Κατά τη θεματική αυτή ενότητα κάνουμε μια προσπάθεια να εξερευνήσουμε τον κόσμο των συναισθημάτων που κρύβουμε μέσα μας. Σκοπός είναι να μπορούμε να τα αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά μας και να προσπαθούμε να τα διαχειριζόμαστε.

Το ταξίδι μας στον κόσμο των συναισθημάτων ξεκίνησε με μια μικρή παράσταση κουκλοθεάτρου, όπου ένα μικρό αγόρι, ο Αντώνης, πήγε μια βόλτα στο δάσος. Εκεί συνάντησε το χαρούμενο λιοντάρι, μια λυπημένη χελώνα, μια φοβισμένη πεταλουδίτσα και ένα ενθουσιώδες πουλάκι. Πώς βοήθησαν οι φίλοι τη χελωνίτσα και την πεταλουδίτσα να ξεπεράσουν τη λύπη και το φόβο;

Έτσι, ξεκίνησε μια συζήτηση με τα παιδιά, όπου το καθένα εξέφρασε πότε νιώθει χαρά, λύπη, φόβο.

Δείξαμε στα παιδιά διάφορες εικόνες με παιδιά που νιώθουν διάφορα συναισθήματα. Κάθε παιδί ερχόταν, έπαιρνε μια φωτογραφία και προσπαθούσε να μαντέψει το συναίσθημα. Σε παντομίμα αναπαριστούσαμε κι εμείς το ίδιο συναίσθημα. Έτσι, συνθέσαμε έναν κατάλογο συναισθημάτων για να τα εξερευνήσουμε σιγά-σιγά…

ΧΑΡΑ – ΛΥΠΗ

Τι με κάνει αληθινά, χαρά να έχω στην καρδιά; Βρίσκω λέξεις στο λεπτό που με κάνουν να χαρώ!!! Με αυτό το ποιηματάκι τα παιδιά είπαν λέξεις που στο άκουσμά τους, τους έρχονται αισθήματα χαράς.

Τι με κάνει αληθινά, λύπη να έχω στην καρδιά; Βρίσκω λέξεις στο λεπτό που με κάνουν να λυπηθώ! Τώρα τα παιδιά αναφέρουν λέξεις που όταν τις ακούν τους έρχεται το συναίσθημα της λύπης.

Παίζουμε ένα παιχνίδι σωματικής έκφρασης. Ακούμε δύο μελωδίες. Τη μια τη συνδέουμε με τη χαρά και την άλλη με την λύπη. Όταν ακούγεται η χαρούμενη μουσική τα παιδιά είναι χαρούμενα, παίζουν με τους φίλους τους, κάνουν όμορφες σκέψεις. Όταν ακούνε τη μουσική της λύπης, κινούνται μόνα τους στο χώρο και έχουν μια λυπημένη έκφραση.

 

 

Πότε νιώθουμε κι εμείς χαρούμενοι και πότε λυπημένοι; Τα παιδιά ζωγραφίζουν μια χαρούμενη και μια λυπημένη φατσούλα και εκφράζουν πότε νιώθουν χαρά και πότε λύπη.

Αναφερόμαστε στα χρώματα της χαράς και της λύπης. Στη συνέχεια, παίξαμε. Ομαδικά ζωγραφίζουμε χαρούμενες και λυπημένες καρδιές τις οποίες έχουμε τοποθετήσει πάνω σε ένα καρεκλάκι την καθεμία. Την ώρα που παίζει η μουσική τα παιδιά γυρνούν γύρω από τις καρέκλες. Όταν σταματήσει, στέκονται μπροστά από μια καρέκλα και ζωγραφίζουν όσο προλάβουν την καρδιά. Όταν αρχίσει πάλι η μουσική σταματούν τη ζωγραφική και γυρνούν και πάλι γύρω από τις καρέκλες και με το σταμάτημα της μουσικής σταματούν, αυτή τη φορά σε άλλη καρδιά, και συνεχίζουν την καρδιά που είχε ξεκινήσει πριν ο συμμαθητής τους. Έτσι ζωγραφίζουμε τις καρδιές. Χρησιμοποιούμε χαρούμενα χρώματα για τις χαρούμενες καρδιές και λυπημένα χρώματα για τις λυπημένες καρδιές.

Αφού τα παιδιά ζωγραφίσουν τις καρδιές, την επόμενη ημέρα η εκπαιδευτικός τις κόβει και στη συνέχεια τα παιδιά τις ομαδοποιούν σε χαρούμενες και λυπημένες. Τις κολλάμε σε χαρτί του μέτρου και γράφουμε τις λέξεις που είχαμε σκεφτεί την προηγούμενη ημέρα ότι μας φέρνουν χαρά και λύπη.

Επικεντρωνόμαστε στη λύπη. Συχνά νιώθουμε λυπημένοι για διάφορους λόγους. Τι μπορούμε να κάνουμε για να νιώσουμε καλύτερα όταν είμαστε λυπημένοι; Αρχικά, σκεφτόμαστε τι είναι αυτό που μας στενοχωρεί, σκεφτόμαστε μήπως κάπου έχουμε κάνει κι εμείς λάθος και στη συνέχεια μπορούμε να το συζητήσουμε με κάποιον. Αυτό μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα αφού ένα άλλο άτομο μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε μια λύση για να νιώσουμε καλύτερα! Παίζουμε παιχνίδι ρόλων. Σκεφτόμαστε περιπτώσεις που μπορεί να μας κάνουν να νιώσουμε λύπη και το συζητάμε με κάποιον (έναν φίλο/η, τους γονείς μας ή τη δασκάλα μας κλπ). Τα παιδιά υποδύονται ρόλους. Άλλος νιώθει λύπη γιατί τον μάλωσε η μαμά και το συζητάει μαζί της, άλλος νιώθει λύπη γιατί κάποιο παιδάκι του έσπασε το παιχνίδι και το συζητάει με κάποιον άλλον φίλο κλπ. Προσπαθούμε να βρούμε λύσεις για να νιώσουμε καλύτερα αλλά σκεφτόμαστε μήπως κι εμείς έχουμε κάνει κάποιο λάθος.

Φτιάχνουμε το φανάρι των συναισθημάτων.

ΘΥΜΟΣ

Διαβάσαμε το παραμύθι «Θυμός» του Τρέις Μορόνι, όπου ένα λαγουδάκι μας μιλάει για το θυμό. Τα παιδιά λένε και τα ίδια πότε νιώθουν θυμό. Συζητάμε και λέμε ότι και ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που νιώθουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι και ότι είναι φυσιολογικό να νιώθουμε θυμό κάποιες φορές. Σημασία έχει όμως να μάθουμε να διαχειριζόμαστε το θυμό μας και να μην κάνουμε άσχημα πράγματα όταν είμαστε θυμωμένοι, όπως να μιλάμε άσχημα, να σπάμε πράγματα ή άλλους ανθρώπους. Τι μπορούμε να κάνουμε για να νιώσουμε καλύτερα; Μπορούμε να μετράμε ως το 10 και να παίρνουμε βαθιές ανάσες, ή να χοροπηδάμε στο πάτωμα, ή να σπρώχνουμε τον τοίχο, η να δίνουμε μπουνιές στον αέρα ή στο μαξιλάρι μας ή να ακούσουμε χαλαρωτική μουσική… και αφού καταλαγιάσει ο θυμός μας, μπορούμε να σκεφτούμε… «μήπως κάναμε κι εμείς κάποιο λάθος;» … και βέβαια μπορούμε να το συζητήσουμε με κάποιον.

Παίζουμε παιχνίδι σωματικής έκφρασης. Ακούμε δύο μελωδίες. Μια ήρεμη και μια έντονη, τη μελωδία του θυμού. Όταν ακούμε τη μελωδία του θυμού τα παιδιά νιώθουν θυμωμένα και προσπαθούν να βρουν τρόπους να καταλαγιάσουν το θυμό τους… Σπρώχνουν τον τοίχο, χοροπηδάνε στο πάτωμα, δίνουν μπουνιές στον αέρα. Όταν ακούν την ήρεμη μουσική, γίνονται χελωνίτσες που μπαίνουν στο καβούκι τους για να σκεφτούν…

Τις τεχνικές που μάθαμε τις αποτυπώνουμε και σε ένα μικρό βιβλιαράκι Φρενέ.

ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ….