέκτονας έφτασε σε ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα της αρχαιογνωσίας

Στις 12 Ιουλίου 1922, γεννιέται στην Αγγλία ο μετέπειτα αρχιτέκτονας Μάικλ Βέντρις. Ο άνθρωπος που το 1952 θα αποκωδικοποιούσε τη Γραμμική Γραφή Β’.

Όπως γράφει ο Νίκος Κούτρας «ΒΗΜΑ» της 15ης Αυγούστου 2004, «H αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής B θεωρείται δικαίως από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στον χώρο της αρχαιογνωσίας και της τέχνης της αποκρυπτογράφησης κατά τον 20ό αιώνα.

»Για να εκτιμήσουμε όμως τον πνευματικό άθλο του Βέντρις πρέπει να έχουμε υπόψη μας ορισμένα στοιχεία ακόμη. Αντίθετα με τον Σαμπολιόν που διάβασε τα ιερογλυφικά της Αιγύπτου, ο Βέντρις δεν διέθετε τίποτε ανάλογο της στήλης της Ροζέτας – δεν υπάρχει κάποιο εύρημα που να περιέχει κείμενο στη Γραμμική B και σε κάποια άλλη γνωστή γλώσσα».

Πνευματικός άθλος

»Ο Βέντρις, αν και ως μαθητής είχε διδαχθεί αρχαία ελληνικά και λατινικά, δεν ήταν καν κλασικός φιλόλογος, δεν είχε φοιτήσει στο πανεπιστήμιο και εργαζόταν ως αρχιτέκτονας – η ενασχόληση με τη Γραμμική B υπήρξε γι’ αυτόν ένα πάρεργο, στο οποίο ωστόσο αφιέρωνε κατά καιρούς σημαντικό χρόνο.

(…)

» Η αρχιτεκτονική εκπαίδευση του Βέντρις τον βοήθησε στην αποκρυπτογράφηση. H επιστημονική ακεραιότητα, η ταπεινότητα και η πραγματική αφοσίωση στον στόχο του υπήρξαν συγκινητικές όσο και σπάνιες: ο Βέντρις φαίνεται ότι ήταν εντελώς αδιάφορος για τη δόξα της πρωτιάς.

»Μοιραζόταν όλες τις ιδέες του με άλλους επιστήμονες που δούλευαν στον ίδιο τομέα και ενθάρρυνε άλλους να κάνουν το ίδιο. (…)

»Οπως σε όλες τις μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις το αποτέλεσμα είναι συνδυασμός αυστηρής επαγωγικής σκέψης, πλήρους αξιοποίησης της εργασίας που έχει συντελεστεί από άλλους επιστήμονες και φυσικά ενστίκτου.

»Ακόμη και εδώ πρέπει να παραδεχθούμε τον Βέντρις: έφθασε στο συμπέρασμα ότι η γραφή που είχε μπροστά του αντιπροσώπευε κάποια μορφή ελληνικών, ξεπερνώντας την αρχική θεωρία του ότι πρόκειται για μια μορφή της ετρουσκικής».

Η επιστημονική ανακοίνωση

Στο «ΒΗΜΑ» της 23ης Ιουνίου 2002 ο καθηγητής Γλωσσολογίας και τότε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργος Μπαμπινιώτης γράφει για τον Μάικλ Βέντρις.

«Τον Ιούνιο τού 1952, πριν από 50 ακριβώς χρόνια, ένας Αγγλος αρχιτέκτονας, ο Μάικλ Βέντρις (Michael Ventris), ηλικίας τότε 30 ετών, ανακοίνωσε δημόσια ότι μπόρεσε να αποκρυπτογραφήσει μιαν άγνωστη μέχρι τότε γραφή, την κρητομυκηναϊκή γραμμική γραφή τύπου Β’, στην οποία βρίσκονται γραμμένες πολλές πήλινες πινακίδες από την Κρήτη, τις Μυκήνες, την Πύλο κ.α. και, το κυριότερο, ότι η γλώσσα των πινακίδων αυτών είναι η Ελληνική.

»Η σπουδαιότητα τής ανακοίνωσης τού Βέντρις για την επιστήμη γενικότερα (που έλυνε, επιτέλους, το μυστήριο των πινακίδων τής γραμμικής γραφής Β’) αλλά ιδίως για τον ελληνικό πολιτισμό, που η γραπτή του παράδοση μεταφερόταν επτά περίπου αιώνες νωρίτερα (από τον 8ο αιώνα π.Χ. στον 15ο), ήταν ανυπολόγιστης σημασίας.

»Αλλαζαν άρδην τα δεδομένα τής ιστορίας μας, αφού αυτή εξαρτάται και προσδιορίζεται χρονικά κατά κύριο λόγο από τις γραπτές μαρτυρίες.

Πήλινη πινακίδα σε Γραμμική Β γραφή, από αυτές που ανακάλυψε γύρω στο 1900 στην Κνωσό, έξω απ’ το Ηράκλειο, ο σερ Αρθουρ Εβανς.

Πνεύμα χαρισματικό

»Ο Μ. Βέντρις (1922-1956) ήταν χαρισματικό πνεύμα. Μπορούσε να μαθαίνει εύκολα ξένες γλώσσες, είχε μια σπάνια συνδυαστική φαντασία, ήταν ικανός να ξεχωρίζει τις κανονικότητες μέσα στην ποικιλία και γενικά, όπως γράφει ο J. Chadwick, ο Μ. Βέντρις “είχε τη δύναμη να διακρίνει την τάξη μέσα στο φαινομενικό χάος, το χάρισμα δηλ. που χαρακτηρίζει το έργο όλων των μεγάλων ανδρών”.

»Δεκατεσσάρων χρονών παιδί ακόμη (το 1936), ακούγοντας τον μεγάλο Αγγλο αρχαιολόγο Σερ Αρθρουρ Εβανς να εξηγεί σε μια διάλεξη στο Βρετανικό Μουσείο τα μυστήρια των αναποκρυπτογράφητων γραφών τής Κρήτης, αυτών που ο ίδιος ο Εβανς ονόμασε «μινωικές γραφές», και τη σημασία τους για τη γνώση τού μινωικού αλλά και τού μυκηναϊκού κόσμου, ο μικρός Βέντρις αποφάσισε να λύσει το μυστήριο τής ανάγνωσης των μινωικών γραφών.

»Ετσι άρχισε να ασχολείται από νωρίς με το θέμα, διαβάζοντας ό,τι σχετικό υπήρχε. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ασχολήθηκε επίσης με το «σπάσιμο» μυστικών κωδίκων, γεγονός που όξυνε την ικανότητά του στη διερεύνηση τής λειτουργίας διαφόρων κωδικών συστημάτων. Με το θέμα τής αποκρυπτογράφησης τής γραμμικής γραφής Β’ συνέχισε να ασχολείται ερασιτεχνικά, η δε ενασχόλησή του αυτή εντάθηκε μετά την επαγγελματική του αποκατάσταση ως επιτυχημένου αρχιτέκτονα.

Ιδεογράμματα Γραμμικής Β’. Πηγή: Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο

Η διαδικασία αποκρυπτογράφησης

»Ο Βέντρις χρησιμοποίησε αρχικά το περιορισμένο υλικό που είχε δημοσιεύσει ο Εβανς από την Κνωσό. Το υλικό τής έρευνάς του αυξήθηκε με τις πινακίδες γραμμικής γραφής Β’ από την Πύλο που βρήκε το 1939 ο Αμερικανός αρχαιολόγος Carl Blegen και που δημοσιεύτηκαν το 1951.

»Η μελέτη τού διευρυμένου υλικού ενίσχυσε την υπόθεση τού Βέντρις ότι η γλώσσα των πινακίδων τής γραμμικής γραφής Β’ είναι η Ελληνική αντίθετα προς την άποψη που είχε μέχρι τότε επιβάλει με το κύρος του ο Εβανς, ότι οι μινωικές γραφές (τόσο η γραμμική Α’ – που δεν έχει μέχρι σήμερα αποκρυπτογραφηθεί – όσο και η γραμμική Β’) περιείχαν μια μινωική, μη ελληνική γλώσσα, αφού ο Εβανς πίστευε στη δύναμη τού μινωικού κόσμου και στην κυριαρχία των Μινωιτών και στον χώρο τής ηπειρωτικής Ελλάδας (Μυκήνες κ.α.).

»Ο Βέντρις βοηθήθηκε αρχικά στην αποκρυπτογράφηση συγκρίνοντας τα γράμματα τής γραμμικής Β’ με υλικό από τις πινακίδες τής επίσης γραμμικής κυπριακής συλλαβικής γραφής («κυπριακό συλλαβάριο»). Τον βοήθησε ακόμη και το υλικό από τις έρευνες που είχαν πραγματοποιήσει άλλοι ερευνητές (Alice Kober, Emmett Bennett κ.ά.).

»Ετσι δοκίμασε δειλά και τελείως υποθετικά την ανάγνωση των πινακίδων τής γραμμικής Β’ με βάση την ελληνική γλώσσα. Ο Chadwick αναφέρει: “Ο Ventris ξεκίνησε να δοκιμάσει την υπόθεση ότι η γλώσσα ήταν ελληνική, χωρίς να προσδοκά ότι θα οδηγούσε πουθενά. Αλλά καθώς εφάρμοζε τις αξίες του σε περισσότερες και περισσότερες λέξεις, συνέχιζαν να εμφανίζονται ελληνικές λέξεις”.

Ο πολύτιμος συνεργάτης

»Ο Βέντρις δεν ήταν φιλόλογος και δεν μπορούσε να συνεχίσει την ανακάλυψή του χωρίς την επικουρία ενός κλασικού φιλολόγου που θα μπορούσε να τον βοηθήσει να ταυτίσει τις αναγνώσεις του με αρχαιοελληνικές λέξεις και μάλιστα αρχαιότατες, ενίοτε και μη παραδεδομένες στη μετέπειτα Ελληνική.

»Αυτό επετεύχθη στο πρόσωπο τού Τζων Τσάντγουικ (John Chadwick), υφηγητή των κλασικών γραμμάτων στο Πανεπιστήμιο τού Καίμπριτζ. Μαζί επεξεργάστηκαν την επίσημη παρουσίαση τής αποκρυπτογράφησης τής γραμμικής γραφής Β’, σε άρθρο τους που δημοσιεύθηκε στο έγκυρο επιστημονικό περιοδικό “Journal of Hellenic Studies” το 1953 με τίτλο “Μαρτυρίες για ελληνική διάλεκτο στα μυκηναϊκά αρχεία” (Evidence for Greek Dialect in Mycenaean Archives).

»Αντίγραφο τού άρθρου αυτού, προτού δημοσιευθεί, δόθηκε στον αρχαιολόγο Carl Blegen, ο οποίος μπόρεσε να διαβάσει την περίφημη “οιονεί δίγλωσση” πινακίδα τής Πύλου, την “πινακίδα των τριπόδων”, εφαρμόζοντας τις αξίες των συλλαβογραμμάτων που είχαν επισημάνει οι Βέντρις – Τσάντγουικ. Αυτό έπεισε τους περισσότερους επιστήμονες να δεχθούν ότι η ανάγνωση ήταν ορθή και ότι έχρηζε περαιτέρω βελτιώσεων.

Συλλαβογράμματα Γραμμικής Β’. Πηγή: Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο

Μία διάκριση που δεν ήρθε

»Ως προς την υφή τής γραμμικής γραφής Β’, πρόκειται για “συλλαβογραφική γραφή”, κάθε σημείο (γράμμα) δηλαδή δηλώνει συλλαβή και όχι μεμονωμένο φθόγγο. Αν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι ο αριθμός των συλλαβών σε μια γλώσσα είναι τεράστιος, καταλαβαίνει ότι μια συλλαβογραφική γραφή – για λόγους οικονομίας – χρησιμοποιεί έναν μικρό μόνο αριθμό συλλαβογραμμάτων (γύρω στα 90), για να δηλώσει όλες τις συλλαβές.

»Ετσι λ.χ. το συλλαβόγραμμα πε δηλώνει επίσης και το βε και το φε. Δηλώνει ακόμη τις μακρόφωνες συλλαβές: πη, βη, φη. Και δηλώνει και τις συλλαβές με ­ει και ­ηι: πει-πηι, βει-βηι, φει-φηι. Το ίδιο συλλαβόγραμμα δηλαδή έχει 12 δυνατές αναγνώσεις!

»Πρόκειται δηλαδή για ένα ατελές σύστημα γραφής, το οποίο οι Ελληνες αντικατέστησαν με μια καθαρώς αλφαβητική γραφή, το γνωστό και μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμενο ελληνικό αλφάβητο, το οποίο οι ίδιοι οι Ελληνες εδημιούργησαν, επινοήσαντες χωριστά γράμματα να δηλώνουν τα φωνήεντα και χωριστά γράμματα να δηλώνουν τα σύμφωνα.

»Οπωσδήποτε, οφείλουμε στη μεγαλοφυΐα τού Βέντρις το γεγονός ότι η ιστορία τής ελληνικής γλώσσας δεν αρχίζει πλέον όπως γνωρίζαμε μέχρι το 1952 τον 8ο αιώνα με την αλφαβητική γραφή τής οινοχόης τού Διπύλου (ή, κατ’ άλλους, τού “ποτηρίου τού Νέστορος” που ανήκει στην ίδια περίοδο) αλλά από τα μέσα τού 15ου αιώνα με την ανάγνωση των πινακίδων τής γραμμικής γραφής Β’ (Κνωσός, Φαιστός, Πύλος, Μυκήνες, Θήβα)».

H μεγάλη συμβολή της Κόμπερ

Το 2013 βγήκαν στο φως της δημοσιότητας στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, μια Αμερικανίδα αρχαιολόγος, η Άλις Κόμπερ (1906 – 1950), ήταν υπεύθυνη για την προεργασία ενός τεράστιου όγκου μελετών και σημειώσεων, τον οποίο μετέπειτα αξιοποίησε λαμπρά ο ευφυέστατος Βέντρις για να ερμηνεύσει την πολύπλοκη αυτή γραφή.

Όπως γράφει «ΤΟ ΒΗΜΑ» τον Ιούνιο του 2013: «Η ιστορία της αδικημένης αρχαιολόγου περιλαμβάνεται στο καινούργιο βιβλίου της δημοσιογράφου των New York Times Μάργκαλιτ Φοξ «The Riddle of the Labyrinth» ( «Ο γρίφος του Λαβύρινθου» ), που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ.

»Παρά την αποδεδειγμένη αντιπάθεια που έτρεφαν ο ένας για το πρόσωπο του άλλου, ο Βέντρις σε μία διάλεξή του είχε αποδώσει εύσημα στην Κόμπερ για την εργασία της, αλλά εκείνη η θετική αναφορά του δεν είναι ιδαίτερα γνωστή.

»Οι δυό τους συναντήθηκαν μόνο μία φορά, στην Οξφόρδη, το 1947, τρία χρόνια πριν πεθάνει η Κόμπερ και πέντε χρόνια πριν δημοσιεύσει ο Βέντρις τα αποτελέσματα της εργασίας του. Είναι βέβαιο ότι υποτιμούσε ο ένας το έργο του άλλου. Η μεν Αμερικανίδα διότι θεωρούσε τον Βρετανό ανεπαρκή ερασιτέχνη, ο δε Βρετανός διότι θεωρούσε, σεξιστικά, ότι «μία γυναίκα δεν μπορεί» να καταφέρει να ξεκλειδώσει την περίφημη γραφή.

»Ωστόσο, μόνο τώρα, 63 χρόνια μετά το θάνατό της από καρκίνο, αποδεικνύεται ότι ο ρόλος της Κόμπερ ήταν κάτι παραπάνω από συνδρομητικός στη δουλειά του αρχιτέκτονα και ερασιτέχνη γλωσσολόγου, ο οποίος επίσης πέθανε ξαφνικά και νεότατος, από τροχαίο δυστύχημα σε ηλικία μόλις 34 ετών».

Πολιτική και ηθική

Γράφουν στο ΒΗΜΑ οι Γιώργος Καραβοκύρης, αναπληρωτής καθηγητής στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ, Αντώνης Μεταξάς, καθηγητής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Σπύρος Βλαχόπουλος, καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΕΚΠΑ.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ: https://blogs.sch.gr/dstefanou/thematikoi-kykloi-gia-tin-ekthesi/eyrytero-koinoniko-perivallon-se-topiko-perifereiako-kai-pagkosmio-epipedo-koinonikoi-thesmoi-agora-ergasias-thesmoi-exoysias-axies/politikos-logos-dimokratia/

ΙΣΤΟΡΙΑ Β’ ΛΥΚΕΙΟΥ Κεφάλαιο 3 Οικονομικές μεταβολές στη Δυτική Ευρώπη

ΙΣΤΟΡΙΑ Β’ ΛΥΚΕΙΟΥ

Κεφάλαιο 3

  1. Οικονομικές μεταβολές στη Δυτική Ευρώπη

Αύξηση του πληθυσμού (πληθυσμός 23 εκατομμύρια το 950 μετά Χριστόν → 50 εκατομμύρια το 1300 μετά Χριστόν) αύξηση της ζήτησης →πίεση για αύξηση της γεωργικής παραγωγής.

Τεχνολογική εξέλιξη στον γεωργικό τομέα

  • βελτίωσης της ζωικής έλξης με υποζύγια και κάρα (πετάλωμα, λαιμαριά για άλογα, ζυγοτράχηλος για βόδια)

samari

laimaria

  • υδρόμυλος ydromylos
  • μεταλλουργία (φυσερά, καμίνι εσωτερικής καύσης) fysero
  • αντικατάσταση του αλετριού

arotro

με το άροτρο με μεταλλικό υνί yni

  • εκχερσώσεις για την επέκταση των πόλεων  και κωμοπόλεων
  • τριζωνική καλλιέργεια

Ανάπτυξη του εμπορίου: αίτια

  • επάνοδος της ασφάλειας
  • δημογραφική αύξηση → ανάπτυξη των πόλεων →μεγαλύτερη ζήτηση για τρόφιμα
  • πρόοδοι της γεωργίας →αύξηση παραγωγής →πλεονάσματα
  • τεχνικές πρόοδοι στις ναυσιπλοΐας
    • πηδάλιο της πρύμνης
    • λατίνι latini
    • πυξίδα pyxida
    • αστρολάβος astrolabos
    • χάρτες
    • μεγαλύτερα και ταχύτερα πλοία

Βενετοί:  δραστηριοποιούνται στο τριγωνικό εμπόριο:  Βενετία →Αλεξάνδρεια (ξυλεία, όπλα)→ Κωνσταντινούπολη (μπαχαρικά, μεταξωτά)

Ιταλικές πόλεις: ανάπτυξη βιοτεχνίας →επεξεργασία πρώτων υλών από την ανατολή (μεταξωτά, μάλλινα, όπλα, είδη πολυτελείας)

Δυτική Ευρώπη: Φλάνδρα (Ολλανδία) εμπορική ηγεμονία

  • Πωλούν: σιτάρι, ψάρια, ξυλεία, δέρματα → Πολωνία, Σκανδιναβία
  • Αγοράζουν: τσόχα, μαλλ,ί αλάτι, κρασί →Αγγλία, Ρηνανία, ακτές Ατλαντικού

Κοινωνική σύνθεση των πόλεων

Παλαιοί κάτοικοι

  • Άνθρωποι της εκκλησίας (επίσκοποι ιερείς κλπ)
  • Ιππότες, ευγενείς

Νέοι κάτοικοι:

  • Μεγαλέμποροι, αστοί με ακίνητα, εμπορεύματα, κεφάλαια, γαίες
  • Μεσοαστική τάξη: βιοτέχνες, έμποροι, γραμματείς, συμβολαιογράφοι
  • Τεχνίτες υπάλληλοι (populo minuto)

Φτωχά στρώματα

  • ξεριζωμένοι αγρότες
  • δραπέτες δουλοπάροικοι
  • ανειδίκευτοι εργάτες, μεροκαματιάρηδες

Συμπέρασμα: δεν υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στην ύπαιθρο και στις πόλεις ούτε ανάμεσα στην παλιά αριστοκρατία και στους αστούς αλλά ώσμωση.

Πηγή: BERSTEIN SERGE, MILZA PIERRE. Μεταφραστής. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ. Εκδότης. ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ.  τόμος α’  σελίδα 142

Η προτροπή διαφυγής και η άρνηση του Χρυσοστόμου

Η προσπάθεια του καθολικού αρχιεπισκόπου Σμύρνης Βαλέγκα

να σώσει τον ορθόδοξο μητροπολίτη

 

Τον καθολικό αρχιεπίσκοπο Σμύρνης Τζιοβάνι Μπατίστα Φεντερίκο Βαλέγκα

(Giovani Battista Federico Vallega, 1876-1944) λίγοι τον γνωρίζουν στην Ελλάδα,

καθώς σπανίως αναφέρεται με το ονοματεπώνυμό του. Τον ξέρουμε, όμως.

Τον έχουμε συναντήσει στην ελληνική βιβλιογραφία της Καταστροφής του 1922

ως τον καθολικό αρχιεπίσκοπο που επισκέφθηκε τον ορθόδοξο μητροπολίτη 

Σμύρνης Χρυσόστομο λίγο πριν από τη μαρτυρική θανάτωσή του,

τον προειδοποίησε για τον κίνδυνο που διατρέχει και του πρότεινε να αναλάβει

την ασφαλή φυγάδευσή του, ανακοινώνοντάς του την εξασφάλιση θέσης

σε ατμόπλοιο που αναχωρούσε. Είναι γνωστή, επίσης, η αρνητική απάντηση

του Χρυσοστόμου στην πρόταση του ανώτατου καθολικού ιερωμένου του Βατικανού.

Η πρωτοβουλία με την πρόταση διάσωσης του ορθοδόξου κληρικού

φανερώνει ότι ο ίδιος, ο ρωμαιοκαθολικός, ένιωθε ασφαλής και

ότι δεν είχε λόγο εκείνος να φύγει, αφού Ιταλοί και Γάλλοι δεν ανήκαν

στους εχθρούς των νικητών. Επιπροσθέτως, στηριζόταν στην πεποίθησή του

ότι είχε τη δύναμη, στη Σμύρνη των μεταβατικών ημερών, να χειρίζεται καταστάσεις

λόγω της ισχύος του ανώτατου ιερατικού αξιώματός με το κύρος του Βατικανού.

Η έκπληξη του Βαλέγκα θα ήταν τεράστια όταν ώρα με την ώρα μετά τη μαρτυρική

θανάτωση του Χρυσοστόμου θα διαπίστωσε πως ούτε ο ίδιος ήταν ασφαλής,

ούτε μπορούσε να διαφυλάξει την ασφάλεια των ενοριτών του. Ακόμη κι αυτών

των μοναχών του. Μήτε είχε τη δύναμη τελικώς να διαχειρισθεί καταστάσεις

υπό τη νέα διοίκηση. Μήτε καν την κοινοτική περιουσία να προστατεύσει,

παρά να παρακολουθεί το ένα μετά το άλλο καθολικά ιδρύματα, εκπαιδευτήρια,

εκκλησίες να χάνονται! Με συντριβή είδε την ενορία του και τη θρησκευτική

κοινότητά του να καταστρέφονται όπως και όσο (σχεδόν) και των ορθοδόξων!

Για την ολική καταστροφή του Κάτω Μαχαλά, του εκτενούς χριστιανικού

τομέα όπου συγκατοικούσαν χριστιανοί όλων των δογμάτων, και εκεί

οφείλονταν η ευπορία, η ομορφιά και η φήμη της Σμύρνης, τρεις ημέρες

αποδείχθηκαν αρκετές. Οι φλόγες τον σάρωσαν, τον ερήμωσαν και

τον ισοπέδωσαν απ’ άκρου εις άκρον, με μόνο ένα τμήμα της βόρειας

Πούντας να ξεφεύγει λόγω της αλλαγής της κατεύθυνσης του αέρα.

Τα σύννεφα των καπνών έκρυψαν τον ήλιο, αλλά και αντιστρόφως

έκρυψαν από τον ήλιο (και από τα πλοία στο λιμάνι) πολλή από την

αγριότητα των γεγονότων και την ανθρώπινη εξαθλίωση. Οι βρυχηθμοί

της φωτιάς και οι κρότοι των κτιρίων που κατέρρεαν, σκέπασαν φωνές,

κραυγές, ουρλιαχτά και παρακλήσεις.

Η προτροπή διαφυγής και η άρνηση του Χρυσοστόμου-1

H Σμύρνη φλέγεται. Η πυρκαγιά που ξέσπασε στις 31 Αυγούστου 1922 σαρώνει σχεδόν τα πάντα –

και τον Κάτω Μαχαλά, τον χριστιανικό τομέα όπου συγκατοικούσαν χριστιανοί όλων των δογμάτων.

Τα σύννεφα των καπνών κρύβουν τον ήλιο, αλλά και αντιστρόφως κρύβουν

από τον ήλιο την αγριότητα των γεγονότων και την ανθρώπινη εξαθλίωση.

Οι κρότοι των κτιρίων που καταρρέουν, σκεπάζουν κραυγές, ουρλιαχτά και παρακλήσεις.

Φωτ. Topical Press Agency / Hulton Archive / Getty Images

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ: https://www.kathimerini.gr/istoria/563799652/

i-protropi-diafygis-kai-i-arnisi-toy-chrysostomoy/

 

Καταστροφή της Σμύρνης: Το ημερολόγιο της νοσοκόμας που έσωσε 5.000 παιδιά από τα χέρια των Τούρκων

Η Σάρα Κόρνινγκ από τον Καναδά το 1922 βρέθηκε στο κέντρο της Μικρασιατικής Καταστροφής και φυγάδευσε εκατοντάδες ορφανά στις αποβάθρες και τα αμερικανικά πλοία που κατευθύνονταν στην Ελλάδα – «Η πόλη λεηλατήθηκε, άρχισαν να την καίνε, κανένας σεβασμός για την ανθρώπινη ζωή, ούτε τα παιδιά αποτέλεσαν εξαίρεση» έγραψε χρόνια αργότερα στο βιβλίο της

Καταστροφή της Σμύρνης: Το ημερολόγιο της νοσοκόμας που έσωσε 5.000 παιδιά από τα χέρια των Τούρκων
Ενας περιπατητής στις προνομιούχες γειτονιές του κεντρικού Τορόντο συνήθως κοντοστέκεται με απορία έξω από το Κοινοτικό Κέντρο, αφιερωμένο στη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων και Αρμενίων της Σμύρνης πριν από έναν αιώνα. Και αυτό επειδή έχει πάρει το όνομά του από μία άγνωστη στο ευρύ κοινό γυναίκα: «Σάρα Κόρνινγκ». Τι σχέση έχει μία γυναίκα, γέννημα θρέμμα του Καναδά, με τις θηριωδίες που έλαβαν χώρα, έναν αιώνα νωρίτερα, στα παράλια της Μικράς Ασίας; Γεννημένη το 1872 στη Νέα Σκωτία του Καναδά, η Σάρα Κόρνινγκ έδωσε από νωρίς δείγματα γραφής.

Είχε συνειδητοποιήσει ότι θα αφιέρωνε τη ζωή της στους συνανθρώπους της που είχαν ανάγκη. Η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε σε μία κομβική και συνάμα τραγική στιγμή της Ιστορίας βρέθηκε στη Σμύρνη, ως μάρτυρας μιας ανθρωπιστικής καταστροφής που προσέλαβε διαστάσεις γενοκτονίας.

Καταστροφή της Σμύρνης: Το ημερολόγιο της νοσοκόμας που έσωσε 5.000 παιδιά από τα χέρια των Τούρκων

Αντί να κάτσει στην άκρη, όπως τόσοι και τόσοι Δυτικοί εκείνες τις ημέρες, έθεσε σε κίνδυνο την ίδια της τη ζωή για να σώσει όσους Ελληνες και Αρμένιους μπορούσε. Και τα κατάφερε. Πολύ πριν από το ραντεβού της με την Ιστορία, όταν ήταν μόλις 20 ετών, είχε εγκατασταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για τις σπουδές της. Εργάστηκε στη Νέα Αγγλία για σχεδόν 20 χρόνια. Η μεγάλη δοκιμασία, όμως, ήρθε όταν επέστρεψε στη Νέα Σκωτία του Καναδά για να βοηθήσει τα σχεδόν 10.000 θύματα της έκρηξης του Χάλιφαξ.

Η έκρηξη αυτή συνέβη όταν ένα βελγικό και ένα γαλλικό πλοίο φορτωμένο με πυρομαχικά συγκρούστηκαν στο λιμάνι του Χάλιφαξ, στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Σάρα είχε προσφέρει τις υπηρεσίες της σε εκατοντάδες τραυματίες, κάνοντας πραγματικά τη διαφορά. Το 1918, σε ηλικία 46 ετών, η Σάρα Κόρνινγκ πιστοποιήθηκε από τον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό και εντάχθηκε στη Near East Relief. Ηταν μια οργάνωση που δημιουργήθηκε με στόχο να βοηθήσει τους ανθρώπους που είχαν πληγεί από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Γηραιά Ηπειρο. Το πρώτο της πόστο ήταν στον Νότιο Καύκασο, στην Αρμενία. Εργάστηκε για την ανακούφιση εκατοντάδων χιλιάδων λιμοκτονούντων προσφύγων, οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν μολυνθεί από τύφο και χολέρα. Υπενθυμίζουμε ότι είχε προηγηθεί η οργανωμένη από τους Νεότουρκους γενοκτονία των Αρμενίων το 1915.

Στην Κωνσταντινούπολη

Η έλευσή της στην Κωνσταντινούπολη σηματοδότησε σχεδόν αμέσως την έναρξη της σχέσης αγάπης που καλλιέργησε με τους Ελληνες και τους Αρμένιους, δύο εθνότητες που είχαν υποστεί τη γενοκτονική πολιτική των Νεοτούρκων. Αυτό ήταν που την ώθησε να αφιερωθεί στη διάσωση και τη φροντίδα χιλιάδων εξ αυτών από την τουρκική βία -σύμφωνα με μαρτυρίες- συχνά διακινδυνεύοντας την ίδια της τη ζωή. Επί μία δεκαετία, τίποτε άλλο δεν την ενδιέφερε πέρα από αυτό. Το δεύτερο πόστο της ήταν στη βορειοκεντρική Ανατολία.

Τα περισσότερα πρωινά, η Σάρα Κόρνινγκ και οι συνάδελφοί της μάζευαν από τους δρόμους μωρά και μικρά παιδιά που είτε ήταν ορφανά από τις γενοκτονίες, είτε τα είχαν αφήσει στην είσοδο του ορφανοτροφείου απελπισμένοι γονείς, ή συγγενείς, ή απλώς γνωστοί, σε μια προσπάθεια να τα σώσουν από την πείνα και τις ασθένειες. Σχεδόν εν αγνοία της βρέθηκε στο κέντρο της Μικρασιατικής Καταστροφής. Αξίζει να θυμίσουμε ότι, συνολικά, η μικρασιατική εκστρατεία είχε ως αποτέλεσμα 25.000 νεκρούς και τραυματίες από ελληνικής πλευράς. Πάνω από 1.500.000 Ελληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες τους και να έρθουν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς. Η Σάρα Κόρνινγκ ίδρυσε μια πρόχειρη κλινική για να περιθάλψει τους αρρώστους και τους τραυματίες, την οποία έκλεισαν διά της βίας οι Τούρκοι, πετώντας στον δρόμο εκατοντάδες αρρώστους και τραυματισμένους. Τότε, η Σάρα δεν δίστασε να προσφέρει τις υπηρεσίες της στον δρόμο ή στο ταπεινό δωμάτιο που είχε νοικιάσει, σώζωντας και έτσι ζωές.

Καταστροφή της Σμύρνης: Το ημερολόγιο της νοσοκόμας που έσωσε 5.000 παιδιά από τα χέρια των Τούρκων

Με κάθε προφύλαξη και τη βοήθεια εθελοντών άνοιξε δεύτερη κλινική. Ούτε αυτή είχε καλύτερη τύχη. Καταστράφηκε από Τούρκους που πέταξαν στους δρόμους ασθενείς και κρεβάτια. «Μετά από αυτό, η πόλη λεηλατήθηκε. Αρχισαν να την καίνε. Κανένας σεβασμός για την ανθρώπινη ζωή, ούτε τα παιδιά αποτέλεσαν εξαίρεση», έγραψε χρόνια αργότερα στο ημερολόγιό της η Σάρα Κόρνινγκ. Με χιλιάδες νεκρούς από τις πυρκαγιές, τους βιασμούς και την ωμή βία, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Near East Relief, στην οποία εργαζόταν, μεθόδευσαν μια εκκένωση διά θαλάσσης.

Η Κόρνινγκ στράφηκε σε ένα ορφανοτροφείο που διοικείτο μέχρι τότε από μία Αμερικανίδα νοσοκόμα και άρχισε να οδηγεί τα παιδιά στις αποβάθρες. Είχε δώσει οδηγίες στα παιδιά να μη μιλάνε, καθώς μόνο Αμερικανοί και ξένοι πολίτες επιτρεπόταν να φύγουν. Εκμεταλλευόμενη το χάος, τις φλόγες, την καταγωγή της και τη γενικότερη σύγχυση, έσωσε πάνω από 5.000 παιδιά! Το επίτευγμά της είναι εντυπωσιακό αν αναλογιστεί κανείς ότι εν μέσω της καταστροφής χιλιάδες άνθρωποι πλημμύρισαν το λιμάνι της Σμύρνης με την ελπίδα να σωθούν από τα συμμαχικά πολεμικά πλοία. Ωστόσο, το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών επέλεξε να ακολουθήσει μια πολιτική «μη εμπλοκής» και ο Ερυθρός Σταυρός και η Αρωγή της Εγγύς Ανατολής έλαβαν εντολή να παραλάβουν μόνο όσους ήταν πολίτες των ΗΠΑ! Η Σάρα δεν δίστασε να επιστρέψει στην κατεστραμμένη πόλη, τη στιγμή που ολόκληρες γειτονιές καίγονταν.

Εντόπισε εκατοντάδες παιδιά, τα οποία βρίσκονταν παγιδευμένα σε δύο ελληνικά σχολεία. Τα οδήγησε μέσα από τον καπνό και το αίμα, παραδίδοντάς τα τελικά σε αμερικανικά πλοία που κατευθύνονταν προς την Ελλάδα. Πηγαίνοντας κι αυτή εκεί, συνέβαλε καθοριστικά στην ίδρυση νέων ορφανοτροφείων και ανέλαβε τη θέση της επικεφαλής για τη διαχείριση ενός. Υιοθέτησε πέντε κορίτσια και χρηματοδότησε την εκπαίδευσή τους. Επιπλέον, έστειλε δεκάδες ορφανά στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Για τη γενναιότητά της, ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ της Ελλάδας τής απένειμε τον Αργυρό Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος του Λυτρωτή, μία από τις υψηλότερες τιμές της χώρας. Διορίστηκε εκ νέου στο Κολλέγιο «Ανατόλια» στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Το 1930, η Σάρα συνταξιοδοτήθηκε σε ηλικία 58 ετών. Πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της φροντίζοντας τα παιδιά των μελών της ευρύτερης οικογένειάς της και εκείνων της κοινότητας. Οι νέοι της περιοχής την αποκαλούσαν «θεία Σάρα».

Καταστροφή της Σμύρνης: Το ημερολόγιο της νοσοκόμας που έσωσε 5.000 παιδιά από τα χέρια των Τούρκων
Στη Σάρα άξιζε ένα άγαλμα, όπως σε κάθε ήρωα πολέμου ή ανθρωπιστή. Από το 1919 έως το 1930, έσωσε και φρόντισε χιλιάδες ορφανά παιδιά και ενήλικες πρόσφυγες από την Αρμενία και την Ελλάδα

«Ζούσε για να βοηθά τους άλλους»

Ηταν γνωστό ότι πρόσφερε καραμέλες από ένα ειδικό μπολ, επέτρεπε στα παιδιά να παίζουν στην αυλή της, και κατέγραφε το ύψος των πιο συχνών νεαρών επισκεπτών της στην πόρτα της. Εζησε το υπόλοιπο της ζωής της στο οικογενειακό σπίτι της μέχρι τον θάνατό της το 1969, σε ηλικία 97 ετών. Στην ταφόπλακά της χαράχθηκαν οι λέξεις «Ζούσε για να βοηθά τους άλλους». Εναν αιώνα μετά την ηρωική απόφασή της Σάρα Κόρνινγκ να διακινδυνεύσει τη ζωή της για σώσει επιζώντες της γενοκτονίας, ο Καναδάς αποφάσισε να τιμήσει τη ζωή και το ανθρωπιστικό έργο τής μέχρι προσφάτως άγνωστης νοσοκόμας. Μια σειρά από δραστηριότητες προς τιμήν της Σάρα Κόρνινγκ, συμπεριλαμβανομένης της αποκάλυψης ενός αγάλματος αφιερωμένου σε αυτήν, συμπεριλήφθηκαν στις διάφορες εκδηλώσεις.

Καταστροφή της Σμύρνης: Το ημερολόγιο της νοσοκόμας που έσωσε 5.000 παιδιά από τα χέρια των Τούρκων

Ετσι, αναδείχθηκε η εθελοντική υπηρεσία του Ερυθρού Σταυρού της Σάρα Κόρνινγκ στην Αρμενία, στην Πόλη και στη Σμύρνη, αλλά και η ειδική σχέση της με την Ελλάδα. Εστω και αργά αποκαλύφθηκε η σπάνια υπηρεσία της. Από το 1919 έως το 1930, έσωσε και φρόντισε χιλιάδες ορφανά παιδιά και ενήλικες πρόσφυγες από την Αρμενία και την Ελλάδα. Προς τιμήν της δημιουργήθηκε στο Τορόντο η Sara Corning Society. Η δραστήρια αυτή ομάδα απευθύνθηκε στον δήμαρχο του Τορόντο, προτείνοντάς του να ονομαστεί ένας δρόμος προς τιμήν της. Σε συνεργασία με πολλούς άλλους που έμαθαν την ιστορία της και συγκινήθηκαν από αυτήν, αποφάσισαν ότι στη Σάρα άξιζε ένα άγαλμα, όπως σε κάθε ήρωα πολέμου ή ανθρωπιστή. Ετσι κι αλλιώς, πρόκειται για μια διαχρονική ιστορία κάποιας που βγαίνει από τη βόλεψή της για να βοηθήσει αγνώστους. Αποκαλύφθηκε, άλλωστε, μια σχετικά άγνωστη ιστορική σύνδεση Καναδά και Ελλάδας.

Είναι γνωστό ότι η Σάρα Κόρνινγκ ήταν ταπεινή. Τόσο πολύ που ακόμα και όσοι τη γνώρισαν στη μετέπειτα ζωή της δεν έμαθαν το ένδοξο παρελθόν της: το έργο και τις θυσίες της. Δεν είναι η πρώτη φορά που νοσοκόμες και γιατροί συχνά παραλείπονται. Τα ονόματά τους ξεχνιούνται γρήγορα. Μία αφανής ηρωίδα της Νοσηλευτικής του Καναδά, η Σάρα Κόρνινγκ, επηρέασε χιλιάδες ζωές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Ωστόσο, πολλοί Καναδοί δεν έχουν ακούσει ποτέ το όνομά της. Ηρθε όμως η ώρα να μάθουμε όλες και όλοι την ιστορία της.

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση