Γιορτή 28ης Οκτωβρίου 1940 Αγγίζουμε την ιστορία !

Η προσπάθειά μας να γνωρίσουν οι μαθητές από κοντά, να ‘‘αγγίξουν ‘’την πρόσφατη ιστορία μας , ξεκίνησε από την περσινή χρονιά.
Καλέσαμε τον κ. Βαγγέλη Τσαλίδη στο σχολείο και του ζητήσαμε να θυμηθεί και να μας αφηγηθεί, πως έζησε σαν μαθητής τότε , τα γεγονότα του 1940.
Και θυμήθηκε… θυμήθηκε τη χαρά που ένιωσε όταν , γυρίζοντας από σχολικό περίπατο ,έμαθε πως θα κλείσει το σχολείο επειδή άρχιζε ο πόλεμος.
Θυμήθηκε τον τρόμο που ένιωθε λίγο καιρό αργότερα όταν οι σειρήνες ειδοποιούσαν για βομβαρδισμούς.
Εκείνος θυμήθηκε .. … τα παιδιά έμαθαν…
Φέτος συνεχίσαμε, επισκεφθήκαμε το χώρο του Ολοκαυτώματος στο Χορτιάτη. ΟΙ μαθητές του 3ου Γυμνασίου Χορτιάτη μας ξενάγησαν εκεί , όπου 149 άνθρωποι , οι 102 ήταν γυναίκες και παιδιά , έχασαν με φριχτό τρόπο , λίγο πριν τελειώσει ο πόλεμος. Όλα αυτά τα ακούσαμε από μαρτυρίες ανθρώπων που γλίτωσαν.
Στις 27 Οκτωβρίου , στο χώρο του σχολείου , παρακολουθήσαμε αρχειακό υλικό της ΕΡΤ, που αφορούσε τον πόλεμο του 1940. Είδαμε , ακούσαμε, συζητήσαμε και τραγουδήσαμε με τη Σοφία Βέμπο γνωστά τραγούδια.
Η μικρή μας εκδήλωση έκλεισε με το ποίημα , που αποτελεί ύμνο στην ειρήνη , ‘’ Το κορίτσι της Χιροσίμα ‘΄
Το κορίτσι της Χιροσίμα
Εγώ είμαι που χτυπώ την πόρτα σας
Εδώ ή αλλού χτυπάω όλες τις πόρτες
Ω μην τρομάζετε καθόλου που ‘μαι αθώρητη
κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί να δει
Εδώ και δέκα χρόνια εδώ καθόμουνα
στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε
κι είμαι παιδί τα εφτά δεν τα καλόκλεισα
μα τα νεκρά παιδιά δεν μεγαλώνουν.
Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου
μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια
Όλη όλη μια χουφτίτσα στάχτη απόμεινα
την πήρε ο άνεμος κι αυτή σ’ ένα ουρανό συννεφιασμένο
Ω μη θαρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα
Κανείς εμένα δεν μπορεί να με γλυκάνει
γιατί το παιδί που σαν εφημερίδα κάηκε
δεν μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει
Εγώ είμαι που χτυπώ την πόρτα σας, ακούστε με
φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας
έτσι που τα παιδάκια πια να μην σκοτώνονται
και να μπορούν να τρων τις καραμέλες.
Στις 28 Οκτωβρίου οι μαθητές συμμετείχαν στην παρέλαση και κατέθεσαν στεφάνια στο μνημείο του χωριού, για να τιμήσουν αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθερα.