Ναι, κι όμως και ο Νταλί επισκέφθηκε το σχολείο μας!!!

Στα πλαίσια θέματος για τον χρόνο, η κυρία μας έδειξε έναν πίνακα! Είχε κάτι λιωμένα ρολόγια πάνω σε τραπέζι, σε βράχο, σε κλαδί ελιάς… Το τοπίο ήταν ζεστό και άγονο…

Ο ζωγράφος είναι ισπανός και λέγεται Σαλβαδόρ Νταλί. Η κυρία μας διάβασε την ιστορία του, ότι δηλαδή εμπνεύστηκε αυτό τον πίνακα, τα ρολόγια που λιώνουν, από ένα τυρί, το καμαμπέρ, που έλιωνε στο τραπέζι του…

Αυτός ο πίνακας είναι πια ένας από τους πιο σπουδαίους πίνακες στην ιστορία της Τέχνης του 20ου αιώνα, με θέμα το χρόνο!!!

Αυτός;;; Για δείτε και τους δικούς μας…

Εμπνευστήκαμε από το έργο αυτό και ζωγραφίσαμε δικά μας έργα!

Βέβαια, εμείς, γράψαμε και μία ιστορία για τον πίνακα αυτό, την οποία μετά δραματοποιήσαμε!!! Ημασταν    κα τα πλη κτι κοί!!!

Η ιστορία είναι αυτή:

Δείτε μερικές στιγμές λοιπόν για το πως … λιώνει ο χρόνος στο σχολείο μας, ακούγοντας μία από τις αγαπημένες μας μουσικές που μας βάζει η κυρία μας για να μαζεύουμε γρήγορα τις γωνιές μας!

Εμείς βέβαια, παρασυρόμαστε, επειδή μας …τρελαίνει αυτή η μουσική και φυσικά το ρίχνουμε στο χορό!!!

Στις 10 του γενάρη, λοιπόν, εκτός από τα γενέθλια της κυρίας μας κάναμε και κάτι άλλο πολύ σπουδαίο!

Φυτέψαμε    σπόρους!!!!

Χωριστήκαμε σε δυάδες , διαλέξαμε από ένα γλαστράκι  (το οποίο ήταν σκουπιδάκι και μια μαμά το είχε .. περιποιηθεί) διαλέξαμε σποράκι και κάναμε το πείραμα του φυτέματος!

Μαρούλια, παντζάρια, μαιντανός, ρόκα, σέσκουλο Μάνης αλλά και βολβοί λουλουδιών, περιμένουμε να δούμε αν θα μας κάνουν την τιμή να … φυτρώσουν τελικά!

Μετά θα τα μεταφυτεύσουμε στο χώμα… και πιο μετά θα σας κάνουμε το τραπέζι με λαχανικά από τον κήπο μας!

Η ΠΕΕΚΠΕ(πανελλήνια ενωση εκπαιδευτικών για την περιβαλλοντική εκπαίδευση) μας χάρισε τους σπόρους και την ευχαριστούμε πολύ!

Σημειώσαμε φυσικά την ημερομηνία φυτέματος, γιατί θα κρατήσουμε ημερολόγιο για να δούμε μετά από πόσες μέρες θα φυτρώσουν…

Θα παρακολουθούμε την ανάπτυξή τους   και θα τα φροντίζουμε με λίγο νεράκι   κα θη με ρι νά!!!

Δείτε, λοιπόν, τα ζουζουνοσκαλίσματα των ζουζουνιών του 1ου ζουζουνοσχολείου γαργαλιάνων!!!

Και οι κυρίες κάνουν τα γενέθλιά τους στο σχολείο!

Η μία από τις κυρίες μας είχε γενέθλια στις 10 Ιανουαρίου! Μας έφερε λοιπόν μια ωραία τούρτα καρδιά, εμείς της τραγουδήσαμε και αυτή έσβησε τα κεράκια της!!!

Πώς είπατε; Πόσα κεράκια έσβησε; Αααα! Δεν … ξέρουμε! Ξέρουμε μόνο πως η γη γύρισε … 41 φορές γύρω από τον ήλιο!!! Ετσι μας είπε και μας… μπέρδεψε!!!

Της ετοιμάσαμε και ένα δώρο μαζί με την άλλη κυρία. Ενα βιβλίο με τις πιο ωραίες ζωγραφιές μας και με τις πιο γλυκές ευχές μας!!!

Κυρία μας, Χρονια πολλά!

Και κάποια στιγμιότυπα από τις πρόβες μας!

Οι ετοιμασίες έχουν ξεκινήσει πολλές μέρες πριν…

Κατασκευές, πρόβες για τη γιορτή μας “την χριστουγεννιάτικη ιστορία”, κάλαντα και τραγούδια, παραμύθια, καλικαντζαροιστορίες!

Τί να σας πρωτοδείξουμε… Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, σιγά σιγά να ξεδιπλώνουμε τα Χριστούγεννα όπως τα ζήσαμε στο σχολείο μας, παρέα με τους συμμαθητές και τις κυρίες μας

Κεφάλαιο 1          ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ

Σε συνέχεια της δραστηριότητας στο μουσείο είναι και αυτή που θα σας περιγράψουμε…

Την επόμενη μέρα λοιπόν, σκεφτήκαμε να δημιουργήσουμε και ένα δικό μας ζωάκι, φανταστικό! Η προυπόθεση ήταν, τα χαρακτηριστικά του να είναι εντελώς ασυνήθιστα, να μη μοιάζει με κανένα ζωάκι μυθικό ή παραμυθένιο που γνωρίζουμε! Επειδή δε μπορούσαμε να αποφασίσουμε τί χαρακτηριστικά θα έχει, είπε ο καθένας από κάτι και τελικά φτιάξαμε ένα πίνακα διπλής εισόδου!

Μετά το δεκατιανό λοιπόν, ο καθένας μας δημιούργησε ένα δικό του ζωάκι, με βάση τα χαρακτηριστικά που είχαμε γράψει νωρίτερα. Τα ονομάσαμε κιόλας… Αλλα ήταν θηλυκά όπως η … “Μαγδαληνή”, άλλα αρσενικά όπως, ο “τερατούλης”! Δεν είναι απλά ζωάκια όμως. Είναι και κούκλες για το κουκλοθέατρο, τις οποίες χρησιμοποιήσαμε αργότερα για να παρουσιάσουμε “δύο – δύο,  μια ιστορία”!

Την τερατο- συνέχεια θα σας την πούμε τη Δευτέρα!

Πολύ ωραία μέρα σήμερα για μία βόλτα μέχρι το Αρχαιολογικό μουσείο μεσσηνίας!

Μπορεί να έβρεχε λίγο, αλλά τα καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι εκεί!!!

Ο Αγιος Νικόλαος που προστατεύει τους θαλασσινούς, προστάτεψε κι εμάς και δεν “φουρτούνιασε”!Δεν έβρεξε πολύ… Και παρατηρήσαμε ένα περίεργο πράγμα… Εβρεχε εκεί που δεν είμαστε!!!

Το πρωί που ξεκινήσαμε με το λεωφορείο για την Καλαμάτα, δεν έβρεχε στους Γαργαλιάνους και έβρεχε στην Καλαμάτα…Οταν φτάσαμε εκεί, έβρεχε στους Γαργαλιάνους! Ο Αγιος λέτε να έκανε το …θαύμα του;

Θέλαμε να ψάξουμε, λοιπόν, για ζωάκια μυθικά, όχι πραγματικά… Ζώα της φαντασίας!

Πού να ψάξεις καλύτερα για μυθικά ζωάκια ή τερατάκια αν όχι μέσα σε ένα -τέτοιο- μουσείο;

Πήγαμε κι εμείς που είμαστε οι ίδιοι τερατάκια και ανακαλύψαμε εκεί μέσα … θησαυρούς!!! Πολλά ζωάκια, λυχνάρια, αγγεία, ειδώλια, ψηφιδωτά… Είχαν και τηλεοράσεις και μεγάλες φωτογραφίες κολλημένες σε τοίχους και φυσικά είχαν και αίθουσα δραστηριοτήτων! Εκεί πήγαμε μόλις τελειώσαμε την αναζήτησή μας και ζωγραφίσαμε δικά μας ζωάκια, τα κολλήσαμε σε καλαμάκια και τα πήραμε μαζί μας στο σπίτι μας!

Μας απασχολούσε το θέμα τέτοιων ζώων. Θυμάστε που σας λέγαμε ότι μιλούσαμε για συναισθήματα; Θυμάστε που σας είπαμε ότι είχαμε διαβάσει ένα ωραίο παραμύθι “ο δράκος του φόβου”; Με αφορμή λοιπόν αυτό το βιβλίο φτάσαμε μέχρι το μουσείο!

Μέσα σ’ αυτό το μουσείο  βρίσκει κανείς πολλά τέτοια ζωάκια! Δράκο, Ιππόκαμπο (ή ιπποκαμποάλογο ή γοργονάλογο όπως λέμε εμείς- του πάει καλύτερα), σειρήνα και άλλα…

Περάσαμε ωραία μέσα στο μουσείο! Οι κυρίες αρχαιολόγοι ήταν πολύ ευγενικές και γλυκές και τρυφερές μαζί μας!

Μας διάβασαν μία ιστορία που είχαν γράψει πέρυσι κάποια παιδάκια και την έστειλαν στο μουσείο! Ξέρετε ποια; Εμείς, που πέρυσι ήμασταν προνήπια… στο περσινό ολοήμερο τμήμα μας!  Χαρήκαμε πολύ που μας είπαν ότι διαβάζουν αυτή την ιστορία και σε άλλα παιδάκια από άλλα νηπιαγωγεία που επισκέπτονται το μουσείο!

Είδαμε επίσης και δωράκια που είχαμε στείλει στο μουσείο πέρυσι!!!

Θα σας δείξουμε λοιπόν φωτογραφίες για να πάρετε μία γεύση κι εσείς που δεν ήρθατε μαζί μας.

Α! Και επειδή σήμερα είναι του Αγίου Νικολάου… Χρόνια πολλά στους Νικόλαους και τις Νικολλέτες!!!

Ενημερωθήκαμε και γι αυτό γιατί μέσα στο λεωφορείο κάναμε και … μάθημα! Η κυρία μας έδωσε πληροφορίες για τη σημερινή γιορτή, ότι είναι προστάτης των θαλασσινών, ότι για να γαληνέψει η θάλασσα οι ναυτικοί ρίχνουν λαδάκι από το καντήλι του, ότι σε κάποιες χώρες φέρνει δώρα όπως σε μας ο Αγιος Βασίλης!

Μπορεί η ζάχαρη να κάνει κακό στα δόντια και να παχαίνει, τις κιμωλίες όμως τις … ζωντανεύει!

Ζαχαρωτές κιμωλίες, λοιπόν!!! Δείτε πόσο έντονα γίνονται τα χρώματά τους!

Φτιάχνεις ζαχαρόνερο, τις ανακατεύεις απαλά, τις στραγγίζεις και ζωγραφίζεις…!!! Τόσο απλό!

Σήμερα λοιπόν κάναμε και πειράματα…

Ηρθε μια καλή μαμά (όλες είναι καλές, ήρθε όμως μία) και κάναμε πείραμα… Εφερε υλικά και μας είπε ότι αν τα ανακατέψουμε όλα μαζί και τα βάλουμε στο φούρνο θα γίνουν κέικ…

Τί να κάνουμε κι εμείς; Πραγματοποιήσαμε το … πείραμα για να δούμε αν μας λέει αλήθεια!

Μαντέψτε σε τί συμπεράσματα καταλήξαμε και … δοκιμάσαμε!

Περιττό βέβαια να σας περιγράψουμε τα συναισθήματά μας!

Το πόσο χαρούμενοι ήμασταν που είχαμε επιτυχία, δε λέγεται! Και τί ευχαρίστηση που νιώθαμε όταν τρώγαμε το κέικ!!!

Ευτυχώς που το πρόβλημά μας λύθηκε!!!

Τώρα μπορούμε και πάλι να αναρτούμε φωτογραφίες από τις δραστηριότητές μας!

Θα σας δείξουμε λοιπόν κάτι πολύ πρόσφατο και θα πηγαίνουμε προς τα πίσω, φτάνοντας στο σημείο που είχαμε σταματήσει…

Διαβάζοντας  με την κυρία μας το παραμύθι “ο δράκος του φόβου”, προβληματιστήκαμε και σκεφτήκαμε κι εμείς τί μας φοβίζει. Η μία κυρία μας  κατέγραφε όσα της λέγαμε με … γράμματα και η άλλη έγραψε τις φωνές μας! Εμάς να μιλάμε!!!  Μας αρέσει να ακούμε τις φωνές μας!

Με αφορμή αυτό λοιπόν, μάθαμε νέες λέξεις όπως “συναισθήματα” φοβίες, αυτοπεποίθηση και άλλες λέξεις που περιγράφουν συναισθήματα.

Η κυρία μας λέει ότι είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά μας και να τα ονομάζουμε κάθε φορά που τα … νιώθουμε! Είναι ωραία να λέμε αυτό που νιώθουμε κάθε φορά είτε είναι καλό είτε όχι…

Πολλοί άνθρωποι, λέει η κυρία, παρόλο που είναι μεγάλοι, δεν έχουν συνηθίσει να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους κι έτσι μπερδεύονται και φέρονται … περίεργα επειδή δεν καταλαβαίνουν τί τους συμβαίνει μέσα τους!  Εμείς όμως όχι… Γιατί προσπαθούμε κάθε μέρα να ονομάζουμε τα συναισθήματα που νιώθουμε ανάλογα με την περίπτωση φυσικά…

Ολα τα συναισθήματα είναι ωραία… Είτε είναι θετικά είτε αρνητικά… Το ότι αισθανόμαστε σημαίνει ότι είμαστε ζωντανοί!

Αυτό που θα δείτε είναι ένα δέντρο… Οχι ένα δέντρο απλό. Είναι ένα δέντρο που νιώθει! Ενα δέντρο των συναισθημάτων! Δεν το έχουμε γράψει ακόμα πάνω στον κορμό του αλλά θα το καταλάβετε από τα φυλλαράκια που κρέμονται!

Πήγαμε μία βόλτα με την κυρία μας προχθές, για να νιώσουμε τη φύση! Να ψάξουμε λίγο να βρούμε τί συναισθήματα μας γεννάει μία βόλτα στη φύση δίπλα στο σχολείο μας! Στη γειτονιά του σχολείου μας! Μαζέψαμε λοιπόν μαζί με συναισθήματα και κλαράκια… Γεμίσαμε τις μπαταρίες μας με χρώματα και αρώματα από τη φύση αλλά και … ακούσματα όπως “γλουγλουγλου” από τις γαλοπούλες και “γαβ γαβ γαβ” από το σκυλί της κυρίας Βίκυς και “γεια σας παιδιά” από τα παιδιά του δημοτικού και γυρίσαμε στο σχολείο.

Εκεί, σκεφτήκαμε να αξιοποιήσουμε τα κλαράκια που μαζέψαμε και έτσι, δέσαμε τρία πλαστικά μπουκάλια, τα διπλώσαμε με εφημερίδα, τα βάψαμε καφέ – για να μοιάζει με κορμό- και βάλαμε μέσα στους λαιμούς τους τα κλαράκια! Τα βάψαμε πράσινα και κρεμάσαμε τα φύλλα των συναισθημάτων μας! Γράψαμε όσα συναισθήματα νιώθουμε κατά καιρούς και τα κρεμάσαμε εκεί. Κάθε φορά που θα νιώθουμε “κάπως” θα πηγαίνουμε στο δέντρο μας και θα δείχνουμε το φυλλαράκι που περιγράφει πώς νιώθουμε!

Η θα προσθέτουμει ένα συναίσθημα ακόμα…!