ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

         Ηγετικό στέλεχος χριστιανικού Σωματείου (θεολόγος) βρέθηκε πρό 10ετίας εις τό Άγιον Όρος (Σκήτη Αγίας Άννης). Κατά τήν παραμονή του συναντήθηκε μέ έναν σοφόν καί άγιον Γέροντα (τόν πατέρα Άνθιμον) καί συζήτησε μαζί του. Ιδού εν συντομία η σχετική διαλογική συζήτηση: 

Γέροντας: «Τί κάνετε εσείς εκεί κάτω, κανείς σας δέν είναι άξιος ν?αντιμετωπίσει τους 300 παραμορφωτικούς καθρέπτες πού υπονομεύουν τήν Ορθοδοξία καί τόν Ελληνισμό;»
Ο θεολόγος έμεινε άναυδος, δέν κατάλαβε τά λόγια του Γέροντα καί δέν ήξευρε τί ν?απαντήσει. Γρήγορα όμως αντελήφθη ότι ο σοφός Γέροντας εννοούσε τούς 300 πολιτικάντηδες τού κοινοβουλίου καί τού είπε: «Μα Γέροντα, οι χριστιανοί δέν ασχολούνται μέ τήν πολιτική, δέν πρέπει νά πολιτεύονται, αυτή είναι η επικρατούσα αντίληψη.»
Γέροντας: «Ποιός τό λέει αυτό, είσθε όλοι σας αδιάβαστοι καί ανιστόρητοι. Ώστε λοιπόν κατά τήν γνώμη σας καί δέν ξέρω καί ποίων άλλων, οι χριστιανοί πρέπει νά παραμένουν απαθείς καί αδιάφοροι καί νά αφήνουν αθέους, σιωνιστάς καί μασώνους νά διαφεντεύουν τήν τύχη τής πατρίδος καί τό μέλλον τών παιδιών τους;» Καί συνέχισε ο σεβάσμιος, αλλά καί φωτισμένος Γέροντας: «Διαβάστε καλά ? πολύ καλά τούς Αγίους Πατέρες τής Εκκλησίας μας καί τό έργο τών Αποστόλων. Μελετήστε ακόμα τούς Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους καί ιστορικούς, οι οποίοι ήσαν φωτισμένοι άνθρωποι καί είχαν καλύτερο ήθος καί πολλή ευσέβεια από τούς σημερινούς Έλληνες. Πάντως δέν πάτε καθόλου καλά, έρχονται μεγάλα δεινά διά τόν τόπο. Καί προσέξτε πολύ, διότι η πατρίδα μας κινδυνεύει όσο ποτέ άλλοτε. Θά δώσετε όλοι σας λόγο εις τόν Θεό γιά τίς ενέργειες καί παραλείψεις σας.»

Ποιοί είναι οι αληθινοί εχθροί τής Εκκλησίας, καί ποιά είναι η αληθινή Εκκλησία

         Ο Άγιος Μάρκος Εφέσου, ο Ευγενικός στήν Εγκύκλιό του « Τοίς απανταχού τής γής καί τών νήσων ευρισκομένοις Ορθοδόξοις Χριστιανοίς » αναφέρει ότι « οι παπικοί είναι αιρετικοί καί όχι σχισματικοί, όπως διετείνοντο οι λατινόφρονες ». Οι λατινόφρονες λένε, ότι οι Παπικοί είναι σχισματικοί, διότι έτσι μάς θεωρούν εκείνοι εμάς· διότι δέν έχουν νά μάς κατηγορήσουν γιά κάτι αιρετικό παρά μόνο γιά τό ότι παύσαμε νά υποτασσώμεθα σ?αυτούς. Λοιπόν θά αντιχαριζώμεθα σ?αυτούς καί θά τούς αποκαλούμε σχισματικούς ενώ είναι αιρετικοί; Οι παπικοί έχουν « ήθη καί δόγματα αλλότρια τών Ορθοδόξων » συνεπώς αιρετικά.

         Τά θεμέλια τής πίστεως ανασκάπτονται επί δεκαετίες τώρα, από τήν Παναίρεση τού Οικουμενισμού καί παπισμού. Η Β? Βατικάνειος Σύνοδος διεκήρυξεν: « Εάν η Ανατολική (= Ορθόδοξος) Εκκλησία προσέλθη ποτέ εις τήν ενότητα τής Καθολικής (= παπικής) Εκκλησίας, θά λάβη τήν αναμένουσαν αυτήν θέσιν υπό τήν πατρικήν « στέγην » τού Παπισμού (περ. Εκκλησία 1963 σελ. 482) ». Η δολιότης τού Παπισμού φθάνει εις τό νά επιτρέπει είς τούς πιστούς των νά κοινωνούν τών Αχράντων Μυστηρίων ελεύθερα στούς Ναούς τών Ορθοδόξων μέ τό σόφισμα ότι δέν έχομεν ουσιαστικώς διαφορές. Διπλό έγκλημα καί δολιότης γιά ορθοδόξους (παγίδα) καί παπικούς. « Εάν ο Πάπας θέλη ένωσιν (Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος στό βιβλίο Ο ουρανοδρόμος οδοιπόρος), νά αναγνωρίση καί ομολογήση όλας τάς πλάνας, αιρέσεις καί καινοτομίας τάς οποίας έκαμον απ?αρχής οι κατά καιρούς πάπαι, αποσχισθέντες από τήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν, νά μετανοήση, νά κλαύση πικρώς, νά ταπεινωθή, καί τότε είναι δεκτός. Καί εάν πολλοί από τούς σημερινούς Πατριάρχας, Μητροπολίτας, ακόμη καί άρχοντες τής πολιτείας, θελήσουν νά καταφρονήσουν τάς Αποστολικάς καί Πατρικάς παραδόσεις, ημείς δέν θά τούς ακολουθήσωμεν, θά κάνωμεν ιδικήν μας Εκκλησίαν έστω καί μέ ολίγους αρχιερείς καί μέ ένα (σελ. 109-112) ». Κανόνες πίστεως καί ακριβείας είναι οι Άγιοι καί αυτούς ακολουθούμε· γι?αυτό καί έχουμε τήν βεβαιότητα ότι είμαστε μέ τούς φίλους καί όχι μέ τούς εχθρούς τής Εκκλησίας.

         Εκκλησία είμαστε όλοι οι ορθώς πιστεύοντες, ζώντες καί κεκοιμημένοι, ενωμένοι στήν πίστη μέχρι καί τών μικρών αληθειών καί δογμάτων. Όποιος δέν πιστεύει καί δέν κηρύσσει, όπως επίστευαν οι κεκοιμημένοι, αλλά ζώντες εν ουρανοίς Άγιοι Πατέρες, αυτός είναι εχθρός τής Εκκλησίας. Όποιος δέν πιστεύει, ότι ο Παπισμός είναι αίρεση, ότι τά μυστήριά τους είναι χωρίς χάρη, καί πολύ περισσότερο ο Προτεσταντισμός, πού διέλυσε τήν πίστη, υβρίζει τήν Υπεραγία Θεοτόκο καί απορρίπτει τίς άγιες εικόνες. Όλοι όσοι κοινωνούν μέ αυτούς τούς αιρετικούς καί τούς υποστηρίζουν αυτοί είναι οι εσωτερικοί εχθροί τής Εκκλησίας, αυτοί διασπούν τήν ενότητα τής διαχρονικής Εκκλησίας, αυτοί σχίζουν τήν Εκκλησίαν, καί όχι εμείς πού αγωνιζόμαστε εναντίον τών δυσσεβών καί αιρετικών. Είναι καλύτερος ο ένας, πού τηρεί τό θέλημα τού Θεού, παρά οι μυριάδες τών παραβατών. Δέν έχει εξουσία κανείς νά παραβαίνει τούς Ιερούς Κανόνες, αλλά μόνον νά ακολουθεί τά διδαγμένα τών προηγουμένων Αγίων.

         Εχθροί λοιπόν τής Εκκλησίας οι αιρετικοί καί αλλόθρησκοι, καί όχι οι Ορθόδοξοι πού αγωνίζονται εναντίον τών αιρέσεων τού Παπισμού καί Οικουμενισμού, καί υπέρ τής Ευσεβείας, Ακρίβειας καί Αληθείας. Εμείς όπως γράφει ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης στόν Πατριάρχη Νικηφόρο, πού τόν κατηγορούσε γιά πρόκληση σχίσματος, άν καί είμαστε αμαρτωλοί, όμως είμαστε Ορθόδοξοι καί τρόφιμοι τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Απορρίπτουμε όλες τίς αιρέσεις καί δεχόμαστε τίς αποφάσεις όλων τών εγκεκριμένων Συνόδων, Οικουμενικών καί Τοπικών. Συγχρόνως όμως τηρούμε καί όσα οι Άγιοι Κανόνες ορίζουν. Γιατί είναι μισός ορθόδοξος, « εξ ημισείας ορθόδοξος » αυτός πού νομίζει ότι έχει ορθή πίστη, δέν ακολουθεί όμως, καί δέν εφαρμόζει τούς Ιερούς Κανόνες, όπως συμβαίνει μέ τίς συμπροσευχές, τίς αναγνωρίσεις μυστηρίων μέ τούς αιρετικούς, τών σημερινών Οικουμενιστών, πού απαγορεύονται αυστηρά από τούς Ιερούς Κανόνες.

         Συμφώνως πρός τόν δεύτερον (Β?) κανόνα τής Ζ? Οικουμενικής Συνόδου ο μέλλων νά χειροτονηθή επίσκοπος πρέπει νά ανακρίνεται από τόν χειροτονούντα μητροπολίτην, « ει προθύμως έχει αναγινώσκειν, ερευνητικώς καί ου παροδευτικώς,» νά κατανοείται δηλαδή ο νούς, τό νόημα τών κανόνων, νά συλλαμβάνεται η βαθυτέρα των έννοια, καί όχι απλώς νά υπάρχη μία επιφανειακή καί επιπολαία των γνώσις, η οποία παραμένει μόνον εις τάς λέξεις, τά ρήματα καί δέν προσεγγίζει τό βαθύτερο νόημά των. (Γ. ΡΑΛΛΗ-Μ. ΠΟΤΛΗ, τομ.3, σελ. 353-354).
Οι Επίσκοποι οφείλουν καί οι ίδιοι νά γνωρίζουν καλώς καί νά διδάσκουν επίσης τήν τήρησιν τών Ιερών Κανόνων εις τούς υπ?αυτούς κληρικούς καί τόν λαόν. Δέν δικαιολογείται διά τούς επισκόπους άγνοια τών Ιερών Κανόνων. Εάν αποφασίσουν αντίθετα πρός τούς Ιερούς Κανόνας, τιμωρούνται αυστηρώς μέ τήν ποινήν τής καθαιρέσεως, όπως συνάγει ο Βαλσαμών, βαθύτατος γνώστης καί ερμηνευτής τής κανονικής παραδόσεως (Ερμηνεία εις ιε? (ιδ?) κανόνα τής εν Καρθαγένη συνόδου, εν Γ. ΡΑΛΛΗ-Μ. ΠΟΤΛΗ, τομ. 3, σελ. 339).  

         Άξιον επισημάνσεως ενταύθα είναι όχι μόνον τό ότι οι Ιεροί Κανόνες προτάσσονται τής Αγίας Γραφής, επί τής οποίας άλλωστε στηρίζονται καί τό πνεύμα τής οποίας εκφράζουν, ώστε η πρόταξις νά μή εγείρη αξιολογικάς αμφισβητήσεις, αλλά καί η σύστασις νά αναγινώσκωνται οι Ιεροί Κανόνες καί η Αγία Γραφή «ερευνητικώς καί ου παροδευτικώς».Επί δεκαετίας επικράτησεν εις τήν θεολογικήν σκέψιν καί έρευναν υποτιμητική καί περιφρονητική τών Ιερών Κανόνων θεώρησις, μέχρι τού σημείου νά αντιμετωπίζεται ειρωνικώς, ως απηρχαιωμένον κατάλοιπον ζηλωτισμού.  

         Σέ προφητικό κείμενο πού εδόθη τήν 18-2-1979 «καθ?υπαγόρευσιν¹ τού Αγίου Πνεύματος» (Όπως γράφει τό Ωρολόγιον τό Μέγα γιά τήν ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ*), αναφέρεται η εξής αποκαλυπτική γραφή: « … Καί όλο τό έργο τό πατερικό, ομολογία Αγίων, Μαρτύρων, καί Εγκρατευτών καί το Ιερό καί Άγιον Πηδάλιον, κρίνονται ως αναχρονιστικά καί νά κλειστούν εις τά αρχεία σαν πεπαλαιωμένα καί ανεφάρμοστα από την νέα γενιά¹ ». Από τήν ημερομηνία τής αποκαλυπτικής γραφής, πού εδόθη καθ?υπαγόρευσιν τού Πνεύματος τού Αγίου, έχουν περάσει 28 χρόνια, καί πολλάκις επίσημοι καταφρονητικαί δηλώσεις αρχιερέων καί θεολόγων περί τών Ιερών Κανόνων, ωδήγησαν εις υποτίμησιν τού κύρους καί τής αξίας αυτών εις τήν ζωήν τής Εκκλησίας. Πρωτοπόρος ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος όχι μόνο ποδοπατεί τούς Ιερούς Κανόνας καί τάς Ιεράς Παραδόσεις, αλλά καί εισηγείται εις τήν διδακτορική του διατριβή τήν τροποποίηση των (« περί τήν κωδικοποίησιν τών Ιερών Κανόνων »). Ως εκ τούτου, η υποτίμησις τού κύρους καί τής αξίας των, παρεμέρισαν καί τήν ανάγκην γνώσεως καί μελέτης αυτών ακόμη καί υπό των επισκόπων.

         Τό Σύνταγμα τής Ελλάδος (άρθρο 3), αναφέρει: «Τόσο η Εκκλησία τής Ελλάδος, όσο καί οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες τηρούν «απαρασαλεύτως» τούς Ιερούς Κανόνας καί τάς Ιεράς Παραδόσεις», Δυστυχώς όμως, αυτό δέν αληθεύει σήμερα, διότι κηρύσσεται επισήμως καί συστηματικώς μέ έργα καί μέ λόγια, η παναίρεσις τού Οικουμενισμού. Η αποκαλυπτική προφητεία τής 18-2-1979 μεταξύ άλλων θεμάτων αναφέρει: « Τέκνα μου, ένα ηφαίστειο βράζει καί σέ λίγο θά εκραγεί, η Εκκλησία μου η Ορθόδοξη, πάπα θά προσκυνεί ». 

         Προκειμένου νά εκλείψουν τά εμπόδια, τά όρια πού θέτουν οι Ιεροί Κανόνες εις τάς μετά τών ετεροδόξων (παπικών, προτεσταντών) αιρετικών σχέσεις, παραμερίζονται οι Κανόνες τών Οικουμενικών Συνόδων, διά νά επιτευχθή στήν πράξη η « ένωσις τών Εκκλησιών », Οι αγωνιζόμενοι εναντίον τής παναιρέσεως τού Οικουμενισμού, μή έχοντες εκκλησιαστικήν εξουσίαν καί δύναμιν διά νά επιβάλλουν τήν τήρησιν αυτών, διώκονται, συκοφαντούνται, φιμώνονται υπό τών διοικούντων επί παραβάσει δήθεν τής κανονικής τάξεως. Αντίθετα οι συστηματικώς παραβαίνοντες καί αθετούντες τούς Ιερούς Κανόνας, θριαμβεύουν καί κυριαρχούν, ασκούντες εξουσιαστικώς καί τυραννικώς τήν πνευματικήν εξουσίαν τής Ιερωσύνης. Οι ορθοτομούντες Ορθόδοξοι, βλέπουν τούς αιρετικούς οικουμενιστάς « νά ενεργούν δραστηρίως γιά τήν κατάργηση τής Ορθοδοξίας, καί τήν παράδοσή της στό αιρετικό « πνευματικό » πολυκατάστημα του πάπα, ο οποίος είναι « τού Χριστού Σατράπης » κατά τό προφητικόν κείμενο.
Ακόμη οι Ιεροί Κανόνες πρέπει νά παραμερισθούν διότι έχουν φραγμούς καί επιτίμια πού θέτουν εις τήν ζωήν τών Χριστιανών, ώστε νά επικρατήσει η ελευθεριότης εις τά ήθη, τό αχαλίνωτον εις τήν συμπεριφοράν, η φθορά της αμαρτίας καί η εκκοσμίκευσις. 

         Στό προβληματισμό μας « οι Ιεροί Κανόνες τής Ορθοδοξίας στήν ενωμένη Ευρώπη » μετά τήν συμπροσευχή Πατριάρχου καί πάπα, η απάντησις είναι πάλιν προφητική μέ συμβολική έκφραση καί διατύπωση: «Πρόβαλε ο ελέφας λίγο τήν προβοσκίδα του, γιά νά σαλπίσει οικουμενισμό καί νά πατήσει τήν Ορθοδοξία» (αποκαλυπτική γραφή 18-2-1979). Γι?αυτό τό μήνυμα τού ουρανού πρός τήν Ορθόδοξη ηγεσία είναι: «Έξω ο όφις καί τά όργανα τού αντιχρίστου πάπα (αποκαλ. γραφή 13-6-1980) από τήν Ορθόδοξη Εκκλησία ? Ορθόδοξο λαό». 

       Ο πατήρ Σαράντης Σαράντος, στήν εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» (20-3-2005) μεταξύ άλλων γράφει: «Η ηγεσία τής Εκκλησίας μάς παρασύρει όλους εκτός Εκκλησίας, γιά νά μάς ενώσει μέ τήν αίρεση καί τήν πανθρησκείαν».  

         Μέσα στό περιεχόμενο τού κειμένου-γραφής τής 18/2/1979, αναφέρεται τό εξής: «Τέκνα μου, σάς προετοιμάζω καί μία ομάδα στό Πατριαρχείο, θά στείλω μυστικά, νά προειδοποιήσω, ίσως τήν κεφαλή τής Εκκλησίας νά μεταπείσω». Τά χρόνια πού θά έρθουν, καί όσα έχουν συμβή μέχρι σήμερα, καί όσα θά ακολουθήσουν στήν Ορθόδοξη Εκκλησία, φαίνεται νά επαληθεύουν τά προφητικά κείμενα τών δύο εντύπων κειμένων πού φέρουν ημερομηνία 18/2/1979 καί 13/6/1980.

       Σήμερα δυστυχώς, δέν χρησιμοποιούνται σταθερώς καί απαρεγκλίτως εν τοίς πάσι καί υπό πάντων οι Ιεροί Κανόνες, αλλά κατά περίστασιν καί κατά τό εκάστοτε συμφέρον. Μεταβάλλονται έτσι, ως προσφυώς ελέγχθη « οι κανόνες εις Κανόνια », διά νά εξοντωθούν οι αντιφρονούντες εις τόν οικουμενισμόν καί τήν εκκοσμίκευσιν. 

1. Σέ άρθρο μου « Ευρώπη καί Αίρεση » πιστός τής Ορθόδοξης Εκκλησίας απάντησε στέλνοντας προφητικά ? έντυπα ? κείμενα, τά οποία έχουν θεόθεν (καθ?υπαγόρευσιν Αγίου Πνεύματος) προέλευση. Αυτά τά προφητικά διδακτικά κείμενα είναι στή διάθεση κάθε Ορθοδόξου.   ?/p>

 Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΖΗΤΗΣΕ

        Ζητώ συγχώρησι από τόν Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό γιατί χώρισα τήν Εκκλησία Του τό 1054 καταργώντας τό ΔΟΓΜΑ τής Αγίας Τριάδος καί τό Σύμβολο τής Πίστεως τών Θεοφόρων Πατέρων. Ακόμη καί γιά τίς σφαγές εκατομμυρίων Ορθοδόξων στό διάβα τών αιώνων.
        Ζητώ συγχώρησι γιά τίς αμαρτίες τών προγόνων μου, πού παρέδωσαν στούς Τούρκους τήν Κωνσταντινούπολι (πρωτεύουσα τού Βυζαντίου), αρπάζοντας μέ τήν Φραγκοκρατία όλα τά αρχαία τού Βυζαντίου κειμήλια, τά ιερά λείψανα, τά αρχαία βιβλία καί διαστρεβλώνοντας τά Ορθόδοξα φρονήματα.
        Ζητώ συγχώρησι διά τήν Μικρασιατικήν καταστροφήν τό 1922, τού Ορθοδόξου Ελληνικού λαού.
        Ζητώ συγχώρησι γιατί άρπαξαν ακόμη τήν Βόρειο Ήπειρο εξαθλιώνοντας ολόκληρο τόν Αίμο καί τήν Ορθόδοξη Αλβανία, καί τήν παρέδωσαν στούς Τούρκους.
        Ζητώ συγχώρησι από τόν Ιησού Χριστό, τόν μόνον Αληθινό Θεό, καί θέλω νά επιστρέψω στήν Αποστολική Πίστη τών Αγίων Πατέρων καί Οικουμενικών Συνόδων τής Αρχεγόνου Εκκλησίας.  

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ 

         «Ο έπηλυς ούτος ικανοποιών αμαρτωλάς θελήσεις καί ιδιοτελείς επιθυμίας αλλοδόξων Εκκλησιών καί μ υ σ τ ι κ ώ ν  ε τ α ι ρ ε ι ώ ν, εις τάς οποίας φιλοδοξία  τυφλούμενος καί εις τήν διαφήμησιν του εγώ του θυσιάζων τά πάντα, ώφειλε τήν διαδοχικήν εις τά ύπατα τών επί μέρους Ορθοδόξων Εκκλησιών αξιώματα άνοδον αυτού…» (Κασσανδρείας Ειρηναίος – Υπόμνημα εις τήν Ι. Σύνοδον)

         Εκ του «Τεκτονικού Δελτίου», αριθ. 71, Ιαν-Φεβ. 1967 παραθέτουμε: «Ο Μελέτιος μέ τήν τετράγωνη λογική του, τό ανεξάρτητο καί απαλλαγμένο από μικρότητες μυαλό του, δέν είναι παράξενο ότι βρέθηκε έτοιμος νά δεχθή καί τό τεκτ .?. φώς. Ο αδελφός Μελέτιος, μετά τήν μύησή του παρακολουθούσε τίς εργασίες καί τή δράση τού τέκτονα παντού…………………………………………………… ……….. Ολίγοι είναι εκείνοι, πού σάν τόν α δ ε λ φ ό  Μ ε λ έ τ ι ο, δέχθηκαν τόν τεκτονισμό καί τόν έκαμαν βίωμά των. Καί υπήρξε πραγματική απώλεια ότι τόσο γρήγορα ανακλήθηκε από τόν Μ.Α.Τ.Σ. στήν Αιωνία Ανατολή, πρίν ολοκληρώση τά έργα, μέ τά οποία εστεφάνωσε τό πέρασμά του από τόν κόσμο μας…» (Νεοημερολογιτισμός-Οικουμενισμός)   

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΦΙΛΙΚΩΝ
ΜΕΤΕΣΤΗΣΑΝ
Εις τήν αιωνίαν Ανατολήν κατά τό παρελθόν
έτος 1972 καί τάς αρχάς τού τρέχοντος, μετέστησαν
μία πλειάς ΕΞΕΧΟΝΤΩΝ ανδρών, άτινες είχον
θητεύσει εις τό ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΝ
ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ο Α? Οικουμενικός Πατριάρχης
τής Ορθοδόξου-Ανατολικής Εκκλησίας εν Κωνστα-
ντινουπόλει. Κατήχε τόν ΑΝΩΤΑΤΟΝ (33ον) βαθμόν
τού Αρχαίου καί αποδεδειγμένου σκωτικού τύπου
τού Τεκτονισμού. Εταιρία Φιλικών Έτος 9ον
Μάρτιος 1973 αριθ. 12.?br>

         «Ωρίσθη παρά τών Αγίων Πατέρων χρήναι καί μετά θάνατον ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΣΘΑΙ τούς εις ΠΙΣΤIΝ, είτε εις ΚΑΝΟΝΑΣ αμαρτάνοντας (Β? τόμος Συνοδικών Αποφάσεων, σελ. 322).
        Η Στοά τών Αθηνών «Εταιρεία τών Φιλικών» μέ τό δημοσίευμά της αυτό δημιουργεί μεγάλα προβλήματα συνειδήσεως στούς Ορθοδόξους.  Οι σημερινοί Πατριάρχαι καί Αρχιεπίσκοποι οφείλουν νά αναθεματίσουν καί νά υπακούσουν στους Αγίους Πατέρας πού προστάζουν διά τών Οικουμενικών Αγίων Συνόδων τόν αναθεματισμόν εκείνου πού αμάρτησε καί στήν Πίστη καί στούς Ιερούς αυτής Κανόνας.

         Η εφημερίς «Καθολική» (9 Οκτωβρίου 1991) έγραψε: «Ο επίσκοπος Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος είναι ιδρυτικόν μέλος τής Εταιρείας του Δικαίου τών Ανατολικών Εκκλησιών.»
Επίσης: «Από τό 1975 είναι μέλος τού Παγκοσμίου Συμβουλίου τών Εκκλησιών» (Π.Σ.Ε.) Ουψάλα 1968-Βανκούβερ Καναδά καί Καμπέρα Αυστραλίας 1911). (Βλ. Καθολική 22-10-1991).
Όταν ήταν επίσκοπος Χαλκηδόνος είχε προαχθή σέ «ιδρυτικόν» μέλος τής πανθρησκείας, από τό 1975, συμπροσευχόμενος μέ όλες τίς θρησκείες τού κόσμου. («Καθολική» 29-10-91)

         Ως επίσκοπος ακόμα, Χαλκηδόνος, έλαβε από τόν πάπα ένα αξίωμα διά τού οποίου μοναδικός σκοπός ήταν καί είναι «ο προσηλυτισμός τών Ορθοδόξων στόν Παπισμό». Γράφει η «Καθολική» εφημερίς (29 Οκτωβρίου 1981): «Ο επίσκοπος Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος, έγινε μέλος επίτιμον τού παπικού ιδρύματος «Pro Opriente».» Ο δέ τίτλος του σημαίνει «αποκλειστικώς κέντρον προσηλυτισμού Ορθοδόξων, υπέρ τού παπισμού».
Ο τρόπος μέ τόν οποίον αποσπά από τήν Ορθοδοξία μέλη καί τά ρίχνη στήν παπική αίρεση, είναι, μέ πολύ χρήμα (όπως ο Χιλιασμός), μέ προσφορά υψηλών θέσεων καί γενικά ΜΕ ΕΞΑΓΟΡΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ. Μέλος τής παγίδος αυτής τού πάπα, πρώτος σέ τιμητική θέση ο νύν Πατριάρχης Βαρθολομαίος. «Φυλάσσεσθαι ούν τού μή σχολάζειν τοίς απολλυμένοις, ίνα μή μετ?αυτών τό ΟΥΑΙ κληρονομήσητε» (Αποστολικαί Διαταγαί Β Λ Χ ΙΙ).

        Τό περοδικό «Επίσκεψις» (29 Ιουνίου 1989) έγραψε ότι, κατά τίς 29 Ιουνίου 1989, αφού συλλειτούργησε ο Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος μέ τόν πάπα στό Βατικανό, κατά προτροπή τού πάπα ανέβηκε νά κηρύξη τόν «θείον λόγον» μπροστά σέ χιλιάδες παπικούς καί δεκάδες Καρδιναλίους καί είπε τά εξής τραγελαφικά: «Οι Ιεροί Κανόνες πού χώριζαν ως τώρα τούς Ορθοδόξους από τούς παπικούς είναι τά «Τείχη τού Αίσχους».» 

          Σέ συλλείτουργο στίς 30-11-98 στό Φανάρι δήλωσε ο Πατριάρχης τά εξής τραγικά: «Αίτιοι τού χωρισμού Δυτικής καί Ανατολικής Εκκλησίας, υπήρξαν οι Ορθόδοξοι Άγιοι Πατέρες, τά ατυχή θύματα τού Αρχεκάκου, πού σήμερα βρίσκονται εις κρίσιν υπό τού Θεού.» (Περιοδ. «Νέοι Άνθρωποι» 26-2-99) 

«Τοίς εν καταφρονήσει τιθεμένοις τούς Ιερούς καί Θείους ΚΑΝΟΝΑΣ ΑΝΑΘΕΜΑ» (Β? Τόμος Συνοδικών Αποφάσεων σελ. 977).
Ο Πατριάρχης γνωρίζει αυτόν τόν Κανόνα; Επίσης «Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος ΑΙΡΕΤΙΚΟΙΣ συνευξάμενος, μόνον, αφοριζέσθω, ει δέ επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, ΚΑΘΑΙΡΕΙΣΘΩ» (Μ.Ε. Αποστολικός Κανών).

          Η Ζ? Αγία Οικουμενική Σύνοδος τών 367 θεοφόρων πατέρων βροντοφωνεί: «Η Αγία Σύνοδος εξεβόησε. Πατέρες κηρύττουσι, τέκνα υπακοής εσμέν καί εγκαυχώμεθα εν προσώπω Μητρός τή παραδόσει τής Αποστολικής Εκκλησίας. Ημείς τούς προστιθέντας ή αφαιρούντας εκ τής Καθολικής Αποστολικής Εκκλησίας ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ» (Όρος Ζ Οικουμ. Συνόδου τών 367 Θεοφόρων Πατέρων. Συν. ΜΑΝΣΙ 23, σελ. 12).

          Άς ρωτήσωμεν τόν Πατριάρχην Κων/λεως: Μπορείτε νά αναφωνήσετε μαζί μέ τούς 367 Θεοφόρους Πατέρας τό «Πατέρες κηρύττουσι, τέκνα Υπακοής εσμέν»; Μπορείτε νά αναφωνήσετε ότι φυλάττετε τούς Θεσμούς τών Πατέρων, τίς Παραδόσεις τής Εκκλησίας καί ότι αναθεματίζετε μαζί τους κάθε κληρικόν παραβάτη; Δέν μπορείτε, διότι βάσει τών Ιερών Κανόνων θά πρέπει νά αναθεματίσετε τόν εαυτόν Σας. «Άπαντα τά παρά τήν Εκκλησιαστικήν παράδοσιν καί αποτύπωσιν τών Αγίων Πατέρων, καινοτομηθέντα καί πραχθέντα, ή μετά ταύτα πραχθησόμενα ΑΝΑΘΕΜΑ» (Β? Τόμος Συνοδικών, Κυριακή Ορθοδοξίας, σελ. 302).                      

          Μέ τόν πάπα πού η Εκκλησία από αιώνες απεκάλεσε τό «βδέλυγμα τής Ερημώσεως» συλλειτουργεί ο Πατριάρχης Κων/λεως ως εξωμότης καί παραβάτης τών θείων προσταγμάτων.
«Τοίς εν καταφρονήσει τιθεμένοις τούς Ιερούς καί Θείους Κανόνας τών Ιερών Πατέρων ημών, οι καί τήν Αγίαν Εκκλησίαν υπερείδουσι, καί όλην τήν χριστιανικήν πολιτείαν κοσμούντες πρός θείαν οδηγούσιν ευλάβειαν, Ανάθεμα (Βλ. Β? Τόμον Συνοδικών Αποφάσεων, σελ. 971).

         Οι Ιεροί Κανόνες μάς υποχρεώνουν γιά κάθε παράβασή των νά συγκληθεί εν προκειμένω – λόγω τής φύσεως τών παραβάσεων τών Οικουμενιστών (Πατριαρχικών καί Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών) –  Πανορθόδοξος ή Οικουμενική Σύνοδος διά νά εκδοθεί η απόφαση καί καταδίκη βάσει τών Ιερών Κανόνων.

(Από Πατριάρχη Κων/λεως μέχρι καί θεολόγο)

         «Καμμία άλλη χριστιανική ομολογία, εκτός τής Ορθοδοξίας, δέν μπορεί νά οδηγήση τόν άνθρωπο στήν τελειότητα τής χριστιανικής ζωής, στόν αγιασμό, στήν τελεία κάθαρσι από τίς αμαρτίες, στήν αιωνιότητα, διότι οι άλλες, οι μή ορθόδοξες ομολογίες, κατέχουν «τήν αλήθειαν εν αδικία» (Ρωμ. 1,18) ενόθευσαν τήν αλήθεια μέ τήν σοφιστεία καί τό ψεύδος, καί έτσι δέν κατέχουν τά μέσα τής χάριτος γιά τήν ανακαίνισι τού ανθρώπου. Αυτά τά έχει μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία, η μόνη «αγία καί άμωμος» (Εφ. 5,27).

         Η μία καί αληθινή Εκκλησία είναι εκείνη πού αδιάλειπτα λυτρώνει από τόν ρύπο τής αμαρτίας τόν άνθρωπο, πού τόν αγιάζει, τόν φωτίζει, τόν ανακαινίζει, τόν σώζει.Δέν είναι εκείνη πού καταδιώκει, βασανίζει, διχάζει, θανατώνει στήν πυρά, ούτε εκείνη πού εξυψώνει σέ υπέρτατη αξία τόν ανθρώπινο νού καί υποτιμά τήν θεία αποκεκαλυμμένη αλήθεια, καταργεί τόν κλήρο, τά μυστήρια, τή νηστεία, όλα εκείνα πού τό Άγιο Πνεύμα, μέσω τών Αγίων Αποστόλων καί τών Αγίων Πατέρων, θεσμοθέτησε γιά τήν σωτηρία μας. Δέν είναι Εκκλησία αληθινή εκείνη πού αυθαίρετα διέκοψε τίς σχέσεις της μέ τή χορεία των κεκοιμημένων, τών «εν ουρανοίς απογεγραμμένων» (Εβρ. 12,23), καί θεωρεί άχρηστες τίς προσευχές μας υπέρ αυτών. Δέν είναι Εκκλησία αληθινή όποια αποκόπηκε από τό Ζωντανό καί καρποφόρο δένδρο, τήν Αποστολική Εκκλησία.»
(Άγιος Ιωάννης τής Κρονστάνδης)

Η εποχή μας είναι χειροτέρα ακόμη καί του παλαιού Ισραήλ. Καί τούτο διότι, όταν ακριβώς τό ανδρικό αγωνιστικό φρόνημα εξέλιπε καί δειλία θανάτου επέπεσεν, χαροποιός εν αυτώ ανεφάνη ελπίς, Δεβώρρα η  α ρ ρ ε ν ό φ ρ ω ν!Σήμερα σάλπιγγαι προφητικών φωνών δέν ακούονται, Δεββώραι δέν αναδεικνύονται διά νά σαλπίσουν, Προδρομικαί φωναί δέν αντιλαλούν.Τιμήσατε τούς Κανάρηδες καί τίς Μπουμπουλίνες, τούς Κωνσταντίνους τούς Υδραίους, γιά νά νοιώσουμε ότι οι Κυνέγειροι καί Λεωνίδες πού φυλάττουν θερμοπύλας ζούν, καί γνωρίζουν νά θυσιάζονται πάντα όταν « Θεός εστί τό κινδυνευόμενον ».

        Ο Μακαριστός Π. Ιουστίνος Πόποβιτς στό βιβλίο του «Ορθόδοξος Εκκλησία καί Οικουμενισμός (Εκδ. Ορθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 1974)» γράφει: «Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα διά τούς ψευδοχριστιανισμούς , διά τάς ψευδοεκκλησίας τής Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδιά όλων τών ευρωπαϊκών ουμανισμών μέ επικεφαλής τόν Παπισμόν. Όλοι δέ αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αυταί αι ψευδοεκκλησίαι δέν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις τήν άλλην αίρεσιν. Τό κοινόν ευαγγελικόν ονομά των είναι η παναίρεσις. Διατί; Διότι εις τό διάστημα τής ιστορίας αι διάφοροι αιρέσεις ηρνούντο η παρεμόρφωνον ιδιώματα τινά του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού, αι δέ Ευρωπαϊκαί αυταί αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρον τόν Θεάνθρωπον καί εις τήν θέσιν του τοποθετούν τόν Ευρωπαίον άνθρωπον. Εδώ δέν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ του Παπισμού, Προτεσταντισμού, Οικουμενισμού καί άλλων αιρέσεων ών τό όνομα λεγεών.»

        Ο Οικουμενισμός είναι η τελευταία καί η πιό τέλεια παγίδα πού έστησε ο διάβολος στήν ανθρωπότητα καί η πιό φοβερή καί ύπουλη επίθεσή του κατά τής Εκκλησίας τού Χριστού. Είναι τό δηλητήριο που παραλύει τήν ψυχή καί τήν κάνει ανίκανη νά πιστέψη, ανίκανη νά δή τό φώς, ανίκανη καί νά διψάση ακόμα γιά τήν αλήθεια, που σκοτίζει τόν νού τού ορθοδόξου καί τόν κάνει, αντί νά αγαπάει τόν άρρωστο καί νά προσπαθεί νά τόν γιατρέψει, νά αγαπάη τήν ίδια τήν αρρώστια του, αντί νά αγαπάει τόν αιρετικό νά αγαπάη τήν αίρεσή του.»

        Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης αναφέρει ότι καμμία άλλη Χριστιανική ομολογία, εκτός τής Ορθοδοξίας, δέν μπορεί νά οδηγήση τόν άνθρωπο στήν τελειότητα τής Χριστιανικής ζωής, στόν αγιασμό, στήν τελεία κάθαρσι από τίς αμαρτίες, στήν αιωνιότητα καί τούτο διότι οι άλλες οι μή ορθόδοξες ομολογίες κατέχουν « τήν αλήθειαν εν αδικία (Ρωμ. 1,18), ενόθευσαν τήν αλήθεια μέ τήν σοφιστεία καί τό ψεύδος, καί έτσι δέν κατέχουν τά μέσα τής χάριτος γιά τήν ανακαίνιση τού ανθρώπου. Αυτά τά έχει μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία η μόνη « αγία καί άμωμος » (Εφ. 5,27) Η μία καί αληθινή Εκκλησία είναι εκείνη πού αδιάλειπτα λυτρώνει από τόν ρύπο τής αμαρτίας τόν άνθρωπο, πού τόν αγιάζει, τόν φωτίζει, τόν ανακαινίζει, τόν σώζει. Δέν είναι εκείνη πού καταδιώκει, βασανίζει, διχάζει, θανατώνει στην πυρά, ούτε εκείνη πού εξυψώνει σέ υπέρτατη αξία τόν ανθρώπινο νού καί υποτιμά την θεία αποκεκαλυμμένη αλήθεια, καταργεί τόν κλήρο, τά μυστήρια, τή νηστεία, όλα εκείνα πού τό Άγιο Πνεύμα, μέσω τών Άγίων Αποστόλων καί τών Αγίων Πατέρων, θεσμοθέτησε γιά τή σωτηρία μας. Δέν είναι εκκλησία αληθινή εκείνη πού αυθαίρετα διέκοψε τίς σχέσεις της μέ τή χορεία τών κεκοιμημένων, τών έν « ουρανοίς απογεγραμμένων » (Εβρ. 12, 23), καί θεωρεί άχρηστες τίς προσευχές μας υπέρ αυτών. Όποια αποκόπηκε από τό ζωντανό καί καρποφόρο δένδρο, τήν Αποστολική Εκκλησία, δέν είναι αληθινή.

        Τά κριτήρια γιά τήν επανένωση τών διηρημένων Χριστιανών δέν μπορεί νά είναι διαφορετικά απ?όσα ισχύουν γιά τήν ένωση τών σωματείων καί οργανώσεων τών διαφόρων επιστημονικών κλάδων. Οι αστρονόμοι θά συγκλονίζοντο στήν ιδέα ότι θά έπρεπε νά ενωθούν μέ τούς αστρολόγους. Οι τελευταίοι θά πρέπει νά γίνουν αστρονόμοι, ώστε νά μπορέσουν νά γίνουν δεκτοί. Τά μέλη ενός συγχρόνου ιατρικού σωματείου θά συγκλονίζοντο εξ?ίσου μέ τήν σύσταση, ότι πρέπει νά γίνουν ένα μέ τούς κομπογιαννίτες καί σφετεριστές τού ιατρικού επαγγέλματος. Μέ τόν ίδιο τρόπο οι Πατέρες θά κατεπλήσσοντο μέ τήν ιδέα μιάς ενώσεως τής παραδόσεώς των μέ ομολογίες, πού έχουν ελάχιστη ή καμμία κατανόηση γιά τήν Θεραπεία, τής Καθάρσεως, ελλάμψεως καί δοξασμού καί έχουν παράσχει ιδρυματική αυθεντία στά χέρια ψευδοθεραπευτών. Τό αίτημα τής επανενώσεως είναι αίτημα επιτυχίας τών ομολογιών στό νά παραγάγουν τ?αποτελέσματα γιά τά οποία υποτίθεται, ότι υπάρχει τό « Μακάριοι οι καθαροί τή καρδία, ότι αυτοί τόν Θεόν όψονται ».

        Πιστεύουμε λοιπόν ότι η διαφορά τής Ορθοδοξίας από άλλες ομολογίες καί άλλες θρησκείες βρίσκεται, κυρίως στό θέμα τής θεραπείας. Η Ορθοδοξία έχει τέλειο θεραπευτικό σύστημα. Γνωρίζει τήν υγεία, βλέπει μέ ειλικρίνεια τά τραύματα τού ανθρώπου καί συνιστά τέλειο θεραπευτικό τρόπο αγωγής. Έτσι ισχυριζόμαστε ότι, όταν αλλοιώνεται η πίστη, τότε αλλοιώνεται καί η θεραπεία τού ανθρώπου. Οι Άγιοι Πατέρες υποδεικνύουν καί παρουσιάζουν αυτήν τήν θεραπευτική αγωγή. Οι αγώνες γιά τήν διαφύλαξη τής πίστεως έγιναν γιά νά διασωθή η μέθοδος θεραπείας.

Η εποχή μας είναι χειροτέρα ακόμη καί του παλαιού Ισραήλ. Καί τούτο διότι, όταν ακριβώς τό ανδρικό αγωνιστικό φρόνημα εξέλιπε καί δειλία θανάτου επέπεσεν, χαροποιός εν αυτώ ανεφάνη ελπίς, Δεβώρρα η  α ρ ρ ε ν ό φ ρ ω ν!Σήμερα σάλπιγγαι προφητικών φωνών δέν ακούονται, Δεββώραι δέν αναδεικνύονται διά νά σαλπίσουν, Προδρομικαί φωναί δέν αντιλαλούν.Τιμήσατε τούς Κανάρηδες καί τίς Μπουμπουλίνες, τούς Κωνσταντίνους τούς Υδραίους, γιά νά νοιώσουμε ότι οι Κυνέγειροι καί Λεωνίδες πού φυλάττουν θερμοπύλας ζούν, καί γνωρίζουν νά θυσιάζονται πάντα όταν « Θεός εστί τό κινδυνευόμενον ».

       Ο Μακαριστός Π. Ιουστίνος Πόποβιτς στό βιβλίο του «Ορθόδοξος Εκκλησία καί Οικουμενισμός (Εκδ. Ορθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 1974)» γράφει: «Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα διά τούς ψευδοχριστιανισμούς , διά τάς ψευδοεκκλησίας τής Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδιά όλων τών ευρωπαϊκών ουμανισμών μέ επικεφαλής τόν Παπισμόν. Όλοι δέ αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αυταί αι ψευδοεκκλησίαι δέν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις τήν άλλην αίρεσιν. Τό κοινόν ευαγγελικόν ονομά των είναι η παναίρεσις. Διατί; Διότι εις τό διάστημα τής ιστορίας αι διάφοροι αιρέσεις ηρνούντο η παρεμόρφωνον ιδιώματα τινά του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού, αι δέ Ευρωπαϊκαί αυταί αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρον τόν Θεάνθρωπον καί εις τήν θέσιν του τοποθετούν τόν Ευρωπαίον άνθρωπον. Εδώ δέν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ του Παπισμού, Προτεσταντισμού, Οικουμενισμού καί άλλων αιρέσεων ών τό όνομα λεγεών.»

       Ο Οικουμενισμός είναι η τελευταία καί η πιό τέλεια παγίδα πού έστησε ο διάβολος στήν ανθρωπότητα καί η πιό φοβερή καί ύπουλη επίθεσή του κατά τής Εκκλησίας τού Χριστού. Είναι τό δηλητήριο που παραλύει τήν ψυχή καί τήν κάνει ανίκανη νά πιστέψη, ανίκανη νά δή τό φώς, ανίκανη καί νά διψάση ακόμα γιά τήν αλήθεια, που σκοτίζει τόν νού τού ορθοδόξου καί τόν κάνει, αντί νά αγαπάει τόν άρρωστο καί νά προσπαθεί νά τόν γιατρέψει, νά αγαπάη τήν ίδια τήν αρρώστια του, αντί νά αγαπάει τόν αιρετικό νά αγαπάη τήν αίρεσή του.»

       Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης αναφέρει ότι καμμία άλλη Χριστιανική ομολογία, εκτός τής Ορθοδοξίας, δέν μπορεί νά οδηγήση τόν άνθρωπο στήν τελειότητα τής Χριστιανικής ζωής, στόν αγιασμό, στήν τελεία κάθαρσι από τίς αμαρτίες, στήν αιωνιότητα καί τούτο διότι οι άλλες οι μή ορθόδοξες ομολογίες κατέχουν « τήν αλήθειαν εν αδικία (Ρωμ. 1,18), ενόθευσαν τήν αλήθεια μέ τήν σοφιστεία καί τό ψεύδος, καί έτσι δέν κατέχουν τά μέσα τής χάριτος γιά τήν ανακαίνιση τού ανθρώπου. Αυτά τά έχει μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία η μόνη « αγία καί άμωμος » (Εφ. 5,27) Η μία καί αληθινή Εκκλησία είναι εκείνη πού αδιάλειπτα λυτρώνει από τόν ρύπο τής αμαρτίας τόν άνθρωπο, πού τόν αγιάζει, τόν φωτίζει, τόν ανακαινίζει, τόν σώζει. Δέν είναι εκείνη πού καταδιώκει, βασανίζει, διχάζει, θανατώνει στην πυρά, ούτε εκείνη πού εξυψώνει σέ υπέρτατη αξία τόν ανθρώπινο νού καί υποτιμά την θεία αποκεκαλυμμένη αλήθεια, καταργεί τόν κλήρο, τά μυστήρια, τή νηστεία, όλα εκείνα πού τό Άγιο Πνεύμα, μέσω τών Άγίων Αποστόλων καί τών Αγίων Πατέρων, θεσμοθέτησε γιά τή σωτηρία μας. Δέν είναι εκκλησία αληθινή εκείνη πού αυθαίρετα διέκοψε τίς σχέσεις της μέ τή χορεία τών κεκοιμημένων, τών έν « ουρανοίς απογεγραμμένων » (Εβρ. 12, 23), καί θεωρεί άχρηστες τίς προσευχές μας υπέρ αυτών. Όποια αποκόπηκε από τό ζωντανό καί καρποφόρο δένδρο, τήν Αποστολική Εκκλησία, δέν είναι αληθινή.

       Τά κριτήρια γιά τήν επανένωση τών διηρημένων Χριστιανών δέν μπορεί νά είναι διαφορετικά απ?όσα ισχύουν γιά τήν ένωση τών σωματείων καί οργανώσεων τών διαφόρων επιστημονικών κλάδων. Οι αστρονόμοι θά συγκλονίζοντο στήν ιδέα ότι θά έπρεπε νά ενωθούν μέ τούς αστρολόγους. Οι τελευταίοι θά πρέπει νά γίνουν αστρονόμοι, ώστε νά μπορέσουν νά γίνουν δεκτοί. Τά μέλη ενός συγχρόνου ιατρικού σωματείου θά συγκλονίζοντο εξ?ίσου μέ τήν σύσταση, ότι πρέπει νά γίνουν ένα μέ τούς κομπογιαννίτες καί σφετεριστές τού ιατρικού επαγγέλματος. Μέ τόν ίδιο τρόπο οι Πατέρες θά κατεπλήσσοντο μέ τήν ιδέα μιάς ενώσεως τής παραδόσεώς των μέ ομολογίες, πού έχουν ελάχιστη ή καμμία κατανόηση γιά τήν Θεραπεία, τής Καθάρσεως, ελλάμψεως καί δοξασμού καί έχουν παράσχει ιδρυματική αυθεντία στά χέρια ψευδοθεραπευτών. Τό αίτημα τής επανενώσεως είναι αίτημα επιτυχίας τών ομολογιών στό νά παραγάγουν τ?αποτελέσματα γιά τά οποία υποτίθεται, ότι υπάρχει τό « Μακάριοι οι καθαροί τή καρδία, ότι αυτοί τόν Θεόν όψονται ».

         Πιστεύουμε λοιπόν ότι η διαφορά τής Ορθοδοξίας από άλλες ομολογίες καί άλλες θρησκείες βρίσκεται, κυρίως στό θέμα τής θεραπείας. Η Ορθοδοξία έχει τέλειο θεραπευτικό σύστημα. Γνωρίζει τήν υγεία, βλέπει μέ ειλικρίνεια τά τραύματα τού ανθρώπου καί συνιστά τέλειο θεραπευτικό τρόπο αγωγής. Έτσι ισχυριζόμαστε ότι, όταν αλλοιώνεται η πίστη, τότε αλλοιώνεται καί η θεραπεία τού ανθρώπου. Οι Άγιοι Πατέρες υποδεικνύουν καί παρουσιάζουν αυτήν τήν θεραπευτική αγωγή. Οι αγώνες γιά τήν διαφύλαξη τής πίστεως έγιναν γιά νά διασωθή η μέθοδος θεραπείας.