Όλου του κόσμου τα παιδιά, δικαιώματα έχουν μοναδικά

20 Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Ένα θέμα που κάθε χρόνο το συζητάμε καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς, ξεκινώντας απο τη σημερινή ημέρα. Με την τεχνική της ιδεοθύελλας, καταγράψαμε τις γνώσεις και τις ιδέες των παιδιών για το τι σημαίνει «έχω δικαίωμα», και ορισμένες απ’ αυτές ήταν: «σπίτι», «γονείς», «ελευθερία», «αγάπη», «ηρεμία».

Αφού συζητήσαμε για τα δικαιώματα που ζούμε καθημερινά στη ζωή μας, στη συνέχεια, μιλήσαμε  για τα παιδιά ανά τον κόσμο που στερούνται τα δικαιώματά τους. Ορισμένα γνώριζαν για τον πόλεμο που γίνεται στη Συρία και για το διακίωμα της ειρήνης που στερούνται τα παιδιά που ζουν εκεί, ενώ άλλα μας ανέφεραν πως στις χώρες καταγωγής των γονιών τους δεν πάνε όλα τα παιδιά σχολείο. Γνωρίσαμε τον τρόπο ζωής διαφόρων παιδιών σε όλον τον κόσμο διαβάζοντας το βιβλίο Μια ζωή σαν τη δική μου, Πώς ζουν τα παιδιά σ’ όλο τον κόσμο, ένα βιβλίο της Unicef 

και συζητήσαμε για τη συγκεκριμένη οργάνωση. Διαβάσαμε την ιστορία της Unicef εικονογραφημένη και παίξαμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι-παζλ της Unicef, επεκτείναμε το παιχνίδι, με το να προσπαθούμε να αντιστοιχίσουμε σε κάθε εικόνα, την αντίστοιχη λέξη.

 

Στη συνέχεια, αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια αφίσα προς ενημέρωση των γονιών μας αλλά και των υπολοίπων της ευρύτερης κοινότητας σχετικά με την παγκόσμια ημέρα των δικαιωμάτων του παιδιού, την οποία και θα αναρτούσαμε στα παράθυρα της τάξης μας. Με ερεθίσματα το τραγούδι «Αν όλα τα παιδιά της γης», αλλά και το πρόσφατο θέμα του Πολυτεχνείου με τις διαδηλωσεις των φοιτητών, ιδέα των παιδιών ήταν να  κρατιούνται τα παιδιά χέρι-χέρι γύρω από τη γη σε σχήμα καρδιά και να κρατάνε ταμπέλες με συνθήματα όπως: «όχι πόλεμο», «σχολείο», «φίλους». Αφού την σχεδιάσαμε πρώτα στον ασπροπίνακα, ξεκινήσαμε τη δουλειά ανά ομάδες.

  

Προς ενημέρωση των γονέων αλλά και για να θυμούνται τα παιδιά τη σημερινή σημαντική ημέρα, ετοιμάσαμε μαζί και πήραν στο σπίτι ένα φυλλάδιο με λίγα λόγια και ζωγραφιές των παιδιών.

 

Σε συνέχεια των δράσεων για τα δικαιώματα του παιδιού, είχαμε τη χαρά να υλοποιηθεί στις 29 Νοεμβρίου 2018 στον χώρο του νηπιαγωγείου μας το εκπαιδευτικό εργαστήριο με τίτλο «Γιατί οι νυχτερίδες κρέμονται ανάποδα» από Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, εντασσόμενο στο ευρύτερο πρόγραμμα «κι αν ήσουν εσύ;». Το συγκεκριμένο πρόγραμμα αφορούσε στην ευαισθητοποίηση των παιδιών στα ανθώπινα δικαιώματα με βιωματικές δραστηριότητες, τεχνικές θεάτρου και εκπαιδευτικού δράματος.

  

 

Ένα άγαλμα θυμάται…την ιστορία του Πολυτεχνείου

Φέτος επιλέξαμε να δουλέψουμε την έννοια της δικτατορίας, με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, μέσα από το βιβλίο του Ολιβιέ Ταλέκ Λουδοβίκος ο Πρώτος, βασιλέας των προβάτων

Αφού διαβάσμε την ιστορία και τη σχολιάσμε, αυθόρμητα τα παιδιά συνέχισαν την ιστορία με την αλεπού που φορά στο τέλος της ιστορίας το στέμμα, δίνοντας τη δική τους εκδοχή:

<<Τώρα η αλεπου είναι βασίλισσα. Κάθεται στον θρόνο και διατάζει να της φέρουν φαγητό για να χορτάσει. «Εντάξει καλή μας βασίλισσα», της λένε οι φρουροί. Η αλεπού διατάζει να της φτιάξουν μια σημαία. Θέλει να είναι άσπρη και να έχει ένα στέμμα. Όμως μια μέρα φύσαγε και το στέμμα έφυγε από το κεφάλι της αλεπούς και θύμωσε γιατί δεν ήταν πια βασίλισσα. Και στο τέλος η αλεπού έφαγε τα πρόβατα. Τα άσπρα! Γιατί τα μαύρα είχαν κρυφτεί!>>

Στη συνέχεια, ακούσαμε ηχητικά ντοκουμέντα της εξέγερσης του πολυτεχνείου, είδαμε σχετικά βίντεο και ακολούθησε συζήτηση στην παρεούλα. Τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν με τη δυναμική αντίδραση των φοιτητών και η συζήτηση επεκτάθηκε στο τι πρέπει να κάνουμε για να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας: «να μη φοβόμαστε», «να παλεύουμε για την ελευθερία» ήταν μερικές από τις ιδέες των παιδιών. Μετά την παραπάνω συζήτηση και με αφορμή το παράδειγμα των φοιτητών, επανήλθαμε στην ιστορία με τον Λουδοβίκο και θελήσαμε να δώσουμε ένα πιο «δυναμικό» τέλος αυτή τη φορά, σε αντίθεση με την παθητικότητα των προβάτων στην ιστορία με την αλεπού που είχαμε γράψει αρχικά. Έτσι, συνεχίσαμε την ιστορία από το σημείο όπου ο Λουδοβίκος, το άσπρο πρόβατο, διώχνει τα μαύρα πρόβατα:

 << Ο Λουδοβίκος διώχνει τα μαύρα πρόβατα. «Μην ξανάρθετε, γιατί αν σας ξαναδώ, θα σας φάω». Όμως, ένα μαύρο πρόβατο του είπε: «Μπε! Θα ξανάρθουμε!». Τότε, όλοι μαζί φωνάξανε: «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!». Πήγαν και κρύφτηκαν πίσω από τα δέντρα και τους θάμνους. Ένα πρόβατο που ήταν κοντά στον Λουδοβίκο, του πήρε το στέμμα κρυφά και το χάλασε. Και από τότε κανείς δεν ήταν βασιλιάς. Κι αυτοί ζήσαν καλά κι εμείς καλύτερα>>

Αφού κατανοήσαμε πως «Δημοκρατία» σημαίνει πως «οι άνθρωποι είναι ίσοι» και «Δικτατορία» πως «Ένας διατάζει και οι πολλοί προσκυνάνε», κατηγοριοποιήσαμε ορισμένες εικόνες-σκίτσα στην αντίστοιχη έννοια

και ξεκινήσαμε τις κατασκευές μας! «Καταθέσαμε» ένα κόκκινο γαρύφαλλο στις πύλες του πολυτεχνείου

  

Φτιάξαμε κολιέ με το σήμα της ειρήνης και στεφανάκια με το λευκό περιστέρι-σύμβολο της ειρήνης

 

Στη συνέχεια, φτιάξαμε ένα ομαδικό κολλάζ-αφίσα για την επέτειο του πολυτεχνείου. Τοποθετώντας στο κέντρο της αφίσας το άγαλμα του Πολυτεχνείου, δώσαμε τον τίτλο «Ένα άγαλμα θυμάται…». Τα παιδιά επέλεξαν να φτιάξουν ατομικά μια εικόνα-στιγμή από τη βραδιά της 17ης Νοεμβρίου του 1973, όπως τους αστυνομικούς, τους στρατιώτες, τα τανκς, τους φοιτητές που φωνάζουν συνθήματα: » Μη μας σκοτώνετε», «είμαστε αδέρφια», και όλοι μαζί συνθέσαμε την αφίσα, την οποία αναρτήσαμε στα παράθυρα της τάξης μας.

 

Αξιοσημείωτο είναι πως τις επόμενες μέρες, μετά τον εορτασμό του Πολυτεχνείου, τα παιδιά συνέχιζαν να ζωγραφίζουν και να κατασκευάσουν το σήμα της ειρήνης, στεφάνια και πουλιά της ειρήνης στη γωνιά των κατασκευών κατά τη διάρκεια του ελεύθερου παιχνιδιού.

 

 

Γινόμαστε μικροί Πικάσο!

Αφού είδαμε στον υπολογιστή αρκετούς πίνακες γνωστών μεγάλων ζωγράφων που ζωγραφίζουν πρόσωπα, ξεχωρίσαμε τον Πάμπλο Πικάσο γιατί μας έκανε να γελάσουμε με τις περίεργες προσωπογραφίες του και τα ζωντανά χρώματα που χρησιμοποιεί στους πίνακές του. Έτσι έγινε ο αγαπημένος μας ζωγράφος! Μας ήρθε η ιδέα τότε να φτιάξουμε και εμείς ένα περίεργο και αστείο πρόσωπο σαν του Πικάσο και να διακοσμήσουμε την τάξη μας. Μοιράσαμε τις δουλειές μας… Άλλος θα ζωγράφιζε ένα μάτι, άλλος στόμα, μύτη, μαλλιά, καπέλα!…

         

Στη συνέχεια τα κόψαμε και τα κολλήσαμε σε μεγάλο χαρτί του μέτρου, ώστε να δημιουργηθεί ένα πρόσωπο σαν του Πικάσο!

         

Και επειδή μας αρέσουν τα έντονα και ζωηρά χρώματα, το βάψαμε με τέμπερες και πινέλα! Έτοιμη η δική μας αστεία προσωπογραφία για να διακοσμήσει την τάξη μας!

         

Αγαπήσαμε πολύ τον Πάμπλο Πικάσο στο σχολείο μας… Για τον λόγο αυτό αποφασίσαμε να φτιάξουμε τα δικά μας ατομικά κολλάζ με αστεία πρόσωπα! Ξεφυλλίσαμε περιοδικά και κόψαμε διαφορετικά μάτια, στόματα, μύτες μαλλιά, αυτιά κλπ…και τα κολλήσαμε σε χαρτί να δημιουργήσουν ένα διαφορετικό και αστείο ίσως πρόσωπο!

      

Τι όμορφα και διαφορετικά όλα! Μας ενθουσίασε η τεχνική του κολλάζ!

 

Το πρόσωπό μου

Η γνωριμία με τα πρόσωπά μας! Αφού είδαμε φωτογραφίες από πολλά ανθρώπινα πρόσωπα, καταγράψαμε σε ένα χαρτί τι κοινό έχουν όλα τα πρόσωπα και τα ζωγραφίσαμε για να τα θυμόμαστε.

Στη συνέχεια, με τη βοήθεια ενός καθρέφτη, παρατηρήσαμε τα δικά μας πρόσωπα και τα περιγράψαμε! Όλοι είμαστε τόσο διαφορετικοί τελικά… Διαφορετικό χρώμα ματιών, διαφορετικές μύτες, στόματα,μαλλιά…Παρατηρήσαμε τις ομοιότητες και τις διαφορές μας και παίξαμε το παιχνίδι «καθρέφτη καθρεφτάκι μου»!

     

Μας άρεσε τόσο πολύ,  που αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε τα πορτραίτα του προσώπου μας , αλλά και των φίλων μας.

Ενθουσιαστήκαμε με τον καθρέφτη και αποφασίσαμε να φτιάξουμε και δικούς μας καθρέφτες για να παίζουμε! Κόψαμε ένα οβάλ σχήματος σκληρό χαρτόνι, κολλήσαμε ασημί χαρτόνι που καθρεφτίζει και το διακοσμήσαμε με πολύχρωμα χαρτάκια που κόψαμε στους φιγουροκόπτες. Τι διασκεδαστική δουλειά! Τα μαγικά μας καθρεφτάκια ήταν έτοιμα!

     

 

 

Τα πάντα για τον…σεισμό

Το θέμα του σεισμού μας απασχολεί κάθε χρονιά στο πλαίσιο υλοποίησης του Σχεδίου Πολιτικής Προστασίας της σχολικής μονάδας και των ασκήσεων σεισμού που υλοποιούμε τουλάχιστον τρεις φορές τον χρόνο με τους μαθητές. Φέτος ξεκινήσαμε τη συζήτηση με τα παιδιά αναφορικά με το τί γνωρίζουν για τον σεισμό και καταγράψαμε τις γνώσεις τους. Μάλιστα, ο σεισμός στη Ζάκυνθο ήταν ένα πρόσφατο γεγονός και τα παιδιά φάνηκε πως το γνώριζαν.

Στη συνέχεια, καταγράψαμε τις ιδέες τους για το πώς νομίζουν πως προκαλείται ο σεισμός, όπως για παράδειγμα πως «κάτω από τη γη έχει θάλασσα που κουνιέται», «κάτω από τη γη έχει ανεμογεννήτρια» κ.α.

Έπειτα, καλέσαμε τα παιδιά να σχεδιάσουν το εσωτερικό της γης όπως το φαντάζονται, σύμφωνα με τις παραπάνω απαντήσεις τους. Πλέον, ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε την έρευνά μας για την ανακάλυψη της αλήθειας! Διαβάσαμε βιβλία γνώσεων και αναζητήσαμε πληροφορίες στο διαδίκτυο βλέποντας σχετικά βίντεο. Έτσι, μάθαμε για τα στρώματα στο εσωτερικό της γης, τον φλοιό, τον μανδύα και τον πυρήνα, καθώς και για τις λιθοσφαιρικές πλάκες κάτω από τον φλοιό.

Και για να καναοήσουμε καλύτερα το θέμα μας, ξεκινήσαμε τα πειράματα για τη μελέτη του μοντέλου της γης. Κόψαμε ένα πορτοκάλι στη μέση και παρατηρήσαμε πως μοιάζει με το εσωτερικό της γης, αφού έχει τη φλούδα (σαν τον φλοιό) που συγκρατεί τον χυμό (σαν τη λάβα) για να μην χυθεί εξωτερικά. Έπειτα, ζωγραφίσαμε πάνω σ’ ένα ριζόχαρτο τη γη και το κολλήσαμε σ’ ένα βρασμένο αβγό. Πιέσαμε το αβγό για να ραγίσει το τσόφλι και παρατηρήσαμε πως χωρίστηκε σε μικρά κομμάτια, όπως οι λιθοσφαιρικές πλάκες. Όσο για το εσωτερικό του αβγού, το παρομοιάσαμε με το εσωτερικό της γης, αφού μοιάζει με το σχήμα και έχει στο κέντρο τον πυρήνα.

 

Ακολούθησαν πειράματα με κομμάτια φελλού πάνω σε χρωματισμένο κόκκινο νερό, για να κατανοήσουν καλύτερα την κίνηση των λιθοσφαιρικών πλακών, καθώς και με δυο βιβλία με μαλακό εξώφυλλο που όταν  συγκρούονται, ανεβαίνει το ένα πάνω στο άλλο, όπως οι λιθοσφαιρικές πλάκες, δημιουργώντας ένα λόφο.

  

Επανήλθαμε στο χαρτί που είχαμε ζωγραφίσει «τί πιστεύουμε πως προκαλεί τον σεισμό» και αυτή τη φορά ζωγραφίσαμε «τί ξέρουμε πως προκαλεί τον σεισμό». Οι γνώσεις μας αξιολογήθηκαν σαφώς ανεπτυγμένες.

  

Και φυσικά, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το ζήτημα της ασφάλειας. «Τι πιστεύω πως πρέπει να κάνω την ώρα του σεισμού;» ρωτήσαμε τα παιδιά και οι αντιλήψεις τους καταγράφηκαν. Σαφώς χρειάστηκε να δουλέψουμε πολύ το ζήτημα των ενεργειών μας κατά τη διάρκεια του σεισμού

Αρχικά είδαμε ένα βίντεο με ένα σεισμό που συνέβη στην Ιαπωνία και σχολιάσαμε τις ενέργεις των ανθρώπων. Στη συνέχεια είδαμε το εκπαιδευτικό βίντεο με οδηγίες για την προστασία από σεισμούς της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας

Μετά από συζήτηση, καταγράψαμε τις γνώσεις μας για το «τί ξέρω πως πρέπει να κάνω την ώρα του σεισμού»

και ακολούθησε η άσκηση σεισμού σε δυο φάσεις, πρώτα σε περίπτωση που καθόμαστε όλοι στην παρεούλα και έπειτα, σε περίπτωση που καθόμαστε στα θρανία μας. Η άσκηση ολοκληρώθηκε με την ομαλή μετάβαση των νηπιών στο προαύλιο του νηπιαγωγείου.

 

 

 

 

 

 

Με αφορμή το βίντεο της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας αλλά και σχετικά βιβλία, ετοιμάσαμε το σακίδιο εκτάκτου ανάγκης, ξεχωρίζοντας τα σημαντικά πράγματα από τα λιγότερο σημαντικά, όπως τη σφυρίχτρα, το βαλιτσάκι πρώτων βοηθειών, ένα μπουκάλι νερό κ.α.

 

Την  παραπάνω  δραστηριότητα μεταφέραμε και στο χαρτί. Φτιάξαμε και μια χάρτινη βαλιτσούλα εκτάκτου ανάγκης όπου κολλήσαμε από τη μια μεριά ένα ενημερωτικό φυλλάδιο του ΟΑΣΠ προς πληροφόρηση των γονέων και από την άλλη χρήσιμα αντικείμενα που πρέπει να περιλαμβάνει.

  

Εξασκηθήκαμε στην αντιμετώπιση των σεισμών μέσω ψηφιακών εκπαιδευτικών παιχνιδιών

ενώ μάθαμε και τα τηλέφωνα εκτάκτου ανάγκης και εξασκηθήκαμε στο πώς καλούμε τις υπηρεσίας με τη χρήση ενός τηλεφώνου-παιχνιδιού που έχουμε στην τάξη μας.

  

Και φυσικά, δεν ξεχάσαμε τον μύθο του Εγκέλαδου, τον οποίο διαβάσμε ψηφιακά και ζωγραφίσαμε

 

Χαρτοκοπτική σαν τον… Ματίς

Επειδή η Τέχνη μας διδάσκει πολλά, συνεχίζουμε τη γνωριμία μας με σπουδαίους καλλιτέχνες, όπως τον Γάλλο ζωγράφο Ανρί Ματίς και την τεχνική της χαρτοκοπτικής και του κολλάζ. Αφού διαβάσαμε το βιβλίο Ο κήπος του Ματίς της Samantha Friedman και παρατηρήσαμε τους πίνακες του Ματίς με την τεχνική της χαρτοκοπτικής

κάναμε τους δικούς μας πίνακες με την τεχνική του κολάζ. Κόψαμε άσπρα χαρτιά, δημιουργήσαμε διάφορα σχέδια πάνω σ’ ένα μαύρο χαρτόνι με τη φαντασία μας και τα χρωματίσαμε. Με τους πίνακές μας διακοσμήσαμε τα παράθυρα της τάξης μας.

 

Άλλος σχεδίασε ένα τρόλεϊ, άλλοι ανθρώπους, κάποιοι αυτοκίνητα και φανάρια και ορισμένοι σπίτια, γιατί τελικά….

Με κόλλες και ψαλίδια 

αλλά και πολλή φαντασία

φτιάχνουμε σχέδια πολλά

όλα τους ΜΟΝΑΔΙΚΑ

  

Από τους πίνακες του Ματίς ξεχωρίσαμε αυτόν που απεικονίζει ένα «Σαλιγκάρι» και προσπαθήσαμε να το φτιάξουμε με την τεχνική του κολάζ. Και τελικά, δεν τα καταφέραμε και άσχημα!

 

Τέλος, με αφορμή το «σαλιγκάρι» στον πίνακα του Ματίς, γνωρίσαμε την ιστορία ο Τομ το Σαλιγκάρι της Τασούλας Τσιλιμένη και παίξαμε το επιτραπέζιο παιχνίδι με το σαλιγκάρι και τα μοτίβα