Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ*
Ιούν 16 2019
Ο Χανς Σολ, η Σόφι Σολ και ο Κρίστοφ Προμπστ. Τρεις νέοι που δεν φοβήθηκαν τον Χίτλερ.
Κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες (Πατάκης) ένα μικρό μα ιερό βιβλιαράκι: «‘‘Δε θα σιωπήσουμε ποτέ’’. Οι Προκηρύξεις του Λευκού Ρόδου (1942-1943)». Διαβάζουμε επιτέλους στη γλώσσα μας τις έξι Προκηρύξεις, 3.000 –και κάτι– λέξεις συνολικά. Εν τω μεταξύ, η αντιναζιστική ομάδα έχει γίνει γνωστή σε όλο τον κόσμο, μέσα από πλήθος βιβλίων, ταινιών ή μουσικών έργων. Στη Γερμανία ειδικά, της αποδίδεται μεγάλη δημόσια τιμή, προς εξαγορά της ενοχής.
Ας μη μας ξεγελάνε ωστόσο όλα αυτά, βιβλία και τιμές· το Λευκό Ρόδο στα χρόνια του ναζισμού ήταν σταγόνα στον ωκεανό. Η σταγόνα βέβαια τρυπάει και το μάρμαρο, αλλά θέλει πολύ χρόνο για να το κάνει, και η δράση του Λευκού Ρόδου κράτησε οκτώ μήνες όλους κι όλους (Ιούνιος 1942 – Φεβρουάριος 1943). Καταχρηστικά κάνουμε λόγο σήμερα για αντιστασιακή οργάνωση. Στην πραγματικότητα ήταν μια μικρή παρέα πέντε φοιτητών και ενός καθηγητή, που γράφει και μοιράζει προκηρύξεις, και μιας φούχτας ακόμη τριγύρω τους.
Αυτή η μικρή παρέα ωστόσο έχει κάτι πράγματι μοναδικό στην ιστορία του αντιναζιστικού αγώνα. Η μοναδικότητά της οφείλεται στην πνευματική ποιότητα των παιδιών αυτών. Σήμερα έχουν εκδοθεί ημερολόγια και επιστολές όλων των μελών του Λευκού Ρόδου και μπορούμε να παρακολουθήσουμε την πορεία τους, την πνευματική αγωνία και τις αναζητήσεις τους, τα διαβάσματά τους. Οι πέντε νέοι του Μονάχου (και ο δάσκαλός τους Κουρτ Χούμπερ) είναι χριστιανοί, άνθρωποι της πίστης και της προσευχής: ο Χανς και η Σόφι Σολ λουθηρανοί, ο Βίλι Γκραφ καθολικός, ο Αλέξανδρος Σμόρελ ορθόδοξος, ο Κρίστοφ Προμπστ μεταστρέφεται και αυτός στον καθολικισμό. Ο χριστιανισμός τους είναι οικουμενικός και φιλόξενος, ανοικτός και αδογμάτιστος (γι’ αυτό και στις Προκηρύξεις τους μπορούν να παραθέτουν Βίβλο και Λάο Τσε, Αριστοτέλη, Σίλερ, Γκαίτε, Νοβάλις). Ο χριστιανισμός τους πιστεύει στην ελευθερία και στην ατομικότητα, ενάντια στην τυραννία και στη μαζοποίηση του ναζισμού. Η χριστιανική πίστη τους καθορίζει τη μορφή της αντίστασής τους, αποτυπώνεται στις Προκηρύξεις τους, επιβεβαιώνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον θάνατό τους στη λαιμητόμο.
Το Λευκό Ρόδο είναι κατά της βίας και καλεί ρητά σε παθητική αντίσταση, όπως αναπτύσσουν στην τρίτη Προκήρυξη. Εχει σημασία ωστόσο να αναφέρουμε –ακόμη ένα δείγμα του σθένους της ψυχής τους– ότι κατά τη δίκη, ο Χανς και η Σόφι Σολ, στην ερώτηση του τερατώδους δικαστή Φράισλερ αν θα σκότωναν τον Χίτλερ σε περίπτωση που είχαν τη δυνατότητα, απάντησαν με μια φωνή «Ναι, αμέσως». Ζητούν από τους συμπατριώτες τους να κάνει ο καθένας ό,τι περνάει από το χέρι του για να σαμποτάρουν τη ναζιστική πολεμική μηχανή, να την κάνουν να μην μπορεί να δουλέψει. Στις Προκηρύξεις τους καλούν κάθε άτομο να αναλάβει την ευθύνη του «ως μέλος του χριστιανικού και του δυτικού πολιτισμού» εναντίον αυτής της «άθεης πολεμικής μηχανής» (σ. 24). Στην τέταρτη Προκήρυξη, ερμηνεύουν θεολογικά τον ναζισμό και την αντίσταση σε αυτόν: «Παντού και σε κάθε εποχή οι δαίμονες παραφυλούσαν στο σκοτάδι περιμένοντας την ώρα που ο άνθρωπος γίνεται αδύναμος, την ώρα που εγκαταλείπει αυτόβουλα την ελευθερία που εξασφάλισε για εκείνον το Θεϊκό Σχέδιο, την ώρα που ενδίδει στις πιέσεις του Κακού και απομακρύνεται από τις δυνάμεις μιας υπέρτερης ηθικής τάξης. Και αφότου κάνει με τη θέλησή του το πρώτο βήμα, ωθείται στο δεύτερο και στο τρίτο και στο επόμενο με ταχύτητα που κλιμακώνεται ραγδαία. Και αντίστοιχα παντού και σε κάθε εποχή μεγάλης ανάγκης εμφανίστηκαν άνθρωποι, προφήτες και άγιοι που περιέσωσαν την ελευθερία τους, που κήρυξαν τον λόγο του ενός και μοναδικού Θεού και με τη βοήθειά Του παρακίνησαν τον λαό να μεταστραφεί. Ο άνθρωπος βέβαια είναι ελεύθερος, όμως δίχως τον αληθινό Θεό είναι ανήμπορος να αμυνθεί ενάντια στο Κακό, είναι σαν ένα καράβι χωρίς κυβερνήτη, παραδομένο στην καταιγίδα, σαν ένα νεογέννητο μακριά από τη μητέρα του, σαν ένα σύννεφο που το διαλύει ο άνεμος» (σ. 43-44). Η παραίτηση δηλαδή του ανθρώπου από την ελευθερία και η υποταγή στην τυραννία αποτελεί αμαρτία, σημαίνει ότι έχει ενδώσει στο Κακό. Στη δεύτερη ήδη Προκήρυξη –οι τέσσερις πρώτες κυκλοφορούν μεταξύ 27 Ιουνίου και 12 Ιουλίου 1942– καταγγέλλεται ρητά η γενοκτονία των Εβραίων της Πολωνίας ως το πιο αποτρόπαιο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας (σ. 30-31). Γνωρίζετε άλλο αντιστασιακό κείμενο της εποχής που να καταγγέλλει με τέτοια σαφήνεια και σφοδρότητα τη γενοκτονική πολιτική της Γερμανίας;
Διαθέτουμε σήμερα συγκλονιστικά γράμματα των νέων αυτών προς τους οικείους τους, πριν από τον αποκεφαλισμό τους, καθώς και μαρτυρίες των φυλάκων ή άλλων συγκρατουμένων, για να διαπιστώσουμε εμβρόντητοι ότι πορεύονται προς τον θάνατο ειρηνικά και με την προσδοκία της αιώνιας ζωής. Ο Κρίστοφ Προμπστ αποχαιρετάει τα αδέρφια Σολ με τη φράση «σε λίγο θα ξαναϊδωθούμε στην αιωνιότητα»!
Κατακλείω με κάτι που ενδέχεται να συγκινήσει τον Ελληνα αναγνώστη και να τον πείσει να διαβάσει το βιβλιαράκι αυτό. Ο Αλέξανδρος Σμόρελ έχει ανακηρυχθεί άγιος από την Υπερόριο Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία (και από το Πατριαρχείο Μόσχας μετά την αποκατάσταση κανονικών σχέσεων με την Υπερόριο) και η μνήμη του άγεται στις 13 Ιουλίου, ημέρα της αποτομής. Είναι άλλωστε, όσο γνωρίζω, ο μόνος από τους έξι για τον οποίο κυκλοφορεί ένα μικρό φυλλάδιο (48 σελίδες) στα ελληνικά: αρχιμ. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, «Ο Αγιος Αλέξανδρος Σμορέλλ», έκδοση της εφημερίδας «Χριστιανική», 2015.
Ιούν 02 2019

Οι ερωτήσεις εντάχθηκαν στο πλαίσιο της έρευνας People of Greece που διεξάγει ετησίως η qed σε δύο κύματα από το 2009 και η οποία πραγματοποιήθηκε πανελλαδικά τον Νοέμβριο – Δεκέμβριο του 2018. Δεδομένης της μεγάλης διείσδυσης των ηλεκτρονικών μέσων και του Διαδικτύου στην πληροφόρηση και στην εκπαίδευση, δεν εξαιρέθηκαν από την έρευνα τα σχολικά και τα επαγγελματικά αναγνώσματα, προκειμένου να διερευνηθεί η αντοχή του βιβλίου όχι μόνο ως ψυχαγωγικού αλλά και ως ενημερωτικού εργαλείου.
Το προφίλ των αναγνωστών
Περίπου οι μισοί Ελληνες (44%) έχουν διαβάσει έστω και ένα βιβλίο τον τελευταίο χρόνο. Από ένα συνολικό πανελλαδικό δείγμα 1.674 ατόμων, αναγνώστες (που διάβασαν έστω ένα βιβλίο τον τελευταίο χρόνο) είναι 723 άτομα. Συστηματικοί αναγνώστες-βιβλιόφιλοι (8 και πάνω βιβλία τον χρόνο) είναι το 13%, μέτριας συχνότητας αναγνώστες (4-7 βιβλία τον χρόνο) το 11% (γυναίκες που μέσα από την ανάγνωση επιλέγουν μια διαδρομή αυτομόρφωσης και αυτοβελτίωσης, λογοτεχνία και χρηστικά βιβλία), ασθενούς συχνότητας αναγνώστες (2-3 βιβλία τον χρόνο) το 10% (νέες γυναίκες που αγαπούν την ελληνική λογοτεχνία) και τέλος περιστασιακής συχνότητας αναγνώστες (1 βιβλίο τον χρόνο) το 11% (μεγαλύτεροι άνδρες που προτιμούν βιβλία ιστορίας, πολιτικής, οικονομίας).
Από εκείνους που δηλώνουν αναγνώστες, που έχουν διαβάσει δηλαδή έστω ένα βιβλίο τον τελευταίο χρόνο, το 30% είναι περιστασιακοί αναγνώστες (1 βιβλίο), ασθενείς αναγνώστες είναι το 17% (2-3 βιβλία), μέτριοι αναγνώστες το 22% (4-7 βιβλία) και συστηματικοί αναγνώστες το 24% (8 και άνω βιβλία τον χρόνο). Το μερίδιο του χρόνου που αφιερώνουν οι Ελληνες στο διάβασμα ανάμεσα σε άλλες ψυχαγωγικές δραστηριότητες είναι 10%. Πρώτη έρχεται η μουσική (43%), ακολουθούν οι σειρές και οι ταινίες στην τηλεόραση (19%) ενώ το μικρότερο μερίδιο χρόνου αφιερώνεται στον κινηματογράφο (1%).
Οι μισοί Αθηναίοι (51%) έχουν διαβάσει έστω ένα βιβλίο τον τελευταίο χρόνο, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη Θεσσαλονίκη είναι 37% και στην υπόλοιπη Ελλάδα 40%.
Το διάβασμα σχετίζεται ευθέως με το επίπεδο μόρφωσης και κοινωνικοοικονομικής τάξης φτάνοντας στο 56% για όσους είναι μέλη της ανώτερης και μεσοανώτερης κοινωνικοοικονομικής τάξης σε σύγκριση πάντα με το 44% του συνολικού πληθυσμού. Οσοι έχουν διαβάσει έστω και ένα βιβλίο τον τελευταίο χρόνο σε σχέση με όσους δεν έχουν διαβάσει είναι πιο εξωστρεφείς, δυναμικοί και ενεργητικοί όσον αφορά τη χρήση των μέσων ενημέρωσης, ακούν πολύ περισσότερο ραδιόφωνο (48%), χρησιμοποιούν το Ιnternet (66%), είναι πιο ενεργοί στα social media (54%) και διαβάζουν περισσότερο περιοδικά (12%) και εφημερίδες (7%) τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα.
Μύθοι και αλήθειες
Είναι τελικά μύθος ότι η ανάγνωση των βιβλίων αφορά τις μεγάλες ηλικίες, καθώς στην ερώτηση «Σε σχέση με πέρυσι διαβάζετε τον ίδιο αριθμό βιβλίων, λιγότερο ή περισσότερο;» αύξηση (18%) παρατηρείται στις ηλικίες 18-24, ενώ μεγαλύτερη μείωση (39%) στις ηλικίες 65-74. Ωστόσο, δεν είναι μύθος το ότι οι γυναίκες αποτελούν τον κύριο κορμό του αναγνωστικού κοινού, παρά τη διαπίστωση ότι χάνουν σταδιακά το ενδιαφέρον τους για διάβασμα καθώς μεγαλώνουν σε ηλικία. Στις ηλικίες 18-24 το 55% των ανδρών και το 73% των γυναικών δηλώνουν ότι διάβασαν κάποιο βιβλίο τους τελευταίους 12 μήνες. Τα ποσοστά αυτά μειώνονται αντίστοιχα σε 24% και 55% για τις ηλικίες 35-44 ετών και αντιστρέφονται ως προς το φύλο σε 47% (άνδρες) και 37% (γυναίκες) στις ηλικίες 65-74 ετών.
Αναγνωστικές συνήθειες και τάσεις
Η συνήθεια της ανάγνωσης δεν φαίνεται να δείχνει σημάδια ανόδου. Το 24% δηλώνει ότι την προηγούμενη χρονιά διάβασε λιγότερα βιβλία, ενώ μόνο ένα 14% περισσότερα. Από το σύνολο των ερωτωμένων, το 40% έχει επισκεφθεί έστω μία φορά βιβλιοπωλείο. Οι δημόσιες αναγνώσεις κειμένων αφορούν μικρό ακροατήριο (1%), παρ’ όλα αυτά φαίνεται ότι μπορούν να τετραπλασιάσουν την απήχησή τους, καθώς ένα 4% δηλώνει ότι ενδιαφέρεται να τις δοκιμάσει. Αντίστοιχα είναι και τα αποτελέσματα για τη συμμετοχή σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής (1%) που φαίνεται ότι μπορούν να τριπλασιάσουν (3%) την απήχησή τους, το ίδιο ισχύει και για τη συμμετοχή στις λέσχες ανάγνωσης. Παρουσιάσεις βιβλίων παρακολουθεί το 7%, ενώ ένα 8% ενδιαφέρεται να το κάνει στο μέλλον. Μόνο το 13% έχει επισκεφθεί έστω μία φορά βιβλιοθήκες και το ποσοστό που ενδιαφέρεται να τις επισκεφθεί στο μέλλον παραμένει το ίδιο. Ο μέσος έλληνας αναγνώστης διαβάζει κατά μέσο όρο 177,3 ώρες τον χρόνο, ενώ οι αναγνώστες βιβλίων διάβασαν κατά μέσο όρο 349,7 ώρες τον τελευταίο χρόνο.
Εννέα στους δέκα αναγνώστες διαβάζουν στο σπίτι (93%). Πολύ λιγότεροι (9%) στα μέσα μαζικής μεταφοράς, σε αναγνωστήρια-βιβλιοθήκες (7%) και σε καφέ (3%). Από τους χώρους του σπιτιού, η κρεβατοκάμαρα (67%) και το σαλόνι-καθιστικό (64%) είναι οι ιδανικοί χώροι ανάγνωσης. Οι έλληνες αναγνώστες δηλώνουν ότι προτιμούν να διαβάζουν καλοκαίρι, Ιούλιο – Αύγουστο (22%), όπως και τους πρώτους μήνες του φθινοπώρου, Σεπτέμβριο – Οκτώβριο (20%).
Οι προτιμήσεις των αναγνωστών
Οι αναγνώστες δηλώνουν ότι τον τελευταίο χρόνο διάβασαν κατά μέσο όρο 6,4 βιβλία. Ερωτώμενοι σε ποιες κατηγορίες εντάσσονται τα βιβλία προέκυψε ότι αυτά ανήκουν στις κατηγορίες: ελληνικό μυθιστόρημα (19%), εκπαιδευτικά βιβλία (16%), ξένο μυθιστόρημα (10%), μικρή φόρμα (διηγήματα/νουβέλες) (10%), ιστορικά βιβλία (9%). Ακολουθούν τα βιβλία για την οικονομική κρίση και τις κοινωνικές επιστήμες (5%), ενώ στις τελευταίες θέσεις βρίσκονται κατηγορίες όπως γεωγραφία-ταξίδια, τα κόμικς, η ποίηση (1%) και οι τέχνες (0%).
Σε επίπεδο ατόμων, ελληνικό μυθιστόρημα διάβασε το 35% των αναγνωστών, ξένο μυθιστόρημα το 23%, διηγήματα/νουβέλες το 20% και ιστορικά βιβλία το 13%. Ωστόσο, στην ερώτηση «Ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο που διαβάσατε;» οι απαντήσεις φέρνουν στην πρώτη θέση το ξένο μυθιστόρημα (17%), στη δεύτερη το ελληνικό (14%) και στην τρίτη τα ιστορικά βιβλία (13%). Θυμόμαστε περισσότερο τα ξένα βιβλία που διαβάζουμε; Μήπως θεωρούμε ότι διαβάζουμε ελληνικό μυθιστόρημα αλλά στην πράξη διαβάζουμε περισσότερο ξένους συγγραφείς; Μήπως εκλαμβάνουμε τα μεταφρασμένα στα ελληνικά μυθιστορήματα ως πρωτότυπα μυθιστορήματα; Τα ερωτήματα αξίζει να διερευνηθούν περαιτέρω.
Τα κριτήρια επιλογής των βιβλίων
Για τους αναγνώστες βασικά κριτήρια επιλογής ενός βιβλίου είναι το θέμα του βιβλίου (61%), οι συστάσεις από φίλους -γνωστούς (32%), η περίληψη στο οπισθόφυλλο (27%), ο συγγραφέας (24%), κριτικές (17% ), η μεγάλη κυκλοφορία του (11%), το εξώφυλλο (10%). Παρότι η σειρά αυτή δεν αλλάζει, ο συγγραφέας ενδιαφέρει περισσότερο στο ελληνικό μυθιστόρημα (38%) παρά στο ξένο μυθιστόρημα (25%). Στην ιστορία, πολιτική και οικονομία το εξώφυλλο, ο εκδοτικός οίκος και η σύσταση του βιβλιοπώλη παρακινούν τους αναγνώστες περισσότερο για αγορά από ό,τι σε άλλες κατηγορίες βιβλίων. Οι ίδιοι ενημερώνονται κυρίως από το βιβλιοπωλείο (45%), από φίλους – συγγενείς (44%), από εκθέσεις βιβλίων (26%), από διαφημίσεις σε εφημερίδες και περιοδικά (14%). Προμηθεύονται τα βιβλία από καταστήματα μεγάλων κεντρικών βιβλιοπωλείων (53%) ή από μικρότερα συνοικιακά βιβλιοπωλεία (50%). Μόνο το 3% έχει κάρτα δανειστικής βιβλιοθήκης.
Ψηφιακό και παιδικό βιβλίο
Σε ό,τι αφορά τα e-books, ένας στους δύο Ελληνες και δύο στους τρεις αναγνώστες γνωρίζουν την ύπαρξή τους, με 5% των Ελλήνων να δηλώνουν ότι έχουν διαβάσει τον τελευταίο χρόνο κάποιο από αυτά. Οσον αφορά τον τομέα του παιδικού βιβλίου, περίπου δύο στους δέκα Ελληνες αγόρασαν τον τελευταίο χρόνο βιβλίο για παιδιά και εφήβους έως 15 ετών. Από αυτούς οι μισοί αγόρασαν 1-3 βιβλία. Οσοι έχουν παιδιά δηλώνουν ότι το 71% των παιδιών διάβασε τουλάχιστον ένα βιβλίο τον τελευταίο χρόνο (εκτός από τα σχολικά βιβλία), δηλαδή πολύ περισσότερο από τους ίδιους. Τα βιβλία για παιδιά τα προμηθεύονται κυρίως από καταστήματα μικρότερων ή συνοικιακών βιβλιοπωλείων (50%) παρά από καταστήματα μεγάλων κεντρικών βιβλιοπωλείων (44%) ή από βιβλιοθήκες (4%).
Κοινωνική ένταξη
Οσο περισσότερο διαβάζει κανείς, τόσο περισσότερο ενταγμένος στην κοινωνία νιώθει. Ζητήθηκε από τους ερωτώμενους να απαντήσουν αν τους αφορούν οι παρακάτω δηλώσεις: «Ζω μια ζωή με νόημα, έχω στόχους και σκοπούς», «νιώθω ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μου με υποστηρίζουν και με επιβραβεύουν», «οι δραστηριότητες της καθημερινότητάς μου με αφορούν και με ενδιαφέρουν», «συμμετέχω ενεργά στην ευτυχία και στην ευημερία άλλων ανθρώπων», «είμαι ικανός/ή να φέρω εις πέρας δραστηριότητες που μου είναι σημαντικές», «είμαι ένας καλός άνθρωπος και ζω μια καλή ζωή», «τα υλικά αγαθά που έχω ή κερδίζω (εισόδημα, σπίτι) μου είναι αρκετά για να καλύπτω τις ανάγκες μου», «νιώθω καλά στο κοινωνικό σύνολο που ανήκω και εμπιστεύομαι τους άλλους ανθρώπους», «η σχέση μου με τα θεία (θεό/θρησκεία) είναι ικανοποιητική», «είμαι αισιόδοξος/η για το μέλλον», «δεν είμαι εθισμένος/η σε τίποτα, όπως το αλκοόλ, τα ναρκωτικά ή ο τζόγος», «οι άνθρωποι με σέβονται», βάσει των οποίων υπολογίστηκε ο δείκτης κοινωνικής ενσωμάτωσής τους. Οι συστηματικοί αναγνώστες συμμερίζονται τις δηλώσεις αυτές σε ποσοστό 72%, οι μέτριοι αναγνώστες σε ποσοστό 64%, οι ασθενείς αναγνώστες σε ποσοστό 61%, οι περιστασιακοί σε 62% και οι μη αναγνώστες σε ποσοστό 56%. Στα ίδια περίπου επίπεδα ανά κατηγορία κυμαίνεται και ο δείκτης συναισθηματικής ευτυχίας.
Το βιβλίο αντίδοτο στην κρίση
Ιούν 02 2019
ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ*
Στις 2 Μαΐου 1919 (15 με το νέο ημερολόγιο) ο ελληνικός στρατός αποβιβαζόταν στην προκυμαία της Σμύρνης, στο πλαίσιο της συμμαχικής εντολής που είχε λάβει. Ο Ηλίας Βενέζης γράφει: «Μια από τις συγκλονιστικές σελίδες της νεώτερης ιστορίας μας άρχισε. Εχει την οικονομία αρχαίου δράματος, την αμείλικτη αναγκαιότητά του, την κορύφωση του πάθους και της λάμψεως, την πυκνότητα της δράσεως. Και στο βάθος το πεπρωμένο που ελλοχεύει» («Μικρασία χαίρε», Εστία, 1956).
Ο δρόμος για την εξέλιξη αυτή είχε ανοίξει στις 30 Οκτωβρίου του 1918 στο Μούδρο της Λήμνου, όταν οι ηττημένοι Νεότουρκοι υποχρεώθηκαν να παραδοθούν στους συμμάχους. Την ιστορική εκείνη στιγμή είχε δρομολογηθεί η διαμόρφωση μιας νέας γεωπολιτικής κατάστασης στον χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που θα βασιζόταν πλέον στην απαλλαγή των χριστιανικών πληθυσμών από την ισλαμική κυριαρχία και στη δημιουργία εθνών-κρατών στη βάση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των λαών.
Οι διεκδικήσεις της Ελλάδας και η εντολή της Αντάντ
Η πρώτη νύξη για ελληνικές διεκδικήσεις στην Ιωνία είχε γίνει το 1915, με αφορμή τις βρετανικές προτάσεις περί ανταλλαγμάτων σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας στον πόλεμο, στο πλευρό της Αντάντ. Η επικράτηση των φιλογερμανών μοναρχικών και η έναρξη του σκληρού Διχασμού ανέβαλε τα σχέδια αυτά προς όφελος των Ιταλών. Ομως έκτοτε, η ελληνική διεκδίκηση της Ιωνίας ενσωματώθηκε στην αντίληψη περί εξωτερικής πολιτικής των Φιλελευθέρων. Ο Βενιζέλος φαίνεται ότι από τότε είχε ξεκάθαρη εικόνα για τη μοναδική προϋπόθεση εξασφάλισης πλήρους ελέγχου στο Αιγαίο. Είχε διατυπώσει την άποψη ότι η προϋπόθεση διασφάλισης του μέλλοντος από τις μελλοντικές επιβουλές θα ήταν η κυριαρχία της Ελλάδας στο Αιγαίο μέσω της ενσωμάτωσης της ανατολικής ακτής του στην εθνική επικράτεια. Η γεωπολιτική θεώρηση ήταν απολύτως συμβατή με τα συμφέροντα της ελληνικής κοινότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που είχε βρεθεί στο στόχαστρο της γενοκτονικής πολιτικής των Νεότουρκων τα προηγούμενα χρόνια.
Ο Κωνσταντίνος Σβολόπουλος στη μελέτη του «Η απόφαση για την επέκταση της ελληνικής κυριαρχίας στη Μικρά Ασία» διατυπώνει τη θέση ότι η παρουσία του πολυάνθρωπου και ακμαίου ελληνισμού, που βρισκόταν εκτός των συνόρων του μικρού ελληνικού κράτους, όπως αυτά χαράχτηκαν το 1832, δημιουργούσε μείζονα προβλήματα: «Σε ολόκληρη έκτοτε τη διάρκεια του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα η δημόσια ζωή του ελεύθερου βασιλείου θα κυριαρχηθεί, σε όλες τις εκφάνσεις της, από την παρόρμηση για την απελευθέρωση όσων ομοεθνών είχαν, ερήμην της θέλησής τους, παραμείνει υπό τον οθωμανικό ζυγό… Η Σμύρνη κατείχε το επίκεντρο σε μια ευρύτερη ζώνη, όπου διαχρονικά είχε δεσπόσει ο ελληνισμός».
Στις 31 Δεκεμβρίου 1918, σε επίσημο υπόμνημα που καταθέτει η Ελλάδα στη Συνδιάσκεψη των Παρισίων για την Ειρήνη αναφέρεται στις επιδιώξεις της και επικαλείται και τα ιστορικά δίκαια που συνηγορούσαν υπέρ των ελληνικών αιτημάτων.

Το πρώτο βήμα για την υλοποίηση της επιθυμίας αυτής ήταν η ευνοϊκή συγκυρία που δόθηκε τον Μάιο του 1919, όταν η Ελλάδα ανταποκρίθηκε στην πρόταση των πρωθυπουργών Μ. Βρετανίας, Γαλλίας και του προέδρου των ΗΠΑ, Λόιντ Τζορτζ, Κλεμανσό και Ουίλσον αντίστοιχα, να καταλάβει η Ελλάδα τη Σμύρνη ώστε να αποτραπεί η κατάληψή της από τους Ιταλούς. Το γεγονός ότι οι Ιταλοί ετοιμάζονταν ήδη για πραξικοπηματική κατάληψη της πόλης οδήγησε στην πρόταση των συμμάχων προς την ελληνική κυβέρνηση.
Ο Βενιζέλος άδραξε τη μοναδική αυτή ευκαιρία και κατέλαβε την περιοχή ως εντολοδόχος της Αντάντ. Εφεξής το ζήτημα θα ήταν η ενσωμάτωση της περιοχής στην Ελλάδα υπό καθεστώς πλήρους κυριαρχίας. Η παραχώρηση της ζώνης της Σμύρνης στην Ελλάδα έγινε με τη Συνθήκη των Σεβρών, που υπογράφηκε τον Αύγουστο του 1920, με την πρόβλεψη όμως ότι η πλήρης προσάρτηση θα γινόταν μετά πέντε χρόνια κατόπιν δημοψηφίσματος των κατοίκων της.
Τη μοναδική αυτή ιστορική στιγμή εξυπηρετήθηκαν δύο σημαντικές ανάγκες: η εξασφάλιση της πλήρους κυριαρχίας στο Αιγαίο με τον έλεγχο και της ανατολικής ακτής του και η προστασία των ελληνικών πληθυσμών που είχαν υποστεί την πολιτική γενοκτονίας των Νεότουρκων. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος Ουίλσον είχε δηλώσει:
«Τρέφω ζωηρή συμπάθεια απέναντι σε κάθε δίκαιη προσπάθεια να ανακουφιστούν οι δεινές ταλαιπωρίες των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Κανείς άλλος δεν έχει υποφέρει περισσότερο και πιο άδικα από αυτούς…» και αναγνώριζε το δικαίωμα να απαλλαγούν «από την ωμότητα και την καταπίεση εις βάρος τους από ισχυρές και αυταρχικές κυβερνήσεις».
Υπήρχε άλλη λύση;
Την εποχή εκείνη η Ελλάδα βρισκόταν στο στρατόπεδο των νικητών, τα στρατεύματά της δεν είχαν υποστεί μεγάλες απώλειες την περίοδο 1916-1918, τα τουλάχιστον δύο εκατομμύρια των Ελλήνων της οθωμανικής αυτοκρατορίας είχαν βιώσει από το 1914 μια πολιτική γενοκτονίας, που είχε αποφασιστεί πολύ νωρίτερα και είχε οργανωθεί συστηματικά.
Η περιρρέουσα συγκυρία ευνοούσε τις ελληνικές επιδιώξεις και επιπλέον, όπως υποστηρίζει ο Κων. Σβολόπουλος, «η δύναμη με τη στήριξη της οποίας θα ήταν δυνατόν να ευοδωθεί η πολιτική της επέκτασης των ελληνικών συνόρων ήταν η Μεγάλη Βρετανία, η οποία διένυε τότε την περίοδο της μέγιστης ναυτικής ισχύος – κατά μείζονα λόγο εφόσον είχε αποκολληθεί από το δόγμα της οθωμανικής “ακεραιότητας”.
Η Ελλάδα του Βενιζέλου προσφερόταν να υποκαταστήσει την καταρρέουσα αυτοκρατορία ως κύρια περιφερειακή δύναμη στο νευραλγικό πεδίο της συμβολής των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου».
Το ελληνικό εγχείρημα της απόβασης στη Σμύρνη τον Μάιο του ’19 είχε πολύ λιγότερες δυσκολίες από την Παλιγγενεσία, έναν αιώνα πριν.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του Ανατολικού Ζητήματος, οι νικήτριες μεγάλες δυνάμεις είχαν αποφασίσει τελεσιδίκως τη διάλυση του Μεγάλου Ασθενούς.
Κατά συνέπεια, θα ήταν αφύσικη η εξέλιξη να μη συμμετείχε η Ελλάδα στη διαμόρφωση του μεταπολεμικού πολιτικού σκηνικού. Ειδικά όταν η εθνική ολοκλήρωση ήταν ακόμα μια εν εξελίξει διαδικασία.
Και ο αναγκαίος όρος που έλειπε για να μετατραπεί η Ελλάδα σε ένα πραγματικό έθνος-κράτος ήταν η ενσωμάτωση των ακμαίων αστικών περιοχών της Ιωνίας και της Ανατολικής Θράκης.
Η τουρκική αντίδραση
Ιούν 02 2019
Σεπτέμβριος του 2012. Μαζί με τον Γιώργο Πουλημένο, και οι δύο ερευνητές πτυχών της ιστορίας της Σμύρνης, αποφασίζουμε ότι είμαστε σε θέση να προχωρήσουμε στην πλήρη καταγραφή του συνόλου των κτισμάτων που το 1922 ορθώνονταν στην προκυμαία, στο οριστικά πια χαμένο θρυλικό Και (από τη γαλλική λέξη «Quai», που σημαίνει αποβάθρα).
Το αντικείμενο με το οποίο είχαμε επιλέξει να αναμετρηθούμε, επενδύοντας τις προσπάθειες και τις γνώσεις μας, φάνταζε άθλος, αλλά συνάμα ήταν απίστευτα γοητευτικό. Ουσιαστικά, θα επιχειρούσαμε να ανασυστήσουμε με κάθε δυνατή λεπτομέρεια μία από τις πιο εμβληματικές εικόνες του 20ού αιώνα, που καταγράφηκε στη συνείδηση δύο λαών, Ελλήνων και Τούρκων, με αντιδιαμετρικό τρόπο. Μια μακρόχρονη, κοπιώδης άσκηση, που θα δοκίμαζε τις προσωπικές μας αντοχές και των δικών μας, πορεία στο τεντωμένο σχοινί των στερεοτύπων και των προκαταλήψεων, εμπειρία ζωής εντέλει που θα μας άλλαζε για πάντα.
Τότε, θυμάμαι, έστειλα μια επιστολή σε έναν νέο Έλληνα ιστορικό, επιστήμονα του εξωτερικού, στον οποίο γνωστοποιούσα τα νέα μας ως εξής: «Σε αυτή τη συνεργασία ο Γιώργος Πουλημένος έχει ήδη κάνει μια πολύ μεγάλη προεργασία, ώστε να έχουμε ένα στέρεο χαρτογραφικό υπόβαθρο για να πατήσουμε, ενώ παράλληλα θα βοηθήσει και μέσα από την αποδελτίωση των ετήσιων εμπορικών οδηγών. Από πλευράς φωτογραφιών και απεικονίσεων της προκυμαίας, είμαι αισιόδοξος ότι με την ψηφιοποίηση τουλάχιστον των δικών μου πηγών θα μπορέσουμε να καλύψουμε σχεδόν ολόκληρη την περιοχή που μας ενδιαφέρει. Η ταύτιση αυτή καθαυτή, βέβαια, είναι μια άλλη ιστορία, που προφανώς θα απαιτήσει χρόνο για ψάξιμο. Γι’ αυτό και δεν έχουμε βάλει ακόμα έναν χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης».

«Συνεχίστε μέχρι να φτάσετε στο τέρμα»
Η αλήθεια είναι πως ούτε τι θα συναντήσουμε γνωρίζαμε ακόμα ούτε πού έπρεπε να ψάξουμε για να το βρούμε. Συμφωνήσαμε, ωστόσο, εξαρχής πως αυτό το έργο δεν θα ικανοποιούσε μόνο τις προσωπικές μας προσδοκίες, αλλά θα έπρεπε να βρει και εκδότη. Την άνοιξη του 2013 λοιπόν, όταν είχαμε έτοιμο έναν πρώτο «πιλότο», προσεγγίσαμε τις εκδόσεις Καπόν. Η επιλογή για εμένα ήταν αυτονόητη: τα βιβλία τους ήταν πάντα τα «πετράδια» της βιβλιοθήκης μου. Η απόφαση των εκδοτών, βέβαια, να συνεργαστούν μαζί μας ήταν κάπως απρόσμενη, καθώς εμπιστεύτηκαν δύο άγνωστους, κατά δήλωσή τους, ερευνητές, που υποσχέθηκαν να τους παραδώσουν ένα βιβλίο 288 σελίδων σε τρία χρόνια. Πέσαμε έξω και στα δύο. «Συνεχίστε, φτάστε μέχρι το τέρμα» ήταν η παρότρυνση που μας επαναλάμβαναν ξανά και ξανά, χωρίς να μας πτοεί η, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, απουσία χορηγών.
Κάπως έτσι, μεσούσης μάλιστα της ελληνικής κρίσης, πέρασαν έξι χρόνια χαρτογραφώντας το παραλιακό μέτωπο της Σμύρνης, καταγράφοντας τα πάνω από 200 κτίσματα σε όλες τις διαδοχικές τους φάσεις, συντάσσοντας την ταυτότητα του καθενός και σχεδιάζοντας με ακρίβεια τις τελικές αρχιτεκτονικές τους προσόψεις, αναζητώντας στοιχεία για πρόσωπα, οικογένειες και επιχειρήσεις, αντιπαραβάλλοντας πληροφορίες, ψηφιοποιώντας φωτογραφίες, σχέδια και χάρτες, συλλέγοντας μαρτυρίες, κυρίως όμως διασταυρώνοντας όσα έως τότε θεωρούνταν δεδομένα. Καθώς από το 1922 μας χώριζε σχεδόν ένας αιώνας, ήταν απαραίτητο να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Όσο κι αν αισθανόμασταν ευγνώμονες που προλάβαμε εν ζωή Σμυρνιούς πρόσφυγες που περπάτησαν το Και, όπως η Στάσα Ισηγόνη, είχαμε πλήρη συναίσθηση πως ήταν πια πολύ αργά: η «επίσημη» εκδοχή των πραγμάτων είχε φροντίσει να εξαφανίσει πολλές λεπτομέρειες και να στρεβλώσει ακόμα περισσότερες. Μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας της συνεργασίας μας οφείλεται στο ότι ο καθένας από τους δύο ήταν παράλληλα και ο πιο αυστηρός κριτής του άλλου, που έπρεπε να πειστεί για την επαρκή τεκμηρίωση κάθε νέου στοιχείου της έρευνας, προτού αυτό γίνει αποδεκτό.
Οι Έλληνες έφυγαν, οι μνήμες έμειναν
Μάι 31 2019
Διαπιστώνεται ότι οι επιπτώσεις από τις τραγικές εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και την άνοδο του Ισλαμικού εξτρεμισμού είναι πολλές και σε πολλά θέματα.
Πηγή: Η συστηματική εξόντωση των Χριστιανών στην ΜΑ και η αδιάφορη Χριστιανική Δύση | Liberal.gr