Σπορά

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 26-11-2017

Κάρτες αλληλουχίας

DSCN0123

DSCN0125

DSCN0126

DSCN0124

DSCN0122

DSCN0121

DSCN0120

DSCN0119

DSCN0116

DSCN0118

DSCN0117

DSCN0127

DSCN0128

DSCN0129

DSCN0130

DSCN0131

DSCN0132

DSCN0133Παιχνίδι λεπτής κινητικότητας – ισορροπίας.Πόσα σποράκια μπορώ να μεταφέρω

DSCN0135

DSCN0136

DSCN0137Κατασκευή σκιάχτρο

DSCN0139

DSCN0140

DSCN0141

DSCN0142Νηστικό παιδάκι δεν δουλεύει…ώρα για κολατσιό

DSCN0138

Φύλο εργασίας. Η φωνούλα Σ

DSCN0161

DSCN0162

DSCN0163

Δημιουργώ με τα σχήματα

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 25-11-2017

DSCN0143

DSCN0144

DSCN0145

DSCN0146

DSCN0147

DSCN0149

DSCN0150

DSCN0151

DSCN0152

 

Οικογένεια-σπίτι

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 25-11-2017

DSCN0153

DSCN0154

DSCN0155

DSCN0156

DSCN0157

DSCN0159

DSCN0160

 

Πολυτεχνείο

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 19-11-2017

DSCN0110

DSCN0109

DSCN0108

DSCN0107

DSCN0106

DSCN0105

DSCN0104

DSCN0103

DSCN0102

IMG_20171115_131153

IMG_20171114_114516

Ο κύκλος του νερού

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 19-11-2017

IMG_20171107_145923

IMG_20171107_145912

IMG_20171103_114044

IMG_20171103_114035

IMG_20171102_103233

DSCN0075

DSCN0074

DSCN0073

DSCN0072

DSCN0071

DSCN0070

DSCN0069

Παιχνίδι λεπτής κινητικότητας. Μαζεύουμε σταγόνες

DSCN0066

DSCN0067

DSCN0068

Θυμός. Συναισθήματα

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 19-11-2017

Το ποντικάκι δεν μπορεί να διαχειριστεί το θυμό του και η μαμά του, το στέλνει στον κήπο μέχρι να ηρεμήσει, με το κουτί των συναισθημάτων και την οδηγία να ανακαλύψει όλα όσα κρύβει. Εκεί συναντά τα παιδιά-ζωάκια του δάσους και με τη βοήθεια τους, ανακαλύπτει πώς να μαλακώνει το θυμό, αλλά και τον «ευτυχισμένο πρίγκιπα» και το καλόκαρδο χελιδόνι από το φημισμένο παραμύθι του Όσκαρ Γουάιλντ και θα μάθει την αξία της αλληλεγγύης, της αυτοθυσίας και της φιλίας.

Παιδαγωγικοί στόχοι  Να καταλάβουν τα παιδιά ότι μπορούν να θυμώνουν αλλά όχι να γίνονται επιθετικά.. Μπορούν να πουν τί τους θυμώνει, αλλά εξακολουθούν να μην κατανοούν τί πρέπει να κάνουν. Το συναίσθημα το θυμού είναι απόλυτα αποδεκτό και φυσιολογικό, τα παιδιά όμως πρέπει να διδαχτούν τη σωστή έκφρασή του.

ΘΥΜΟΣ. Με τι θυμώνουμε;  Όταν θυμώνουμε τι πρέπει να κάνουμε;

Πώς αντιδρούν οι φίλοι σου όταν θυμώνεις;  Πώς αντιδράς εσύ όταν θυμώνουν οι φίλοι σου;

Εξηγήστε ότι δεν είναι κακό να νοιώθεις θυμό. Αλλά υπάρχουν πολλοί τρόποι να δείξουμε το θυμό μας που βοηθούν να φύγει. Μερικοί χρειάζεται να σταματήσουν ό,τι κάνουν για να σκεφτούν, άλλοι θέλουν να συζητήσουν. Σίγουρα δεν πρέπει να φωνάζουμε και να κλαίμε γιατί έτσι ο θυμός μένει μέσα μας και δυναμώνει και δεν μπορούμε να σκεφτούμε σωστά. Η σωστή λύση θα βρεθεί όταν ηρεμήσουμε λοιπόν

Δραστηριότητα

Υπάρχουν τρόποι να ηρεμήσουμε πριν μιλήσουμε. Δείξτε πώς να ηρεμούν αναπνέοντας βαθιά. (τα μικρά παιδιά θα βοηθηθούν στο δυνάμωμα της αναπνοής φυσώντας έναν ανεμόμυλο, κάνοντας μπουρμπουλήθρες, φουσκώνοντας ένα μπαλόνι)

DSCN0077

DSCN0078

DSCN0080

DSCN0081

DSCN0082

DSCN0084

DSCN0085

DSCN0087

DSCN0088

DSCN0089

DSCN0090

DSCN0092

DSCN0095

DSCN0097

DSCN0098

Αρχάγγελοι

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 19-11-2017

IMG_20171108_111306

IMG_20171108_111323

Αποταμίευση

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 19-11-2017

IMG_20171108_111343

IMG_20171031_105531

IMG_20171031_111529

IMG_20171102_103238

 

Kλειστά τα σχολεία 17/11/2017

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 17-11-2017

Με απόφαση της Περιφέρειας Αττικής και του Δημάρχου Παιανίας λόγω  επικίνδυνων καιρικών φαινομένων τα σχολεία 17/11/2017 δεν θα λειτουργήσουν

Παιδική επιθετικότητα

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 03-11-2017

Τάση αύξησης παρουσιάζουν τα τελευταία χρόνια τα ποσοστά της παιδικής επιθετικότητας, γεγονός που αποδίδεται από τους ειδικούς στην οικονομική κρίση, την αλλαγή της δομής της οικογένειας, τον τρόπο που μεγαλώνουν και εκπαιδεύονται τα παιδιά, αλλά και τις αυξημένες απαιτήσεις από την κοινωνία.

Σύμφωνα με την ψυχολόγο της Διεύθυνσης Κοινωνικής Μέριμνας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, Ελένη Πατίδου, η εμπειρία από τη διαχείριση περιστατικών τέτοιου είδους δείχνει ότι αυξάνονται τα ποσοστά της παιδικής επιθετικότητας, σε μια εποχή που η παραδοσιακή οικογένεια έχει αντικατασταθεί από νέες μορφές οικογένειας. Σε αυτές συχνά απουσιάζει το οικείο υποστηρικτικό περιβάλλον του παππού και της γιαγιάς και φαίνεται να μην ικανοποιούνται πλήρως οι πραγματικές ανάγκες ενός παιδιού σε ό,τι αφορά τον ποιοτικό χρόνο που περνά με τους οικείους του.

«Οι ώρες κατά τις οποίες οι γονείς λείπουν από το σπίτι, γιατί πρέπει να εργαστούν, είναι όλο και περισσότερες και τα παιδιά μπορεί να είναι μόνα τους στο σπίτι ή να βρίσκονται στο ολοήμερο και την απογευματινή δημιουργική απασχόληση» αναφέρει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ. Εκτιμά ακόμη ότι και η ίδια η κοινωνία φαίνεται να ζητά πολλά από τα παιδιά, «τα οποία κατευθύνει ώστε να διαβάσουν πολύ, να μάθουν ξένες γλώσσες, να κάνουν εξωσχολικές δραστηριότητες, να αντεπεξέλθουν στις προσδοκίες των σπουδών, να πάρουν πτυχίο γιατί αλλιώς, με την ανεργία που υπάρχει, δεν θα βρουν δουλειά, και πολλά άλλα».

Οι μορφές της επιθετικότητας

Σε ό,τι αφορά τις μορφές της επιθετικής συμπεριφοράς των παιδιών, η κ. Πατίδου αναφέρει ότι υπάρχει ένα μεγάλο εύρος παραδειγμάτων

Συμβουλευτική

να μη δίνουμε σημασία στην αρνητική αλλά στη θετική συμπεριφορά που θα επιδεικνύει το παιδί, όσο μικρή και αν είναι αυτή. Η εμπειρία δείχνει ότι όταν επιβραβεύονται οι θετικές συμπεριφορές, αυτές ενισχύονται ενώ φθίνουν οι αρνητικές συμπεριφορές στις οποίες δεν δίνουμε σημασία.

Πολλοί γονείς αναπαράγου ένα πρότυπο συμπεριφοράς που μάθαινε στο παιδί ότι για να λύσει τη διαφορά του πρέπει να χρησιμοποιήσει το ξύλο. Απέναντι στο πρότυπο που προστάζει τον γονιό να δείρει το παιδί του όταν κάνει μια ζημιά ή κάτι κακό, η συμβουλευτική προτείνει τον διάλογο ως τρόπο για την επίλυση των διαφορών και των προβλημάτων σε μια οικογένεια. Αυτό είναι, άλλωστε, το μόνο λειτουργικό μέσο για να επιλύονται διαφορές μέσα από τη συζήτηση, την επικοινωνία και την έκφραση.

«Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά, ωστόσο κάθε περίπτωση θα πρέπει να αντιμετωπίζεται εξατομικευμένα» «Δεν υπάρχουν συνταγές. Κάθε φορά θα πρέπει να εκτιμώνται οι ανάγκες του ίδιου του παιδιού και της οικογένειας»

Οδηγίες και συμβουλές προς τους γονείς

Σε ό,τι αφορά τις οδηγίες και τις συμβουλές που θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμες στους γονείς, αυτές ξεκινούν από την ενεργητική ακρόαση των παιδιών τους. «Θα πρέπει να δει ο γονιός γιατί το παιδί του είναι επιθετικό, θα πρέπει να το ακούει, να δει μέσα από τη συμπεριφορά του τον εαυτό του, μήπως και αυτός είναι επιθετικός, μήπως λύνει τα προβλήματά του με θυμό, μήπως είναι απαξιωτικός στο παιδί του και αν ικανοποιούνται οι συναισθηματικές του ανάγκες» επισημαίνει. Για τον τρόπο με τον οποίο ένας γονιός ακούει το παιδί του, η ίδια διευκρινίζει: «Δεν εννοούμε να μας μιλά το παιδί μας την ώρα που εμείς πλένουμε τα πιάτα και έχουμε την πλάτη γυρισμένη σε αυτό. Εννοούμε να του μιλάμε κοιτώντας το στα μάτια και ενθαρρύνοντας τη δική του έκφραση».

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο γονιός μπορεί να γίνει ο καθρέφτης των συναισθημάτων του παιδιού, ώστε να αναγνωρίζει τη διάθεσή του. «Φαίνεσαι λυπημένος, φαίνεσαι στενοχωρημένη, δείχνεις να νιώθεις θυμό» είναι χαρακτηριστικές εκφράσεις μέσα από τις οποίες οι γονείς μπορούν να εκπαιδεύσουν τα παιδιά να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους, αλλά και να προτείνουν τρόπους διαχείρισής τους, μέσα από φράσεις όπως: «τι θα σε ευχαριστούσε να κάνεις;», «πώς πιστεύεις ότι θα πρέπει να μιλήσεις σε αυτόν που σε έκανε να θυμώσεις;».

Όρια και κανόνες είναι, εξάλλου, πολύ σημαντικοί για τα παιδιά καθώς τα κάνουν να αισθάνονται ασφάλεια. Όταν διαπιστώνει ο γονιός ότι το παιδί του είναι επιθετικό, θα πρέπει να του εξηγήσει ότι δεν θα πρέπει να δέρνει ή να χτυπάει. Θα πρέπει να δώσει στο παιδί να καταλάβει ότι αν κάνει κάτι τέτοιο θα έχει συνέπειες, για παράδειγμα δεν θα του κάνουν παρέα οι συμμαθητές του, θα το αποφεύγουν. «Επίσης μπορούμε και εμείς να ορίσουμε συνέπειες, να βάλουμε εκ των προτέρων τους όρους μας. Αλλά όλα μέσα από τη συζήτηση και την αγάπη»

Σημαντικό ρόλο, τέλος, διαδραματίζει και η ένταξη ενός παιδιού σε ένα δομημένο πλαίσιο με κανόνες, απαιτήσεις και πρόγραμμα

Απόσπασμα από άρθρο. www.alfavita.gr