Η ιστορία του Αρλεκίνου

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 26-02-2017

IMG_20170222_094706 - Αντιγραφή

IMG_20170222_095333 - Αντιγραφή

IMG_20170222_095401 - Αντιγραφή

IMG_20170222_095530 - Αντιγραφή

P1000704 - Αντιγραφή

P1000705 - Αντιγραφή

P1000706 - Αντιγραφή

P1000708 - Αντιγραφή

P1000709 - Αντιγραφή

P1000711 - Αντιγραφή

P1000713 - Αντιγραφή

P1000714 - Αντιγραφή

P1000716 - Αντιγραφή

P1000717 - Αντιγραφή

P1000718 - Αντιγραφή

P1000719 - Αντιγραφή

P1000721 - Αντιγραφή

P1000722 - Αντιγραφή

P1000723 - Αντιγραφή

P1000724 - Αντιγραφή

IMG_20170222_112944

IMG_20170222_114005

P1000726

P1000727

P1000728

P1000729

P1000730

P1000731

P1000732

P1000733

IMG_20170217_121404

P1000697

P1000698

P1000699

P1000700

P1000701

P1000702

P1000703

P1000683

P1000684

P1000685

P1000686

P1000687

 

Απόκριες, Κατασκευές

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 26-02-2017

IMG_20170217_111104

P1000640

P1000641

P1000642

P1000659

P1000660

P1000661

P1000662

P1000663

P1000664

P1000665

P1000688

P1000689

P1000690

P1000691

P1000692

P1000693

P1000694

P1000696

IMG_20170221_125451

 

Ο λαγός και ο χωρικός Παραμύθι από την Αφρική

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 26-02-2017

 

P1000646

P1000657

P1000656

P1000655

P1000654

P1000651

P1000649

P1000658

P1000652

Το ραγισμένο δοχείο. Παραμύθι από την Κίνα

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 26-02-2017

P1000645

P1000647

P1000648

P1000650

P1000653

Ελευθερες δραστηριότητες

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 26-02-2017

P1000567

P1000557

P1000556

IMG_20170118_085026

IMG_20170314_120542

παιχνίδι

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 11-02-2017

P1000594

P1000595

P1000596

P1000597

P1000599

Τα παιδιά του κόσμου

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 11-02-2017

P1000607

P1000608

P1000609

P1000610

P1000611

P1000612

P1000613

P1000614

P1000616

P1000618 - Αντιγραφή

P1000619

P1000620

P1000621

P1000622

P1000623

P1000624

P1000625

P1000626

P1000627

P1000628P1000644

P1000666

P1000667

P1000668

P1000669

P1000670

P1000671

P1000672 - Αντιγραφή (2)

P1000673

P1000674

P1000675

P1000676

P1000677

P1000678

P1000679

P1000680

P1000681

P1000682

IMG_20170127_121055

IMG_20170131_123631 IMG_20170131_123651

 

Το νησί των συναισθημάτων

0

Συγγραφέας: Μάνια Καπασκέλη | Κατηγορία Τα νέα μας | , στις 11-02-2017

Το νησί των συναισθημάτων ~ Χόρχε Μπουκάι:

“Ο Δρόμος των Δακρύων”

Ήταν μια φορά ένα νησί όπου κατοικούσαν όλα τα συναισθήματα και όλες οι ανθρώπινες ιδιότητες που υπάρχουν. Εκεί ζούσαν μαζί ο Φόβος, το Μίσος, η Σοφία, η Αγάπη και η Αγωνία. Όλοι ήταν εκεί.

Μια μέρα, καλεί η Γνώση τους κατοίκους του νησιού και τους λέει:
“Έχω να σας ανακοινώσω μια άσχημη είδηση, το νησί βυθίζεται”.
Τα συναισθήματα που κατοικούν στο νησί δεν μπορούν να πιστέψουν στ’ αυτιά τους:

“Όχι, δεν γίνεται! Εμείς εδώ ζούμε όλη μας τη ζωή!”

Η Γνώση επαναλαμβάνει:
“Το νησί βυθίζεται”.
“Μα δεν είναι δυνατόν! Μπορεί να κάνεις λάθος!”.
“Εγώ δεν κάνω ποτέ λάθος” τους ξεκαθαρίζει η Γνώση.
“Αν σας λέω ότι βυθίζεται, είναι γιατί πράγματι βυθίζεται”.
“Και τώρα, τι θα κάνουμε;” ρωτούν τα συναισθήματα.

Οπότε, απαντάει η Γνώση.
“Λοιπόν, κάντε ό,τι θέλετε, εγώ πάντως σας προτείνω να βρείτε έναν τρόπο να φύγετε από το νησί… Φτιάξτε ένα καράβι, μια βάρκα, μια σχεδία, ή ό,τι άλλο μπορείτε και φύγετε, γιατί αυτός που θα μείνει στον νησί, θα χαθεί μαζί του”.
“Δεν μπορείς να μας βοηθήσεις;” ρωτούν όλοι μαζί, γιατί έχουν εμπιστοσύνη στην ικανότητά της.
“Όχι” λέει η Γνώση. “Η Πρόνοια κι εγώ φτιάξαμε ένα αεροπλάνο, και μόλις τελειώσω αυτά που έχω να σας πω, θα πετάξουμε στο πιο κοντινό νησί”.

Τα συναισθήματα, αναστατωμένα, της λένε:
“Ε, όχι! Όχι! Κι εμείς τι θα γίνουμε;”
Μόλις τελειώνει η Γνώση, ανεβαίνει στο αεροπλάνο με τη φίλη της, κι έχοντας λαθρεπιβάτη το Φόβο – που δεν ήταν χαζός και κρύφτηκε στο αεροπλάνο -, φεύγουν από το νησί.

Τα συναισθήματα αρχίζουν να κατασκευάζουν άλλο βάρκα, άλλο καράβι, άλλο καΐκι… όλα… εκτός από την Αγάπη.
Γιατί η Αγάπη είναι τόσο συνδεδεμένη με κάθε πράγμα που βρίσκεται πάνω στο νησί, που λέει:
“Μα πως ν’ αφήσω το νησί… μετά από όσα έζησα εδώ… Πως ν’ αφήσω, ας πούμε, αυτό το δεντράκι; Αααχ… μας ενώνουν τόσα πράγματα…”.

Κι ενώ ο καθένας κοιτάζει να βρει έναν τρόπο για να φύγει, η Αγάπη ανεβαίνει σε κάθε δέντρο, μυρίζει κάθε τριαντάφυλλο, πάει μέχρι  την παραλία και ξαπλώνει στην αμμουδιά όπως έκανε παλιά, χαϊδεύει κάθε πετραδάκι… προτιμά να σκέφτεται με την αφέλεια που διακρίνει την Αγάπη:
“Μπορεί να βυθιστεί λιγάκι και μετά…”

Το νησί όμως …το νησί βυθίζεται όλο και περισσότερο.
Η Αγάπη, βέβαια, δεν μπορεί να σκεφτεί την κατασκευή μέσου διαφυγής, γιατί είναι τόσο στενοχωρημένη που άλλο δεν κάνει από το να κλαίει και να θρηνεί γι’ αυτά που θα χάσει.
Και ξαναχαϊδεύει τα βοτσαλάκια, ξανακυλιέται στην άμμο και βρέχει στο νερό τα ποδαράκια της.
“Μετά από τόσα που περάσαμε μαζί…” λέει στο νησί με παράπονο.
Μα το νησί βυθίζεται ακόμα πιο πολύ…
Μέχρι που, στο τέλος, δε μένει από το νησί παρά ένα τόσο δα βραχάκι. Το υπόλοιπο, το έχει καλύψει το νερό.
Την τελευταία στιγμή, η Αγάπη συνειδητοποιεί ότι το νησί βυθίζεται στ’ αλήθεια, και αντιλαμβάνεται πως αν δεν τα καταφέρει να φύγει, η αγάπη θα εξαφανιστεί για πάντα από προσώπου Γης. Έτσι, τσαλαβουτάει στα νερά και κατευθύνεται προς τον όρμο, που είναι το ψηλότερο σημείο στο νησί. Πάει με την ελπίδα να δει από εκεί κάποιον από τους συντρόφους της και να τον παρακαλέσει να την πάρει μαζί του.

Κοιτάζει στη θάλασσα και βλέπει να έρχεται το σκάφος του Πλούτου. Του κάνει σινιάλο, και ο Πλούτος πλησιάζει λίγο στον όρμο.
“Πλούτε, εσύ έχεις τόσο μεγάλο σκάφος, θα με πας ως το γειτονικό νησί;”
Ο Πλούτος, όμως, της απαντάει:
“Είμαι τόσο φορτωμένος με λεφτά, κοσμήματα και πολύτιμες πέτρες, που δεν έχω χώρο για σένα. Λυπάμαι…” και συνεχίζει το δρόμο του χωρίς να κοιτάξει πίσω του.
Μένει η Αγάπη να ψάχνει, και βλέπει να έρχεται η Ματαιοδοξία σ’ ένα πολύ φανταχτερό σκάφος, γεμάτο στολίδια, περούκες, μάρμαρα και λουλούδια όλων των χρωμάτων.

Η Αγάπη τεντώνεται λιγάκι και φωνάζει:
“Ματαιοδοξία… Ματαιοδοξία… Πάρε με μαζί σου”.

Η Ματαιοδοξία κοιτάζει την Αγάπη και της λέει:
“Ευχαρίστως θα σε έπαιρνα αλλά… έχεις μια όψη… Είσαι τόσο άχαρη, βρώμικη κι ατημέλητη… Με συγχωρείς, δεν γίνεται… Θα μου ασχήμαινες το σκάφος!” και φεύγει.

Κι ενώ σκέφτεται πως δεν πρόκειται να περάσει κανένας άλλος πια, βλέπει να πλησιάζει ένα σκάφος πολύ μικρό, το τελευταίο, το σκάφος της Θλίψης.
“Θλίψη, αδελφή μου” της λέει, “εσύ που με ξέρεις τόσο καλά, εσύ θα με πάρεις σίγουρα μαζί σου, έτσι δεν είναι;”

Και η Θλίψη της απαντάει:
“Θα σε έπαιρνα, αλλά είμαι τόσο λυπημένη, που προτιμώ να συνεχίσω μόνη μου” και χωρίς δεύτερη κουβέντα, απομακρύνεται.

Η Αγάπη κάθετα στο τελευταίο βραχάκι, που είναι ό,τι απόμεινε από το νησί, και περιμένει το τέλος… Όταν ξαφνικά, ακούει κάποιον να την καλεί από πολύ κοντά:

“Ψιτ-ψιτ…”
Είναι ένας γεροντάκος που της κάνει σινιάλο από μια βάρκα με κουπιά.
Ή Αγάπη του λέει:
“Εμένα;”
“Ναι, ναι” λέει ο γεροντάκος, “εσένα. Έλα μαζί μου, εγώ θα σε σώσω”.
Η Αγάπη τον κοιτάζει και του λέει:
“Ξέρεις τι έγινε, εγώ έμεινα…”
“Ξέρω, ξέρω…” της λέει ο γεράκος και δεν την αφήνει να τελειώσει τη φράση της. “Ανέβα, εγώ θα σε σώσω”.
Ανεβαίνει η Αγάπη στη βάρκα κι αρχίζουν να κωπηλατούν μαζί για να απομακρυνθούν από το νησί, που πραγματικά, λίγα μόλις λεπτά μετά, εξαφανίζεται για πάντα.

Μόλις φθάνουν στο διπλανό νησί, καταλαβαίνει η Αγάπη πως αν είναι ακόμα ζωντανή, αν συνεχίζει να υπάρχει, το οφείλει σ’ αυτόν τον γεράκο, που χωρίς να πει λέξη, έφυγε το ίδιο παράξενα όσο είχε εμφανιστεί.

Εκείνη τη στιγμή, η Αγάπη συναντάει τη Σοφία και της λέει:
“Δεν γνωριζόμαστε μ’ αυτόν τον γεράκο, κι όμως με έσωσε. Πως είναι δυνατόν; Οι άλλοι, όλοι, δεν κατάλαβαν πως θα έμενα πίσω τελικά… Εκείνος με βοήθησε, κι εγώ ούτε καν ξέρω ποιός είναι…”

Η  Σοφία την κοιτάζει στα μάτια και της λέει:
“Aυτός είναι ο Χρόνος. Και ο Χρόνος, Αγάπη, είναι ο μόνος που μπορεί να σε βοηθήσει όταν ο πόνος της απώλειας σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν θα μπορέσεις να συνεχίσεις”.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι: “Ο Δρόμος των Δακρύων”,

κατάλογος ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ - ΦΙΓΟΥΡΕΣ 2