ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Πρόσφατα ο Πάπας Ράτσινγκερ σκοπίμως απάλειψεν τόν τίτλον «πατριάρχης τής Δύσεως» διά νά υπερτονίση τούς ετέρους τίτλους … Οι τίτλοι πού εκράτησεν είναι οι εξής: «Επισκόπου τής Ρώμης, τοποτηρητού τού Ιησού Χριστού έπι τής γής, διαδόχου τού πρίγκιπα τών Αποστόλων Πέτρου, Άκρου Αρχιερέα τής Παγκοσμίου Εκκλησίας, Πριμάτου τής Ιταλίας, Αρχιεπισκόπου καί Μητροπολίτη τής Ρώμης καί Δούλου τών Δούλων τού Θεού» (Βλ. «ΒΗΜΑ» 25-3-2006).   

         Την 29^ην Ιουνίου 2005 ο Ράτσινγκερ (Βενέδικτος) εδηλωσεν: «ο πάπας υπό τήν ιδιότητά του ως επισκόπου Ρώμης, ασκεί ένα μοναδικό καί απαραίτητο γιά την παγκόσμιο εκκλησία διακόνημα, εκείνο τού νά είναι η αρχή καί το ορατό, εις τό διηνεκές, θεμέλιον τής ενότητος όλων τών πιστών…» [Vatican Information Service-VIS, 29 Ιουνίου 2005 αρ. 050630330].
         Επίσης έχει σημασία μεγάλη η παπική αλλοίωση τού συμβόλου τής πίστεως. Ενώ μέχρι τώρα εμείς οι Ορθόδοξοι υποστηρίζαμε ότι οι Παπικοί πρέπει νά αφαιρέσουν τό FILIOGUE από τό σύμβολο τής πίστεως, τώρα στό Νέο Σύμβολο τής Πίστεως αφαιρέθηκαν πολλές φράσεις καί προστέθηκαν άλλες. Ο Καρδινάλιος Ράτσινγκερ (ο σημερινός Πάπας Βενέδικτος) μέ κείμενό του πού έγραψε τήν 18 Φεβρουαρίου 2005, προλογίζει τήν αλλοίωση τού συμβόλου τής πίστεως σέ ένα μικρό βιβλίο πού εξέδωσε τό περιοδικό «30 DAYS» μέ τίτλο «Όποιος προσεύχεται σώζεται». «Μητροπολίτης Ναυπάκτου, ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ Οκτώβριος 2006».
         Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ υπέβαλλε τό ερώτημα σέ Θεολόγους άν τό Βατικανό είναι Εκκλησία ή κράτος. Ως γνωστόν τό Βατικανό είναι τό κέντρο τού διοικητικού μηχανισμού-συστήματος τής Ρωμαιοκαθολικής-Παπικής Εκκλησίας καί του Παπικού κράτους. Ο Πάπας είναι αρχηγός τής Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας καί συγχρόνως αρχηγός τού κράτους τού Βατικανού, πού διαθέτει υπουργούς, οικονομία, παλαιότερα στρατό καί σήμερα αστυνομία, διπλωματία καί ό,τι άλλο συνιστά ένα κράτος.
         «Καί σήμερα παρά τήν εδαφική του σμίκρυνσι τό Βατικανό αναμιγνύεται ενεργώς καί προωθεί λύσεις υπέρ τών συμφερόντων του, μέ αποτέλεσμα νά πλήττωνται άλλοι λαοί καί μάλιστα Ορθόδοξοι, όπως πρόσφατα στόν πόλεμο Κροατών καί Μουσουλμάνων κατά τών Ορθοδόξων Σέρβων.
         Ο Πάπας στίς διάφορες χώρες εκπροσωπείται από τόν Νούντσιο, πού είναι ο οφθαλμός καί τό αυτί του. Στήν Αθήνα υπάρχει ο Λατίνος Αρχιεπίσκοπος, ο Ουνίτης επίσκοπος καί ο Νούντσιος. Τρείς εκπρόσωποι τού Πάπα. Αυτές οι παποκαισαρικές αξιώσεις συνοψίζονται χαρακτηριστικά σέ όσα είπε ο Πάπας Ιννοκέντιος ο Γ? (1198-1216), ο μεγαλύτερος από τούς μεσαιωνικούς Πάπες, στόν ενθρονιστήριο λόγο του.»
         «Ως σύμβολον τών κοσμικών αγαθών μοί έδωσε τό Στέμμα, τήν Μίτραν υπέρ τής Ιερωσύνης, τό Στέμμα διά τήν βασιλείαν καί μέ κατέστησεν αντιπρόσωπον Εκείνου εις τό ένδυμα καί τώ μηρώ τού οποίου εγράφη: ο Βασιλεύς τών βασιλευόντων καί Κύριος τών κυρίων (Αρχιμ. Σπ. Μπιλάλη, Ορθοδοξία καί Παπισμός, σέλ. 155).» Κατά τήν δυτική παράδοσι, ο αυτοκράτορας ώφειλε νά κρατά τό χαλινάρι καί τόν αναβολέα τού παπικού ίππου στίς επίσημες συναντήσεις, καταδεικνύοντας έτσι τήν υποταγή του στόν Πάπα.

         Εξ αφορμής τής επιχειρουμένης αυτο-προβολής τού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ως δήθεν «Προκαθημένου τής Ορθοδοξίας», έχομεν νά παρατηρήσωμεν τά εξής: Ουδέν πατριαρχείον είναι κατώτερον τού άλλου, καί ουδείς Πατριάρχης εξουσιάζει επί τών λοιπών διοικητικώς ή δικαστικώς. Ο ΣΤ΄ Κανών τής Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, καί ο Β΄ Κανών τής Β΄ Οικουμενικής Συνόδου λέγει: «Μόνη γάρ η Οικουμενική Σύνοδος είναι ο έσχατος καί κοινότατος κριτής πάντων τών Πατριαρχών». Η Ορθοδοξία δέν γνωρίζει ως ο Πάπας ορατόν Αρχηγόν τής Εκκλησίας. Οικουμενικοί είναι όλοι οι Πατριάρχαι εν πίστει καί διδασκαλία. Όλοι οι πατριάρχαι έχουν τήν φροντίδα καί ευθύνην τής πίστεως εν τή Ορθοδοξία, καί ολοι μαζύ – ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ – επιλαμβάνονται τήν λύσιν τών αναφυομένων εκκλησιαστικών ζητημάτων.
         Εκάστη τών τοπικών Εκκλησιών έχει σαφώς καθορισμένα όρια καί ίδιον προκαθήμενον (Πατριάρχην, Αρχιεπίσκοπον). Ο 28^ος Κανών τής Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, αναφέρει τά όρια δικαιοδοσίας τού Πατριάρχου τής Κωνσταντίνου-πόλεως, «τά τής Ποντικής καί τής Ασιανής καί τής Θρακικής διοικήσεως».           Πάντες οι προκαθήμενοι τών κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών είναι ίσοι μεταξύ των καί ουδείς έχει θέσιν υπεροχής έναντι τών άλλων. Διά θέματα πανορθοδόξου σημασίας αποφαίνεται η Ορθόδοξος Οικουμενική Σύνοδος (πηδάλιον σελ. 119). Μέ άλλα λόγια, εν αντιθέσει πρός τήν παπικήν αίρεσιν, η Ορθόδοξος Εκκλησία δέν έχει «Πάπαν»,  δέν έχει «Προκαθήμενον», «πνευματικόν ηγέτην», «επικεφαλής» « εφ?όλης τής Οικουμένης ».

Από άρθρο τού κ. Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτ. Καθηγητού τού Πανεπιστημίου, παραθέτω τά εξής: 

«ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕ ΤΡΙΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ 

Η επίσκεψη τού Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στήν Λάρισα, κατά τήν ημέρα τής εορτής τού πολιούχου της Αγίου Αχιλλίου, συμπλήρωσε τό τρίπτυχο τού ομολογιακού του προσώπου, τό οποίο έχει τρείς όψεις! Έχει ένα παπικό, ένα προτεσταντικό καί, επί τέλους, ένα ορθόδοξο!
……………..
Επισκέφθηκε καί πάλι τόν Πάπα στό Βατικανό, υποκλίθηκε ευγενικά ενώπιόν του καί δέχθηκε τιμητική επιβράβευση γιά τήν καλή του θέληση νά υποταχθεί σ?αυτόν, εφ? όσον, στό κείμενο τής Ραβέννας, η απαίτηση αυτή τού Πάπα είναι εμφανής καί υπογεγραμμένη από τούς ορθοδόξους εκπροσώπους.
Σύμφωνα μέ τό κείμενο αυτό, Επίσκοπος, ο οποίος δέν κοινωνεί μέ τόν Ρώμης, βρίσκεται εκτός Εκκλησίας. Εάν όμως, υποταχθεί στόν Πάπα, θά είναι μέσα στήν Εκκλησία τήν παπική, αλλά έξω από τήν Ορθοδοξία, επειδή, εξ άλλου, όταν κοινωνήσεις μέ τόν Πάπα, οφείλεις νά ασπασθείς τήν μία πίστη καί θεολογία: τήν παπική!
…………………
Ο μελετητής τού τριπτύχου ομολογιακού προσώπου τού κ. Βαρθολομαίου διερωτάται ευλόγως:
– Πώς διακηρύσσει ο κ. Βαρθολομαίος ότι τό Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι εγγυητής «τής μεταξύ ημών ενότητος εν πίστει, αληθεία καί αγάπη», όταν τά δίνει όλα στόν παπισμό καί στόν προτεσταντισμό; Όταν μάλιστα, ως πρωτεργάτης τής οικουμενιστικής δραστηριότητος τού Π.Σ.Ε., αναγνωρίζει, αυτός ο ίδιος, όλες τίς προτεσταντικές κοινότητες καί τά σωματεία τους ? καί, φυσικά, καί τόν παπισμό ? ως Εκκλησίες;
– ………………
Τά τρία, ασυμβίβαστα μεταξύ τους, ομολογιακά πρόσωπα τού κ. Βαρθολομαίου προδίδουν τήν σύγχυση μιάς πατριαρχικής συνειδήσεως, η οποία δέν αναπαύεται στήν Ορθοδοξία τής Εκκλησίας ? τήν οποίαν εκπροσωπεί καί πρέπει ευόρκως νά υπηρετεί –  αλλά αναζητεί διεξόδους εκτός τής Ορθοδοξίας, λόγω ασφαλώς, ελλείμματος…  Ορθοδοξίας!
………………»

Ορθόδοξος Τύπος φ. 1737/30-5-2008, www.orthodoxostypos.gr

            Η διαθρησκειακή ενότητα, μέ τήν προβολή τής όντως δαιμονικής θέσεως ότι οι άλλες θρησκείες είναι σεβαστές καί σεβάσμιες, καί όλοι λατρεύουν τόν ίδιο Θεό μέ διαφορετικό τρόπο (Πατριάρχης Βαρθολομαίος) καί ο Χριστός δέν είναι η μόνη οδός σωτηρίας, ζωής, φωτός καί αληθείας, αποσκοπεί εις τήν επιβολήν τής πανθρησκείας τού Αντιχρίστου, είς τά πλαίσια τής παγκοσμιοποιήσεως καί τής Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Οι πυκνούμενες καί ενισχυόμενες από χριστιανούς ηγέτας, καί μερικούς Ορθοδόξους, διαθρηκειακές συναντήσεις καί διαθρησκειακοί διάλογοι (Αμαρούσιον 2004, παρουσία τού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου) έχουν οδηγήσει σέ ανεπίτρεπτο συγκρητισμό, καί αποτελούν άρνηση τού Ευαγγελίου καί προσβολή τών Αγίων Μαρτύρων καί ομολογητών τής πίστεως.

            Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, προκάτοχος του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, έλεγε ότι το κακό πρέπει νά θεατρίζεται, μήπως διορθωθή.Ο προφήτης Ηλίας, ο οποίος είχε διαφορετικό φρόνημα από τόν Πατριάρχη Κων/λεως, δέν φρονούσε δηλαδή, ότι σ?όλες τίς θρησκείες λατρεύεται ο ίδιος Θεός, αλλ?ήταν φλογερός λάτρης του Θεού τού Ισραήλ ώς τού μόνου αληθινού Θεού καί σφοδρός πολέμιος τού Βάαλ ώς ψευδοθεού, ειρωνευόταν τους προφήτας τού Βάαλ μέ πολλή ειρωνική διάθεση (Γ? Βασ. ΙΗ 27).

            Αντί λοιπόν νά λέμε « εις τό όνομα τού πατρός… Δόξα τώ Πατρί καί τώ Υιώ καί τώ Αγίω Πνεύματι » νά λέμε: Εις τό όνομα τού Αλλάχ… εις τό όνομα τού Βούδδα… εις τό όνομα τού Κομφουκίου… εις τό όνομα τού Διός… εις τό όνομα τού Εωσφόρου… Η Δόξα τώ Αλλαχ. Δόξα τώ Εωσφόρω, Δόξα τώ Βούδδα, Δόξα τώ Κομφουκίω, Δόξα εις τόν Δία. Άς μή αποτροπιάζεται κανείς Χριστιανός, αφού ο Πατριάρχης μας, η Κορυφή τής Ορθοδοξίας, βεβαιώνει, ότι σ?όλες τίς θρησκείες λατρεύεται ο ίδιος Θεός.

            Τό ασεβές φρόνημα τού Οικουμενικού καί Οικουμενιστού Πατριάρχη χρειάζεται ειρωνεία καί θεατρισμό, μέ τήν αμυδρά ελπίδα, μήπως ο Πατριάρχης προβληματισθή καί αλλάξη φρόνημα. Ελπίς η βόσκουσα πολλούς τών βροτών…

 «…..Σήμερα τά συνορά μας βρίσκονται στήν ψυχή μας. Αυτή απειλείται μέ νέα (τρίτη) άλωση. Η Υπερδύναμη τής Νέας Εποχής, μέ όλες τίς συνιστώσες της, έχει αποβεί «καθολική μας μητρόπολη» καί μόνιμο σημείο αναφοράς, καθορίζοντας καί προσδιορίζοντας σύνολο τόν εθνικό μας βίο, καί αυτό τό φρόνημά μας, μέ τήν εξωπροσδιοριζόμενη παιδεία. …..  

…….Η διάσταση αυτή συνεχίζεται καί στόν εκκλησιαστικό καί τόν πολιτικό μας χώρο. Οι Λατινόφρονες καί τών δύο χώρων έχουν φραγκεύσει, όπως έχει αναπτύξει σέ ειδικό βιβλίο του ο αγαπητός συνάδελφος καί συναδελφός π. Θεόδωρος Ζήσης. Οι θεολογικά εκφραγκευμένοι διεξάγουν διάλογο ουνιτικό, δεχόμενοι τόν πάπα ως κανονικό επίσκοπο τής Εκκλησίας τού Χριστού καί τόν «μνημονεύουν», πολλοί δέ από αυτούς έχουν προχωρήσει στήν ένωση μέ τόν Παπισμό, κοινωνώντας μέ τούς Παπικούς, όπως ομολόγησε ήδη τό 1971 ο Πατριάρχης Αθηναγόρας καί πειστικά έχει υποστηρίξει, σέ πρόσφατο βιβλίο του, ο συνάδελφος κ. Αθανάσιος Σακαρέλλος. Οι πολιτικοί Λατινόφρονες καί φραγκεύσαντες θεωρούν τήν Ελλάδα προτεκτοράτο, άλλοτε κάποιας Μεγάλης Δυνάμεως καί σήμερα τής κυριάρχου Δυνάμεως τής Νέας Εποχής, ζώντες καί ενεργούντες πάντοτε μέ τήν συνείδηση τού «υπό προστασίαν» τελούντος, πρόθυμοι ανά πάσαν στιγμήν νά ενδώσουν, παραδίδοντες τά πάντα στήν διάθεση τών «Προστατών» μας, μη δυνάμενοι πλέον νά «φυλάσσουν Θερμοπύλες». 

Οι Ανθενωτικοί τής εποχής μας, όσοι διατηρούν τήν αυθεντικότητα τών Αγίων μας, μένοντας ξένοι πρός κάθε έννοια φανατισμού καί μισαλλοδοξίας, ταυτίζονται μέ τήν «μαγιά» τού Μακρυγιάννη, σώζοντες τήν Ορθοδοξία καί τό Γένος/Έθνος στήν συνείδηση καί τήν ζωή τους, απρόθυμοι πάντοτε νά θυσιάσουν στά είδωλα τής Νέας Εποχής καί αίροντες τόν σταυρό τού μαρτυρίου καί τής παντοειδούς θυσίας. Τό μέλλον τής Ορθοδοξίας καί τής Ελληνικότητας στόν τόπο μας είναι αλληλένδετο μέ τήν στάση τών «Ανθενωτικών» στήν σημερινή φοβερότερη καί υπουλότερη απόπειρα τής Φραγκίας νά υποτάξει, δηλαδή νά διαλύσει, τήν Πίστη καί τό Γένος μας. Όπως δέ οι Ανθενωτικοί στήν διάρκεια τής ποικιλώνυμης δουλείας έσωσαν τό Γένος, μέ όλα τά συστατικά του, καί τό οδήγησαν ακμαίο στό 1821, έτσι καί σήμερα οι πατερικά Ανθενωτικοί θά διαφυλάξουν τό Γένος από τά επερχόμενα δεινά. …..» 

Από άρθρο τού π. Γεωργίου Μεταλληνού, Ορθόδοξος Τύπος, 27 Ιουνίου 2008
www.orthodoxostypos.gr

27/6/08

Υμέων έκαστος αλώπεκος ίχνη βαίνει,Άπασι δέ ομού περί κοινών βουλευσάμενοι κούφος ένεστι νόος. 

Μακαριώτατε,
Σεβασμιώτατοι,

             Τό Αρχαίον λόγιον, θεωρείται επίκαιρον εις τήν προσπάθεια τού Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών καί Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου νά Αναστηθή τό Συνοδικό Σύστημα. Η αξιοποίησις μελών τού εκκλησιαστικού σώματος (λαϊκών καί κληρικών) εις τήν εξασφάλισιν τεκμηριωμένων θεολογικών εισηγήσεων οι οποίες μέσω τών συνοδικών επιτροπών θά συμβάλλουν εις τήν λειτουργίαν τού Συνοδικού Συστήματος, αποτελεί στόχον τού Μακαριωτάτου. Η αξιοποίηση όσων μελών τής Εκκλησίας είναι δυνατόν, είναι επιβεβλημένη από τό Συνοδικό ήθος καί τήν αντικειμενική πραγματικότητα.
Στήν προσπάθεια λειτουργίας τού Συνοδικού συστήματος στά διορθόδοξα, διαχριστιανικά καί διαθρησκευτικά θέματα, αποσκοπεί τό παρόν άρθρον. 

Α) ΔΙΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ 

«Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες….. παρουσιάζουν ένα μειονέκτημα» (πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ). «Η μόνη Εκκλησία τού Χριστού υφίσταται ΜΟΝΟ μέσα τήν Καθολική Εκκλησία….. σέ μία αιώνια ιστορική διάρκεια». «Οι Εκκλησίες τής Ανατολής, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες από τήν πλήρη κοινωνία μέ τήν Καθολική Εκκλησία, άν καί παρουσιάζουν ένα μειονέκτημα, νά μήν αναγνωρίζουν ως ορατή κεφαλή τής Εκκλησίας τόν επίσκοπο Ρώμης καί διάδοχο τού Πέτρου, διατηρούν χάρη στήν αποστολική διαδοχή, πραγματικά μυστήρια καί δικαιούνται νά λέγωνται Εκκλησίες, ιδιόρρυθμες καί τοπικές, καί είναι αδελφές Εκκλησίες».
Ισχύει τό «εις ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ Καθολικήν καί Αποστολικήν Εκκλησίαν» τού Συμβόλου τής Πίστεως; 

ΤΑ «ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ» ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, κατά τόν πάπα, είναι ότι δέν δέχεται: 

α)        ΤΟ ΑΛΑΘΗΤΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ
β)        ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ
γ)        ΤΟ FILIOQUE
δ)        ΤΟ ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟ ΠΥΡ
ε)         ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ (μέ τήν οποία δέν συμφωνεί)
στ)      ΕΞΑΓΟΡΑ ΑΜΑΡΤΙΩΝ
ζ)         ΤΗΝ ΟΥΝΙΑ
η)        ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΤΟΥ FILIOQUE

Συμπέρασμα: ΤΑ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΝ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΩΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΚΡΑΤΟΣ.

ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ:

             Η Ορθοδοξία δέν γνωρίζει ως ο πάπας ορατόν Αρχηγόν τής Εκκλησίας.
Ο 28^ος  Κανών τής Δ? Οικουμενικής Συνόδου, αναφέρει τά όρια δικαιοδοσίας τού Πατριάρχου τής Κωνσταντίνου?πόλεως, «τά τής Ποντικής καί τής Ασιανής καί τής Θρακικής διοικήσεως».Η Ορθόδοξος Εκκλησία δέν έχει «πάπαν», δέν έχει «προκαθήμενον», «πνευματικόν ηγέτην», «επικεφαλής» «εφ?όλης τής Οικουμένης».
Ο ΣΤ? Κανών τής Α? Οικουμενικής Συνόδου καί ο Β? Κανών τής Β? Οικουμενικής Συνόδου λέγει: «μόνη γάρ η Οικουμενική Σύνοδος είναι ο έσχατος καί κοινότατος κριτής πάντων τών Πατριαρχών».
Ο 31^ος Αποστολικός Κανών, επιτρέπει τήν παύση «κοινωνίας» μέ τόν Πατριάρχη ή επίσκοπο, όταν αλλοιώνει τή διδασκαλία τής Εκκλησίας. Ομοίως καί ο ΙΕ? Κανών τής Πρωτοδευτέρας Συνόδου.

            Η ένωση μέ επίσημες συμφωνίες μέ Λατίνους, Ουνίτας, Μονοφυσίτας στήν πράξη αναθεματίζεται από τήν Αγίαν Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο. Γι? αυτό τήν Κυριακή τής Ορθοδοξίας αναθεματίζουμε όσους αναθεμάτισαν οι Άγιοι Πατέρες καί μακαρίζουμε όσους εκείνοι εμακάρισαν. Αιρετικοί είναι όλοι εκείνοι πού διδάσκουν διαφορετικά από ότι διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία μέ τάς Επτά (7) Οικουμενικάς Συνόδους. Ο α καί β Κανών τής Γ Οικουμενικής Συνόδου (εκτός Εκκλησίας) είναι γνωστός;
Πώς είναι δυνατόν νά πιστεύει κάποιος ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία του είναι η μόνη αληθινή καί ταυτόχρονα νά ανέχεται αυτή νά μετέχει σ? ένα οργανισμό (Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών), ως μία από τίς «πολλές εκκλησίες», πού αναγνωρίζουν ότι κατέχουν μέρος τής αλήθειας, κι? αγωνίζονται νά ιδρύσουν εκ νέου τήν απολεσθείσα «Μία, Αγία, Καθολική καί Αποστολική Εκκλησία»; Άς σημειωθεί ότι ο αιρετικός ποντίφηξ δέν μετέχει στό Π.Σ.Ε., επειδή τούτο θίγει τήν εκκλησιολογία του!!!

Β) ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΑ

            Η διαθρησκειακή ενότητα, μέ τήν προβολή τής όντως δαιμονικής θέσεως ότι οι άλλες θρησκείες είναι σεβαστές καί σεβάσμιες, καί όλοι λατρεύουν τόν ίδιο Θεό μέ διαφορετικό τρόπο (Πατριάρχης Βαρθολομαίος) καί ο Χριστός δέν είναι η μόνη οδός σωτηρίας, ζωής, φωτός καί αληθείας, αποσκοπεί εις τήν επιβολήν τής πανθρησκείας τού Αντιχρίστου, είς τά πλαίσια τής παγκοσμιοποιήσεως καί τής Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Οι πυκνούμενες καί ενισχυόμενες από χριστιανούς ηγέτας, καί μερικούς Ορθοδόξους, διαθρηκειακές συναντήσεις καί διαθρησκειακοί διάλογοι (Αμαρούσιον 2004, παρουσία τού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου) έχουν οδηγήσει σέ ανεπίτρεπτο συγκρητισμό, καί αποτελούν άρνηση τού Ευαγγελίου καί προσβολή τών Αγίων Μαρτύρων καί ομολογητών τής Πίστεως.Έχουμε ζωντανή Εκκλησία όταν (κοινωνούμε μέ όσους) ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ μέ ετεροδόξους, μέ ετεροθρήσκους, Εβραίους, Μωαμεθανούς, Ινδιάνους, ειδωλολάτρας καί Μάγους, στήν Καμπέρα, στήν Ασίζη, στό Χαράρε τής Αιθιοπίας, στήν Αμερική καί στήν Γροιλανδία; Σήμερα όχι μόνο συμπροσεύχονται μέ ετεροδόξους, αλλά έχουν συνενωθεί καί ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ, όπως τό Πατριαρχείο Αντιοχείας πού έχει ενωθεί μέ τούς Μονοφυσίτας, καί τό Πατριαρχείον Κων/λεως μέ Λατίνους καί Ουνίτας στήν πράξη μετά τό Μπαλαμάντ. Κηρύσσουν δηλ. ότι έγινε ένωση Ορθοδόξων (Οικουμενιστικών) Εκκλησιών μέ τούς αιρετικούς.

            Είμαστε στά χρόνια τής αποστασίας, όπως χράφει τό Ευαγγέλιον καί όπως αναφέρετε ότι θά έρθει πρίν τής Δευτέρας Παρουσίας ο Αντίχριστος, διά νά πλανήσει ει δυνατόν καί τούς εκλεκτούς. Γι?αυτό γύρω μας υπάρχει πλάνη διότι ο Αντίχριστος αρχικά δέν θά σκοτώσει αλλά ΘΑ ΠΛΑΝΗΣΕΙ. Ο πλάνος (Αντίχριστος) θέλει όλο τόν κόσμο ενωμένο σέ μία θρησκεία γιά νά τούς έχει μαζί του στήν πλάνη, στήν αίρεση καί μετά…
Γι?αυτό κάθε τί πού δέν είναι σύμφωνο μέ τίς αποφάσεις τών Οικουμενικών Συνόδων, είναι πλάνη καί αίρεση.
             Η ένωση μέ επίσημες συμφωνίες μέ Λατίνους, Ουνίτας, Μονοφυσίτας στήν πράξη αναθεματίζεται από τήν Αγίαν Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο. Γι? αυτό τήν Κυριακή τής Ορθοδοξίας αναθεματίζουμε όσους αναθεμάτισαν οι Άγιοι Πατέρες καί μακαρίζουμε όσους εκείνοι εμακάρισαν. Αιρετικοί είναι όλοι εκείνοι πού διδάσκουν διαφορετικά από ότι διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία μέ τάς Επτά (7) Οικουμενικάς Συνόδους.
             Τό ποίμνιο τού Χριστού ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟ, όχι μεγάλο, όπως λέγει ο Κύριος στό Ευαγγέλιο, καί αυτό μάς εξηγεί ότι η ένωση μέ στόχο μία θρησκεία σέ πολλή μεγάλη ποσότητα «διά τόν φόβον τού Μουσουλμανισμού», δέν έχει καμία σχέση μέ τήν Αλήθεια τού Ευαγγελίου.
            Άς αγωνιζώμαστε λοιπόν μέ προσευχή ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ οι πεπλανημένοι στήν Αλήθεια, στήν Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως λέει η ευχή τού Μ. Βασιλείου στήν Θ. Λειτουργία «Τούς πεπλανημένους επανάγαγε εις τήν εκκλησία σου».
            Ναί αγάπη, αλλά ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, καί όχι αγάπη χωρίς τήν αλήθεια η οποία μάς απομακρύνει από τόν Θεό.
            Τέλος άς έχουμε πάντα υπόψη μας ότι τόν Κύριο δέν τόν ενδιαφέρει η ποσότητα ΑΛΛΑ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ (ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ-σωσμένος μόνο ο Νώε. Πολλοί οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί ? πάντας θέλει σωθήναι καί εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν).

         Η Εκκλησία μας έχει φωνή όχι μόνον εις τά κοινωνικά καί πολιτικά δρώμενα, αλλά πρωτίστως στό θέμα τής ορθοδόξου διδασκαλίας καί πράξεως. Έχουμε ζωντανή Εκκλησία όταν (κοινωνούμε μέ όσους) ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ μέ ετεροδόξους, μέ ετεροθρήσκους, Εβραίους, Μωαμεθανούς, Ινδιάνους, ειδωλολάτρας καί Μάγους, στήν Καμπέρα, στήν Ασίζη, στό Χαράρε τής Αιθιοπίας, στήν Αμερική καί στήν Γροιλανδία; Σήμερα όχι μόνο συμπροσεύχονται μέ αιρετικούς, αλλά έχουν συνενωθεί καί ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ, όπως τό Πατριαρχείο Αντιοχείας πού έχει ενωθεί μέ τούς Μονοφυσίτας, καί τό Πατριαρχείον Κων/λεως μέ Λατίνους καί Ουνίτας στήν πράξη μετά τό Μπαλαμάντ. Κηρύσσουν δηλ. ότι έγινε ένωση Ορθοδόξων (Οικουμενιστικών) Εκκλησιών μέ τούς αιρετικούς.

         Η κατάσταση τής Εκκλησίας σήμερα είναι τραγελαφική, μετά τήν άρση τών αναθεμάτων κατά τών Παπικών από τόν Αθηναγόρα καί τήν ένωση στήν πράξη Ορθοδόξων Εκκλησιών (Αυτοκεφάλων) καί Πατριαρχείων μέ αιρετικούς, τούς Λατίνους στό Μπαλαμάντ καί τούς Μονοφυσίτας στό Σαμπεζύ.
Σήμερα όσοι από τούς Ορθοδόξους έχουν συνενωθεί μέ αιρετικούς – οι οποίοι είναι καταδικασμένοι από Οικουμενικάς καί Πανορθοδόξους Συνόδους ? έχουν εκπέσει τής Ορθοδοξίας, σύμφωνα μέ τόν α καί β Κανόνα τής Γ? Οικουμενικής Συνόδου, καί είναι εκτός Εκκλησίας.

         «Ώσπερ κιθάρα μουσουργική, πάσιν ετρανολόγησαν, τώ Θείω πλήκτρω μυστικώς, Σώτερ τά απηχήματα, καί τήν οικονομίαν σου. 

Εβδομάς Παρακλήτου, η γλωσσοπυρσόμορφος πνεύματος Χάρις, Σεβασμιάζει τού βοάν· ο τρισσοφεγγής τής Θεαρχίας τύπος, λαλεί, ενεργεί διαιρεί τά χαρίσματα· μία δύναμις, μία σύνταξις, μία προσκύνησις τής Αγίας Τριάδος.
Όσοις έπνευσεν η Θεόρρυτος χάρις λάμποντες αστράπτοντες, αλλοίωσιν, ευπρεπεστάτην. Ώ τέκνα φωτόμορφα τής Εκκλησίας!»   

Από τό blog τού Μητροπολίτου Καλαβρύτων καί Αιγιαλείας κ.κ. Αμβροσίου www.mkka.blogspot.com συνέχεια ορθοδόξου ομολογίας:

«Ας μη απλοποιούμε τα μεγάλα και πολύ σοβαρά ζητήματα, αγαπητέ μου Φίλε. Τό θέμα της Πίστεως είναι πολύ σοβαρό. Διότι η αλήθεια είναι ΜΙΑ και τυγχάνει ερευνητέο το ποιός την κατέχει. Επίσης δεν υπάρχουν πολλοί Θεοί. Ένας είναι! Τυγχάνει λοιπόν ερευνητέο ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;  

Ο Απ. Παύλος ωμίλησε από τον Άρειο Πάγο της αρχαίας Αθήνας και είπε στους Αθηναίους: Θα σας φανερώσω τον Αληθινό Θεό, αυτόν που αναζητείτε και στον ΟΠΟΙΟ έχετε αφιερώσει Ναό με το όνομα ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ. 

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ, λοιπόν, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός,έσαρκώθη, έγινε άνθρωπος και “εφανέρωσε” την ΑΛΗΘΕΙΑ και τον ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ στους ανθρώπους.  

Έκτοτε η αλήθεια και η ΑΥΤΟΑΛΗΘΕΙΑ φανερώθηκε.  

Στο διάβα των αιώνων κάποιοι πιό παληά και κάποιοι στούς νεώτερους χρόνους στην διδασκαλία του Χριστού μας πρόσθεσαν “ξένα” στοιχεία. Άλλα είναι πρωτευούσης σημασίας και άλλα δευτερευούσης. ΌΛα όμως αλλοιώνουν όμως το κήρυγμα του Χριστού μας.  

Εμείς, λοιπόν, οι Ορθόδοξοι, διατηρούμε την πίστη μας αλώβητη, όπως την παρέδωσκαν οι Μαθηταί του Κυρίου, φωτιζόμενοι από το Άγιον Πνεύμα. 

Στη Δύση αλλοιώθηκε ο χαρακτήρας της Εκκλησίας. Εκεί η διαμάχη της εκκλησιαστικής και της κοσμικής Εξουσίας, η μάχη Παποκαισαρισμού και Καισαροπαπισμού, δηλ. οι ανθρώπινοι εγωϊσμοί, έφεραν τρομακτικές αλλοιώσεις. Έτσι ο Πάπας έγινε κοσμικός Άρχων! Είναι περισσότερο ‘Αρχοντας” και λιγώτερο “παπάς”! Εγκλωβίστηκε στο ψευδοδίλημμα: Πως είναι δυνατόν ο εκπρόσωπος του Χριστού στη γή να είναι υποτελής σε κοσμικό Άρχοντα, σε επίγειο Βασιλέα; Έτσι δημιουργήθηκε τό Κράτος του Βατικανού, οπότε η “Βασιλεία” έχασε τον πνευματικό της χαρακτήρα και έγινε κοσμική εξουσία! Ο Πάπας τώρα είναι Αρχηγός Κράτους,του Κράτους του Βατικανού!
Έτσι όμως “έχασε και τα αυγά και τα καλάθια”!!!!
Και όμως ο Κύριός μας ειπε: ” απόδοτε πάσι τας οφειλάς. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ”.
Αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα της αλλοιώσεως της παραδοθείσης εις ημάς πίστεως.

Αργότερα, ως κύμα αντιδράσεως και διαμαρτυρίας στις καινοτομίες του Παπισμού, ήλθε ο Προτεσταντισμός. Το δυστύχημα είναι ότι οι Προτεστάντες, ακολουθώντας μια φυγόκεντρη πορεία, κατέληξαν πιό μακρυά. Έφτιαξαν ένα ΑΓΝΩΡΙΣΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ, ένα έκτρωμα του χριστιανισμού!  

Εμείς, οι Ορθόδοξοι, με όσες αδυναμίες κι αν παρουσιάζουμε ως άνθρωποι, κρατάμε ακόμη την πίστη μας ανόθευτη. Κρατάμε την παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας. Έχουμε τους Αγίους Πατέρας. Έχουμε την Καινή Διαθήκη γραμμένη στη γλώσσα μας. Όλα αυτά μας βοήθησαν και μας βοηθούν. Η Χάρις του Θεού αναδεικνύει συνεχώς αγίους. Ζούμε στη Χάρι του Θεού.

Μπορεί, λοιπόν, να υπάρξουν εκατομμύρια Θρησκείες. Όλα αυτά όμως θα είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Ο Λόγος του Χριστού διασώζεται αλώβητος και ακέραιος στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Και προστατεύεται από τόν Χριστό μας, όστις είναι ο Δομήτωρ και η Κεφαλή της Εκκλησίας.  

ΤΊ ΕΊΝΑΙ ΟΜΩΣ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ;  

Είναι η φανέρωσις του Σώματος του ΧΡΙΣΤΟΥ. Όταν προσέρχωμαι στο Ναό εκεί συνδέομαι με τον Χριστό, την ΚΕΦΑΛΗ της Εκκλησίας, και με τους αδελφούς μου, που είναι Μέλη του ιδίου Σώματος, καί έτσι ζωντανεύουμε καί φανερώνουμε το ΣΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ, δηλ. τον ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ. Εκκλησιάζουμαι, λοιπόν, σημαίνει φανερώνω το Χριστό τώρα,αυτή τη στιγμή! Βιώνω το γεγονός ‘οτι ε’ιμαι Μέλος ενός Σώματος, του οποίου Κεφαλή είναι ο Χριστός.
Μόλις μάλιστα λάβουμε και τά Άχραντα Μυστήρια, τότε γινόμαστε αληθινά και μυστηριωδώς “σύσσωμοι” και “σύναιμοι” Χριστού!  

Αυτό λοιπόν το χάρισμα ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ όσοι εκ των χριστιανών καί όσες εκ των χριστιανικών Ομολογιών ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ, δηλ. το Πανάγιο Πνεύμα, το οποίο κατά την Πεντηκοστήν “επεδήμησε τω κόσμω” και βεβαίως ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ. Το Άγιο Πνεύμα μεταδίδεται από γενεά σε γενεά δια της επιθέσεως των χειρών του Επισκόπου κατα την ώρα της χειροτονίας επι της κεφαλής του χειροτονουμένου. Κάθε Επίσκοπος είναι κρίκος μιάς αλυσίδας, η οποία καταλήγει στους Αγίους Αποστόλους, στην Πεντηκοστή. Αν κοπή η αλυσίδα, τότε παύει η Αποστολική Διαδοχή.  

ΚΑΙ ΤΏΡΑ ΑΣ ΕΛΘΟΥΜΕ ΣΕ ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ: Όταν λέμε “συμπροσευχή”, εννούμε την επ Εκκλησία προσευχή, όχι την ατομική προσευχή.
Άρα, εάν βρεθώ δίπλα σε ένα Κινέζο, για να προσευχηθώ, δεν είναι ανάγκη να αλλάξω δωμάτιο. Αλλά δεν μπορώ να τον προσκαλέσω στό Ναό μας, στην Εκκλησία μας, να προσευχηθώ μαζί του, νά του μεταδώσω τα Άχραντα Μυστήρια κλπ. Ενθυμού, παρακαλώ, ότι στην πρώτη Εκκλησία είχαμε την τάξη των Κατηχουμένων. Κάποια στιγμή ο Διάκονος ή ο ιερεύς εκφωνεί “όσοι Κατηχούμενοι προέλθετε… μη τις των Κατηχουμένων. Όσοι πιστοί έτι και έτι του Κυρίου δεηθώμεν….” 

Αδελφοί μου,
Εμείς οι Ορθόδοξοι, είμαστε ίσως κακοί χριστιανοί, είμαστε όμως Ορθόδοξοι Χριστιανοί! Κατέχουμε την αλήθεια της πίστεως. Αυτό είναι το προνόμιό μας.
“Ουκ αρνησόμεθά σε, φίλη Ορθοδοξία”. 

Είμαστε χριστιανοί κατά την ομολογία μας, από το βάπτισμα. Πρέπει όμως νά γίνουμε χριστιανοί. Αλλά χρειάζεται κόπος καί μόχθος για να γίνουμε ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ!
Ας το ευχηθούμε εις εαυτούς και αλλήλους.
Με αγάπη
+ Ο Κ & Αι. Α 

19 Ιούνιος 2008 9:16 πμ»

         Ως φωνή υδάτων πολλών ηκούσθη τό Διάγγελμα τού Μητροπολίτου Καλαβρύτων καί Αιγιαλείας κ.κ. Αμβροσίου πρός τούς Απανταχού Πατριάρχας ? Επισκόπους καί ορθόδοξον λαόν τού Θεού.  Τό παραθέτομεν αυτούσιον από τό blog τού Μητροπολίτου www.mkka.blogspot.com:  

«Μπορούμε να προσευχώμεθα για όλους, αλλά δεν μπορούμε να συμ-προσευχώμεθα με όλους!» 

καί 

«Ο/Η ΣΤΟΧΑΖΟΜΑΙ και ΓΡΑΦΩ…… είπε…

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ή ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ; Για να μη γίνεται σύγχυση ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ η συμπροσευχή είτε με ετεροδόξους είτε με αλλοθρήσκους.
Η συμπροσευχή μπορεί να είναι πόθος μας καί επιθυμία μας, αλλ΄ όχι έργο και πράξη στη ζωή μας.
ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ; ΝΑΙ!
ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΟΛΟΥΣ; ΟΧΙ! 

+ ο Κ & Αι. α 

17 Ιούνιος 2008 2:46 μμ»

         Τό Οικουμενικόν Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως, μέ τό Διάγγελμα τού 1920, έκανε κάτι τό πρωτόγνωρο στήν Ιστορία τής Εκκλησίας. Γιά πρώτη φορά επίσημο ορθόδοξο κείμενο χαρακτήριζε όλες τίς ετερόδοξες κοινότητες τής Δύσεως «Εκκλησίες», ως συγγενείς καί οικείας εν Χριστώ καί συγκληρονόμους καί συσσώμους τής επαγγελίας τού Θεού.

          Η Εγκύκλιος αύτη διά μέν τόν Οικουμενισμόν είναι τό «Ευαγγέλιον», είναι τό «Πηδάλιον» είναι η «Παράδοσίς» των, διά τήν Ορθοδοξίαν όμως είναι τό αντιευαγγέλιον, είναι τό αντιπηδάλιον, είναι η αντιπαράδοσις· είναι η αίρεσις, είναι η παναίρεσις, τήν οποίαν κατευθύνει ο αντίχριστος. Η εγκύκλιος αυτή, εις απλήν διάλεκτον, εις τά κύρια σημεία της λέγει τά εξής: 

1)  Απευθύνεται κατ?αρχήν «πρός τάς απανταχού Εκκλησίας», ήτοι τάς Ορθοδόξους καί τάς αιρετικάς, τάς οποίας αδιακρίτως ονομάζει «Εκκλησίας Χριστού»! Καί μόνον από τό «πρός» αυτό αποκαλύπτεται ότι η αίρεσις τού Οικουμενισμού εισεχώρησεν εις τούς Ορθοδόξους, καί ότι εδέχθησαν ούτοι τήν αιρετικήν εκκλησιολογίαν αυτής.
2)  Λέγει ότι η Εκκλησία τής Κωνσταντινουπόλεως φρονεί, ότι η ένωσις τής Ορθοδόξου Εκκλησίας μέ τάς αιρετικάς δέν εμποδίζεται από τάς δογματικάς διαφοράς! Αντιθέτως δέ είναι επιβεβλημένη! Άν δέ μερικοί αντιδράσουν εις τήν ένωσιν, τότε εις τήν αρχή η ένωσις θά παρουσιασθή ως απλή σχέσις καί έτσι θά παραμερισθούν αι αντιδράσεις από τούς «θρησκολήπτους».
3)  Ονομάζει «αδελφάς καί σεβασμίας Εκκλησίας», τάς διαφόρους αιρέσεις τής Δύσεως.
4)  Προσδιορίζει τάς δύο προϋποθέσεις, αι οποίαι είναι απαραίτητοι διά νά γίνη η ένωσις μέ τούς αιρετικούς. Αυταί είναι:
α) Νά μήν βλέπουν οι Ορθόδοξοι τούς αιρετικούς μέ δυσπιστίαν καί δυσφορίαν, αλλά νά βλέπουν αυτούς ως ειλικρινείς καί νά τούς έχουν εμπιστοσύνη…
β) Νά αναζωπυρωθή καί ενισχυθή η αγάπη μεταξύ τής Ορθοδόξου Εκκλησίας καί τών αιρετικών, πρό πάντων δέ νά μή θεωρείται, ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας καί αιρετικών, αλλά νά δέχωνται τάς αιρέσεις ως συγγενείς (αδελφούλες) καί ότι προήλθον από τόν Χριστόν καί είναι σώμα Χριστού καί έχουν τήν Χάριν τού Θεού διά τού Χριστού!!!

         Εις τό δεύτερον μέρος της η Εγκύκλιος αυτή κατονομάζει μέ ποίας μεθόδους ήτρόπους θά δυνηθή νά επέλθη υπούλως η ένωσις. Μεταφέρομεν εις απλήν πάλιν διάλεκτον: 

Α.  Διά τού συνεορτασμού:
Θά βρούμε, λέγει, ένα καινούργιο ημερολόγιο, ώστε νά εορτάζουμε μαζί τάς εορτάς. Αυτό θά είναι τό πρώτο βήμα διά τήν «Παγχριστιανικήν ένωσιν».
Β.  Διά τής ανταλλαγής αδελφικών γραμμάτων καί μέ τάς αιρετικάς «Εκκλησίας» ως συμβαίνει καί μέ τάς Ορθοδόξους.
Γ.  Διά τών θεολογικών Σχολών.
Θά βοηθήσουν, λέγει, αι θεολογικαί σχολαί διότι θά επικοινωνούν οι Καθηγηταί των μέ τάς «Θεολογικάς σχολάς τών αιρετικών» καί θά αποστέλλωνται οι σπουδασταί μας εις τά Πανεπιστήμια τών αιρετικών, καί τανάπαλιν· θά δεχώμεθα τούς αιρετικούς διά σπουδάς εις τά ιδικά μας Πανεπιστήμια.
Δ.  Διά τών συνεδρίων:
Θά συγκαλώνται συνέδρια εις τά θέματα πίστεως, θά εξετάζωνται ψυχρά καί απλώς σάν ιστορικά γεγονότα, θά σέβεται δέ η μία Εκκλησία τής άλλης τά ήθη καί τά έθιμα. Θά δίδωμεν αμοιβαίως τούς ναούς μας καί τά νεκροταφεία εις τούς αιρετικούς καί θά κανονίσουμε νά γίνωνται μικτοί γάμοι, δηλαδή ορθόδοξοι μέ αιρετικούς. Καί θά έχωμεν κοινήν κοινωνικήν δράσιν.

         «Ο Οικουμενισμός δέν είναι αίρεση καί παναίρεση, όπως συνήθως χαρακτηρίζεται. Είναι κάτι πολύ χειρότερο τής παναιρέσεως. Οι αιρέσεις ήταν φανεροί εχθροί τής Εκκλησίας. Μπορούσε αυτή νά παλέψη εναντίον τους καί νά τίς κατατροπώσει. Ο Οικουμενισμός όμως αδιαφορεί γιά τά δόγματα καί γιά τίς δογματικές διαφορές. Είναι υπέρβαση, αμνήστευση, παραθεώρηση, γιά νά μήν πούμε νομιμοποίηση καί δικαίωση τών αιρέσεων. Ειναι ύπουλος εχθρός, καί από εδώ ακριβώς προέρχεται ο θανάσιμος κίνδυνος.» (Καθηγητής Ανδρέας Θεοδώρου).

         Ο πιστός λαός μας όμως, όταν παρακολουθεί τίς επισκέψεις από τά οπτικοακουστικά μέσα επικοινωνίας, δοκιμάζει δυσάρεστη έκπληξη· σκανδαλίζεται, πικραίνεται, απορεί, αλλά καί προβληματίζεται, καθώς μάλιστα άλλοτε ακούει τούς ποιμένες τού νά μιλούν μέ ορθοδοξότατη καί αγιοπατερική γλώσσα, καί άλλοτε τούς βλέπει ανάμεσα στούς ετεροδόξους νά συμπεριφέρονται διπλωματικά (συμπροσευχές). Ένας τέτοιος όμως συμβιβασμός στό χώρο τής Αλήθειας τής Εκκλησίας, ακόμα καί γιά τήν ιερώτερη σκοπιμότητα, θά πληρωθεί ακριβά ως αποστασία από τόν Θεό.-