1ο Νηπιαγωγείο Παιανίας

Παιχνίδι λεπτής κινητικότητας. Μαζεύουμε σταγόνες

Το ποντικάκι δεν μπορεί να διαχειριστεί το θυμό του και η μαμά του, το στέλνει στον κήπο μέχρι να ηρεμήσει, με το κουτί των συναισθημάτων και την οδηγία να ανακαλύψει όλα όσα κρύβει. Εκεί συναντά τα παιδιά-ζωάκια του δάσους και με τη βοήθεια τους, ανακαλύπτει πώς να μαλακώνει το θυμό, αλλά και τον «ευτυχισμένο πρίγκιπα» και το καλόκαρδο χελιδόνι από το φημισμένο παραμύθι του Όσκαρ Γουάιλντ και θα μάθει την αξία της αλληλεγγύης, της αυτοθυσίας και της φιλίας.

Παιδαγωγικοί στόχοι  Να καταλάβουν τα παιδιά ότι μπορούν να θυμώνουν αλλά όχι να γίνονται επιθετικά.. Μπορούν να πουν τί τους θυμώνει, αλλά εξακολουθούν να μην κατανοούν τί πρέπει να κάνουν. Το συναίσθημα το θυμού είναι απόλυτα αποδεκτό και φυσιολογικό, τα παιδιά όμως πρέπει να διδαχτούν τη σωστή έκφρασή του.

ΘΥΜΟΣ. Με τι θυμώνουμε;  Όταν θυμώνουμε τι πρέπει να κάνουμε;

Πώς αντιδρούν οι φίλοι σου όταν θυμώνεις;  Πώς αντιδράς εσύ όταν θυμώνουν οι φίλοι σου;

Εξηγήστε ότι δεν είναι κακό να νοιώθεις θυμό. Αλλά υπάρχουν πολλοί τρόποι να δείξουμε το θυμό μας που βοηθούν να φύγει. Μερικοί χρειάζεται να σταματήσουν ό,τι κάνουν για να σκεφτούν, άλλοι θέλουν να συζητήσουν. Σίγουρα δεν πρέπει να φωνάζουμε και να κλαίμε γιατί έτσι ο θυμός μένει μέσα μας και δυναμώνει και δεν μπορούμε να σκεφτούμε σωστά. Η σωστή λύση θα βρεθεί όταν ηρεμήσουμε λοιπόν

Δραστηριότητα

Υπάρχουν τρόποι να ηρεμήσουμε πριν μιλήσουμε. Δείξτε πώς να ηρεμούν αναπνέοντας βαθιά. (τα μικρά παιδιά θα βοηθηθούν στο δυνάμωμα της αναπνοής φυσώντας έναν ανεμόμυλο, κάνοντας μπουρμπουλήθρες, φουσκώνοντας ένα μπαλόνι)

Με απόφαση της Περιφέρειας Αττικής και του Δημάρχου Παιανίας λόγω  επικίνδυνων καιρικών φαινομένων τα σχολεία 17/11/2017 δεν θα λειτουργήσουν

Τάση αύξησης παρουσιάζουν τα τελευταία χρόνια τα ποσοστά της παιδικής επιθετικότητας, γεγονός που αποδίδεται από τους ειδικούς στην οικονομική κρίση, την αλλαγή της δομής της οικογένειας, τον τρόπο που μεγαλώνουν και εκπαιδεύονται τα παιδιά, αλλά και τις αυξημένες απαιτήσεις από την κοινωνία.

Σύμφωνα με την ψυχολόγο της Διεύθυνσης Κοινωνικής Μέριμνας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, Ελένη Πατίδου, η εμπειρία από τη διαχείριση περιστατικών τέτοιου είδους δείχνει ότι αυξάνονται τα ποσοστά της παιδικής επιθετικότητας, σε μια εποχή που η παραδοσιακή οικογένεια έχει αντικατασταθεί από νέες μορφές οικογένειας. Σε αυτές συχνά απουσιάζει το οικείο υποστηρικτικό περιβάλλον του παππού και της γιαγιάς και φαίνεται να μην ικανοποιούνται πλήρως οι πραγματικές ανάγκες ενός παιδιού σε ό,τι αφορά τον ποιοτικό χρόνο που περνά με τους οικείους του.

«Οι ώρες κατά τις οποίες οι γονείς λείπουν από το σπίτι, γιατί πρέπει να εργαστούν, είναι όλο και περισσότερες και τα παιδιά μπορεί να είναι μόνα τους στο σπίτι ή να βρίσκονται στο ολοήμερο και την απογευματινή δημιουργική απασχόληση» αναφέρει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ. Εκτιμά ακόμη ότι και η ίδια η κοινωνία φαίνεται να ζητά πολλά από τα παιδιά, «τα οποία κατευθύνει ώστε να διαβάσουν πολύ, να μάθουν ξένες γλώσσες, να κάνουν εξωσχολικές δραστηριότητες, να αντεπεξέλθουν στις προσδοκίες των σπουδών, να πάρουν πτυχίο γιατί αλλιώς, με την ανεργία που υπάρχει, δεν θα βρουν δουλειά, και πολλά άλλα».

Οι μορφές της επιθετικότητας

Σε ό,τι αφορά τις μορφές της επιθετικής συμπεριφοράς των παιδιών, η κ. Πατίδου αναφέρει ότι υπάρχει ένα μεγάλο εύρος παραδειγμάτων

Συμβουλευτική

να μη δίνουμε σημασία στην αρνητική αλλά στη θετική συμπεριφορά που θα επιδεικνύει το παιδί, όσο μικρή και αν είναι αυτή. Η εμπειρία δείχνει ότι όταν επιβραβεύονται οι θετικές συμπεριφορές, αυτές ενισχύονται ενώ φθίνουν οι αρνητικές συμπεριφορές στις οποίες δεν δίνουμε σημασία.

Πολλοί γονείς αναπαράγου ένα πρότυπο συμπεριφοράς που μάθαινε στο παιδί ότι για να λύσει τη διαφορά του πρέπει να χρησιμοποιήσει το ξύλο. Απέναντι στο πρότυπο που προστάζει τον γονιό να δείρει το παιδί του όταν κάνει μια ζημιά ή κάτι κακό, η συμβουλευτική προτείνει τον διάλογο ως τρόπο για την επίλυση των διαφορών και των προβλημάτων σε μια οικογένεια. Αυτό είναι, άλλωστε, το μόνο λειτουργικό μέσο για να επιλύονται διαφορές μέσα από τη συζήτηση, την επικοινωνία και την έκφραση.

«Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά, ωστόσο κάθε περίπτωση θα πρέπει να αντιμετωπίζεται εξατομικευμένα» «Δεν υπάρχουν συνταγές. Κάθε φορά θα πρέπει να εκτιμώνται οι ανάγκες του ίδιου του παιδιού και της οικογένειας»

Οδηγίες και συμβουλές προς τους γονείς

Σε ό,τι αφορά τις οδηγίες και τις συμβουλές που θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμες στους γονείς, αυτές ξεκινούν από την ενεργητική ακρόαση των παιδιών τους. «Θα πρέπει να δει ο γονιός γιατί το παιδί του είναι επιθετικό, θα πρέπει να το ακούει, να δει μέσα από τη συμπεριφορά του τον εαυτό του, μήπως και αυτός είναι επιθετικός, μήπως λύνει τα προβλήματά του με θυμό, μήπως είναι απαξιωτικός στο παιδί του και αν ικανοποιούνται οι συναισθηματικές του ανάγκες» επισημαίνει. Για τον τρόπο με τον οποίο ένας γονιός ακούει το παιδί του, η ίδια διευκρινίζει: «Δεν εννοούμε να μας μιλά το παιδί μας την ώρα που εμείς πλένουμε τα πιάτα και έχουμε την πλάτη γυρισμένη σε αυτό. Εννοούμε να του μιλάμε κοιτώντας το στα μάτια και ενθαρρύνοντας τη δική του έκφραση».

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο γονιός μπορεί να γίνει ο καθρέφτης των συναισθημάτων του παιδιού, ώστε να αναγνωρίζει τη διάθεσή του. «Φαίνεσαι λυπημένος, φαίνεσαι στενοχωρημένη, δείχνεις να νιώθεις θυμό» είναι χαρακτηριστικές εκφράσεις μέσα από τις οποίες οι γονείς μπορούν να εκπαιδεύσουν τα παιδιά να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους, αλλά και να προτείνουν τρόπους διαχείρισής τους, μέσα από φράσεις όπως: «τι θα σε ευχαριστούσε να κάνεις;», «πώς πιστεύεις ότι θα πρέπει να μιλήσεις σε αυτόν που σε έκανε να θυμώσεις;».

Όρια και κανόνες είναι, εξάλλου, πολύ σημαντικοί για τα παιδιά καθώς τα κάνουν να αισθάνονται ασφάλεια. Όταν διαπιστώνει ο γονιός ότι το παιδί του είναι επιθετικό, θα πρέπει να του εξηγήσει ότι δεν θα πρέπει να δέρνει ή να χτυπάει. Θα πρέπει να δώσει στο παιδί να καταλάβει ότι αν κάνει κάτι τέτοιο θα έχει συνέπειες, για παράδειγμα δεν θα του κάνουν παρέα οι συμμαθητές του, θα το αποφεύγουν. «Επίσης μπορούμε και εμείς να ορίσουμε συνέπειες, να βάλουμε εκ των προτέρων τους όρους μας. Αλλά όλα μέσα από τη συζήτηση και την αγάπη»

Σημαντικό ρόλο, τέλος, διαδραματίζει και η ένταξη ενός παιδιού σε ένα δομημένο πλαίσιο με κανόνες, απαιτήσεις και πρόγραμμα

Απόσπασμα από άρθρο. www.alfavita.gr

Μια διαδραστική & μουσική παράσταση γύρω από τέσσερις μύθους του Αισώπου με κεντρικό άξονα τη φιλία.
«Οι δύο φίλοι και η αρκούδα», «O ψεύτης βοσκός», «Η αλεπού και τα σταφύλια», «Το λιοντάρι και το ποντίκι» Μέσα από παιχνίδια διαπραγματεύονται φιλίες και σχέσεις που κάπου, κάπως, κάτι θυμίζουν και από τις σχέσεις που ζουν στην πραγματική τους ζωή.

Τα παιδιά γνώρισαν τους ηθοποιούς αλλά και τα μουσικά όργανα (γιουκαλίλι, μπάντζο, πιανίκα, κουίκα, αυλός, καζού, μαράκες, κ.α…), τραγούδησαν και έπαιξαν μαζί τους. Συμμετείχαν στην κάθε ιστορία, για να την αλλάξουν με τις ιδέες και τις σκέψεις τους.

Τμήμα Ένταξης

«Αν το παιδί δεν μπορεί να μάθει με τον τρόπο που το διδάσκουμε τότε πρέπει να το διδάξουμε με τον τρόπο που μπορεί να μάθει» ( Maria Montessori)

Τι είναι το Τμήμα Ένταξης.

Το Τμήμα Ένταξης είναι μια δομή της Ειδικής Αγωγής και λειτουργεί μέσα στα σχολεία γενικής αγωγής.

Ποιος είναι ο στόχος του Τμήματος Ένταξης.

Στόχος του Τμήματος ένταξης είναι η διαχείριση των δυσκολιών του μαθητή, η αυτονόμησή του και τελικά η όσο το δυνατόν πιο λειτουργική ένταξη του μέσα στην τάξη.

Αυτό μπορεί να συμβεί μέσα από την εκπαιδευτική παρέμβαση με ομαδικά, ατομικά ή εξατομικευμένα προγράμματα εκπαίδευσης στους μαθητές με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Επομένως το Τμήμα Ένταξης στο νηπιαγωγείο δεν δρα ανεξάρτητα από το υπόλοιπο πλαίσιο.

Εμπλέκεται στην καθημερινή ζωή της τάξης και αλληλεπιδρά με το σύνολο των μαθητών.

Εξάλλου με σχετική απόφαση (ΦΕΚ Β 449/2007) ορίζεται ότι ο εκπαιδευτικός του Τμήματος Ένταξης πρέπει να συνεργάζεται με τον εκπαιδευτικό της τάξης, ώστε να υπάρχει σύνδεση μεταξύ του κοινού και του εξατομικευμένου προγράμματος (συνδιδασκαλία, co-teaching).

Επομένως ο στόχος αποκτά και μια άλλη διάσταση αφού για να επιτευχθεί η ένταξη των μαθητών με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, απαραίτητη είναι η κατανόηση και αποδοχή της έννοιας της μοναδικότητας και διαφορετικότητας από όλο τον πληθυσμό του σχολείου.

Διαδικασία φοίτησης στο Τμήμα Ένταξης.

Στο Τμήμα Ένταξης συμμετέχουν τα νήπια που έχουν γνωμάτευση από διαγνωστική υπηρεσία, ή που δεν έχουν γνωμάτευση αλλά έχει παρατηρηθεί από τον εκπαιδευτικό της τάξης ότι παρουσιάζουν κάποιες δυσκολίες.

Σε αυτή την περίπτωση ακολουθείται μια συγκεκριμένη διαδικασία κατά την οποία εκτός των άλλων, ενημερώνεται ο σύμβουλος ειδικής αγωγής και οι παραπομπές που θα γίνουν θα πρέπει να είναι σύμφωνες με το ν.3699/2008.

Και στις δύο περιπτώσεις για να φοιτήσει ο μαθητής στο Τμήμα Ένταξης απαιτείται, τουλάχιστον με την ισχύουσα νομοθεσία, η ενυπόγραφη υπεύθυνη δήλωση του γονέα.

Πως λειτουργεί το Τμήμα Ένταξης.

Ο εκπαιδευτικός του Τμήματος Ένταξης διαμορφώνει Εξατομικευμένο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης (ΕΠΕ) που είναι κοινό για ομάδες μαθητών με παρόμοιες εκπαιδευτικές ανάγκες, ή ατομικό όταν απευθύνεται σε μαθητές που έχουν ανάγκη για εξατομικευμένη υποστήριξη.

Σε κάθε περίπτωση ο εκπαιδευτικός του Τμήματος Ένταξης λαμβάνει υπόψη του τις προτάσεις του εκπαιδευτικού της τάξης, αλλά και τις διαγνώσεις ή τις προτάσεις, όταν αυτές υπάρχουν, που προέρχονται από τις διαγνωστικές υπηρεσίες.

Επίσης καθορίζονται από τον εκπ/κό του Τμήματος, σε συνεργασία με τον νηπιαγωγό, οι ώρες παρακολούθησης στο Τμήμα Ένταξης, ώστε η συμμετοχή του νηπίου στο Τ.Ε. να μην εμποδίζει την συμμετοχή του μέσα στην γενική τάξη και να μην χάνει πολύτιμες δραστηριότητες με τους συμμαθητές του.

Στη συνέχεια συντάσσεται ένα Εβδομαδιαίο Ωρολόγιο Πρόγραμμα (ΕΩΠ) το οποίο εγκρίνεται από το σύμβουλο ειδικής αγωγής.

Η ύλη του Τμήματος Ένταξης.

Η ύλη διαμορφώνεται από τον εκπαιδευτικό του Τμήματος Ένταξης, σε συνεργασία με τον εκπαιδευτικό της τάξης, αλλά και τις τυχόν προτάσεις από τις διαγνωστικές υπηρεσίες, λαμβάνοντας πάντα υπόψη την ανάγκη των νηπίων για ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους και κυρίως την ανάγκη για την όσο το δυνατόν ομαλότερη ένταξή τους στην ομάδα.

Επομένως στο Τμήμα Ένταξης χρησιμοποιούνται πολλά εποπτικά μέσα και εναλλακτικοί τρόποι μάθησης.

Παιχνίδια δραματοποίησης, παιχνίδια στον υπολογιστή, καθώς και υλικό πού έχει δημιουργηθεί από τον εκπαιδευτή του Τ.Ε. ώστε να καλύψει τις ανάγκες των μαθητών του, ή ακόμα και υλικό που έχει προκύψει μέσα από τροποποιήσεις και προσαρμογές εγχειριδίων της γενικής τάξης .

Που στεγάζεται το Τμήμα Ένταξης.

Διαμορφώνεται κάποιος χώρος μικρός, με λίγα θρανία και προστατευμένος, όσο αυτό είναι εφικτό, από πολλά ερεθίσματα, ακουστικά και οπτικά.

Έτσι περιορίζεται η διάσπαση των μαθητών ενώ ο χώρος είναι φιλικός, προσιτός και πάντα «ανοικτός» για όλο τον πληθυσμό του σχολείου.

Ποιος είναι ο εκπαιδευτικός του Τμήματος Ένταξης.

Η στελέχωση του Τμήματος Ένταξης στο Νηπιαγωγείο, γίνεται από εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, δηλαδή από Νηπιαγωγούς, με σπουδές στην ειδική αγωγή, οι οποίοι τοποθετούνται με τα ισχύοντα κριτήρια της γενικής εκπαίδευσης.

Ο φόβος στο διαφορετικό.

Αρκετοί είναι εκείνοι οι γονείς, οι οποίοι είναι αντίθετοι με τα Τμήματα Ένταξης στο γενικό σχολείο καθώς θεωρούν ότι μειώνεται το επίπεδο εκπαίδευσης των παιδιών που δεν αντιμετωπίζουν ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Με τον τρόπο αυτό όμως ενισχύουν μια στάση για «προφύλαξη» των παιδιών από τις «παρενοχλήσεις» των αναπήρων συνιστώντας έτσι τον κοινωνικό εφησυχασμό και τον φόβο απέναντι στο διαφορετικό.

Ενώ αξίες όπως «ίσες ευκαιρίες» παραβλέπονται.

Μετά την παγκόσμια διάσκεψη της Ειδικής Αγωγής το 1994 στη Σαλαμάνκα της Ισπανίας σε συνεργασία με την UNESKO, υιοθετήθηκε η αρχή της Συμπεριληπτικής Εκπαίδευσης (inclusive education).

Εκεί η Ελλάδα μαζί με 91 κυβερνήσεις συνυπέγραψαν την ομώνυμη διακήρυξη, όπου μεταξύ άλλων στο άρθρο 2 αναφέρεται το θεμελιώδες δικαίωμα κάθε παιδιού στην εκπαίδευση καθώς και την ανάγκη των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες για πρόσβαση στο «κανονικό» σχολείο.

Στη χώρα μας σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία η ειδική αγωγή είναι προαιρετική για τους γονείς, αλλά υποχρεωτική για το κράτος.

Αυτό σημαίνει ότι κανείς δε δικαιούται να εγγράψει ένα μαθητή, ακόμη κι αν είναι άτομο με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στις εκπαιδευτικές δομές της ειδικής αγωγής, χωρίς τη συγκατάθεση του γονέα.

Από την άλλη αν ο γονέας ζητήσει ειδική αγωγή για το παιδί του το κράτος είναι υποχρεωμένο να του τη δώσει.

Ο φόβος του στιγματισμού.

Από την άλλη, πολλοί είναι εκείνοι οι γονείς που βιώνουν το άγχος του «στιγματισμού» και αρνούνται να προβούν σε διαγνώσεις ή να δεχτούν την ένταξη του παιδιού σε ένα πλαίσιο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του.

Κι εδώ ακριβώς είναι που παραβλέπεται η σημασία της πρώιμης και έγκαιρης παρέμβασης, για την οποία πρώτη φορά ουσιαστικά έγινε λόγος στις αρχές του 20ου αιώνα από την σπουδαία και πρωτοπόρα για την εποχή της ιταλίδα παιδαγωγό Μαρία Μοντεσσόρι.

Η Μοντεσσόρι, η οποία αρχικά σπούδασε ιατρική και στη συνέχεια Παιδαγωγική, Φιλοσοφία και Ψυχολογία, αναγνώρισε ότι η παιδαγωγική πρέπει να συνεργάζεται με την ιατρική.

Η επιτυχία της μεθόδου της αναστάτωσε τον παιδαγωγικό κόσμο διεθνώς, καθώς παιδιά με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης έμπαιναν σταδιακά στο γενικό σχολείο.

Η Μοντεσσόρι διαπίστωσε ότι στα πρώτα έξι χρόνια υπάρχουν σε όλα τα παιδιά κοινές ευαίσθητες περίοδοι, τα λεγόμενα «παράθυρα ευκαιρίας», περίοδοι δηλαδή που ο εγκέφαλος είναι πιο «φιλικός» στο να προσλάβει πληροφορίες και να αναπτύξει δεξιότητες.

Επομένως, χρειάζεται να «εκμεταλλευτούμε» τις χρονικές αυτές περιόδους και να μην αναβάλλουμε για αργότερα την εκπαίδευση του παιδιού καθώς εμποδίζουμε το παιδί να φτάσει στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Κι αυτό γιατί η αυξανόμενη γνώση στον τομέα της εξέλιξης του εγκεφάλου επισήμανε τη σπουδαιότητα των πρώτων εμπειριών που επηρεάζουν την ανάπτυξη των νευρικών κυττάρων.

Οι έρευνες της ψυχοπαιδαγωγικής που ακολούθησαν τονίζουν διεθνώς τη σημασία της έγκαιρης παρέμβασης και τον εντοπισμό των παιδιών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες όσο το δυνατό πιο νωρίς.

Ο εκπαιδευτικός του Τμήματος Ένταξης κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς και για όσο χρειαστεί βρίσκεται κυρίως μέσα στην τάξη ή στις τάξεις του νηπιαγωγείου.

Στην διάρκεια αυτής της περιόδου προσπαθεί μαζί με το νηπιαγωγό να σχεδιάσουν από κοινού κάποιες δραστηριότητες ρουτίνας ώστε να είναι όμοιες με το Τμήμα Ένταξης.

Για παράδειγμα το Ημερολόγιο που είναι μια καθημερινή και σταθερή δραστηριότητα προσπαθούμε να έχει την ίδια μορφή και να γίνεται κατά τον ίδιο τρόπο και στο Τμήμα Ένταξης.

Έτσι σταδιακά τα νήπια που παρακολουθούν και το Τ. Ε. καταφέρνουν να αποδώσουν εξίσου καλά με τα υπόλοιπα νήπια της τάξης τους καθώς έχουν εξασκηθεί λίγο παραπάνω κι έτσι εμποδίζουμε την έκθεση των συγκεκριμένων νηπίων στην υπόλοιπη ομάδα.

Κατά τον ίδιο τρόπο προσεγγίζουμε και άλλες θεματικές ενότητες που προκύπτουν, πάντα όμως σε συνεργασία με τη νηπιαγωγό