Ανοίξτε το παρακάτω αρχείο:νέο-λύκειο2014-15

 Το ερώτημα 1β κάθε διαγωνίσματος Ιστορίας Α’ Λυκείου από την Τράπεζα Θεμάτων ειναι του τύπου:

“1.β. Να εξηγήσετε τους ακόλουθους ιστορικούς όρους:  αυτονομία, Ιωνική επανάσταση, χορηγία.”   

Μελετώντας τα περισσότερα απο τα διαγωνίσματα της Τράπεζας αντλούμε τους παρακάτω όρους κατά κεφάλαιο:         

http://faneromenihol.gr

Δεκαπενταύγουστος! Τὸ Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ. Ἡ μεγάλη θεομητορικὴ γιορτὴ τοῦ Αὐγούστου, ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, συγκλονίζει κάθε πιστὴ ψυχή. Ἤδη ἀπὸ τὴν πρώτη του μηνὸς στὶς ἐκκλησίες ψάλλονται καθημερινὰ οἱ Παρακλήσεις – ἐναλλὰξ ἡ Μικρὴ καὶ ἡ Μεγάλη. Οἱ πιστοὶ προετοιμάζονται -νηστεύουν, ἐξομολογοῦνται, κοινωνοῦν- γιὰ νὰ γιορτάσουν ἀληθινὰ τὸ μεγάλο πανηγύρι.
Μητέρα τῆς Ζωῆς ἡ Παναγία μεθίσταται πρὸς τὴν ὄντως Ζωή, τὸν Υἱὸ καὶ Θεό Της. Ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀναφέρεται στὴν Μετάστασή Της. Χάρη σ᾿ αὐτὴν τὸ ἄχραντο σῶμα τῆς Νέας Εὔας, τῆς γυναίκας ποὺ γέννησε τὸν φθορέα τῆς φθορᾶς, δὲ γεύεται τῆς φθορᾶς τὴ δύναμη. «Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται», ὅμως «κλίμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται».
Ας δοῦμε όμως τὴν περιγραφὴ-ἑρμηνεία τῆς Βυζαντινῆς εἰκόνας τῆς Κοιμήσεώς της καὶ κάποια κείμενα σχετικά.
Ἡ ἁγία εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου εἶναι πολυπρόσωπη. Δυὸ ὅμως πρόσωπα ξεχωρίζουν στὴν ὅλη παράσταση: Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία. Ὁ Χριστός μας μὲ τὸ ἡγεμονικό Του παράστημα ποὺ κρατεῖ τὴν ψυχὴ τῆς Παναγίας Μητέρας Του, βρέφος φασκιωμένο, καὶ τὸ λιπόσαρκο σκήνωμα τῆς Παναγίας.
«Στὴν εἰκόνα δεσπόζει τὸ νεκρικὸ κρεβάτι, στολισμένο μὲ πλούσια ποδέα, ὅπου ἀναπαύεται ἡ Παναγία μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα. Μπροστὰ στερεωμένο σὲ ἕνα ἁπλὸ κηροπήγιο καίει ἕνα χοντρὸ κερί. Πίσω ἀπὸ τὸ νεκρικὸ κρεβάτι καὶ στὴ μέση ἀκριβῶς στέκει ὁ Χριστὸς μὲ τὸ σῶμα σὲ περίεργη στροφὴ πρὸς τὰ δεξιά, πρὸς τὴν κεφαλὴ τῆς Μητέρας Του. Στὰ χέρια Του ἁπλωμένα στὴν ἴδια κατεύθυνση, κρατεῖ τὴν ψυχή της, ποὺ ἔχει τὴ μορφὴ φασκιωμένου μωροῦ μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα. Τὸν τριγυρίζει δόξα. Μέσα σ᾿ αὐτὴν εἶναι ζωγραφισμένοι στὴν κορυφὴ ἕνα ἑξαπτέρυγο καὶ σὲ μονοχρωμία

τέσσερεις ἄγγελοι ποὺ πλαισιώνουν τὸ Χριστὸ μὲ χειρονομίες καὶ ἔκφραση λύπης στὰ πρόσωπά τους… Πάνω ἀκριβῶς ἀπὸ τὸ Χριστὸ στὴν κορυφὴ τοῦ τόξου τῆς εἰκόνας ἔχουν ἀνοίξει οἱ πύλες τοῦ οὐρανοῦ καὶ φαίνονται δυὸ ἄγγελοι, πάλι σὲ μονοχρωμία, νὰ σκύβουν μὲ σκεπασμένα χέρια γιὰ νὰ πάρουν μὲ τὴ σειρὰ τοὺς τὴν ψυχή της. Στὴν κεφαλὴ καὶ στὰ πόδια τοῦ νεκρικοῦ κρεβατιοῦ εἶναι μαζεμένοι οἱ δώδεκα ἀπόστολοι μὲ ἐκφράσεις, στάσεις καὶ χειρονομίες ποὺ δείχνουν βαθειὰ λύπη. Ὁ Πέτρος θυμιατίζει στὴν κεφαλὴ τῆς Παναγίας, ὁ δὲ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ ὁ Θεολόγος Ἰωάννης σκύβουν στὰ πόδια της καὶ τὴν ἀσπάζονται. Πιὸ πίσω εἶναι τρεῖς ἱεράρχες μὲ ἀνοιχτὰ βιβλία καὶ στὰ ἀριστερά, στὸ βάθος, θρηνοῦν τρεῖς γυναῖκες. Τὴ σύνθεση κλείνουν στὸ βάθος, πίσω ἀπὸ τὶς ὁμάδες τῶν μαθητῶν, δυὸ συμβατικὰ ἀρχαιόπρεπα κτήρια. Ἀνάμεσα σ᾿ αὐτὰ διαβάζεται ἡ ἐπιγραφὴ Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ Θ(ΕΟ)ΤΟΚΟΥ» (Ἀ. Καρακατσάνη). Οἱ τέσσερεις (εἰκονίζονται οἱ τρεῖς) Ἱεράρχες ποὺ παραβρέθηκαν στὴν Κοίμηση, ἦταν: ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, ὁ Ἰερόθεος, ὁ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καὶ ὁ Τιμόθεος. Ὁ Ἰερόθεος δὲν εἰκονίζεται.

Σὲ κάποιες εἰκόνες βλέπουμε στὴ δεξιὰ ἄκρη τοῦ σπιτιοῦ τὸν Ἰωάννη τὸ Δαμασκηνὸ ποὺ βαστᾶ χαρτί (πάπυρο) μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανὸν ὑπεδέξαντο οὐράνια Πάναγνε θεία σκηνώματα καὶ παρέστηκας…» Καὶ στὰ ἀριστερὰ τὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν ποιητὴ κρατώντας ἄλλο χαρτὶ ποὺ λέει: «Γυναίκα σε θνητήν, ἄλλ᾿ ὑπερφυῶς καὶ μητέρα Θεοῦ εἰδότες, πανάμωμε…»
Σ᾿ ὅλα τὰ πρόσωπα διακρίνεται ἡ θλίψη, ἀνάμικτη ὅμως μὲ τὴ γλυκιὰ ἐλπίδα. Εἶναι ἡ «χαρμολύπην», τὸ «χαροποιὸν πένθος», γνώρισμα τῶν πιστῶν ποὺ ζοῦν μὲ τὴν προσμονὴ τῆς ἀνάστασης. Τοῦτο βλέπουμε καὶ στὰ τροπάρια τῆς ἑορτῆς, ποὺ ἄλλοτε τονίζουν τὸν τρόμο καὶ τὸ δέος τῶν Ἀποστόλων, τοὺς ὁποίους παρουσιάζουν νὰ δακρύζουν καὶ ἄλλοτε τονίζουν τὴ χαρά τους, ποὺ τὴν ἐκδηλώνουν μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους. Παραθέτουμε δυὸ ἀποσπάσματα «Ὅτε ἡ μετάστασις τοῦ ἀχράντου σου σκήνους ηὐτρεπίζετο, τότε οἱ Ἀπόστολοι περικυκλοῦντες τὴν κλίνην τρόμω ἐώρων σε» (Στιχηρὸ ἰδιόμελο ὄρθρου). «…Καὶ τὸ ζωαρχικὸν καὶ θεοδόχον σου σῶμα κηδεύσαντες ἔχαιρον, πανύμνητε» (Δοξαστικὸ ἀποστίχων Ἑσπερινοῦ).
Σὲ μερικὲς εἰκόνες εἰκονίζονται στὸν οὐρανὸ σύννεφα, ποὺ μετέφεραν τοὺς ἀποστόλους στὴν Ἱερουσαλήμ. Σὲ πολλὲς εἰκόνες τῆς Κοίμησης ζωγραφίζεται καὶ τὸ ἐπεισόδιο τοῦ ἀγγέλου καὶ κόβει μὲ τὸ ξίφος του τὰ χέρια τοῦ Ἰεφονία. (Πρόκειται γιὰ ἐκεῖνο τὸν Ἑβραῖο ποὺ ἀποπειράθηκε νὰ ρίξει στὸ ἔδαφος τὸ λείψανο τῆς Θεοτόκου).

   Στην εποχή μας η κρίση των πνευματικών αξιών και της παιδείας ευθύνεται και για τη σύγχυση εννοιών, που παρατηρείται πολύ έντονα σε κάθε επίπεδο κοινωνικό, εθνικό ή πνευματικό. Είναι δύσκολο δηλαδή να ξεχωρίσει κάποιος το γνήσιο από το νόθο, το υγιές από το άρρωστο, το ελπιδοφόρο από το οπισθοδρομικό.

    Ο πατριωτισμός είναι μια έννοια πολύπαθη τον τελευταίο καιρό και έχει διαστρεβλωθεί και από τα αριστερά και από τα δεξιά. Ας προσπαθήσουμε να διακρίνουμε τον πατριώτη από τον εθνικιστή με τη βοήθεια ενός άλλου ζεύγους εννοιών από τον αθλητικό χώρο, τον φίλαθλο και τον οπαδό. Από τη μία βρίσκεται ο φίλαθλος και ο πατριώτης και από την άλλη ο οπαδός και ο εθνικιστής.

   Κοινό χαρακτηριστικό των δύο τελευταίων είναι ο φανατισμός. Ο οπαδός αγαπά τυφλά και  παθολογικά την ομάδα του. Επιθυμεί μόνο αυτή να νικά είτε το αξίζει, είτε όχι. Έχει αποχωριστεί τη λογική  και δεν μπορεί να διακρίνει καλύτερη ομάδα από την δική του. Επιπλέον θεωρεί την υποστήριξη προς την ομάδα του σκοπό ζωής, ενώ άλλα σημαντικότερα πρόσωπα(οικογένεια,) ή ασχολίες (εργασία) τα έχει θέσει σε δεύτερη μοίρα. Παρομοίως ο εθνικιστής έχει εμπαθή προσήλωση  στο έθνος και το θεωρεί καλύτερο και αξιότερο από όλα τα άλλα, ή αν δεν μπορεί να το ισχυριστεί αυτό επινοεί κατορθώματα και κατακτήσεις για να το προβάλει ως πολύ σημαντικό. Το θύμα σε όλη αυτήν την προσπάθεια είναι φυσικά η ιστορία, η οποία “προσαρμόζεται” ανάλογα με τις επιδιώξεις του εθνικιστή.  Η λογική και από αυτόν δεν χρησιμοποιείται συχνά, αλλά το συναίσθημα είναι αυτό που κυριαρχεί.

   Επιπλέον, ο οπαδός από τη μία, ο εθνικιστής από την άλλη βλέπουν τον άλλο (ομάδα-έθνος)  ως κατώτερο, ασήμαντο και εχθρό. Αυτή η νοοτροπία καταλήγει πολλές φορές σε επιθετικότητα, βία και πολεμική. Γι’ αυτό εγγενές στοιχείο του οπαδισμού και του εθνικισμού είναι η βία. Αυτό γίνεται αντιληπτό από τον τρόπο του μιλούν και εκφράζονται: ύβρεις, προσβολές, έντονες χειρονομίες, πρόσκληση σε αγώνα εξόντωσης του αντιπάλου.

   Ας ασχοληθούμε τώρα με το άλλο ζεύγος: τον φίλαθλο και τον πατριώτη.

  Ο φίλαθλος αγαπά τον αθλητισμό, το ευ αγωνίζεσθαι, την προσπάθεια και  την απόλαυση που αυτή προσφέρει. Συνδέεται συναισθηματικά με μία ομάδα, αλλά χαίρεται και απολαμβάνει την ωραία και έντιμη προσπάθεια απ’ όπου κι αν αυτή προέρχεται. Δεν εγκλωβίζεται στο μερικό (ομάδα) και δεν αποκλείει το γενικό (άθλημα).

   Ανάλογα και ο πατριώτης, αγαπά και τιμά το έθνος στο οποίο ανήκει, τη γλώσσα, την παράδοση και την ιστορία του. Αγωνίζεται για την πρόοδο και την την ευημερία της πατρίδας του μέχρι αφοσίωσης και θυσίας. Τιμά όμως και αποδέχεται ως ισότιμα άλλα έθνη με τα οποία είναι έτοιμος να συνεργαστεί για την γενική πρόοδο και ευημερία. Σε περιπτώσεις διαφορών προτάσσει το διάλογο και τη διαλλακτικότητα, χωρίς ενδοτισμό και συμπλέγματα κατωτερότητας. Αγαπά τον άνθρωπο και έχει πανανθρώπινη οπτική, σε ένα ανταγωνιστικό όμως και άδικο κόσμο, λειτουργεί και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

  Είναι χρέος της εκπαίδευσης να νοηματοδοτεί ορθά τις λέξεις και να οπλίζει τους νέους με ασφαλείς οδοδείκτες από την πλούσια ιστορική και χριστιανική παράδοσή μας. Παράλληλα κάθε πολίτης οφείλει να πλουτίζει το πνευματικό του κεφάλαιο, ώστε να μην παρασύρεται από τους επαγγελματίες προπαγανδιστές του μίσους και του φανατισμού.

   Ο Γκαίμπελς , υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ, είχε πει: «Όταν οι λέξεις χάσουν τη σημασία τους, τότε έχει έρθει η ώρα μας.» Επιπλέον ο Θουκυδίδης θεωρεί  και τη γλώσσα ως ένα θύμα της βίας και του διχασμού. Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό πόσο σημαντικό είναι να επιλέξουμε το σωστό ζεύγος (φίλαθλος-πατριώτης) για να αποφύγουμε παρόμοιες ιστορικές περιπέτειες, μ’ αυτές που περιγράφει ο Θουκυδίδης.

Αντιγράφω από τη εξής ιστοσελίδα: http://thecornerstoneforteachers.com κάποιες συμβουλές για την διόρθωση των μαθητικών γραπτών δοκιμίων, τις οποίες βρήκα ενδιαφέρουσες.

«Το να βαθμολογείς εκθέσεις και ιστορίες μαθητών μπορεί να είναι πάρα πολύ χρονοβόρο. Εδώ δίνονται κάποιες ιδέες για το πώς να διορθώνεις γρηγορότερα και ευκολότερα (και κάνοντας την εμπειρία αυτή πιο ουσιώδη για τους μαθητές):

1.      Μην διορθώνεις κάθε λάθος που συναντάς. Σίγουρα θέλουμε οι μαθητές να γνωρίζουν τα λάθη τους. Το να τα δείχνουμε όλα, όμως, με τη μία μπορεί να είναι κουραστικό και αποθαρρυντικό για τα παιδιά. Και ας μην αναφέρουμε το γεγονός ότι παίρνει πάρα πολύ χρόνο στον καθηγητή να το κάνει! Είναι πολύ πιο ουσιώδες για τον καθηγητή και τον μαθητή όταν εστιάζεις σε ένα ή δύο θέματα σε κάθε έκθεση.
2.     Χρησιμοποίησε μία επικεφαλίδα για να διορθώσεις το γραπτό ενός μαθητή σε ένα μόνο κριτήριο. Αν σου επιτρέπεται διόρθωσε  στο γραπτό τα λάθη που αφορούν αυτό που διδάσκεις εκείνη την περίοδο. Φωτοτύπησα ένα φύλλο για κάθε από τα έξι χαρακτηριστικά και εγραψα πάνω ¨Αυτή η εργασία βαθμολογήθηκε με βάση μόνο το ___¨ και συμπλήρωνα το όνομα του χαρακτηριστικού. Όταν οι μαθητές έπαιρναν τις εκθέσεις τους σύρραπταν το φύλλο με την εργασία τους.  Όταν διάβαζα τις εκθέσεις εστίαζα στα κριτήρια που ήταν γραμμένα στο φύλλο και κύκλωνα την κατάλληλη βαθμολογία. Το μόνο που είχα στη συνέχεια να κάνω ήταν να γράψω κάποια σχόλια. Οι γονείς και οι μαθητές γνώριζαν καθαρά τα κριτήρια της βαθμολογίας και εγώ μπορούσα να βαθμολογώ πολύ γρηγορότερα, γιατί δεν πνιγόμουν αναλύοντας κάθε χαρακτηριστικό του γραπτού λόγου.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ:17-7-2014 Εξεταστέα ύλη μαθημάτων Γ Λυκείου 2014-2015

 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

A. ΔΙΔΑΓΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Από το βιβλίο «Αρχαία Ελληνικά, Φιλοσοφικός Λόγος», Γ΄ τάξης Γενικού Λυκείου Θεωρητικής Κατεύθυνσης, των Μ. Κοπιδάκη, Δ. Λυπουρλή, κ.ά., έκδοση 2014.

1. Εισαγωγή:

Ι. Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ: σ. 34−39 (Κεφ. Δ2: Οι φιλοσοφικές ιδέες του Σωκράτη. Διαλεκτική, μαιευτική, ειρωνεία. Η αναζήτηση των ορι− σμών, η επαγωγική μέθοδος και η ηθική. Κεφ. Δ3: Η δίκη και ο θάνατος του Σωκράτη).

ΙΙ. Ο ΠΛΑΤΩΝ: σ. 40−42 (κεφ. Ε1: Ο βίος του).

ΙΙΙ. Πλάτωνος Πρωταγόρας: α) σ. 49−52 (Α. Η διάρθρωση του διαλόγου και τα πρόσωπα: «Εισαγωγή…» έως και «Η απάντηση του Πρω− ταγόρα…») β) σ. 56−57 (Β. Η φιλοσοφική σημασία του διαλόγου).

IV. Πλάτωνος Πολιτεία: Εισαγωγή στην Πολιτεία α) σ. 92−93 (1. Νεανικές φιλοδοξίες και απογοητεύσεις, 2. Η συγγραφή της Πολιτείας και 3. Η σκηνοθεσία και τα πρόσωπα του διαλόγου) β) σ. 96−102 (6. Οι τρεις τάξεις, 8. Η αγωγή των φυλά− κων, 12. Οι φιλόσοφοι−βασιλείς, 13. Η δικαιοσύνη και 14. Οι φαύλες πολιτείες). γ) σ. 113 (Η αλληγορία του σπηλαίου).

V. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (Βίος και έργα): α) σ. 139−141 («Πότε και πού γεννήθηκε ο Αριστοτέλης− Λίγα λόγια για την καταγωγή του» και «Ο Αριστοτέλης στην Ακαδημία του Πλάτωνα: μαθητής πρώτα, δάσκαλος στη συνέχεια»). β) σ. 145−149 («Ο Αριστοτέλης στη Μακεδονία: δάσκα− λος του Αλεξάνδρου», «Επιστροφή του Αριστοτέλη στην Αθήνα: αρχίζει η τρίτη περίοδος της φιλοσοφικής του δραστηριότητας. Ο Αριστοτέλης διδάσκει στο Λύκειο» και «Ο Αριστοτέλης εγκαταλείπει οριστικά την Αθήνα− Το τέλος της ζωής του»).

VI.Αριστοτέλη Ηθικά Νικομάχεια, σ. 151−153 VII. Αριστοτέλη Πολιτικά, σ. 178−179 2.

Κείμενα:

Ι. ΠΛΑΤΩΝ Πρωταγόρας: οι ενότητες 1, 2, 3, 4, 5, 6 και 7. Πολιτεία: οι ενότητες 11, 12 και 13.

ΙΙ. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ Ηθικά Νικομάχεια: οι ενότητες: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 και 10. Πολιτικά: οι ενότητες: 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19 και 20.

B. ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ 1. ΚΕΙΜΕΝΟ Αδίδακτο πεζό κείμενο αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων της αττικής διαλέκτου. 2. ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ − ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟ α. Η ύλη που περιλαμβάνεται στα βιβλία του Γυμνα− σίου «Αρχαία Ελληνική Γλώσσα» Α΄, Β΄, Γ΄ Γυμνασίου, έκδοση 2014. β. Ολόκληρη η ύλη που περιλαμβάνεται στο βιβλίο της Α΄ τάξης Γενικού Λυκείου «Εγχειρίδιο Γλωσσικής Διδασκαλίας», έκδοση 2014 (ενότητες 1 − 21).

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Από το βιβλίο «Νεοελληνική Λογοτεχνία» της Γ΄ τά− ξης Γενικού Λυκείου Θεωρητικής Κατεύθυνσης των Κ. Ακρίβου, Δ. Αρμάου κ.ά, έκδοση 2014.

Συνέχεια ανάγνωσης