spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να συμβιώσουμε καλύτερα με τους μετανάστες που βρίσκονται στην χώρα μας, οι οποίοι αν και έχουν άδεια διαμονής και ζουν εργαζόμενοι  διαβιούν μέσα σε κλίμα απομόνωσης; Μιλάω για εργαζόμενους νέους που από την Τουρκία, την Τσεχία, την Βουλγαρία, την Γερμανία, την Αλβανία, την Κούβα, την Ουκρανία, την Αραβία μέσω συνέντευξης και συμβολαίου εργασίας προσελήφθησαν σε εταιρία, ή ήρθαν ως σύζυγοι ελλήνων ή έφυγαν από την πατρίδα τους σε αναζήτηση εργασίας, όπως και πολλά δικά μας παιδιά που βρίσκονται “σπαρμένα σε όλον τον κόσμο”. Αναφέρομαι σε ανθρώπους που θα μπορούσαν να συνεννοούνται μόνο στην γλώσσα της εργασίας τους, που είναι Γερμανικά ή  Αγγλικά, αλλά όμως επιθυμούν και επιδιώκουν να μάθουν ελληνικά σαν μια επιπλέον ξένη γλώσσα. Σέβονται τον τόπο στον οποίο ζουν και λένε πολλές φορές ευχαριστώ στον δάσκαλο που τους διδάσκει ελληνικά. Έρχονται το βράδυ μετά το γραφείο και συμπεριφέρονται με ένα κέφι που ούτε τα ξεκούραστα πρωτάκια του δημοτικού δεν έχουν. Με ποιο τρόπο, λοιπόν, θα μπορούσαμε να συμβιώσουμε καλύτερα με αυτούς τους μετανάστες και να κερδίσουμε τη φιλία τους προσφέροντάς τους γνώση και πολιτισμό; Νομίζω, πως καθένας από μας βρίσκει την απάντηση: “Δίνοντας τους με χαριτωμένο παιδαγωγικά τρόπο τις γνώσεις που απαιτεί το επίπεδό τους: Ας έχουμε ένα cd-player για τους διαλόγους, ας έχουμε ένα διαφανοσκόπιο, ας έχουμε ένα υπολογιστή κι ένα βιντεοπροβολέα, ας έχουμε ένα πίνακα με κιμωλίες ή μαρκαδόρους, ας έχουμε και σύνδεση με το διαδίκτυο, ας έχουμε χαρτί και μολύβι, ας έχουμε ένα βιβλίο”. Δυστυχώς όμως, στο το μάθημά  μου, έχω μόνο πίνακα και μαρκαδόρους και ένα γκρίζο βιβλίο σε “δόσεις” από φωτοτυπίες. Επομένως πάλι επαφίενται όλα στον “πατριωτισμό των Ελλήνων”. Και καλά εγώ και κάμποσοι άλλοι είμαστε “πατριώτες”, εκείνοι, όμως, που βρίσκονται στο κλιμάκιο εποπτείας του έργου (και δεν αναφέρομαι στη γραμματεία του κάθε ΚΕΕ) αλλά στο ΙΔΕΚΕ, πότε θα ελεγχθούν για αδιαφορία και αμέλεια τουλάχιστον;