Σήμερα η κυρία Τένια ήρθε στο σχολείο μας κρατώντας έναν ιδιαίτερο φάκελο. Μέσα σε αυτόν υπήρχε ένας προβληματισμός από ένα παιδί ενός άλλου σχολείου:
«Στο σχολείο δεν με παίζουν στο διάλειμμα και όταν έπεσα, κανείς δεν με βοήθησε…»
Τα παιδιά άκουσαν με προσοχή τα λόγια του παιδιού και αμέσως άρχισαν να σκέφτονται, να συζητούν και να προτείνουν λύσεις. Μίλησαν για τη φιλία, τη βοήθεια, την αγκαλιά, τη σημασία να μην αφήνουμε ποτέ κάποιον μόνο του και για το πόσο σημαντικό είναι να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον.
Οι απαντήσεις τους ήταν γεμάτες ευαισθησία και καλοσύνη:
«Θα τον βοηθούσα να σηκωθεί»,
«Θα του έλεγα να παίξει μαζί μας»,
«Θα του έδινα μια αγκαλιά για να μην στεναχωριέται».
Πραγματικά, πολλές φορές τα παιδιά σκέφτονται καλύτερα και πιο αληθινά από τους μεγάλους. Μέσα από την αθωότητα και την ειλικρίνειά τους μας θυμίζουν τι σημαίνει αγάπη, αποδοχή και σεβασμός.
Και εσείς… τι θα κάνατε σε αυτή την περίπτωση;
