Ετσι λοιπόν κλείνει ο κύκλος της Ανοιξης! Θυμίζουμε ότι ο κύκλος αυτός αρχίζει με τα “χελιδονίσματα” την 1η Μαρτίου, συνεχίζει με τα “πρωταπριλιάτικα ψέμματα” και ολοκληρώνεται με τα “μαγιάτικα στεφάνια” και τις εξορμήσεις στη φύση!
Εμείς δε βγήκαμε να μαζέψουμε αγριολούλουδα γιατί δεν αφαιρούμε τίποτα από τη φύση. Μαζέψαμε όμως τα μπουκάλια μας και τις χάρτινες αυγοθήκες μας και φτιάξαμε ένα στεφάνι που δε μαραίνεται ποτέ!
Περισσότερες πληροφορίες για τον “κύκλο της Ανοιξης “μπορείτε να βρείτε σε προηγούμενη δημοσίευση με θέμα “χελιδονίσματα”
Σκεφτήκαμε να τραγουδήσουμε για να έρθει η Ανοιξη!
Ανοιξη ακούς;;;
Χρειαζόμαστε βοήθεια για να πετάξουμε ψηλά και να καλέσουμε την Ανοιξη.
Οι φτερωτοί μας φίλοι έρχονται σιγά σιγά
δείτε τους …
Σωστά καταλάβατε.
Χελιδόνες!
Αυτά τα χελιδόνια έρχονται από πολύ μακρυά… Από τη “χώρα της μεγάλης ζέστης” γι αυτό έχουν δύο πλευρές διαφορετικού χρώματος και ανάμεσα τους κρέμεται ένα σκοινάκι στολισμένο!
Και κουβαλάνε μαζί τους ένα ξυλάκι για να κάθονται λίγο να ξεκουράζονται μετά από μεγάλες πτήσεις!
Στολισμένες χελιδόνες με λουλούδια ή χρωματιστά χαρτιά και κουδουνάκια!
Ετοιμες για το μεγάλο ταξίδι…
Εντάξει … δυνάμωσαν τα φτερά!
Ανέβηκαν ψηλά να κοιμηθούν γιατί την επόμενη μέρα είχαν ταξίδι…
Ανεβήκαμε στο δημοτικό να τραγουδήσουμε τα ανοιξιάτικα κάλαντα, τα “χελιδονίσματα”, μήπως μας ακούσει η άνοιξη και έρθει!
Τραγουδήσαμε τα Χελιδονίσματα σε όλες τις τάξεις του δημοτικού!
Το ίδιο απόγευμα τα τραγουδήσαμε και στους γονείς μας.
Την άλλη μέρα μαντέψτε τί έγινε!
Ο ήλιος ο λαμπρός ανέτειλε κι εμείς επιτέλους κάναμε ένα διάλειμμα της προκοπής!
Στο δημοτικό μας χειροκρότησαν όλοι θερμά κι εμείς τους δώσαμε αυτές τις πληροφορίες…
Χελιδονίσματα
Σε πολλές περιοχές της χώρας μας (Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη και Δωδεκάνησα) την 1η Μαρτίου ή την 21η που είναι η εαρινή ισημερία, τα παιδιά γυρνάνε στα σπίτια κρατώντας ένα ξύλινο (αρθρωτό) ομοίωμα χελιδονιού, την «χελιδόνα» και τραγουδούν τα ανοιξιάτικα κάλαντα τα «χελιδονίσματα».
Το έθιμο αυτό έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα. Στα πρώτα βυζαντινά χρόνια το ελληνικό αυτό έθιμο θεωρήθηκε ειδωλολατρικό και γι αυτό απαγορεύτηκε. Τα παιδιά όμως συνέχιζαν να καλωσορίζουν την Άνοιξη και τα χελιδόνια με τα «χελιδονίσματα» σε πείσμα των καιρών. Η χελιδόνα λοιπόν αρχίζοντας το ταξίδι της από την αρχαία Ελλάδα και πετώντας από Μάρτη σε Μάρτη πάνω από το Βυζάντιο και την τουρκοκρατία συνεχίζει ακόμα μέχρι σήμερα να πετά και κελαηδά ξεκινώντας με τον ίδιο στίχο: «ηλθ’ ήλθεν χελιδών, καλάς ώρας άγουσα, καλούς ενιαυτούς, επί γαστέρα λευκά επί νώτα μέλαινα.»
Την «χελιδόνα» σε κάποιες περιοχές τη στολίζουν με φύλλα κισσού, που είναι χαρακτηριστικό της αειθαλούς βλάστησης, σε άλλες με ζουμπούλια ή άλλα ανοιξιάτικα λουλούδια κι αλλού της κρεμούν κουδουνάκια και πολύχρωμα χαρτιά ( όπως κάναμε κι εμείς)!
Οι «χελιδονιστές», οι οποίοι ήταν κυρίως παιδιά (ενίοτε και ενήλικες) γύριζαν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας τραγούδια για τον ερχομό των χελιδονιών και της Άνοιξης και οι νοικοκυρές τους έδιναν λάδι, κρασί, αλεύρι, σιτάρι, αυγά και σε λίγες περιπτώσεις χρήματα.
Κάποια χελιδονίσματα χαιρετίζουν την Ανοιξη, το «έαρ» και απαγγέλλουν στίχους για να διώξουν τον χειμώνα ή τον τελευταίο μήνα τον Φλεβάρη : «Ιδε το έαρ το γλυκύ , Πάλι επανατέλλει, φέρον υγείαν και χαράν και την ευημερίαν»!
Υπάρχουν πολλά και διαφορετικά «χελιδονίσματα» ανάλογα με την περιοχή. Αυτό που σας τραγουδήσαμε είναι: «Ηρθε ήρθε χελιδόνα, ήρθε κι άλλη μελιδόνα, κάθισε και λάλησε και γλυκά κελάδησε: Μάρτη, μάρτη μου καλέ και φλεβάρη φοβερέ κι αν φλεβίσεις κι αν τσικνίσεις, καλοκαίρι θα μυρίσεις.» και «Ηρθε πάλι η χελιδόνα, ήρθε πάλι η Μεληδόνα απ’τη θάλασσα μακριά και μας έφερε καλά, τη δροσιά και τη χαρά και τα κόκκινα αυγά».
Σε κάποιες περιοχές τα παιδιά κρατούν και ένα καλαθάκι όπου μέσα κουβαλούν το «μάρτη» τον οποίο περνούν στο χέρι των παιδιών που είναι στα σπίτια που επισκέπτονται.
Ο γνωστός μας «Μαρτης» ή «μαρτιά» είναι ένα παμπάλαιο έθιμο. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και μάλιστα στα Ελευσίνια Μυστήρια. Οι μύστες των Ελευσινίων Μυστηρίων, έδεναν μία κλωστή, την «Κρόκη» στο δεξί τους χέρι και στον αριστερό τους αστράγαλο.
Ο γνωστός μας «μάρτης» δεν είναι τίποτα άλλο από ένα βραχιολάκι φτιαγμένο με ασπροκόκκινη κλωστή. Οι Βυζαντινοί πίστευαν ότι η άσπρη κλωστή συμβολίζει το πρωινό φως ενώ η κόκκινη το μεσημεριάτικο. Σύμφωνα με την παράδοση ο «Μάρτης» προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Ανοιξης, για να μην καούν. Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι. Το βραχιολάκι αυτό το αφήνουν τα παιδιά πάνω στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να το πάρουν τα χελιδόνια και να το χρησιμοποιήσουν για να φτιάξουν τη φωλιά τους. Αν το Πάσχα πέσει μέσα στον Μάρτη τον καίνε στη λαμπάδα της Ανάστασης ή το δένουν στο ποδαράκι του αρνιού που θα ψηθεί στη σούβλα (έτσι κάνουμε κι εμείς στην περιοχή μας).
Τα χελιδονίσματα είναι η αρχή ενός κύκλου. Του κύκλου της Άνοιξης! Αυτός ο κύκλος λοιπόν αρχίζει την πρώτη Μαρτίου, με τα ανοιξιάτικα κάλαντα (χελιδονίσματα)που αναγγέλλουν τον ερχομό της άνοιξης και των χελιδονιών και το παιχνίδι με τον ήλιο όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να τον « ξεγελάσουν» φορώντας τον «μάρτη». Συνεχίζει την Πρώτη Απριλίου όπου οι άνθρωποι πειράζουν ο ένας τον άλλο λέγοντας αθώα ψέμματα. Παίζουν αυτό το παιχνίδι για να ξεγελάσουν το κακό και να έχουν σοδειά και υγεία όλο τον χρόνο και ολοκληρώνεται την πρώτη Μαίου με τα μαγιάτικα στεφάνια και την εξόρμηση στην φύση , όπου όλοι χαίρονται την Ανοιξη και τραγουδούν!
Ενας χαρούμενος κύκλος είναι ο κύκλος της Ανοιξης λοιπόν, γεμάτος τραγούδια, παιχνίδια χρώματα και γέλια!
Τραγουδήστε κι εσείς μαζί μας και ελάτε να καλωσορίσουμε μαζί την Άνοιξη μήπως και έρθουν τελικά οι φτερωτοί μας φίλοι με το μαύρο χρώμα και την άσπρη κοιλιά!
1ο νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων
(Πληροφορίες αντλήσαμε από το διαδίκτυο και από τις σημειώσεις της κας Ζάχου-Καλκούνου, μουσειοπαιδαγωγού, σε βιωματικό σεμινάριο του ΚΠΕ Καλαμάτας)
Με χαρά και φαντασία λοιπόν ετοιμαζόμαστε για το μεγάλο αποκριάτικο γεγονός της πόλης μας , το “2ο Γαργαλιανιώτικο Καρναβάλι”!
Το σχολείο μας, το 1ο νηπιαγωγείο γαργαλιάνων, θα πάρει μέρος με ένα … δροσερό γκρουπ! Το θέμα μας:
“μήπως είναι το …
“Τελευταίες στ ΑΓΩΝΕΣ ” …
Αν έχει ήλιο πολύ θα σας δροσίσουμε!
Αν πάλι βρέχει θα είμαστε ΕΝΤΟΣ θέματος!
Και αν κάνει κρύο, μη φοβάστε, δε θα βρέξουμε… Δεν το σπαταλάμε το νερό άσκοπα!
Δημιουργείστε δικά σας συνθήματα, γράψτε “νερένιες λέξεις”, φορέστε αυτοσχέδιες σταγόνες ή σύννεφα ή ό,τι άλλο σας φέρνει στο μυαλό η λέξη νερό και ελάτε μαζί μας να … δροσίσουμε το καρναβάλι!
Ορίστε κάποια συνθήματα που έχουμε σκεφτεί:
“ρίξτε λίγο νερό στο κρασί σας και όχι στην … αυλή σας”
“Πότε θα μπει το νερό στ’ αυλάκι”;
αλλά και …
“στΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ για το μέλλον μας”
“Στ ΑΓΩΝΙΟΥΜΕ για το μέλλον του πλανήτη μας” (και άλλα πολλά)
Ελάτε να μας βοηθήσετε να στείλουμε τα μηνύματά μας και να προβληματίσουμε τον κόσμο διασκεδάζοντας!
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία που γράψαμε εμπνευσμένοι από την “Πόλη που έδιωξε τον Πόλεμο”
H πόλη που έφερε την Ειρήνη με τη βοήθεια των παιδιών
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μία πόλη. Ηταν μία πόλη γκρίζα με μαύρες πολυκατοικίες, λουλούδια μαραμένα και δέντρα καμμένα.
Εκεί γινόταν πόλεμος. Οι άνθρωποι ήταν μουτρωμένοι και αγέλαστοι και τα παιδιά ήταν λυπημένα επειδή δεν μπορούσαν να παίξουν.
Προσπαθούσαν να διώξουν τον πόλεμο αλλά αυτός δεν έφευγε. Του άρεσε που καθόταν εκεί και είχε γεμίσει την πόλη ταμπέλες πολεμικές «ΖΗΤΩ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ», «ΤΑΝΚΣ», «ΕΠΙΘΕΣΗΗΗ» και άλλες…
Τα παιδιά έκαναν κρυφά συμβούλιο στο σχολείο τους. Συμμετείχε και η δασκάλα τους που τα αγαπούσε! Αποφάσισαν λοιπόν: «αφού η πόλη μας δεν μπορεί να διώξει τον πόλεμο θα την βοηθήσουμε να φέρει εδώ την Ειρήνη»!
Αρχισαν να ζωγραφίζουν καρδούλες και να τις κρεμάνε στα μπαλκόνια και στα φανάρια. Γέμισαν όλη την πόλη με καρδιές. Φύτεψαν και λουλουδάκια και τα έβαλαν και αυτά στα μπαλκόνια και στις ταράτσες για να φαίνονται από ψηλά.
Αλλαξαν τις ταμπέλες του πολέμου και εκεί που έγραφε «ζητω ο πόλεμος» έγραφαν «ζήτω η Ειρήνη» Εκεί που έγραφε «τανκς» έγραφαν «περιστέρια» κι εκεί που έγραφε «επίθεσηηηη» έγραφαν «φυτέψτε λουλούδια».
Ζωγράφισαν στους τοίχους, σε όλους τους τοίχους γύρω από την πλατεία, λουλούδια και δέντρα. Και όλα αυτά τα έκαναν μέσα σε ένα βράδυ!
Την άλλη μέρα το πρωί ξύπνησαν οι στρατιώτες και μουτρωμένοι αντίκρυσαν τις ζωγραφιές στους τοίχους. Όπως πλησίασαν να δουν καλύτερα, θυμήθηκαν ότι είχαν ξεχάσει πώς είναι τα δέντρα και τα λουλούδια… Τότε οι τοίχοι ζωντάνεψαν και τα δέντρα και τα λουλούδια βγήκαν από μέσα τους και έγιναν μακριά πολύ και τους έδεσαν για να μη μπορούν να κουνηθούν. Απλώθηκαν τα λουλούδια και τα δέντρα σε όλη την πόλη και έδεσαν όλους τους στρατιώτες και τις ρόδες των τανκς και τα όπλα και τα κανόνια.
Εκείνη την ώρα πετούσαν από ψηλά, πάνω από την πόλη αμέτρητα περιστέρια και πίσω τους ακολουθούσε η Ιριδα και πάνω στο δρόμο της, το ουράνιο τόξο, βρισκόταν μια νεράιδα ,η Ειρήνη! Ένα περιστέρι είχε δει τα λουλουδάκια στις ταράτσες και τις καρδούλες στα μπαλκόνια και κατάλαβε… Πήγε λοιπόν και φώναξε και τα υπόλοιπα.
Τα περιστέρια κατέβηκαν στην πλατεία της πόλης και τότε έγινε κάτι μαγικό. Όταν μαζεύτηκαν όλοι οι κάτοικοι και τα παιδιά γύρω από τα περιστέρια εκείνα κούνησαν δυνατά τα φτερά τους και τότε εμφανίστηκε σιγά σιγά η Ειρήνη που καθόταν πάνω στο ουράνιο τόξο!
Οι στρατιώτες ξαφνικά ένιωσαν τις καρδιές τους να λάμπουν από χαρά και γι αυτό σιγά σιγά τα δέντρα τους έλυναν, αφού δεν ήταν πια επικίνδυνοι.
Αν αναρωτιέστε τι έκανε ο Πόλεμος, έσκασε από τα νεύρα του και του έστριψε η βίδα τελείως. Νόμιζε πως ήταν περιστέρι και έκανε πως πετούσε όλη την ημέρα.
Η πόλη αυτή έγινε η πιο όμορφη πόλη της γης με πολλά λουλούδια, δέντρα και πολλή αγάπη.
Ζούσαν όλοι χαρούμενοι χωρίς να διώξουν κανέναν. Η όμορφη ειρήνη τους είχε μαγέψει όλους! Η ομορφιά της είχε κάνει πιο καλές τις καρδιές τους.
Τα παιδιά άρχισαν πάλι το σχολείο και φυσικά το παιχνίδι ! Το αγαπημένο τους ξέρετε ποιο ήταν;
«Περπατώ, περπατώ μες στο πάρκο όταν το περιστέρι είναι εδώ!»
Σωστά καταλάβατε…
Δείτε και την εικονογράφηση
πόλεμος γινόταν σε κείνη την πόλη
τα παιδιά δραστηριοποιήθηκαν
αμέτρητα περιστέρια πέταξαν στον ουρανό!
τα παιδιά έκαναν συμβούλια…
πρέπει να φέρουμε την ειρήνη!
Αυτός ο πόλεμος μας το παίζει βασιλιάς!
να φύγεις, να φύγεις
γι αυτό τα παιδιά γέμισαν με καρδούλες την πόλη
μαζεύτηκαν όλοι στην πλατεία
οι στρατιώτες με τα σπαθιά στο χέρι πήγαν να δουν τί συμβαίνει.
και ξαφνικά ποια εμφανίστηκε πάνω στο ουράνιο τόξο; Η ειρήνη!
Δεν θα διώξει η πόλη μας τον πόλεμο, είπαν τα παιδιά, θα φέρει την ειρήνη!
Μπορεί να ήταν Σάββατο χθες και τα σχολεία να ήταν κλειστά , όμως εμείς είχαμε επισκέψεις!
Μας επισκέφθηκε μία πόλη! Μάλιστα μία πόλη. Και αν αναρωτιέστε ποιά …
Αλλά δεν ήρθε μόνη της. Εφερε μαζί και δύο φίλους της για να μας διηγηθούν την ιστορία της.
τη γλυκύτατη Μυρτώ
και τον μοναδικό Αντώνη
Ξεκίνησαν λοιπόν να διηγούνται την ιστορία αυτής της απίθανης πόλης που έκανε ένα κατόρθωμα! Εδιωξε τον πόλεμο και μάλιστα με πολύ πρωτότυπο τρόπο χωρίς βία!
“Μια φορά κι έναν καιρό…”
“…ήταν μία πόλη που έμοιαζε με όλες τις άλλες , όμως… δεν ήταν!”
Ωχ! Κι άλλη Μυρτώ! Μα τι κάνει εκεί, δίπλα στο δέντρο;
Ωχ! Κι άλλος Αντώνης! Αυτός είναι ο βοηθός του Παπαθεοδούλου. Κρατάει τον τουριστικό οδηγό της πόλης για να μη μπερδευτούν με τις πολλές πλατείες!
Να πώς ζωντάνεψαν οι … κανονικοί Αντώνης και Μυρτώ
η μυρτώ
Ο αντώνης
(συμβουλευόμαστε και τις φωτογραφίες της … ταυτόητάς τους μην κάνουμε και κανένα λάθος)
κάποιον θυμίζει…
κάποιον θυμίζει…
Ετοιμο και το σκουφί! Γεμάτο αποκριάτικες λέξεις για να είναι χαρούμενος αυτές τις μέρες!
Χορτάσαμε βόλτες μέσα σ αυτή την πόλη! Στο πάρκο και την πλατεία και παίξαμε με τους δρόμους της. Επισκεφθήκαμε το μουσείο της και το ταχυδρομείο της, φωτογραφίσαμε το άγαλμά της, δροσιστήκαμε στο συντριβάνι της και στο τέλος όλοι μαζί βοηθήσαμε τον Αντώνη και τη Μυρτώ να διώξουμε τον πόλεμο χωρίς βία, μια για πάντα!
ελάτε όλοι παιδιά…
να τον καταβρέξουμε!
Ελάτε τώρα να του ζωγραφίσαμε και το πορτρέτο του όσο πιο αστείο μπορούμε…
να, έτσι για παράδειγμα!
Στο τέλος κρεμάσαμε ψηλά τα πορτρέτα του πολέμου στο μουσείο για να τα δει και να τρομάξει. Από την τρομάρα του αυτός όπου φύγει φύγει, έτσι, άσχημος και μουσκεμένος!
Κι εμείς ,για να ευχαριστήσουμε τη Μυρτώ και τον Αντώνη που έκαναν ένα μακρύ ταξίδι για να μας διηγηθούν μία πρωτότυπη και βραβευμένη ιστορία, δημιουργήσαμε μία δική μας και τους την χαρίσαμε με όλη μας την αγάπη!
Ε υ χ α ρ ι σ τ ο ύ μ ε Αντώνη και Μυρτώ
Και μια και η ιστορία είχε αυτά τα υπέροχα δέντρα που έλεγαν τα ίδια ιστορίες, σας αφιερώνουμε ένα τραγούδι που μιλάει για την ιστορία ενός δέντρου !
Μυρτώ, αυτό για σένα! (Λόγω επιθέτου!)
(Μπορείτε να μάθετε τα μυστικά τους σε ένα δροσερό σάιτ για την παιδική λογοτεχνία http://www.papakistimpaniera.gr
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
