Σήμερα στους πρόποδες του Υμηττού , παρακολουθήσαμε ένα εξαιρετικό πρόγραμμα που οργανώνει το ΚΕΠΕΑ Αργυρούπολης για παιδιά Νηπιαγωγείου με τίτλο “Γνωριμία με το δάσος” . Στα πλαίσια του Εργαστηρίου Δεξιοτήτων με θεματική “Φροντίζω το Περιβάλλον” και υποθεματική “Κλιματική αλλαγή -Φυσικές καταστροφές-Πολιτική Προστασία” , μιλήσαμε για την ομορφιά του δάσους και όλο τον κόσμο , φυτικό και ζωικό που ζει εκεί. Με τον κύριο Αχιλλέα και την κυρία Μαρία που ανήκουν στο δυναμικό του ΚΕΠΕΑ, ξεκινήσαμε από τους κανόνες που πρέπει να έχουμε υπόψιν όταν επισκεπτόμαστε το δάσος ( δεν κάνουμε θόρυβο, δεν αφήνουμε πίσω μας σκουπίδια, ακολουθούμε το μονοπάτι , δεν κόβουμε λουλούδια , δεν πειράζουμε τους βασικούς αποικοδομητές , τα μανιτάρια, δεν χαλάμε τις φωλιές των πουλιών …..) , περάσαμε στην ισορροπία της ζωής στο δάσος που διατηρείται μέσα από την τροφική αλυσίδα . Το μικρό ζώο τρώγεται από το μεγαλύτερο και όλα όταν πεθαίνουν τρώγονται από τους αποικοδομητές , τα μανιτάρια. Παίξαμε αντίστοιχο παιχνίδι , τα παιδιά ανέλαβαν ένα ρόλο και έψαξαν να βρουν από ποιον τρώγονται . Το λουλούδι από το σαλιγκάρι , το σαλιγκάρι από τον ποντικό , ο παντικός από το φίδι , το φίδι από τον αετό και ο αετός από τους αποικοδομητές . Έφτιαξαν και το ανάλογο πάζλ. Ποια ζώα ζουν στο δάσος; Ανά δύο παίρνουν την ίδια κάρτα και όλα μαζί τα παιδιά, κρατώντας κρυμμένη την κάρτα τους , προσπαθούν, μέσω παντομίμας ,να βρουν το ζευγάρι τους . Τα καταφέρνουν καταπληκτικά!! Στο κορμό ένος δέντρου ανακαλύπτουμε λειχήνες που αποτελούν τροφή για ορισμένα ζώα σε διάφορα οικοσυστήματα,συγκρατούν υγρασία και θρεπτικά στοιχεία στην επιφάνεια του φλοιού,συμβάλλουν στην ανακύκλωση θρεπτικών στοιχείων στο δασικό οικοσύστημα και αποτελούν πολύ καλούς δείκτες καθαρού αέρα.Ο κύριος Αχιλλέας μας δείχνει ένα δασικό χάρτη και μας εξηγεί πώς να τον “διαβάσουμε”. Μας δείχνει και τη σήμανση των μονοπατιών ώστε να μην χάνεται κάποιος και να ξέρει σε ποια ” διεύθυνση” προχωράει . Βλέπουμε θερμόμετρα του αέρα και πυξίδες και μαθαίνουμε τη λειτουργία τους . Ακολουθώντας το μονοπάτι , ανακαλύπτουμε τις όμορφες μαβιές λαδανιές και τις πικροδάφνες που αν και είναι τόσο όμορφες οι τελευταίες δεν πρέπει να τις αγγίζουμε γιατί προκαλούν ερεθισμούς. Σταματάμε και κλείνουμε τα μάτια για να αιστανθούμε τη ζωή που υπάρχει στο δάσος, άλλος ακούει τον αέρα , άλλος μια μέλισσα, άλλος μια μύγα κι άλλος το κελάηδισμα των πουλιών. Η κυρία Μαρία μας διάβασε ένα υπέροχο βιβλίο για τη ζωή που είναι χαρούμενη και ελεύθερη στο δάσος όταν λείπει ο άνθρωπος από εκεί και μετά παίξαμε το παιχνίδι της αναγνώρισης με κλειστά μάτια . Με μεγεθυντικούς φακούς , τα παιδιά διασκέδασαν πολύ να ψάχνουν ζωικούς οργανισμούς στο χώμα και στους κορμούς και να τους παρατηρούν. Ανά ομάδες , με υλικά της φύσης , τα παιδιά έβαλαν τη φαντασία τους και δημιούργησαν τα δικά ζώα , μια χελώνα, μια αλεπού , μια καμηλοπάρδαλη….Στο τέλος , πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής, τα παιδιά άφησαν μια σκέψη στον Υμηττό , αν ζούσαν εκεί τι θα ήθελαν να είναι ; Οι ιδέες πολλές,ο βοριάς , ο καταράκτης , το φίδι, ο ποντικός, η αλεπού, το πεύκο, όλα μαζί μια σύνθεση γεμάτη φύση και ισορροπία ….
Αφήστε μια απάντηση