spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Ελεύθερο Πανεπιστήμιο της Στοάς τού Βιβλίου
8ος Κύκλος: 12 Μαΐου – 12 Ιουνίου 2009

Νέος Κύκλος για το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο ξεκινά τον Μάιο στη Στοά τού Βιβλίου. Νεοελληνική τέχνη, κοινωνία και οικονομία, θεατρολογία, κοινωνιολογία, βυζαντινός πολιτισμός είναι τα νέα θέματα που θα αναπτύξουν έμπειροι πανεπιστημιακοί καθηγητές και σπουδαίοι νεοέλληνες ζωγράφοι.

Δηλώσεις ενδιαφέροντος από 30 Μαρτίου 2009.

5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ
Νεωτερικότητα, Μετανεωτερικότητα, Παγκοσμιοποίηση
Νίκος Μουζέλης και Νίκος Δεμερτζής

5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Αυτό-βιογραφία (Η συγγραφική πρόθεση και ο θάνατος)
Γιώργος Βέλτσος

5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΕΧΝΗΣ
Περί ζωγραφικής
Δάσκαλοι και μαθητές μιλούν για τη σχέση τους με την τέχνη
Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα (Συντονίστρια τής Ενότητας)
Παναγιώτης Τέτσης, Χρήστος Μποκόρος, Γιώργος Ρόρρης, Δημήτρης Μυταράς

5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Γράμματα και Τέχνες στη Βυζαντινή Αυλή, 10ος-11ος αι.
Αθανάσιος Μαρκόπουλος

5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΙΑΣ
Έξι γυναικείοι μονόλογοι τού Γιάννη Ρίτσου
Κώστας Γεωργουσόπουλος

Το σύμβολο @ και οι ονομασίες του

Το σύμβολο @ είναι διεθνές . Χρησιμοποιείται ακόμη και σε χώρες που οι γλώσσες τους, π.χ. τα αραβικά ή τα γιαπωνέζικα δεν χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο. Σε κάθε γλώσσα, όμως, το σύμβολο έχει διαφορετική ονομασία και οι περισσότερες είναι πολύ πιο εύστοχες από την ελληνική. Ας πούμε όμως αρχικά, πώς προέκυψε αυτό το σύμβολο; Η επικρατέστερη ως τώρα άποψη
έλεγε ότι το @ είναι η καλλιγραφική γραφή της λατινικής πρόθεσης ad, που σημαίνει «προς». Πρόσφατα, ένας ιταλός καθηγητής
υποστήριξε ότι το σύμβολο το χρησιμοποιούσαν ήδη πριν από 500 χρόνια οι έμποροι της Φλωρεντίας, οι οποίοι έγραφαν έτσι, με καλλιγραφικό τρόπο, ένα κεφαλαίο Α. Τι σήμαινε αυτό; Ήταν το αρχικό της λέξης amphora, του αμφορέα δηλαδή, που χρησιμοποιούσαν ακόμα εκείνο τον καιρό στη Μεσόγειο σαν μέτρο μέτρησης βάρους ή όγκου για σιτηρά ή υγρά. Εν πάση περιπτώσει όποια κι αν είναι η προέλευσή του, το σύμβολο υιοθετήθηκε στη βόρεια Ευρώπη με τη σημασία «προς» και έκτοτε συνηθίζεται να μπαίνει μπροστά από τιμές (π.χ. 20 packs @ 2.30), γι’ αυτό και η επίσημη ονομασία του στα αγγλικά είναι εμπορικό «προς» (commercial «at») και διαβάζεται σαν «at». Λόγω της χρήσης του σε εμπορικές εφαρμογές, ενσωματώθηκε σύντομα (από
το 1880 περίπου) στο κλαβιέ των γραφομηχανών και, αργότερα, σε όλα τα πληκτρολόγια ηλεκτρονικών υπολογιστών. Σε καθημερινή χρήση μπήκε με τη διάδοση του Ίντερνετ, αφού ήδη από το 1972 χρησιμοποιείται στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις ανάμεσα στο όνομα του χρήστη και τον διαδικτυακό χώρο που φιλοξενεί το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του. Από τον καιρό που μπήκε στην καθημερινή γλώσσα, άρχισε να παίρνει και διάφορες περίεργες ονομασίες, όπως: «ουρά της μαϊμούς» (Ολλανδία), «η προβοσκίδα του ελέφαντα” αλλά και «ουρά γουρουνιού» (Δανία), «το πόδι της γάτας” και «το κανελόψωμο”, καθώς και «άλφα με προβοσκίδα» (Σουηδία), “γατοουρά» (Φιλανδία), «σκουλήκι” και “κάμπια» (Ουγγαρία),
«σκυλάκι» (Ρωσία), «σαλιγκάρι» (Γαλλία) «το ποντικάκι» (Κίνα)
«το αυτί» (Αραβικά έθνη/Γερμανία/Τουρκία) «το τρελλό “α”» (Σερβία), «το κοχύλι» (Ιταλία),το εβραϊκό «στρούντελ» και το δικό μας «παπάκι» (ναι, αυτό που πάει στη ποταμιά …).

“Εισαγγελική έρευνα για τα ιδιαίτερα μαθήματα:
 Προκαταρκτικές έρευνες παρήγγειλε ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ.Σανιδάς στους διευθύνοντες της Εισαγγελίες Εφετών της χώρας, ύστερα  από την αναφορά του προέδρου της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Φροντιστηρίων Ελλάδος (ΟΕΦΕ), Γ.Χατζητέγα ότι  καθηγητές δημοσίων λυκείων παραδίδουν ιδιαίτερα μαθήματα σε μαθητές της Β’ και της Γ’ Λυκείου.
 Ο κ. Σανιδάς ζητά να γίνει έρευνα όχι μόνο για το εάν ευσταθεί η αναφορά περί παράνομων δραστηριοτήτων καθηγητών του δημοσίου , αλλά και για το ύψος της φοροδιαφυγής.”
Το έμαθα τυχαία διατρέχοντας μια ιστοσελίδα με ειδήσεις εκπαιδευτικού περιεχομένου. Και βεβαίως έπαθα σοκ. Η ε’ιδηση είχε αναρτηθεί από τον Δεκέμβριο του 2008. Δείτε και σεις δια του λόγου το αληθές!
Αν κατάλαβα καλά, η πολιτεία εγκρίνει την παραπαιδεία των φροντιστηρίων, αρκεί αυτός που πληρώνεται από τους γονείς να αποδίδει τον αναλογούντα φόρο. Διαφορετικά, «ελέγχεται», όπως ο ιδιώτης καθηγητής που παραδίδει μαθήματα (δηλαδή κάνει φροντιστήριο), όχι για άλλο λόγο (!), παρά μόνο, επειδή «φοροδιαφεύγει».
Δεν γνωρίζω την ακριβή διατύπωση του κ. Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου. Αν όμως το πρόβλημα είναι η φοροδιαφυγή και όχι η ανυποληψία του δημοσίου σχολείου, το η οποία παρωθεί τα παιδιά σε επίσημο ή ανεπίσημο φροντιστήριο, καθώς και η διπρόσωπη και εγκληματική τακτική της Πολιτείας, που επιτρέπει την λειτουργία των φροντιστηρίων, ε, τότε αντιμετωπίζεται εύκολα: ας δηλώνει τα ιδιαίτερα ο καθηγητής του δημοσίου σχολείου και ας πληρώνει τον φόρο που του αναλογεί!!!! Τόσο απλά. Βρε Πού πάμε;

 Σας συνιστώ ένα ωραίο κείμενο για τον πολύχρονο πόλεμο σχολικού θεσμού και φροντιστηρίου, απ’ όπου και η εικόνα της σημερινής εγγραφής μου.

Μήπως το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο χρειάζεται να επανεξετάσει τα προγράμματά του, αλλά και να ελέγχει την εφαρμογή τους; Πώς είναι δυνατόν να μην ξέρει ο μαθητής του Λυκείου και ταυτοχρόνως υποψήφιος πολίτης, αφού σε δυο περίπου χρόνια “ενηλικιώνεται”, πού είναι η Θεσσαλονίκη; Και να αναρωτιέται σε ποιο “πόδι” είναι. Πώς να διδάξεις, ας πούμε … τον “Δωδεκάλογο του Γύφτου” στην Α΄ Λυκείου, αν δεν δεν καταλαβαίνει τα γεγονότα της “ήττας του 97” και πού έγιναν αυτά. Βέβαια ίσως είναι πιο σοβαρό να πιστεύει ότι η “Χαλκίδα είναι πρωτεύουσα του νομού Χαλκιδικής”, αλλά σε κάθε περίπτωση οι “μαύρες τρύπες” ξεκινούν από το Δημοτικό, σταθεροποιούνται στο Γυμνάσιο και οριστικοποιούνται στο Λύκειο. Ίσως το ΥΠΕΠΘ ακούσει κάποια στιγμή τις φωνές των “ρομαντικών” για την ποιότητα των βιβλίων, την κατάρτιση των δασκάλων, τα όρια των γονέων, την “λειτουργία και τον θεσμικό” πλέον ρόλο των φροντιστηρίων. Ίσως …  

Με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να συμβιώσουμε καλύτερα με τους μετανάστες που βρίσκονται στην χώρα μας, οι οποίοι αν και έχουν άδεια διαμονής και ζουν εργαζόμενοι  διαβιούν μέσα σε κλίμα απομόνωσης; Μιλάω για εργαζόμενους νέους που από την Τουρκία, την Τσεχία, την Βουλγαρία, την Γερμανία, την Αλβανία, την Κούβα, την Ουκρανία, την Αραβία μέσω συνέντευξης και συμβολαίου εργασίας προσελήφθησαν σε εταιρία, ή ήρθαν ως σύζυγοι ελλήνων ή έφυγαν από την πατρίδα τους σε αναζήτηση εργασίας, όπως και πολλά δικά μας παιδιά που βρίσκονται “σπαρμένα σε όλον τον κόσμο”. Αναφέρομαι σε ανθρώπους που θα μπορούσαν να συνεννοούνται μόνο στην γλώσσα της εργασίας τους, που είναι Γερμανικά ή  Αγγλικά, αλλά όμως επιθυμούν και επιδιώκουν να μάθουν ελληνικά σαν μια επιπλέον ξένη γλώσσα. Σέβονται τον τόπο στον οποίο ζουν και λένε πολλές φορές ευχαριστώ στον δάσκαλο που τους διδάσκει ελληνικά. Έρχονται το βράδυ μετά το γραφείο και συμπεριφέρονται με ένα κέφι που ούτε τα ξεκούραστα πρωτάκια του δημοτικού δεν έχουν. Με ποιο τρόπο, λοιπόν, θα μπορούσαμε να συμβιώσουμε καλύτερα με αυτούς τους μετανάστες και να κερδίσουμε τη φιλία τους προσφέροντάς τους γνώση και πολιτισμό; Νομίζω, πως καθένας από μας βρίσκει την απάντηση: “Δίνοντας τους με χαριτωμένο παιδαγωγικά τρόπο τις γνώσεις που απαιτεί το επίπεδό τους: Ας έχουμε ένα cd-player για τους διαλόγους, ας έχουμε ένα διαφανοσκόπιο, ας έχουμε ένα υπολογιστή κι ένα βιντεοπροβολέα, ας έχουμε ένα πίνακα με κιμωλίες ή μαρκαδόρους, ας έχουμε και σύνδεση με το διαδίκτυο, ας έχουμε χαρτί και μολύβι, ας έχουμε ένα βιβλίο”. Δυστυχώς όμως, στο το μάθημά  μου, έχω μόνο πίνακα και μαρκαδόρους και ένα γκρίζο βιβλίο σε “δόσεις” από φωτοτυπίες. Επομένως πάλι επαφίενται όλα στον “πατριωτισμό των Ελλήνων”. Και καλά εγώ και κάμποσοι άλλοι είμαστε “πατριώτες”, εκείνοι, όμως, που βρίσκονται στο κλιμάκιο εποπτείας του έργου (και δεν αναφέρομαι στη γραμματεία του κάθε ΚΕΕ) αλλά στο ΙΔΕΚΕ, πότε θα ελεγχθούν για αδιαφορία και αμέλεια τουλάχιστον; 

Τα τρομαγμένα πρόσωπα των ανθρώπων στη Γάζα δεν είναι τίποτε μπροστά στο σοκ που τα μικρά και μεγάλα παιδιά θα μεταφέρουν στη ζωή τους. Το να καταστρατηγείς το διεθνές δίκαιο εμποδίζοντας επί μέρες ομάδες διάσωσης να προσεγγίσουν κατεστραμμένες από βομβαρδισμούς περιοχές δεν είναι μόνο αγριότητα των νικητών. Είναι αξιοσημείωτα τραγική διαπίστωση για ολόκληρο τον ανεπτυγμένο κόσμο. Διαπίστωση για την απουσία συναισθημάτων και ικανότητας αντιδράσεων. Πώς να δεχθεί ο ανθρώπινος νους των δικών μας παιδιών που συγκεντρώνουν φάρμακα για τα ομήλικά τους της Γάζας, ότι οι ισχυροί και δυνατοί δεν μπορούν να επιβάλουν την σιγή των όπλων, δεν μπορούν να επιβάλουν την λύση του παλαιστινιακού προβλήματος; Η απουσία των λύσεων από τους δυνατούς ας ερμηνευτεί από τους ειδικούς. Εμείς όμως ας κρατούμε σε εγρήγορση τα ανακλαστικά μας, γιατί αποδείχτηκε πια, μετά το άγριο καλοκαίρι των γεωργιανών αμάχων, ότι ο πόλεμος είναι δίπλα μας ανά πάσα στιγμή. Ας μαθαίνουμε στα παιδιά μας (ενν. τους μαθητές μας) όλα όσα πρέπει. Ας κάνει ο καθένας από μας τη δουλειά του. Ας ακολουθήσουμε τις ιδέες που διδάσκουμε, ας δίνουμε με  το παράδειγμά μας το έναυσμα για προβληματισμό, ιδέες, εντιμότητα. Χωρίς κορώνες υπερπροστασίας. Ας είμαστε σεμνότεροι κι ας αντιδρούμε στις κενότητες, όπως αυτές που άκουγα προχθές στο 9,84 με την προτροπή: “Καλέ τι είναι 300 ευρώ το άτομο για Μύκονο; Τσάμπα. – Θα πας; -Ναι. -Ε, αφού θα πας εσύ, μάλλον θα έρθω κι εγώ”. Και σκέφτηκα τον Μακρυγιάννη και τόσους άλλους: Τι κόσμος υπάρχει!! ΄Τέτοιος που είναι τέτοια “φώτα” μας δίνει.

Από μέρες θέλω να πω κι εγώ μια γνώμη και για την … εκστρατεία του ΣΚΑΙ να μας πείσει ότι πρέπει να ταξινομήσουμε τους μεγάλους μας. Όμως, μήπως έχουν δίκιο οι καταγέλλοντες την … εκστρατεία όταν, μάλλον ύποπτα, διακρίνονται οι Μεγάλοι από τους ανθρώπους που τους παρουσιάζουν; Αλήθεια ποιος θα κρίνει την ύλη των εκπομπών για τον Πλάτωνα και τον Κολοκοτρώνη καθώς και τις παρουσιάστριές τους; Υποβαθμίζονται αυτοί οι Μεγάλοι με την επιλογή ακατάλληλων παρουσιαστών; Και γιατί δεν παρουσιάζονται τα πρόσωπα από ένα άνθρωπο όλα, ώστε οι αδαείς ή οι ευάλωτοι να μην κάνουν ατυχείς συγκρίσεις; Θα επανέλθω. Προς το παρόν διαβάστε τα λόγια του, νιώστε τα, οι πόλεμοι είναι δίπλα στους λαούς (θυμηθείτε την Γεωργία το καλοκαίρι):

O Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απηύθυνε στις 7 Οκτωβρίου 1838 (σε ηλικία 68 ετών) στην Πνύκα, τον πιο κάτω λόγο προς τους νέους του Α΄ Γυμνασίου της Αθήνας:

Παιδιά μου!
Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ’ αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ’ αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ’ ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ’ απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα• διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα…

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ’ ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε• και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία.Τελειώνω το λόγο μου.

Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων!
Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!

Μια από τις προηγούμενες ημέρες βρέθηκα στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στην Ηλιούπολη. Το κατάστημα πλήρως ανακαινισμένο με μπέρδεψε με τα συστήματά του μέχρι να μπω μέσα. Έλεγε πχ. να κοιτάξω το κόκκινο φωτάκι, αλλά τέτοιο δεν υπήρχε. Μετά από λίγο σκέφτηκα ότι θα ήταν μάλλον κόκκινο πριν σπάσει. Ε, τώρα μάλλον έπρεπε να κοιτάξω το … χρωμέ φωτάκι.  Αλλά όταν μπήκα στο εσωτερικό του καταστήματος ξαφνιάστηκα, όχι ευχάριστα: Η ανακαίνιση στηρίχτηκε στην αρχιτεκτονική αισθητική του Λαβυρίνθου και την ιερή σκοπιμότητα της εξόντωσης κάθε πελάτη, πλην του επίδοξου κλέφτη και τρομοκράτη. Κίτρινοι τοίχοι, που σε οδηγούν με ακρίβεια σε συναισθήματα απογοήτευσης, έως και απελπισίας συνδυαζόμενοι με τον απαράδεκτο φωτισμό (διαχεόμενος κιτρινοκόκκινος) που εξοντώνει τα μάτια των εργαζομένων. Σταδιακά αθροιζόμενη κόπωση στην ψυχή του πελάτη αρχίζει να επηρεάζει τα μέλη του. Όταν έρχεσαι η σειρά του, είναι ένα ερείπειο που μόλις καταφέρνει να ψελλίσει το αίτημά του στον υπάλληλο. Η δυσθυμία ενισχύεται και από τους πόνους στη μέση και πλάτη, αφού τα ελικοειδή ενιαία δίχως πλάτη καθίσματα, αφιλόξενα καθώς είναι, ξυπνούν τους κοιμισμένους πόνους της σπονδυλικής στήλης. Βέβαια, ίσως ο σχεδιαστής μας προτείνει να ακουμπάει καθένας στην πλάτη του άλλου. Όλες οι γελοιότητες και οι υπερβολές στις μέρες μας είναι πιθανές. Υπάρχουν και καθίσματα σε πλάτη τοίχου, βέβαια, αλλά ποιος θα προλάβει να καθήσει σε αυτά. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και κάποιοι λόγοι θα μπορούσαν να περιγραφούν για κάθε αρμόδιο: α)  έλλειψη εξαερισμού (που αν και κεντρικός δεν απέδιδε), β) μείωση του ύψους του εργασιακού χώρου (προφανώς θα αναπροσαρμόσει το πελατολόγιό της η Τράπεζα προς τους μικρόσωπους πελάτες !!!) και γ) πλήρης αποχωρισμός του από το φυσικό φως. Χτίστηκαν όλοι εξωτερικοί τοίχοι!! Τζαμαρίες δεν υπάρχουν και επομένως αποκλείστηκε “στο πυρ το εξώτερον” το φυσικό φως. Και καλά, εμείς, αλλάζουμε τράπεζα.  Οι υπάλληλοι τί θα κάνουν; Πόσα θα τους πληρώσουν σε λίγα χρόνια για ψυχικές αλλοιώσεις, και άλλα σωματικά προβλήματα υγείας; Είμαι περίεργη να μάθω ποιος είναι ο μεγάλος σχεδιαστής του χώρου, σε τι κόσμο μεγάλωσε και πόσοι και ποιοι είναι οι όμοιοί του, που τον άκουσαν να παρουσιάζει το “θαύμα του” και συνεφώνησαν με την φιλοσοφία του, που οπωσδήποτε τους ανέπτυξε γραπτώς και προφορικώς; Αλοίμονο, ποιους είχες δασκάλους παιδί μου; Τίποτε δεν κατάλαβαν;

 Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον μεταπτυχιακό πρόγραμμα ανακοινώθηκε από το Τμήμα Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου που φέρει το όνομα: “Μοντέλα σχεδιασμού και ανάπτυξης εκπαιδευτικών μονάδων”. Σκοπός του είναι να προετοιμάσει στελέχη ικανά να συμβάλλουν “συστηματικά” στην διοίκηση, τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη των σχολικών μονάδων. Περιλαμβάνει πλήρη φοίτηση, ερευνητική εργασία, καταβολή διδάκτρων (επιτέλους), υποτροφίες (ορθόν) και εξαιρετικού ενδιαφέροντος μαθήματα. Απονέμεται μεταπτυχιακός τίτλος σπουδών σε δύο κατευθύνσεις και έχει χρονική διάρκεια δώδεκα μηνών. Περισσότερες πληροφορίες στην΄Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαιου, Τμήμα Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, Ρόδος, τηλ. 22410 99421 και 99113.-

Διαβάζοντας όμως τα Κριτήρια Επιλογής των μεταπτυχιακών φοιτητών διεπίστωσα την προχειρότητα για άλλη μια φορά. Το αρμόδιο τμήμα δέχεται εκτός από πτυχιούχους (των οποίων η ηλικία δεν προσδιορίζεται) ακόμη και τελειοφοίτους που με την βεβαίωση ολοκλήρωσης σπουδών προεγγράφονται. Τι σημαίνει αυτό και γιατί αντιτίθεμαι: Αντιτίθεμαι  στην φοίτηση των νέων επιστημόνων διότι αυτοί δεν διαθέτουν την εμπειρία της σχολικής μονάδας. Το ότι ήσαν κάποτε μαθητές δεν σημαίνει ότι γνωρίζουν τα λειτουργικά προβλήματα και ότι έχουν την “μετά λόγου γνώσεως” πρόταση για την ανασύνταξη μιας σχολικής μονάδας. Η δε έμπνευσή τους, απορρέουσα από δάνειες σοφίες (βλ. ξένες βιβλιογραφίες και συστήματα που συνήθως παραπέμπουν οι επίσης άπειροι της μαθητικής τάξης διδάσκοντες) καθίσταται τμήμα εικονικής πραγματικότητας. Αντιτίθεμαι, λοιπόν, στην απόφαση της επιτροπής σχεδιασμού να δεχθεί νεαρούς αποφοίτους και τελειοφοίτους που θα εκπαιδευτούν να σχεδιάζουν εκπαιδευτικές μονάδες. Αντιτίθεμαι στο σύστημα που δημιουργεί τα πιόνια του με τόσο ύπουλο τρόπο. Αλήθεια, γιατί δεν απευθύνεται ένα τμήμα ελληνικού πανεπιστημίου, το προαναφερόμενο τμήμα για παράδειγμα, σε εκπαιδευτικούς με πενταετή τουλάχιστον υπηρεσία, για τους οποίους όμως σημαντικό πλεονέκτημα επιλογής να αποτελεί η τριετής τουλάχιστονπαραμονή στην ίδια σχολική μονάδα;

Οι φωτογραφίες προέρχονται από τα σχολεία του 20ου αιώνα, Μ. Ανδρακάκου και Σκορδέλη.

  “Η Κινητή Αναγνωστική Λέσχη των Σχολικών Βιβλιοθηκών ΕΠΕΑΕΚ Αττικής σας προσκαλεί στη 19η συνάντηση με θέμα: Υπογραμμίσεις και σημειώσεις στα περιθώρια των βιβλίων. Ελάτε με τα αγαπημένα σας βιβλία: να θυμηθούμε σημαντικές φράσεις που υπογραμμίσαμε, να μοιραστούμε σκέψεις που διαμόρφωσαν στάσεις ζωής, να εξομολογηθούμε τις αναγνωστικές μας καταβολές. Κυριακή 29 Μαρτίου, ώρα 17.00, Βιβλιοθήκη 3ου ΓΕΛ Ηλιούπολης, Ολυμπιονικών 1 και Λασκαράτου“

 Στο 3ο Γενικό Λύκειο της Ηλιούπολης στεγάζεται μια από τις σχολικές βιβλιοθήκες που ιδρύθηκαν με τον νόμο 2525/1997 στα πλαίσια της μεταρρύθμισης Αρσένη (του υπουργού παιδείας που πολεμήθηκε όσο κανείς άλλος υπουργός παιδείας από την μεταπολίτευση και μετά). Οι σχολικές βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν με σκοπό να τροποποιήσουν την συμπεριφορά των συμμετεχόντων (μαθητών, δασκάλων, γονέων και βιβλιοφίλων της σχολικής μονάδας) προς μια παιδαγωγική κουλτούρα στην εποχή της “δωρεάν αμάθειας”. Το έργο εντάχθηκε στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Εκπαίδευσης και Αρχικής Επαγγελματικής Κατάρτισης (γνωστό ως ΕΠΕΑΕΚ). Η Κινητή Αναγνωστική Λέσχη δημιούργημα των εκπαιδευτικών υπευθύνων των σχολικών βιβλιοθηκών Αττικής βρίσκεται στον τρίτο χρόνο της ζωής της. Συνέρχεται κάθε φορά σε διαφορετική σχολική βιβλιοθήκη της Αττικής με ένα προκαθορισμένο θέμα. Είναι ανοιχτή σε κάθε βιβλιόφιλο και αποβλέπει στην ενίσχυση της φιλαναγνωσίας ως μαγικού τρόπου ζωής. Το βιντεάκι που ακολουθεί είναι κι αυτό μαγικό:
http://www.youtube.com/watch?v=9ZlygRkXNL0