ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

         Πολύς λόγος σήμερα γίνεται διά τήν Οικολογίαν. Συμπόσια, ομιλίαι, θαλάσσιαι κρουαζιέραι, συνέδρια καί ημερίδες προβάλλον μέ ενδιαφέρον τήν Οικολογίαν, μέ  μοναδικόν σκοπόν τήν μετάπτωσιν τής λογικής λατρείας τού Ανεσπέρου καί Ακτίστου Ηλίου τής Δικαιοσύνης, εις τήν άλογον καί εντελώς παράλογον λατρείαν τού κτιστού (τής ψευδοθεάς Γαίας) πρός αναβίωσιν τής ειδωλολατρείας παγκοσμίως. Η ψευδολατρεία τής Θεάς Γαίας, ως νέα πίστης τής αντιχρίστου παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, θά είναι ένα μωσα?κό γνωστικισμού (εις τήν μανιχα?κήν-κυρίως-εκδοχήν του) βουδισμού καί ινδουισμού, ενσωματωμένων ομού εις τήν θρησκείαν τού «Οικολογισμού» (περιοδ. «ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ», τ. Νοεμβρίου 2007).
            Ποιά σχέσις όμως υπάρχει μέ τήν χριστιανικήν διδασκαλίαν τού συνονθυλεύματος τής Οικολογίας τών ημερών μας;
            Η Ορθόδοξος Εκκλησία μάς αποκαλύπτει ότι η υλική δημιουργία τού Θεού υπόκειται μέν εις τήν φθοράν τής αμαρτίας πού αναφέρει ο Απόστολος Παύλος εις τήν πρός ρωμαίους επιστολήν του. Έχει προορισμόν όμως καί αυτή νά συμμετάσχη εις τήν τελικήν ανακαίνισιν τής κτίσεως. Πρόκειται περί τής «αποκαραδοκίας τής κτίσεως», η οποία αδημονεί καί στενάζει αναμένοντας τήν ελευθερίαν της από τήν δουλείαν τής φθοράς, τήν αφόρητον τουτέστιν τυραννίαν τής αμαρτίας πού επέβαλλεν ο Σατανάς εις τήν κτίσιν. Εξηγών αναλυτικότερον ο Μέγας Φώτιος εις τά «Αμφιλόχια» τήν σημασίαν τού χωρίου τούτου λέγει: «Ήτο δούλη η κτίσις εις τόν άνθρωπον, ο ήλιος καί η σελήνη, τά άστρα καί η γή, όχι διότι ήτο άξιος (παραβάτης καί υπόδικος ήτο), αλλ? επειδή είχε προστάξει ο Θεός νά είναι δούλη διά νά μήν εξευτελισθή μέ όλα η εικόνα Του, άν καί είχε κάνει τήν παράβασιν. Ενώ εστασίαζεν λοιπόν όλη η κτίση, ο Θεός προστάζει τήν κτίσιν νά μήν αφηνιάζει, αλλά νά παρέχη ο ήλιος τό φώς του, η γή τούς καρπούς της, η θάλασσα τούς ιχθύας καί τήν διακίνησιν τών αγαθών, καί καθένα από τά δημιουργήματα τήν χρησιμότητα καί τήν ωφέλειαν του εις τούς ανθρώπους.  Επειδή δηλαδή είδεν ο Θεός τόν άνθρωπον νά έχη εκπέσει, καί η κτίσις αρνείται νά υπηρετήση εκείνον πού αμάρτησε, έβαλλεν εις αυτήν χαλινά καί προσέταξε αυτήν νά τόν υπηρετή όπως πρώτα, όταν διετήρει τό βασιλικόν καί αρχηγικόν αυτού αξίωμα φυλάσσοντας τήν εντολήν» (Μέγα Φωτίου, έργα, τομ. 3 Ε.Π.Ε.).
             Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής (Έργα, τόμ. 14Δ Ε.Π.Ε.) κηρύττει περί τής «Φυσικής Θεωρίας μέσω τής οποίας οι άγιοι εδιδάσκοντο τόν Θεόν εκ τών κτισμάτων Του», τά εξής: «Ούτω μέν ούν τήν κτίσιν κατανοήσαντες οι άγιοι» καί «τήν αρμονίαν καί τήν χρησιμότητα καί τήν ευκοσμίαν, καί ότι όλα είναι δημιουργημένα σοφά καί προνοητικά συμφώνως πρός τόν λόγον πού έχουν δημιουργηθεί, καί ότι δέν είναι δυνατόν τά δημιουργήματα νά είναι μέ άλλον τρόπον εις καλήν κατάστασιν, επειδή δέν έχουν ανάγκη προσθήκης ή αφαιρέσεως πρός τό καλώς έχειν, εδιδάχθησαν εκ τών δημιουργημάτων τόν Δημιουργόν».
             Μέ τήν πρώτην παρουσίαν ο Χριστός φορώντας τήν ανθρωπίνην φύσιν τήν ανακαίνισεν. Μέ τήν δευτέραν παρουσίαν θά ανακαινισθή ο άνθρωπος καί η κτίσις εις αφθαρσίαν, απάθειαν καί άφατον Καλλονήν.Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μαζύ μέ άλλους εκκλησιαστικούς ερμηνευτάς (Μητροφάνης, Θεοφύλακτος, Οικουμένιος κ.λπ) ομιλεί γιά τό πύρ τό οποίον θά συγκεντρωθή από ολόκληρον τό σύμπαν διά νά κατακαύση τήν παλαιάν γήν, σχηματίζοντας τόν φοβερόν πύρινον ποταμόν, διά τήν καύσιν πάσης αμαρτίας, κακίας καί πονηρίας, καί θά διαπεράση όλας τάς ουσίας καί φύσεις τών αισθητών κτισμάτων. Θά κατασκευάση δέ λαμπροτέρας καί αφθάρτους όπως συνέβη εις τήν περίπτωσιν τών Αγίων Τριών Παίδων, όπου τό φυσικόν εκείνο πύρ συμπεριεφέρθη κατά παρόμοιο τρόπον, αδρανούμενον πρό τών ηγιασμένων υπό τής ιεράς Νηστείας σωμάτων τών Αγίων. Άλλας θά διαλύση εις τήν ανυπαρξίαν διότι δέν θά έχουν ουδεμίαν πλέον χρησιμότητα εις τόν μέλλοντα κόσμον.
            «Θά έλθη δέ η ημέρα Κυρίου…… Κατ?αυτήν δέ τήν ημέραν οι ουρανοί μέ βοήν καί πάταγον θά παρέλθουν, τά δέ ουράνια σώματα διά τής καύσεως θά διαλυθούν, καί η γή καί τά έργα, πού θά υπάρχουν εις αυτήν θά κατακαούν.» (Β, Πέτρου Κεφ. Γ στίχος 10). Διά τού πυρός μέλλει νά ανακαινισθή πάσα η κτίσις αναφέρει ομοίως καί η Αποκάλυψι: «Καί είδον ουρανόν καινόν καί γήν καινήν· ο γάρ πρώτος ουρανός καί η πρώτη γή απήλθον».
            Μόνον εις τήν Χριστιανικήν διδασκαλίαν λοιπόν, ευρίσκεται η αληθής Οικολογία, εις τήν ουσιαστικήν αυτής υπόστασιν καί σημασίαν, καί ούχι εις τά υποκριτικά φληναφήματα τών Νέο Εποχιτών καί Οικουμενιστών ψευδοπροφητών!Τό ενδιαφέρον λοιπόν τού συγχρόνου πεπτωκότος πνευματικώς ανθρώπου διά τήν Οικολογίαν, είναι σκοτεινόν καί υποκριτικόν, διότι υποκρύπτει ιδιοτελή συμφέροντα καί ουχί αγάπην διά τήν δημιουργίαν τού Θεού, όπως διδάσκει τό Ευαγγέλιον. «Παρατηρήσατε τά άνθη, πού φυτρώνουν μόνα των εις τούς αγρούς μέ ποίον τρόπον αυξάνουν. Δέν κοπιάζουν ούτε γνέθουν» (Ματθ. στ. στίχ. 28-29). Εις μίαν εκ τών σωζομένων προφητειών τού Αγίου Κοσμά τού Αιτωλού, υπάρχει η πλέον «οικολογική» αναφορά: «Οι άνθρωποι θά μείνουν πτωχοί, γιατί δέν θάχουν αγάπη στά δένδρα»  (προφητεία 76^η).
            Συμπερασματικά η αληθής Οικολογία συνυπάρχει μόνο εις τήν Εκκλησίαν καί τήν Ευχαριστιακήν αληθινήν ζωήν. Η ειλικρινής μετάνοια καί η επιστροφή εις τόν Θείον νόμον καί τήν Εκκλησίαν, είναι η πλέον ουσιώδης καί αποτελεσματική προστασία τού φυσικού κόσμου πού μάς περιβάλλει. Η μοναδική εναργής καί ενεργής πράξις οικολογικής συμπεριφοράς εκφράζεται μέ απόλυτον τρόπον εις τό μυστήριον τής Θείας Ευχαριστίας. Μέσω τής λογικής καί αναιμάκτου Λατρείας, ενοποιείται τό κτιστόν μετά τού Ακτίστου καί ο φυσικός Άρτος γίνεται Σώμα, καί τό φυσικόν γέννημα τής Αμπέλου γίνεται Αίμα τού Δεσπότου Χριστού. Μέ βασικήν αρχήν καί αξίωμα τήν ευχαριστιακήν επίκλησιν, «Τά σά εκ τών σών Σοί προσφέρομεν κατά πάντα καί διά πάντα», επιτυγχάνεται η Αληθής οικολογική συμπεριφορά καί ζωή.
            Η Ευχαριστία μάς διδάσκει τή σωστή σχέση μας μέ τόν υλικό κόσμο πού μάς περιβάλλει, μία σχέση πού υπογραμμίζει ότι:
Πρώτον είμεθα ψυχοσωματικά όντα, οι ίδιοι κρίκοι μεταξύ αϋλου καί υλικής δημιουργίας.
Δεύτερον, η υλική κτίση προορίζεται γιά τελική μεταμόρφωση καί αιώνια ζωή. Τρίτον, η ευθύνη τού ανθρώπου γιά τήν επιβίωση τής υλικής κτίσεως είναι αποφασιστική.
Καί τέταρτο, ο υλικός κόσμος ανήκει στό Θεό καί δέν είναι ιδιοκτησία τού ανθρώπου.
Πραγματικά τίποτε δέν μπορεί νά διαμορφώση σωστή οικολογική συνείδηση περισσότερο, από ότι κάνει καθημερινά η Θ. Λειτουργία. Η. Θ. Λειτουργία μάς καθιστά λειτουργούς στό μεγάλο καί ιερό μυστήριο τής ενσωματώσεως τού κόσμου στό Χριστό.-

          Ο Ορθ. Τύπος 9-6-2006 μέ τόν τίτλον «Βαίνομεν ολοταχώς πρός προδοσίαν τής Πίστεως» έγραψε τά εξής σημαντικά:«Η Ιεραρχία τής Ελλάδος έχει πλέον μεγάλας ευθύνας. Τό ίδιον καί ο πιστός λαός, ο οποίος οφείλει εις τήν συνείδησίν του νά διαγράψη τούς Επισκόπους – Υπηρέτας τού Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών – καί νά τούς αποδοκιμάση. Ο δέ Ιερός Κλήρος νά παύση τό μνημόσυνον τών συμπλεόντων μέ τάς προτεσταντικάς αιρετικάς κοινότητας καί τό «Κράτος τού Βατικανού», πού «εβαπτίσθησαν» υπό τής Διοικούσης Ορθοδόξου Εκκλησίας «Εκκλησίαι» καί «Ομολογίαι».»
            Παρόμοιον κείμενον πρός τό τού «Ο.Τ.» είχε γράψει ήδη από τό 1964 τό Άγιον Όρος μέ τίτλον «Προκήρυξις Αγιορειτών πατέρων πρός τόν Ελληνικόν Λαόν», υπογραφόμενον υπό Καθηγουμένων, Ιερομονάχων καί Μοναχών, όπου μεταξύ τών άλλων ετονίζετο:
«Εάν οι παπικοί καί λοιποί αιρετικοί θέλουν νά επιστρέψουν εις τήν Ορθοδοξίαν, νά έλθουν αυτοί προσπίπτοντες καί ζητούντες τό έλεος, ασπαζόμενοι εις τό ακέραιον τά δόγματα καί παραδόσεις τής αμωμήτου Ορθοδόξου ημών Πίστεως, καί όχι νά τρέχωμεν ημείς οι Ορθόδοξοι πρός τούς Αιρετικούς. Ποιούμεν έκκλησιν πρός τόν Οικουμενικόν ημών Πατριάρχην νά παύση εξακολουθών τάς φιλενωτικάς του ενεργείας, καθ?όσον, εάν συνεχίση, θ?αποκηρύξωμεν καί αυτόν».
         «…Κοίταξε, θά τό πίστευες άν σου έλεγα ότι ο Πατριάρχης Αθηναγόρας ήτανε μασόνος; Ούτε κι εγώ τό πίστευα, μέχρι πού μου έδειξαν έγγραφα, τά οποία πιστοποιούσαν τούς βαθμούς του στή μασονία καί τίς αποδείξεις τών συντάξεων πού έπαιρνε ως μασόνος.»
«?Δέν είναι δυνατόν νά αποσιωπηθεί τό γεγονός ότι στή Ρώμη υπάρχει πολλή μασονία καί σιωνισμός, ότι υπάρχει μεγάλη διαφθορά καί κοσμικό πνεύμα…» (Οδοιπορία στό Άγιο Όρος (Λορέντζο Ντιλέττο, παράρτημα Οι συναντήσεις μέ τόν πατέρα Πα?σιο, σελ. 292).
       Τό σημερινόν δράμα τής Ορθοδοξίας δέν οφείλεται μόνον στούς κακοδόξους Επισκόπους της (Ο καθηγ. Κορναράκης επισημαίνει τό έλλειμμα Ορθοδοξίας τού Μητροπολίτου Ιωαννίνων, Ο.Τ. 21-12-2007) αλλά καί στήν πλειονότητα τών κληρικών, μοναχών καί λα?κών της, πού ανέχονται σιωπηρώς τά τελούμενα. Δεκαετίες τώρα, από τήν εποχή τού Αθηναγόρα, διαπιστώνουν τήν προδοσίαν, απειλούν θεατρικώς τούς προδίδοντας καί τελικώς τούς ακολουθούν διά τό …… καλόν τής ειρήνης καί αγάπης! Νομίζουν ότι είναι αρκετή μία έγγραφη καί δειλή ? καί αυτή σπανίως καί από ελαχίστους γινομένη ? διαμαρτυρία. Κατόπιν τούς είναι αρκετόν καί ευχάριστο ν?ασχοληθούν μέ πανηγύρεις καί θυρανοίξια – …. πρός τό συμφέρον τών ψυχών…Τήν εν λόγοις μόνον αγωνιστικότητα ψέγων ο Μέγας ομολογητής Μελέτιος γράφει:

               «Ουκ έστι τις θεοφιλής, έως ενός ουκ έστι,
               πάντες ομού σφαδάζουσι κατά τής αληθείας,
               ει δέ τίς εστιν ευσεβής, αλλά τή γλώσση μόνη,
               εν λόγοις μόνοις ευσεβεί, ταίς πράξεσι προσπταίων,
               αλλ? ο Θεός ως πού φησίν, Βασίλειος ο Μέγας,
               ουδένα πάντως ευσεβείν εξ ημισείας θέλει…»

         Μερικοί μάλιστα επίσκοποι, ενώ σιωπούν, όταν καθημερινώς τούς προκαλεί ο χορός τών παποδούλων συναδέλφων τους (Μητρ. Μεσσηνίας, συμπροσευχή μέ παπικό στό Μπάρι τής Ιταλίας, περ. Bolletino di San Nikola, Μάρτιος-Ιούνιος 2007) καί η μασονία καί οι ποικίλοι αδιάφοροι καί άπιστοι, αυτοί οι επίσκοποι γίνονται λαλίστατοι, όταν πρόκειται νά αντιμετωπίσουν αυτούς πού αγωνίζονται διά τήν αλήθειαν τής Πίστεώς μας. Η προσπάθεια νά τρομοκρατηθούν οι επίσκοποι καί οι ιερείς καί νά απομονώσουν όσους υποστηρίζουν τήν Ορθοδοξία δέν θά αποδώσει.Τούς ανωτέρω επισκόπους ακολουθούν δυστυχώς (χωρίς μαχητικότητα μεγάλη κατά τών προδοτών τής πίστεως), αδελφότητες Χριστιανικές, καθηγηταί τής Θεολογίας, πλήν εξαιρέσεων, καθώς καί λόγιοι τού Μοναχισμού.
         «Καί ενώ ο εσμός τών αιρετικών σαρώνει τά μέτωπα τής Ορθοδοξίας, αυτοί είναι πάντοτε διαθέσιμοι γιά φιέστες καί ταξίδια στίς συναγωγές τών πονηρευομένων καί εχθρών τού Θεού (Μητρ. Δημητριάδος)», (περ. Άγιος Αγαθάγγελος, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2007, σελ. 29), αδιαφορούντες γιά τόν σκανδαλισμόν τών πιστών καί τήν προσβολήν τών Αγίων πού μαρτύρησαν γιά τήν Πίστη, πού αυτοί αφήνουν από καιρό σκοπίμως ανυπεράσπιστη.
         Εν τώ μεταξύ «οι βαρείς λύκοι» πού λυμαίνονται τήν Εκκλησίαν τού Χριστού, Πατριάρχαι (Κων/λεως) καί Αρχιεπίσκοποι, δέν ανησυχούν καθόλου από τίς διάφορες κατ?αυτών διαμαρτυρίες, αφού συνεχίζεται η κοινωνία καί υπαγωγή τών διαμαρτυρομένων μαζί τους. Καί τούτο, διότι τό Σάββατον μπορεί νά γράφουν άρθρο κατά τού επισκόπου τους (Μητρ. Σύρου, Ορθ. Τύπος 1-12-2006), ή ο επίσκοπος κατά τού Πατριάρχου, τήν Κυριακήν όμως θά ψάλλουν τήν φήμη τους, ως «ορθοτομούντων τόν λόγον τής αληθείας»… Έτσι ο λαός παραμένει στό σκότος τής αγνοίας, αφού όλοι κοινωνούν μεταξύ τους καί ουδείς ο διά πράξεως διαφωνών. Γιά όλα αυτά καί τίς ψυχές πού χάνονται εξαιτίας των, θά ζητηθή λόγος τήν ημέραν τής Κρίσεως, διότι καί τίς παραβάσεις εγνώριζαν, καί τόν πατερικόν λόγον πού προτρέπει εις διακοπήν κοινωνίας δέν αγνοούσαν, (15^ος Κανών τής ΑΒ Συνόδου) αλλ? απλώς αδιαφορούσαν!
         Είναι γνωστόν ότι ο Απόστολος Παύλος, αναφερόμενος στους Εβραίους γράφει: Όταν διαβάζουν τήν Παλαιάν Διαθήκην ένα «κάλυμμα» «επί τήν καρδίαν αυτών κείται» πού δέν τούς επιτρέπει νά εννοήσουν τίς Γραφές καί νά δεχθούν τόν Χριστόν. Αυτό τό «κάλυμμα» θά φύγη μόνον, όταν ο Ισραήλ επιστρέψη πρός Κύριον. Δυστυχώς τό αυτό συμβαίνει σήμερα μέ τους λεγομένους «συντηρητικούς» κληρικούς, μοναχούς καί λα?κούς. Καίτοι μελετούν τούς ιερούς κανόνας καί τούς Αγίους Πατέρας, αδυνατούν νά εφαρμόσουν τήν διδαχή τους γιά τούς εξής λόγους:

– Διότι απουσιάζει τό πνεύμα τής θυσίας καί αυταπαρνήσεως βάσει τού οποίου καί μόνον επιτυγχάνεται η ομολογία.
– Διότι τό πνεύμα τού αιώνος τούτου, πνεύμα φιλαυτίας καί εφησυχασμού, έχει παραλύσει τίς δυνάμεις τής ψυχής των, αφού εξ?αρχής δέν αντιμετώπισαν τό θέμα αγνώς, αλλά μέ υπολογισμούς.
– Διότι εις πολλούς εξ?αυτών έχει επιδράσει τό πνεύμα καί η στρατηγική τών αγαπητών θρησκευτικών οργανώσεων.
– Διότι η επικράτηση μεταξύ εγγάμων ιερέων καί μοναχών «τού θεσμού», τών Αρχιμανδριτών «καριέρας», έχει φέρει μεγάλη αλλοίωσιν εις τό φρόνημα καί εις τήν αρχέγονον αποστολήν των (π. Φιλόθεος Ζερβάκος, π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος κ.λπ.) μέ υποστολή τής ορθοδόξου ομολογίας.

         Όταν ξεπεράσουν τά εμπόδια αυτά, τότε τό «κάλυμμα» πού τούς κρατά σέ κοινωνία μέ τή αίρεση θά σηκωθή, καί θά δούν τήν τραγική τους θέση.
Άν όμως εφαρμόσουν τους Ιερούς Κανόνας καί τήν σχετικήν πατερικήν διδασκαλίαν, αυτά θά τούς διδάξουν καί τά υπόλοιπα πού θά πρέπει νά πράξουν.
Όσο καθυστερούν τόσο τό χειρότερο γι?αυτούς, διότι καθημερινώς χάνονται ψυχές, καί τούς καθιστά η στάσις των συνυπευθύνους μέ τούς κήρυκας τής αιρέσεως (Πατριάρχην Κων/λεως), καί σύμφωνα μέ τόν 25^ον Κανόνα τής εν Αγκύρα Συνόδου, υπόκεινται εις τό αυτό επιτίμιον μέ αυτούς!
            Άς μή επαναπαύονται, επίσης, στήν σκέψη, ότι άν διακόψουν τό μνημόσυνον θά σταματήση η διακονία καί προσφορά τους πρός τούς πιστούς, λόγω καθαιρέσεως κ.λπ. ΤΟΤΕ θά έχουν προσφέρει τό μέγιστον καί κάλλιστον στό ποιμνιό τους καί τήν ψυχήν τους, αφού θά έχουν ομολογήσει καί κακοπαθήσει, προκειμένου ο λαός τού Θεού νά μάθει τήν αλήθειαν. Ο Άγιος Μελέτιος είναι επί τού προκειμένου σαφέστατος:

                Τού καταγγέλλειν άπασι θεσμούς Ευαγγελίων,
                καί τού διδάσκειν λογικώς τάς προσταγάς τού Κτίστου,
                κατά πολύ λαμπρότερον, σεμνότερον καί κρείττον,
                το περικλείεσθαι φρουραίς υπέρ τής αληθείας,
                και το δεσμοίς προσομιλείν υπέρ αυτής παντοίοις.                                                                                                                                          (Ρνδ)   

Ο Παπισμός αντικρούεται υπό τής Ορθοδοξίας δι?αντιπαπικών εκκλησιαστικών αποφάσεων ανά τους αιώνας, κατά τόν εκάστοτε παρουσιαζόμενον παπικόν κίνδυνον. Τοιαύτη ορθόδοξος αντιπαπική αντίκρουσις εγένετο καί τόν δέκατον ένατον αιώνα μάλιστα διά τής μεγαλειώδους ομολογιακής Εγκυκλίου τών Ορθοδόξων Πατριαρχών τής Ανατολής τού έτους 1848.

            Διά τής Εγκυκλίου ταύτης ομολογείται η αλήθεια, ότι η θεία διδασκαλία τής ορθοδόξου πίστεως είναι «πεπληρωμένη (έχει ολοκληρωθή πλήρως)»1 καί ήδη εσφράγισται (έχει σφραγισθή), μή επιδεχομένη μήτε μείωσιν μήτε αύξησιν μήτε αλλοίωσιν»¹. «Καί ο τολμών» ¹ νά πράξη «τούτο, ήδη ηρνήθη τήν πίστιν του Χριστού, ήδη εκουσίως (θεληματικώς) καθυπεβλήθη εις τό αιώνιον ανάθεμα»¹.
            Η λεγομένη εκκλησία του αιρεσιάρχου Πάπα, δέν είναι η παλαιά Ορθόδοξος Δυτική Εκκλησία του Χριστού, αλλά ο εκτός τής Εκκλησίας του Σωτήρος «Παπισμός»¹, λέγει η Εγκύκλιος. Δηλαδή, είναι «αίρεσις»¹ κατακεκριμένη καί ανατεθεματισμένη¹, ομοίως καί ο Πάπας καί οι άλλοι παπικοί. Διό ούτοι αληθώς δέν είναι Χριστιανοί, αλλά εκτός τής Εκκλησίας «αιρετικοί»¹, αβάπτιστοι καί ανίεροι, ήτοι άνευ θείας Ιερωσύνης καί θείων Μυστηρίων καί τής εν Χριστώ σωτηρίας.
            Καί αποκαλύπτουσιν οι Ορθόδοξοι Ιεράρχαι τής Εγκυκλίου τού 1848, ότι δύο είναι αι μεγαλύτεραι αιρέσεις, παλαιότερον «ο Αρειανισμός»¹ και «σήμερον»¹ «ο Παπισμός»¹. Καί «αιρετικός εστι (είναι)»¹ «ο μικρόν γούν (βεβαίως) εκκλίνων τής ορθοδόξου πίστεως»¹, ήτοι «ο καί μικρόν γούν τι παρεκκλίνων τής ορθής πίστεως»¹. Αλλά ο παπικός αιρετικός παρεκκλίνει τής ορθοδόξου πίστεως, ουχί είς «τι (εις κάτι)»¹, αλλά εις πολλάς καί μεγάλας κακοδοξίας αιρέσεως!
            Οι παπικοί αιρετικοί ωκοδόμησαν τήν αίρεσιν των «επί τήν άμμον»¹ τών πολυπληθών αιρετικών παπικών κακοδοξιών, καί εις βαθμόν, ώστε οι Αρχιερείς τής Εγκυκλίου τού έτους 1848 νά διακηρύττωσιν, ότι «τά πάντα»¹ εκαινοτόμησεν εις τήν Δυτικήν Εκκλησίαν ο Παπισμός καί τά κατέστρεψε. Καί εγένετο αύτη «εκκλησία τών καινοτομιών»¹, ήτοι τών παπικών κακοδοξιών καί η αίρεσις τού Παπισμού! Ταύτα «τά σοφά κακουργήματα»¹ τού Πάπα καί τά άλλα ως τό περί παπικού πρωτείου, αλάθητου, Filiogue, κτιστής χάριτος κ.λ.π.
            Καί τέλος άλλη μία βαρυσήμαντος πρόταση τών Πατριαρχών τής Συνόδου αυτής, πού θέτει πρό τών ευθυνών του κάθε συνειδητό ορθόδοξο χριστιανό: «Παρ? ημίν ούτε Πατριάρχαι ούτε Σύνοδοι εδυνήθησάν ποτε εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής τής θρησκείας εστίν αυτό τό σώμα τής Εκκλησίας ήτοι ο λαός».                 

Ο ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΑΠΩΛΕΣΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΤΗ ΡΑΒΕΝΝΑ; 

ΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΟΤΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΑΥΤΟΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ ΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ;       

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΠΟΔΟΠΑΤΗΘΗΚΑΝ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΠ?ΑΥΤΟΝ. 

ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ: 

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΑ, ΔΙΑΦΩΝΗΣΑΤΕ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΡΑΒΕΝΝΑΣ ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΑΣ.

         Ο Άγιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος (1647 ? 1707) υπήρξε φωνή αληθεστάτη διά μέσου τών αιώνων διά τήν Αγίαν Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Οι Λατίνοι δωδεκάκις απεπειράθησαν νά τόν φονεύσουν διότι εγένετο εμπόδιο εις τά καταχθόνια σχέδιά των. Εις τήν Δωδεκάβιβλόν του (Βιβλ. Ζ κεφ. Ε,β) γράφει ο Άγιος Δοσίθεος: «Εις τοιούτον βαθμόν ήλθεν ο Παπας, ώστε γενέσθαι ΤΥΡΑΝΝΟΝ τής Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, παρεξηγείσθαι τήν Γραφήν, μεταβάλλειν τήν κοινήν πίστιν, αθετείν τούς όρους τών Συνόδων, παρακρούειν τάς ερμηνείας τών πατέρων καί τών Αγίων, αλλοιούν τά ήθη τής Εκκλησίας, παρατρέπειν τάς παραδεδομένας νηστείας, ψηφίζεσθαι αγίους, ερευνάν τά άγνωστα καί Αγγέλοις, θεολογείν αριστοτελικώς, μεταβάλλειν τά Μυστήρια, συγχωρείν τά ασυγχώρητα, λογίζεσθαι τούς αδελφούς δούλους, ΑΛΛΟΙΟΥΝ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥΣ (διά τής αλλαγής του Ημερολογίου), εισάγειν εις τήν Εκκλησίαν μύθους καί δόγματα καί όλως είναι ένα φανερόν ΑΠΟΣΤΑΤΗΝ καί ΦΘΟΡΕΑ καί ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΝ, καί τών ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΑΤΕΡΑ καί ΑΦΑΝΙΣΤΗΝ τού γένους τών Ορθοδόξων Χριστιανών καί ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΠΑΝΟΥΚΛΑ τής Οικουμένης, αγίας τών Ορθοδόξων Εκκλησίας.»
         Εις τό έργον τού «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» στή σελ. 4 γράφει: «Τέσσερα μεγάλα θηρία εγέννησεν ο ΙΣΤαιών: Τήν αίρεσιν τού Λουθήρου, τήν αίρεσιν του Καλβίνου, τήν αίρεσιν τών Γιεζουβιτών (Ιησου?τών: Τάγμα θανάτου τού πάπα, Σκοπός του η διάδοσις τού παπισμού καί η υποταγή όλων υπό τόν πάπα) καί τήν αίρεσιν τού Νέου Καλενδαρίου. Κατά δέ τής αιρέσεως τού Νέου Καλενδαρίου απεφάνθη η εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλη Οικουμενική Σύνοδος τώ 1593» (Εκκλησιολογικά Θέματα Αθήναι 1980, Τόμος Α, σελ. 61).
         Ο Άγιος Μάρκος Εφέσου, λέγει ο Άγιος Δοσίθεος, κατά τήν ψευδοσύνοδον τής Φλωρεντίας, όχι μόνον ως παραβάτας ήλεγξε τούς Λατίνους, αλλ? είπε περί αυτών τό «Ημείς δι?ουδέν άλλο απεσχίσθημεν τών Λατίνων, αλλ? ή ότι εισίν ου μόνο Σχισματικοί, αλλά καί Αιρετικοί, διό ουδέ πρέπει όλως ενωθήναι αυτοίς, ειμή εκβάλωσι τήν προσθήκην από τού Συμβόλου» (Συνέλευσις 25 εν Φλωρεντία). Καί πάλιν εις τήν αυτήν Σύνοδον, έλεγεν ο Άγιος Μάρκος περί Λατίνων.
         «Η τών Λατίνων διαφορά Αίρεσις εστι, καί ούτως είχον αυτήν καί οι πρό ημών, πλήν ουκ ηθέλησαν θριαμβεύσαι τούς Λατίνους ως Αιρετικούς, τήν επιστροφήν αυτών εκδεχόμενοι, καί τήν φιλίαν πραγματευόμενοι (Δωδεκ. Βιβλ. Ι, Μέρος Γ? κεφ. Α?, σελ. 969).
         Απάντησιν δίδει καί πάλιν ο σοφώτατος Άγιος Δοσίθεος στήν πρόφασιν τών Λατίνων ότι κακώς αποκαλούνται αιρετικοί. «Λέγομεν όμως καί ημείς, ότι εφ?όσον οι Λατίνοι εψιθύριζαν υπ?οδόντας τάς καινοτομίας αυτών, καί η Εκκλησία οικονομούσα, καί τήν διόρθωσιν αυτών ελπίζουσα, συνεπτυγμένως κατέκρινεν αυτούς, αφ?ου δέ ήρξαντο γυμνή τή κεφαλή βλασφημείν, ανεθεμάτισεν αυτούς καί κοινώς καί ιδίως (βλ. Δωδεκ. Βιβλ. Ι, Μέρος Γ? κεφ. Α? σελ. 969).
         Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης λέγει, ότι ο παπισμός προκάλεσε στήν Εκκλησία μεγαλύτερη ζημιά, από όση προκάλεσαν όλες μαζί οι αιρέσεις καί τά σχίσματα (Θεοδρομία 3, σελ. 384).
         Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει νά προτιμάται τής αγάπης η αλήθεια (ομιλ. εις Ρωμαίους 22, 2 PG 60, 611) καί συνιστά μέ έμφαση: «Μηδέν νόθον δόγμα τώ τής αγάπης προσχήματι παραδέχησθε» (ομιλ. εις Φιλιπ. 2,1 PG 62, 191).
         Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στόν προβληματισμό μας σήμερα νά ενωθή η Ορθόδοξος Εκκλησία μέ τό Βατικανό πού είναι κράτος, τήν συνύπαρξι αυτή χαρακτηρίζει «μίξιν άμικτον καί τέρας αλλόκοτον».
         Είναι Ορθόδοξη στάση, όλο τό έργο τό πατερικό, ομολογία Αγίων, Μαρτύρων, καί Εγκρατευτών καί τό ιερό καί Άγιον Πηδάλιον, νά κρίνονται ως αναχρονιστικά καί νά κλειστούν εις τά Αρχεία σάν πεπαλαιομένα καί ανεφάρμοστα από τήν νέα γενιά Άγιε Κωνσταντινουπόλεως; Η Ηγεσία τής Εκκλησίας μάς παρασύρει όλους μας εκτός Εκκλησίας, γιά νά μάς ενώσει μέ τήν αίρεση καί τήν πανθρησκείαν (π. Σαράντος Σαράντης, Ορθ. Τύπος 20-3-2005).
         Τά χαρακτηριστικά τών φιλενωτικών κληρικών είναι: Φιλόδοξοι ? κοσμικοί ? προβληματικοί ? υποκριτές ? λόγιοι καί στοχαστικοί (Πρωτ. Διονύσιος Τάτσης, Ορθ. Τύπος 30-11-07).
         Επίσης ο μακαριστός π. Πα?σιος, γιά όλους τούς φιλενωτικούς που είχε γνωρίσει, δέν έχουν, λέγει, ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό.
Ως εκ τούτου ισχύουν τά λόγια του καί γιά τούς φιλενωτικούς μητροπολίτας (χειροτονία Χριστοδούλου). Γι?αυτό ας αφήσουμε τό θέμα τής ενώσεως στούς Αγίους μας.
         Εκτός τής Μεγάλης εν Κων/λει Οικουμενικής Συνόδου τού 1593, ως αναφέραμεν, συνήχθη εν Κων/λει τό 1583 επί Ιερεμίου τού Β? Σύνοδος, η οποία  εξέδωσε καί Σιγγίλιον. Αυτό λέγει τά εξής:
         «Σιγγίλιον Πατριαρχικής διατυπώσεως εγκυκλίου τοίς απανταχού Ορθοδόξοις Χριστιανοίς εις τό μή παραδέχεσθαι τό Νεώτερον Πασχάλιον ή Καλενδάριον τού Καινοτομηθέντος Μηνολογίου, αλλ? εμμένειν τοίς άπαξ καί καλώς διατυπωθείσι παρά τοίς αγίοις (318) τριακοσίοις δέκα οκτώ Θεοφόροις Πατράσι τής αγίας Οικουμενικής Α? Συνόδου  μετ?επιτιμίου καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ (Έτους από Θεανθρώπου αφπγ? (1583) Ινδικτιώνος ιβ? Νοεμβρίου Κ?.
                  Ο Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας
                  Ο Αλεξανδρείας Σίλβεστρος
                  Ο Ιεροσολύμων Σωφρόνιος καί οι λοιποί Αρχιερείς τής Συνόδου Παρόντες.»

          Παραθέτομεν τούς λόγους τού Αγίου Μάρκου τού Ευγενικού τούς οποίους εξεφώνησεν εις τήν Σύνοδον τής Φλωρεντίας-Φερράρας (1438) εν κατακλείδι: «Πρώτον μέν εστιν αναγκαιοτάτη η ειρήνη, ήν παρέλιπεν ημίν ο Δεσπότης ημών ο Χριστός, καί η αγάπη· δεύτερον, ότι παρέβλεψεν η Ρωμα?κή Εκκλησία τήν αγάπην καί διελύθη η ειρήνη· τρίτον, ότι ανακαλουμένη νύν η Ρ. Εκκλησία, τήν τότε καταλειφθείσαν αγάπην, εσπούδασε ίνα έλθωμεν ενταύθα καί εξετάσωμεν τάς μεταξύ ημών διαφοράς· τέταρτον, ότι αδύνατον εστιν ανακαλέσασθαι τήν ειρήνην, εάν μή λυθή τό τού σχίσματος αίτιον· καί πέμπτον, ίνα καί οι όροι τών Οικουμενικών Συνόδων αναγνωσθώσιν, ως άν φανώμεν καί ημείς σύμφωνοι τοίς εν εκείναις Πατράσι καί η παρούσα Σύνοδος εκείναις ακόλουθος».

         Γνώρισμα παντός Ορθοδόξου Χριστιανού είναι νά αγωνιά καί νά αγωνίζεται, ώστε νά ευρίσκεται εις τήν Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν καί Αποστολικήν Εκκλησίαν τού Χριστού. Ο διάβολος τού οικουμενισμού λυσσά εις τήν κυριολεξίαν μόνον όταν ακούη τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ εις τήν Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν καί Αποστολικήν Εκκλησίαν. Λυσσά, μισεί καί δάκνει τούς υπερμάχους, τούς ομολογητάς τής όντως αληθείας.
         Ο εν Ελλάδι οικουμενισμός δέν ανέχεται νά τόν αποκαλύπτουν καί νά τόν διακηρύσσουν, διότι παρεμβάλλονται ως προσκόμματα εις τήν αντίχριστον οικουμενιστικήν πορείαν του καί τήν καθυστερούν. Τό μείζον, γίνονται αφορμαί νά προβληματίζεται κάθε καλοπροαίρετος πιστός καί νά διερωτάται πού είναι η σώζουσα  Μία, Αγία, Καθολική καί Αποστολική Εκκλησία;
         Μέ μέθοδον τήν εκκοσμίκευσιν, τήν δολιότητα καί υποκρισίαν, ο αντίχριστος, εκκλησιομάχος, αντιεκκλησιολογικός οικουμενισμός, γίνεται «αρωγός» στήν ιδεολογικοποίησιν καί θρησκειοποίησιν τής Ορθοδοξίας! Έτσι πάς τίς βλέπει τούς συγχρόνους προκαθημένους τού οικουμενισμού, νά συνεχίζουν ακωλύτως νά εκπορνεύουν τήν Ορθοδοξίαν, εναγκαλιζόμενοι τόν αμετανόητον Παπισμόν, νά τόν ομολογούν καί ως «αδελφήν Εκκλησίαν», η οποία «έχει αποστολική διαδοχή καί μυστήρια» καί νά διακηρύσσουν ότι «οι πατέρες εκινήθησαν από τόν διάβολον καί εδημιούργησαν τό Σχίσμα μέ τον Παπισμόν» καί είναι άξιοι συγχωρήσεως καί τού ελέους τού Θεού.
         Ο Παπισμός ως γνωστόν, όχι μόνον συντηρεί, αλλά καί δραστηριοποιεί τήν επάρατον Ουνίαν εις τόν Χώρο τής Ανατολής καί στήν Ελλάδα, τόν δούρειον αυτόν ίππον, ο οποίος μέ τήν υποκίνηση καί τήν σταθερή υποστήριξή του αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια γιά στενώτερους δεσμούς. Η Ορθοδοξία δέν ομιλεί γιά ένωση ή ενότητα, αλλά περί επιστροφής τών παπικών εις τον πατρικόν οίκον (Ορθόδοξον).Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΘΥΕΛΛΑ, οι οποία πνέει σήμερον μέ ιλιγγιώδη ταχύτητα, ήρχισεν μέ κάθε επισημότητα πρίν 100 περίπου έτη, καί έτυχεν τής αποδοχής της υπό Πατριαρχών καί Συνόδων! Ενεφανίσθη μέ τήν γνωστήν παναιρετικήν Εγκύκλιον τής Πατριαρχικής Συνόδου τής Κων/λεως του 1920, καί ήρχισεν εφαρμοζομένη μέ τό «Πανορθόδοξον Συνέδριον», Κων/λεως (Μα?ος-Ιούνιος 1923).
         Η εκκλησιολογία τών «αδελφών εκκλησιών» καί η εξίσωση τής Ορθοδοξίας μέ τις αιρέσεις, εκφράζονται μέσα σέ λίγα λόγια: «Υπάρχουν πολλά χριστιανικά δόγματα (μονοφυσιτικό, προτεσταντικό, παπικό, ορθόδοξο κ.α.). Οι πιστοί όλων των δογμάτων είναι αδελφοί, έχουν αγαστές σχέσεις συνεργασίας καί συναλληλίας μεταξύ τους.» Έτσι υιοθετείται πλέον η χειρότερη εκκλησιολογική πλάνη και αίρεση.
         Υπήρξε ποτέ περίοδος στή ζωή τής Μίας Εκκλησίας, κατά τήν οποίαν οι αιρέσεις καί οι αιρετικοί εθεωρούντο μέλη τής Εκκλησίας; Ή η θέση ότι ο Χριστός δέν είναι τό μοναδικό φώς, η μόνη οδός σωτηρίας, η μόνη αλήθεια καί ζωή, καί μπορούν καί στίς άλλες θρησκείες οι άνθρωποι νά σωθούν; Σέ ποιό αγιογραφικό καί πατερικό κείμενο βρίσκει κανείς αυτήν τήν εκκλησιολογία τής αγαστής συναλληλίας μέ τίς αιρέσεις καί τίς πλάνες, τήν εκκλησιολογία τών αδελφών αιρετικών; Γι?αυτό όπως αναφέρει ο Μ. Αθανάσιος (Β.Ε.Π.Ε.Σ 33,199) είναι καλύτερα, συμφέρει, χωρίς επισκόπους καί ιερείς νά γίνονται οι συνάξεις στούς ναούς, παρά νά ριφθούν οι πιστοί μαζί μέ τόν επίσκοπο καί τους ιερείς στην κόλαση, ως μετά Άννα καί Κα?άφα.
         Τό ναρκωτικό του Οικουμενισμού, τής νέας αυτής θρησκείας του αντιχρίστου, τής παναιρέσεως αυτής κατά τόν Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς, διδόμενο κατά μικράς δόσεις επί δεκαετίες καί καλυμμένο μέ ορθοδοξοφανές περικάλυμμα σαν τήν Ουνία, μέ παρερμηνευόμενα χωρία τής Αγίας Γραφής καί τών πατέρων τής εκκλησίας, έχει ναρκώσει τίς συνειδήσεις τών περισσοτέρων καί μάλιστα πολλών κληρικών καί θεολόγων, καί οδηγεί μέ τήν EXPRESS αμαξοστοιχία πρός τή Ραβέννα γιά τήν πλήρη ένταξη (ΚΟΙΝΟΝ ΠΟΤΗΡΙΟΝ ? ΚΟΙΝΟΝ ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ). 

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ 

         «Αποδεχόμαστε όλα τά δόγματά της, όλους τούς ιερους κανόνες της, όλες τίς οικουμενικές καί τοπικές συνόδους καί αποκρούουμε καί αποκηρύσσουμε όλες τίς αιρέσεις, παλαιές καί νεώτερες, καί μεταξύ αυτών τίς πάμπολλες του Παπισμού καί του Προτεσταντισμού. Όσοι τίς δικαιολογούν ως θεολογούμενα, όσοι αναγνωρίζουν τά μυστήρια καί τήν Χάρη τών δήθεν αδελφών εκκλησιών, τών αιρέσεων, τών δήθεν εκκλησιών, αυτοί σχίζουν καί διαιρούν τούς Ορθοδόξους πιστούς καί υπόκεινται στά σχετικά επιτίμια τών ιερών κανόνων, πού δέν έχουν παλιώσει, ούτε έχουν ακυρωθή, αλλά ίσχυαν, ισχύουν καί θά ισχύουν πάντοτε. Η Νέα Εποχή, η καινή κτίση, άρχισε διά τής ενανθρωπήσεως, διά τής Γεννήσεως του Χριστού, καί συνεχίζεται διά τών Αποστόλων καί τών Πατέρων. Δέν τήν αρχίζουν τώρα οι πατριάρχες καί οι αρχιεπίσκοποι, πού διακρίνουν τίς εποχές καί διαιρούν τήν Εκκλησία, γιά νά αποφύγουν τίς συνέπειες τής συνεχείας καί τής ταυτότητος.» (Περιοδ. Θεοδρομία) 

         Μέσα στό κλίμα τής δήθεν Νέας Εποχής, πού διαμορφώνει ο παπικός καί προτεσταντικός Οικουμενισμός, μέ απώτερο όραμα τήν πανθρησκεία τού αντιχρίστου, προβάλλονται καί μεγαλύνονται όσοι κληρικοί καί θεολόγοι υμνούν καί προσκυνούν τό θηρίο τής Αποκαλύψεως, τό θρησκευτικό συγκρητισμό τού αντιχρίστου, τήν ισοπέδωση θρησκειών καί ομολογιών, τό πολυπολιτισμικό καί πολυθρησκευτικό μοντέλο τής δήθεν Νέας Εποχής, πού επαναφέρει τόν κόσμο στό σκοτάδι καί στή διαφθορά τής πρό Χριστού Εποχής.
         «Η δογμάτων ακρίβεια καί η ορθότης τού Βίου», κατά τόν Άγιον Ιωάννην τόν Χρυσόστομον, η ενότητα δόγματος καί ήθους, πλήττεται σήμερα από τόν δογματικό μινιμαλισμό τού οικουμενισμού, διαχριστιανικού καί διαθρησκειακού, ως καί από τήν εκκοσμίκευση.-

            «Νύν πάντα πεπλήρωται φωτός ουρανός τε καί γή καί τά καταχθόνια.» «Δεύτε λάβετε φώς εκ τού ανεσπέρου φωτός.» «Εγώ ειμί τό φώς τού κόσμου.»
            Τό Φώς πού ανέτειλε από τόν ζωηφόρο Τάφο τού Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, είναι τό άκτιστο (θείο) φώς τού Κυρίου, είναι τό φώς τής Μεταμορφώσεως, η δόξα τής Αναστάσεως, η πνοή τής Πεντηκοστής. Η ορθόδοξος Εκκλησία εν αντιθέσει μέ τίς Δυτικές ομολογίες, είναι Εκκλησία τής Αναστάσεως διότι μέσα της υπάρχει μονίμως τό Άκτιστο Φώς, η άκτιστη δόξα τού Αναστάντος Χριστού. Τό Άκτιστο Φώς, κατά τήν Μεταμόρφωση καί τήν Ανάσταση, δέν ήταν κάτι πού «γίνεται καί απογίνεται», δέν ήταν ένα φάσμα πού εξέλαμψε καί έπειτα έσβυσε (Ολυμπιακή φλόγα), όπως η αστραπή, αλλά τό «ανέσπερον καί αδιάδοχον» φώς.
            Εάν αυτό δέν τό αντιλαμβάνονται οι Δωδεκαθε?στές-πολυθε?στές Νέο-Ειδωλολάτρες, άς θυμηθούν τόν χρησμόν τής Πυθίας γιά τόν Απόλλωνα (φοίβον)**. Αυτό τό αποκρυφιστικό, νεοπαγανιστικό κίνημα τής Νέας Εποχής θέλει νά οδηγήσει τόν Έλληνα στήν οπισθοδρόμηση, στή νηπιακή περίοδο τής ειδωλολατρίας. Είναι ένα κίνημα πού ήδη έχει αποδοκιμαστεί ακόμα καί από τούς Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους (Θαλής ο Μιλήσιος, Πυθαγόρας, Αναξαγόρα, Αριστοτέλης).
            Τό φώς πού είδαν οι Απόστολοι επάνω στό Θαβώρ («Έλαμψε τό πρόσωπό του σάν τόν Ήλιο καί τά ενδύματά του έγιναν λευκά σάν τό φώς» Ματθ. 17,2) υπήρχε καί πρό τής Μεταμορφώσεως μέσα στό Χριστό, δέν ήταν μιά τρίτη κρυμμένη φύση τού Χριστού, αλλά η φυσική λαμπρότης τής θεότητός Του.
            Έτσι μέσα στήν Ορθόδοξη Εκκλησία μετέχουμε αυτής τής δόξης πού είδαν οι Απόστολοι στό Θαβώρ, πού βίωσαν οι μαθηταί μέ τήν εμφάνιση τού Αναστάντος, πού έζησαν στό υπερώο μέ τήν κάθοδο, τού Παναγίου Πνεύματος τήν Πεντηκοστή καί πού θά είναι η άλληκτη ευφροσύνη τών δικαίων στήν Βασιλεία τού Θεού.Η Έλλαμψη τού Παναγίου Πνεύματος δέν είναι ανυπόστατη, σάν μιά παροδική λάμψη τής αστραπής, αλλά υποστατικό φώς πού παραμένει πραγματικά στούς ελλαμπομένους. Είναι μιά μόνιμη κατάσταση στήν καρδιά καί στόν νού πού ο άνθρωπος βιώνει τήν πραγματική παρουσία τού Χριστού.
Ζώντας μέσα στήν Εκκλησία απολαμβάνουμε όλη αυτή τήν ενέργεια τού ακτίστου φωτός ? θείας χάριτος, τής θείας δόξης πού σάν φωτιά κατακαίει τά πάθη καί μάς οδηγεί στή μετάνοια. Τήν ζούμε σάν φώς πού θερμαίνει τήν καρδιά καί φωτίζει τόν νού, σάν αναζήτηση τού αληθινού Θεού. Αισθανόμαστε τό ενυπόστατο φώς, πού συλλαμβάνει όλα τά κεκρυμμένα μυστήρια τού Θεού. Επίσης αισθανόμαστε τό Άκτιστο Φώς, πού υπάρχει μέσα στήν Ορθοδοξία μας μέ τήν ζεστασιά, παρηγοριά καί παράκληση πού σκορπάει στίς καρδιές μας.  

Φώς Χριστού φαίνει πάσι. 

Τί Ποιήσωμεν?

1.       Αποχώρηση από τό ΠΣΕ καί διακοπή κάθε σχέσεως μέ τήν οικουμενική κίνηση.

2.       Η διακοπή τής « κοινωνίας » μέ τους οικουμενιστάς, είναι επιταγή τών Ιερών Κανόνων καί τών Αγίων Πατέρων πρός τούς Ορθοδόξους πιστούς.

3.       Καλλιέργεια πανορθοδόξου ενότητος στόν ύψιστο δυνατό βαθμό.

4.       Αναζωπύρωση τής ευχαριστιακής ζωής εν ομονοία τής πίστεως.

5.       Προβολή του ησυχαστικού, λειτουργικού καί θεολογικού πλούτου τής πατερικής παραδόσεως.

6.       Παρέμβασις συλλογική στό κοινωνικό γίγνεσθαι σάν ζωντανοί φορείς τού μηνύματος τής Καινής κτίσεως.

καί τέλος

7.       Αξιοποίηση όλων τών χαρισμάτων τής Ορθοδοξίας πρός ιεραποστολικήν πρόταση καί πρόσκληση στό σύγχρονο κόσμο.

         Η Οικουμενιστική κίνησις ούτε επί τής αγάπης βασίζεται, ούτε τή ενότητα καί ειρήνην δύναται νά φέρη, ως ισχυρίζονται οι Οικουμενισταί, αλλά απατά τήν οικουμένην, όπως καί πάσα αίρεσις. Ο Οικουμενισμός είναι η τελευταία καί η πιό τέλεια παγίδα πού έστησε ο διάβολος, ο εχθρός τής εν Χριστώ σωτηρίας τού ανθρώπου. Είναι τό δηλητήριο πού παραλύει τήν ψυχή καί τήν κάνει ανίκανη νά πιστέψη, ανίκανη νά δή τό φώς, ανίκανη καί νά διψάση ακόμα γιά τήν αλήθεια. Σκοτίζει τόν νού τού Ορθοδόξου καί τόν κάνει, αντί νά αγαπάη τόν άρρωστο καί νά προσπαθεί νά τόν γιατρέψει, νά αγαπάη τήν ίδια τήν αρρώστια του καί αντί νά αγαπάει τόν αιρετικό, νά αγαπάη τήν αίρεσή του. Είναι ο Οικουμενισμός, ο υπουλότερος αντίπαλος τών κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών καί η μεγίστη αίρεσις τών αιώνων.

         Στό βιβλίο «Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης», στή σελίδα 144 διαβάζουμε:«Συχνά έλεγε ότι ορισμένες βαριές αμαρτίες τίς αισθανόταν σάν δυσοσμία. «Η αμαρτία έχει αποφορά»……………………………………………………………………………………….
Όταν δέ κάποιος επίσκοπος τόν ρώτησε μέ κάποιον τρίτο γιά τόν οικουμενισμό, έκανε προσευχή, γιά νά τόν πληροφορήσει ο Θεός. «Μία δυσωδία μέ γεύση ξυνή, αλμυρή, πικρή… Νά! Αυτό ήταν τό αποτέλεσμα», έλεγε μέ αποτροπιασμό.» 

Η ΑΝΑΔΥΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΕΚ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
         Ο Οικουμενισμός ανεδύθη εκ τού Προτεσταντισμού (παγκόσμιος κίνησις ζωής καί εργασίας ? παγκόσμιος κίνησις πίστεως καί τάξεως). Εντός τού αιρετικού τούτου κόσμου ενεφανίσθη ως ιδέα εξωτερικής ενότητος, διεμορφώθη θεωρητικώς καί πρακτικώς καί εν τέλει ωργανώθη εις τό λεγόμενον «Παγκόσμιον Συμβούλιον τών Εκκλησιών».
Αι Οικουμενιστικαί κακοδοξίαι είναι αι βάσεις τού Οικουμενισμού. Διά τών κακοδοξιών τούτων, ο Oικουμενισμός ασεβεί πρός τόν Θεόν, αθετεί τήν Εκκλησίαν, αρνείται τήν Ορθόδοξον Χριστιανικήν Πίστη, συντάσσεται μετά τού κόσμου καί τού άρχοντος αυτού διαβόλου, καί οδηγεί τούς ανθρώπους εις αιωνίαν απώλειαν. Αποφεύγει «συστηματικώς τάς συζητήσεις «δογματικής φύσεως ζητημάτων». Σιωπά «συστηματικώς» επί τής πίστεως, ενώ ενισχύει τήν διαλογικήν πολυλογίαν επί «πρακτικών» ζητημάτων καί προωθεί τόν «διάλογον» καί πρός τούς αλλοθρήσκους. Η σιγή επί θεμάτων πίστεως χαρακτηρίζεται από τόν Άγιον Γρηγόριον Παλαμάν «ως τρίτον είδος αθε?ας».
         Αρνείται τήν Μίαν Αγίαν Καθολικήν καί Αποστολικήν Εκκλησίαν, τήν Ορθόδοξον Εκκλησία τού Κ.Η.Ι.Χριστού καί διδάσκει τήν κακόδοξον ΘΕΩΡΙΑΝ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ. Διά τής ψευδοδόξου ταύτης θεωρίας τήν Μίαν Εκκλησίαν τήν δέχεται διεσπασμένην εις πλήθος «Εκκλησιών», τήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν τού Κυρίου τήν καταβιβάζει εις θέσιν αιρέσεως, τάς αιρέσεις τας αναβιβάζει εις θέσιν «Εκκλησιών», τόν δέ Χριστιανισμόν τόν νοεί ως τό συνονθύλευμα πάντων τούτων. Εξισώνει τήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν πρός τάς αιρέσεις καί πάσας τάς αιρέσεις τας ονομάζει «Εκκλησίας».

         Ετέρα βάσις τού Οικουμενισμού είναι τό «πνεύμα τού κόσμου» καί όχι τό «πνεύμα τού Θεού». Ο κόσμος «όλος εν τώ πονηρώ κείται». «Η επιθυμία τής σαρκός, η επιθυμία τών οφθαλμών καί η αλαζονεία τού βίου» διακατέχουν τόν Οικουμενισμόν. Η κοσμική αντίληψις τού Οικουμενισμού περί Χριστιανισμού απαντάται καί εις τό νόημα, τό οποίον ούτος δίδει εις τάς λέξεις, «ενότης, αγάπη» κ.λπ.
         Τό κοσμικόν πνεύμα τού Οικουμενισμού καταφαίνεται από τό ενδιαφέρον του διά τήν πρόσκαιρον ζωήν καί όχι τήν αιώνιον. Ο Οικουμενισμός βασίζεται επί τών ανθρώπων, ως καί πάσα άλλη κοσμική οργάνωσις. Ο άνθρωπος καί όχι ο Θεός είναι η βάσις τού Οικουμενισμού. Ο Οικουμενισμός είναι ανθρωπισμός υπό ένδυμα θρησκευτικόν καί οργάνωσιν κοσμικήν.

ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ
         Ο Οικουμενισμός, ως καί αι πλείσται πρό αυτού αιρέσεις, ακολουθεί τακτικήν πανούργον, ομοιάζουσαν περισσότερον πρός τήν τού Μασωνισμού. Η γενική γραμμή τής οικουμενιστικής τακτικής δύναται νά διατυπωθή ως ακολούθως:
1)     Τακτική αποσιωπήσεως τής πίστεως καί φυγομαχίας.
2)     Τακτική αποδυναμώσεως ατόμων καί Εκκλησιών.
3)     Τακτική οικουμενιστικής διαπαιδαγωγήσεως.
Μέ άλλα λόγια ο Οικουμενισμός συντελεί εις τήν αποσιώπησιν καί αποθάρρυνσιν παντός, τό οποίον οικοδομεί τήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν, καί ενθάρρυνσιν καί ενίσχυσιν παντός, τό οποίον απομακρύνει τής Ορθοδοξίας καί ενώνει εκτός ταύτης πάντας τούς αποβάλλοντας τό φρόνημα τού Θεού καί εμφορουμένους υπό τού πνεύματος «τού κόσμου τούτου». 

ΚΑΚΟΔΟΞΟΙ ΘΕΩΡΙΑΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ
       Οι ανά τούς αιώνας Οικουμενισταί επεδίωξαν νά κατοχυρώσουν θεωρητικώς τήν Οικουμενιστικήν ένωσιν ή ενότητα Ορθοδοξίας καί αιρέσεως, διά καινοφανών κακοδόξων θεωριών. Ούτως, ενώ αι πρακτικού χαρακτήρος οικουμενιστικαί κινήσεις εθίζουν τούς πολλούς εις τήν εξωτερικήν ενότητα, καί οι Οικουμενισταί επίσκοποι μετά τών συνεργατών των προωθούν τήν διοικητικήν ενότητα, οι θεωρητικοί τού Οικουμενισμού υπεραμύνονται τής αδογματίστου ενότητος ή ενώσεως, διά σχετικών θεωριών καί απόψεων. Αυταί είναι:
Α)        Η θεωρία τής μεσότητος ως πρός τά δόγματα
Β)        Η θεωρία τής κατ?οικονομίαν καί κατά συγκατάβασιν ενώσεως καί υποχωρήσεως ως πρός τό Δόγμα
Γ)        Η θεωρία τών Εκκλησιαστικών καινοτομιών
Δ)        Η θεωρία τών ρεόντων Εκκλησιαστικών τύπων (καινοτομίες περί τούς τύπους)
Ε)        Η θεωρία τού συγχρονισμένου Χριστιανισμού.

         Ογδόντα καί πλέον έτη σοβεί η κρίση εκ τού Οικουμενισμού στήν Εκκλησία μας καί μάς αποδυναμώνει. Η Οικουμενιστική εγκύκλιος τού 1920 τού Πατριαρχείου Κων/λεως, έφερε κατήφορο ο οποίος συνοψίζεται στά παρακάτω χτυπητά γεγονότα:
– Άρση τών αναθεμάτων κατά τών παπικών τό 1965 (Σύνοδοι Μ. Φωτίου καί Μιχαήλ Κηρουλαρίου).
– Ένταξη ως οργανικών μελών στό Παγκόσμιο Συμβούλιο τών Εκκλησιών όλων τών Ορθοδόξων Εκκλησιών (σταδιακά). Ας σημειωθή ότι ο πάπας ποτέ δέν δέχθηκε νά γίνει οργανικό μέλος τού Π.Σ.Ε. γιά νά μή ομολογήσει τήν εξίσωσή του μέ τίς λοιπές Εκκλησίες πού τίς βλέπει σάν «απολωλότα πρόβατα» τής μάνδρας του!
– Συμφωνία τού Σαμπεζύ γιά ένωση μέ τους Μονοφυσίτας.
– Συμφωνία τού Μπελεμέντ τού Λιβάνου περί αναγνωρίσεως τής παπικής ως ισοτίμου καί ισοκύρου Εκκλησίας. Δηλαδή πλήρης άρνησις στήν πράξη τής Μίας Αγίας τού Συμβόλου τής Πίστεως Εκκλησίας του Χριστού.
– Αναγνώρισις εις τήν Ραβένναν τού Πρωτείου τού πάπα.

         Εις τήν μακροχρόνιον διάβρωσιν καί τήν βαθμιαίαν κατάλυσιν τής οικοδομής τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό τού Οικουμενισμού, οι Ορθόδοξοι δέον, όπως αντιτάξουν τήν υπεράσπισιν καί ανοικοδόμισιν ταύτης, διά τής διδαχής τών Αγίων Πατέρων, τήν τάξιν τών Ιερών Κανόνων καί τήν πράξιν τών Αγίων. Επιβάλλεται μιμούμενοι τούς πατέρες τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, νά συγκροτήσουν αντιοικουμενιστικήν Ορθόδοξον Σύνοδον μέ τούς συγκεκριμένους σκοπούς:
·        Νά καταδικασθή η αίρεσις ή παναίρεση τού Οικουμενισμού
·        Νά κληθούν εις μετάνοιαν οι παρασυρθέντες από τόν Οικουμενισμόν καί παρατραπέντες επίσκοποι.
·        Οι αμετανόητοι νά αφορισθούν καί εκβληθούν τής Ορθοδόξου Εκκλησίας.

 Γίνου πιστός άχρι θανάτου καί δώσω σοι τόν στέφανον τής ζωής (Αποκαλ.). Ο έχετε κρατήσατε άχρις ού άν ήξω. «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου».«Οίδα σου τά έργα….. ούτως ότι χλιαρός εί, καί ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ τού στόματός μου.» (Αποκάλ. κεφ. Γ στίχ. 15-17)

         Τό φρόνημα τού Οικουμενικού καί οικουμενιστού Πατριάρχου ότι «σ?όλες τίς θρησκείες λατρεύεται ο ίδιος Θεός», συγχέει τήν δίψα γιά τόν Αληθινό Θεό (πού είναι κοινή σέ όλο τό ανθρώπινο γένος), μέ τήν πλάνη ότι ο θεός της κάθε θρησκείας είναι κοινός.

         Είναι  λοιπόν ο Βούδας, ο Κομφούκιος, ο Μωάμεθ, οι δώδεκα θεοί τού Ολύμπου, ο αναμενόμενος «Μεσσίας» των Εβραίων, τό ίδιο με τόν ΣΥΝΑΝΑΡΧΟΝ ΛΟΓΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ;

         Άλλο πράγμα είναι η δίψα γιά τόν Αληθινό Θεό, καί άλλο ο θεός γιά τόν οποίον μιλά η κάθε θρησκεία έξω τής Ορθοδοξίας.