ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

         Αιρέσεις καί αιρετικοί υπήρχαν πάντοτε στήν Εκκλησία! Είναι έργο τού διαβόλου! Έτσι πολεμάει τήν Εκκλησία καί προσπαθεί νά τήν αφανίσει. Μέ τίς αιρέσεις καί τούς αιρετικούς κατόρθωσε νά δημιουργήσει πολλές φορές μεγάλες αναστατώσεις στήν Εκκλησία. Τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις περιγράφει ο Απόστολος Παύλος στή Β? πρός Τιμόθεον, κεφ. 4, στίχ. 3-4, Επιστολή του.
Ο οικουμενισμός στίς ημέρες μας, ως παναίρεσις, εβασίσθη επί τών αιρέσεων τού παπισμού καί τού προτεσταντισμού. Ανεφάνη τό  πρώτον εις τόν Προτεσταντισμόν, ωργανώθη καί προωθήθη υπό τών σκοτεινών δυνάμεων τού Σιωνισμού.Η Οικουμενιστική Εγκύκλιος τού 1920 διά τό Οικουμενικόν Πατριαρχείον είναι «ιστορικόν γεγονός», διά τήν Εκκλησίαν όμως «γυμνή τή κεφαλή» καί απροκάλυπτα παναίρεσις. Είναι φωνή αντιχριστιανικού ψεύδους, διδαχή αντιεκκλησιαστικής ανομίας καί πορεία απανθρώπου κατευθύνσεως προς τόν ερχόμενον Αντίχριστον καί τήν αιωνίαν απώλειαν. Αποτελεί άρνησιν τής Ορθοδοξίας καί κήρυγμα τής εσχάτης αποστασίας. Δέν κηρύσσει Ορθόδοξον Πίστιν, χριστιανικήν ελπίδα, αγάπην τής αληθείας καί ένωσιν Χριστού, διότι καταργεί όλα αυτά μέ τό πρόσχημα ότι είναι φωνή τής Ορθοδοξίας. Αγνοεί τήν Αγίαν Γραφήν, τάς Οικουμενικάς Συνόδους καί τούς Αγίους Πατέρας ως πηγάς τής αληθείας καί διαβάλλει τούς Αγίους. Δηλαδή ορθόδοξος ομολογία καί Ι. Κανόνες κηρύσσονται «πεπαλαιωμένοι καί απορριπτέοι» χάριν τής κοινωνίας καί ενώσεως μετά τού κόσμου τούτου. Γιά τόν σκοπόν αυτόν η Εγκύκλιος απαριθμεί ένδεκα (11) μέτρα ενώσεως τής εσχάτης αποστασίας.  

1)           Διά τής παραδοχής ενιαίου ημερολογίου πρός ταυτόχρονον εορτασμόν τών μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών τών «Εκκλησιών».
2)           Διά τής ανταλλαγής αδελφικών γραμμάτων.
3)           Διά τής οικειοτέρας συσχετίσεως τών αντιπροσώπων τών «Εκκλησιών».
4)           Διά τής επικοινωνίας τών Θεολογικών Σχολών.
5)           Διά τής αποστολής νέων χάριν σπουδών.
6)           Διά τής συγκροτήσεως παγχριστιανικών συνεδρίων.
7)           Διά τής απαθούς καί επί τό ιστορικώτερον εξετάσεως τών δογματικών διαφορών από τής έδρας καί εν ταίς συγγραφαίς.
8)      Διά τού αμοιβαίου σεβασμού τών κρατούντων ηθών καί εθίμων.
9)           Διά τής παροχής αμοιβαίως ευκτηρίων οίκων καί κοιμητηρίων διά τάς κηδείας.
10)      Διά τού Διακανονισμού τών μικτών γάμων.
11)      Διά τής συνεργασίας στό θέμα τής φιλανθρωπίας. 

Δέν πρέπει νά συγχέουμε τήν «καθαίρεση» ή τόν αναθεματισμό από τήν αποτείχηση. Οι ποινές πού επιβάλλει στούς αιρετικούς κληρικούς η Σύνοδος είναι η «καθαίρεση» καί ο «αναθεματισμός»! Μέ τήν «καθαίρεση» παύει ένας κληρικός νά ιερουργεί. «Αναθεματισμός» είναι ο χωρισμός του από τόν Χριστό. Η «καθαίρεση» ή ο «αναθεματισμός» είναι καθήκον καί υποχρέωση τής Συνόδου τών Επισκόπων τής Εκκλησίας έναντι τών αιρετικών. Η «αποτείχηση» είναι καθήκον καί υποχρέωση τών πιστών, όταν ο επίσκοπός τους κακοδοξεί.Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει ότι η σιγή σέ θέματα πίστεως είναι τρίτο είδος αθεΐας μετά από τήν άρνηση τού Θεού καί τήν απόρριψη τού Ιησού Χριστού (Γρηγ. Παλαμά, Συγγράμματα, τομ. 2^ος εκδ. Π. Χρήστου Θες/κη 1966, σελ. 482). Οι πιστοί έχουν υποχρέωση νά έχουν «κοινωνία» μέ τόν επίσκοπό τους εφ?όσον ο επίσκοπός τους είναι ορθόδοξος, δηλ. έχει ορθή πίστη καί ορθό βίο. Σέ αντίθετη περίπτωση είναι υποχρεωμένοι νά μήν έχουν «κοινωνία» μέ τόν επίσκοπό τους αυτόν, γιά νά μή θεωρηθεί ότι ταυτίζονται μαζί του. Πρακτική εκδήλωση τής «κοινωνίας» τών πιστών μέ τόν  επίσκοπό τους είναι τρία τινά:
Πρώτον, οι πιστοί νά εκκλησιάζονται σέ ναούς, πού δέχονται τόν επίσκοπο αυτό.
Δεύτερο, νά συμμετέχουν οι πιστοί στά μυστήρια. Καί ιδιαίτερα τής Θείας Ευχαριστίας, πού τελεί είτε ο ίδιος ο επίσκοπος, είτε οι υπαγόμενοι σ?αυτόν κληρικοί.
Καί τρίτον, στίς λατρευτικές συνάξεις τών πιστών νά μνημονεύεται τό όνομα τού Επισκόπου, αλλά καί άλλων επισκόπων, πού βρίσκεται σέ «κοινωνία» ο επίσκοπος αυτός.
«Αποτείχηση» είναι η επιβαλλόμενη από τήν Αγία Γραφή καί τούς Πατέρας στάση στούς πιστούς στήν περίπτωση, πού ο επίσκοπός τους είναι αιρετικός. Ένας επίσκοπος υπάρχει κίνδυνος νά μεταδώση τήν «λοιμική» νόσο τής κακοδοξίας του καί στά λοιπά μέλη τής Εκκλησίας. Σήμερα αποφεύγεται η χρήση τής «αποτείχισης», αυτού τού τόσο αποτελεσματικού καί δοκιμασμένου όπλου στή ζωή τής Εκκλησίας. Άν γίνονταν χρήση τού όπλου αυτού, η Εκκλησία δέν θά έφτανε ποτέ στό σημερινό κατάντημά της. Σήμερα, οι πιστοί παραπληροφορούνται από εκκλησιαστικούς ηγέτας, ότι όποιος αποτειχίζεται από τούς αιρετικούς ποιμένες του, Οικουμενιστάς καί Λατινόφρονας, αποκόπτεται δήθεν από τήν Εκκλησία! Δέν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα απ?αυτό! Τούς διαψεύδουν καί τούς αποστομώνουν οι πατέρες τής πρωτοδευτέρας Συνόδου, οι οποίοι ορίζουν ότι όσοι αποτειχίζονται από τέτοιους αιρετικούς επισκόπους, όχι μόνο δέν αποκόπτονται από τήν Εκκλησία, αλλά είναι άξιοι τιμής καί επαίνου, γιατί αποκόπηκαν από ψευδοεπισκόπους, όπως τούς ονομάζουν!
Σημείωσις: Τήν εποχή τών αιρέσεων, οι αποτειχιζόμενοι είχαν «κοινωνία» καί μνημόνευαν τούς αποτειχιζόμενους επισκόπους, καί όχι τούς αιρετικούς, πού κατείχαν τούς θρόνους. Στήν Κωνσταντινούπολη π.χ. όταν Πατριάρχης ήταν ο αρειανός Δημόκλητος οι «αποτειχισμένοι» ορθόδοξοι μνημόνευαν τόν Άγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, ο οποίος ήταν επίσκοπος Ναζιανζού! Η ύπαρξη αιρετικού επισκόπου στήν Εκκλησία είναι κάτι πού τήν ενδιαφέρει άμεσα.Όταν κάποιος επίσκοπος, ή άλλος κληρικός αρχίζει νά δημοσιοποιεί τό αιρετικό φρόνημά του, ή Εκκλησία έχει υποχρέωση νά κινήσει είτε αυτεπάγγελτα, είτε κατόπιν καταγγελίας, τή διαδικασία γιά τήν παραπομπή τού επισκόπου αυτού στή Σύνοδο νά δικαστεί γιά τήν πτώση του.
Η «αποτείχιση» πού κάνουν οι πιστοί, είναι μια τέτοια καταγγελία. Η Σύνοδος τών επισκόπων πρέπει νά εξετάσει άν τά καταγγελόμενα σ?αυτή είναι αληθινά. Άν απο
δειχθεί ότι είναι πράγματι αληθινά, καταδικάζει τόν υπαίτιο. Έτσι, δικαιώνονται οι αποτειχισμένοι. Άν αποδειχθεί ότι ο επίσκοπος, ο οποίος καταγγέλθηκε ως αιρετικός, είναι ορθόδοξος, τότε οι αποτειχισμένοι οφείλουν νά επαναλάβουν τήν παυθείσα «κοινωνία», μέ τόν επίσκοπό τους. Ο καθηρημένος επίσκοπος ή πρεσβύτερος, μόλις καθαιρεθεί, παύει νά είναι κληρικός καί νά ιερουργεί ο,τιδήποτε τό ιερατικό.Ο καταγγελόμενος ως αιρετικός επίσκοπος από τούς «αποτειχισμένους» γιά τήν Εκκλησία παραμένει «εν ενεργεία» επίσκοπος, άσχετα από τό ότι οι «αποτειχισμένοι» δέν πρέπει νά έχουν «κοινωνία» μαζί του!

Ο Μητροπολίτης τού Οικουμενικού Θρόνου (ΘΥΑΤΕΙΡΩΝ) κ.κ. Γρηγόριος ανέφερε τά εξής βλάσφημα καί αιρετικά λόγια πού συνεπάγουν καθαίρεση: 
«Ο διάλογος είναι τό σπουδαιότερο, τό ιερότατο, τό καλύτερο μέσο, μέ τό οποίο οι Χριστιανοί θά επανενωθούν και θά αποτελέσουν τήν Μία, Αγία, Καθολική καί Αποστολική Εκκλησία.»
Σημείωσε ότι «χωρίς μία νέα Πεντηκοστή δέν θά μπορέση η εκκλησία νά επανενώσει τόν εαυτόν της.» (Romfea.gr, Αρχεία Ειδήσεων, Οικουμενισμός ? Ενότητα ? Ειρήνη, Εκκλησία τής Κύπρου 25-11-2008)
Η ύπαρξη αιρετικού επισκόπου, Πατριάρχα Κων/λεως, ενδιαφέρει άμεσα τήν Εκκλησία. Όταν επίσκοπός σας δημοσιοποιεί τό αιρετικό του φρόνημα η Εκκλησία έχει υποχρέωση νά κινήσει αυτεπάγγελτα ή κατόπιν καταγγελίας τή διαδικασία γιά παραπομπή του εις δίκην.

Πιστεύουμαι στό Σύμβολον τής Πίστεως: Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν καί Αποστολικήν Εκκλησίαν; Μέχρι σήμερα η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η Μία Αγία…. ή παίζει θέατρο;

Γνωρίζετε, Σεβασμιώτατε κ. Γρηγόριε, ότι ο λόγος γιά τήν «ένωση τών Εκκλησιών» είναι θεολογικά αδόκιμος, αφού η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού, πού είναι η Αλήθεια, δέν έχει ποτέ σχισθή; Μόνον οι άνθρωποι έχουν αποσχισθή από τήν Εκκλησία!

Στόν διάλογο πρέπει νά συμμετέχουν σύγχρονοι θεόπνευστοι πατέρες όπως παλαιότερα (Άγιος Μάρκος Ευγενικός κ.λπ.), πού θεωρούν τήν δόξα τού Θεού, πού έχουν προσωπικές εμπειρίες θεώσεως, πού έχουν κοινωνία μέ τούς Αγίους Πατέρας καί επομένως εκφράζουν αλάνθαστα τήν συνείδησι τής Εκκλησίας.
Τό χωρίον «ίνα ώσιν έν» (Ιωαν. ιζ, 11) διαστρεβλώνεται καί κακοποιείται από πολλούς επισκόπους, πατριάρχας κ.λπ. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δέν παρακαλεί γιά τήν μελλοντική ενότητα τών «Εκκλησιών», αλλά γιά τήν ενότητα «εν τή δόξη τού Χριστού», πού δίδεται στούς αγίους καί είναι παρούσα πραγματικότητα μέσα στήν Εκκλησία.
Η φράση «ίνα ώσιν έν» συνδέεται αμέσως μέ τό «καθώς ημείς», μέ τό «εν ημίν» μέ τήν δόξα τού Πατρός, τού Υιού καί τού Αγίου Πνεύματος. Η σύνδεσι αυτή μάς δίδει τήν πραγματική ερμηνεία τού χωρίου. Συγκεκριμένα. Η ενότητα τών ανθρώπων είναι αληθινή, όταν συνδέεται μέ τό «καθώς ημείς», όταν δηλ. είναι Τριαδική.Όλοι οι Άγιοι Πατέρες έφθασαν στή Θεωρία τού Θεού καί ενώθηκαν μεταξύ τους. Η δόξα τής Αγίας Τριάδος τούς περιέλαμψε, τούς ηλλοίωσε, τούς μεταμόρφωσε, καί γι?αυτό έχουν κοινή διδασκαλία καί κοινή ζωή. Είναι φορείς τής παραδόσεως. Η διδασκαλία τους δέν είναι φιλοσοφικός στοχασμός, αλλά αποκάλυψι τού Αγίου Πνεύματος. Αυτή είναι η βασική διαφορά μεταξύ αιρετικών (Παπικών-Προτεσταντών) καί τών Αγίων Πατέρων. Οι πρώτοι φιλοσοφούσαν, οι δεύτεροι έχοντες Θεωρίαν Θεού θεολογούσαν. Επίσης, στήν Αρχιερατική προσευχή δέν γίνεται λόγος γιά μιά εξωτερική ενότητα πού θέλει ο πάπας καί ο Κωνσταντινουπόλεως, αλλά γιά ενότητα στό Σώμα τού Χριστού, πού δόθηκε τήν ημέρα τής Πεντηκοστής καί είναι παρούσα πραγματικότης.

          Οι Οικουμενικές Σύνοδοι υπήρξαν αποτέλεσμα Διαλόγου εντός τής Εκκλησίας. Ο Διάλογος ήταν γιά τήν Ορθοδοξία καί στίς μεγάλες καί στίς μικρές στιγμές τής ιστορίας της, τό μεγαλείο, η αίγλη καί η δύναμή της. Ότι διετυπώθη απ?αυτές έχει τό στοιχείο τής αυθεντίας, τού αλαθήτου καί τής καθολικότητας, σέ πλήρη ανταπόκριση πρός τή διδασκαλία τών πατέρων τής Εκκλησίας, καί τήν αποδοχή των υπό τών Οικουμενικών Συνόδων δογματισθέντων, από τήν ορθόδοξο συνείδηση τού εκκλησιαστικού πληρώματος λαών τών χρόνων.
          Η επικράτηση στήν Ορθόδοξο Εκκλησία τού ιεραρχικού συνοδικού συστήματος διοικήσεως, σύμφωνα μέ τό οποίο ουδείς επίσκοπος είναι ο μοναδικός φορεύς τού συνόλου τής εκκλησιαστικής εξουσίας, αλλ?η Σύνοδος όλων τών επισκόπων, « επί τω αυτώ συνερχομένων » οι οποίοι καί αποτελούν τήν ανωτάτη συλλογική αρχή καί αυθεντία τής Εκκλησίας, είχε ως προοίμιο τίς τοπικές ή επαρχιακές συνόδους. Αυτές αποτελούσαν έκφραση τού οργανικού συνδέσμου τών επισκοπικών ευχαριστιακών κοινοτήτων μεταξύ τους. Τό « από κοινού συσκέπτεσθαι » έχει τίς ρίζες του στόν αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ο οποίος επηρέασε μορφολογικά τήν εσωτερική ζωή (Κων/νος Παπαρηγόπουλος, Ελληνική Ιστορία) τής Αρχαίας Εκκλησίας καί επομένως συνέπραξε στή διαμόρφωση τού Συνοδικού συστήματος, τό οποίο είναι θεσμός, όχι μόνο Αποστολικός αλλά καί Ελληνικός.
          Η Θεολογία η οποία διεμορφώθη διά τών Οικουμενικών Συνόδων χαρακτηρίζεται γιά τή θαυμαστή ενότητά της. Στή Δύση ο χαρακτήρας τής Οικουμενικής Συνόδου διέφυγε τού αρχικού σκοπού καί έγινε όργανο ενός απολυταρχικού εκκλησιολογικού κατασκευάσματος, από τό οποίο είναι αδύνατο νά εξέλθει ο παπισμός χωρίς νά επιστρέψει στήν κοινή θεολογική εμπειρία τών επτά (7) Οικουμενικών Συνόδων.
          Οι παπικοί αριθμούν 21 Συνόδους. Η Ορθόδοξος Εκκλησία τίς εν λόγω μεταγενέστερες 13 Λατινικές Συνόδους, οι οποίες συνεκλήθησαν μετά τη λεγόμενη 8^η εν Κων/λει (869-70) μέχρι τής 21^ης Β? εν Βατικανώ (1962-1965), τίς θεωρεί γενικές Συνόδους της Δυτικής ομολογίας. Η ελεύθερία τού παπισμού, οδήγησε στήν υποκατάσταση του Αλαθήτου τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, διά τού αλαθήτου τού Επισκόπου Ρώμης. Διατύπωση ενός Δόγματος πού διασπά τό εκκλησιολογικό σχήμα τής πρώτης Ευχαριστιακής Επισκοπικής κοινότητος. Έτσι γκρεμίζεται τό θεολογικό υπόβαθρο τού Συνοδικού Συστήματος τών Οικουμενικών Συνόδων.
          Κάθε τοπική Εκκλησία (Ρώμης) αποκοπτομένη τών λοιπών παύει νά είναι καθολική. Αυτό ακριβώς αποτελεί τή θεωρητική βάση τής αναγκαιότητας του Συνοδικού Θεσμού. Η συνειδητοποίηση αυτής τής βάσεως από τήν Εκκλησία τών τριών πρώτων αιώνων οδήγησε στή σύγκληση τών Συνόδων.
          Η «επιστροφή τών παπικών στή ορθόδοξη ομολογία αποτελεί αυταπάτη». Ό τι μάς χωρίζει από τόν παπισμό, έλαβε στούς παπικούς διατύπωση Δόγματος. Η σκέψη ότι τά δόγματα αυτά τού παπισμού θ?αλλάξουν χάριν τής ενότητας, εγγίζει τά όρια τής αφελείας. Ο Λατίνος στρέφεται πρός τήν πρακτική σκέψη, πρός τό συγκεκριμένο στή ζωή. Τόν ενδιαφέρει η έννοια τού δικαίου, τού κράτους, τής οργανώσεως. Ο Έλληνας αγαπάει τή θεωρία, θεάται το Θεό, φιλοσοφεί, θεολογεί. Η Ορθοδοξία βρήκε στήν ελληνική σκέψη, γόνιμο έδαφος προσφοράς τών αιωνίων αληθειών τού χριστιανισμού. Γιά τόν Έλληνα ο κόσμος αποτελεί έμφαση, παρουσία τού Θείου, ενώ γιά τό Λατίνο ενέργεια τού Θείου. Γιά τον Έλληνα ο άνθρωπος αποτελεί εικόνα τού Θεού, η οποία στήν αναζήτηση τού Θεού απ?αυτόν γίνεται ακόμη λαμπρότερη. Γιά τόν Λατίνο η ανθρώπινη Ζωή αποτελεί ενεργό πορεία τού ανθρώπου πρός τό Θείο.
          Επειδή η Ουνία, αναγνωρίζει τήν εξουσία τού πάπα σ?αυτήν καί κατά προέκταση τά δύο παπικά δόγματα περί «Αλαθήτου καί Πρωτείου», ο Διάλογος έχει σκοπό καί μέθοδο τήν καθυπόταξιν τών Ορθοδόξων εις τό κυριαρχικόν παπικόν πρωτείον καί τόν εκλατινισμόν καί αφομοίωσίν μας. Γι?αυτό, τα δογματισθέντα από τίς Οικουμενικές Συνόδους, μαζί μέ εκείνα τών τοπικών Συνοδών, τά οποία επεκυρώθησαν από τίς Οικουμενικές καί έτσι απέκτησαν οικουμενικό κύρος, αποτελούν τό περιεχόμενο τής πίστεως τών ορθοδόξων καί τήν αδαμαντίνη βάση τού ορθοδόξου δογματικού συστήματος.

         Οι αιρέσεις πού έχουν εισχωρήσει στό φρούριο τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, είναι ο παπισμός καί ο οικουμενισμός. Είναι γνωστά τό πώς έγινε αυτό. Έχουν έλθει εις τό φώς τής δημοσιότητος πολλά πράγματα από ειδήμονας καθηγητάς ως επί τό πλείστον. Η διείσδυση τού «οικουμενισμού καί παπισμού» στό χώρο τής Ορθοδόξου Εκκλησίας παρέλυσε τά «αντανακλαστικά» τών ορθοδόξων. Αυτό είναι τό μεγαλύτερο κακό πού θά μπορούσε νά συμβεί ποτέ στή Ορθοδοξία! Αυτός είναι ο λόγος γιά τόν οποίο, φθάσαμε στό σημερινό ελεεινό κατάντημα.
         Σήμερα λέγονται τόσα κακόδοξα πράγματα από θεολόγους, επισκόπους καί πατριάρχας! Δέν σημειώνεται όμως καμία ενδεδειγμένη καί δυναμική αντίδραση τού «πιστού λαού τής Εκκλησίας»!Αντιθέτως, οι μεγάλες μάζες τών λεγομένων ορθοδόξων, άν δέ φρονούν τό αυτό μέ τά όσα κακόδοξα κηρύττουν οι σύγχρονοι Οικουμενισταί καί Λατινόφρονες, τουλάχιστον αδιαφορούν προκλητικά γιά τήν Πίστη! Οι ολίγοι πιστοί στήν Ορθοδοξία, βλέπουν τήν πίστη πρόθυμα νά προδίδεται, καί μάλιστα από τούς επισκόπους, οι οποίοι είναι ταγμένοι νά τήν φυλάττουν από τόν Θεό. Είναι δυνατόν νά μή κολασθή αυτός πού κάνει ότι δέν βλέπει καί σιωπά, όταν οι θεϊκοί νόμοι καταπατούνται; Πίστις τό κινδυνευόμενον καί όχι κορβανάς.
         Μερικοί κατά κόσμον «φανατικοί» ή «γραφικοί», Θείω ζήλω κινούμενοι, ανθίστανται μέ διαμαρτυρίες καί φωνές στήν προδοσία τών οικουμενιστών καί λατινοφρόνων θεολόγων, επισκόπων καί πατριαρχών! Όσοι επενδύουν τίς κακόδοξες δηλώσεις τών οικουμενιστών καί λατινοφρόνων ηγετών τους ως φωνή τής Εκκλησίας, κάνουν μεγάλο λάθος! Είναι πλάνη δική τους καί όχι φωνή τής Εκκλησίας, η οποία ποτέ δέν πλανάται.
         Οι επίσκοποι έχουν υπερέχουσα θέση στήν Εκκλησία. Είναι εις «τόπον καί τύπον Χριστού». Είναι ταγμένοι από τόν Θεό νά περιφρουρούν τήν ορθή πίστη καί τήν ορθή ζωή (πραξ. 20, 28-31) χωρίς τά οποία, κανένας δέν σώζεται. Ομοίως κάθε πιστός οφείλει νά περιφρουρεί τήν Πίστη.
         Άνευ τού επισκόπου, πού είναι πράγματι «εις τύπον καί εις τόπον Χριστού» (καί όχι κάθε επίσκοπος!) δέν πρέπει τίποτε νά πράττουν οι πιστοί, λέγει ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος (ΒΕΠΕΣ 2, 272 ….). Όταν όμως οι επίσκοποι δέν είναι ορθόδοξοι καί γίνονται διδάσκαλοι τής κακοδοξίας, τότε δημιουργείται σοβαρότατο πρόβλημα γιά τούς πιστούς καί τήν Εκκλησία (Ματθ. 23, 2). Η αίρεση αποξενώνει τόν άνθρωπο από τό Θεό. Στερεί τή σωτηρία από κάθε πιστό. Έχει βαρύτατες συνέπειες γιά τόν αιρετικό, γιά τούς άλλους πιστούς, αλλά καί γιά τήν Εκκλησία:
1^ον Γίνεται εχθρός τού Θεού κατά τόν Άγιο Ιωάννη τό Χρυσόστομο.
2^ον Αυτοαποκόπτεται μόνος του από τήν Εκκλησία (Τιτ. 3, 10-11).
3^ον Διακόπτεται η Αποστολική διαδοχή διά τής ετεροδιδασκαλίας. Οι αιρετικοί από τή στιγμή πού θά εγκολπωθούν μία κακοδοξία, παύουν νά ανήκουν στήν Εκκλησία.

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ 

Η επισυναγωγή μας εις τόν αυτόν ιερόν τόπον καί η συμμετοχή μας κατά τήν Θείαν λατρείαν εις τό Θείον Μυστήριον δέν αποβλέπει παρά εις τό νά μάς πλησιάζει ολονέν καί περισσότερον πρός αλλήλους, έως ού μάς ενώση τόσον πολύ, ώστε νά αποτελώμεν έν ηθικόν καί αρμονικόν σώμα. Καταισχύνομεν τόν Κύριον διά τών διχονοιών καί τών διαστάσεών μας. Καί εφ? όσον Εκείνος έθεσεν ως κύριον γνώρισμα τών γνησίων μαθητών Του τήν αγάπην, ημείς δέ στερούμενοι ταύτης, δέν έχομεν θέσιν ούτε εν τώ οίκω Του ούτε εν τή τραπέζη Του.
Οι έχοντες δέδοκι μασμένην τήν αγάπην καί μή παρασυρόμενοι εις φατριασμούς, ελέγχοντες τήν πονηρίαν άς διατηρούν τήν ενότητα. Κοινή είναι η ζημία από τήν έχθραν. Η σοφία τού Θεού δύναται νά χρησιμοποιήση τήν κακίαν καί τάς πλάνας τών άλλων ως μέσον αναδεικνύον καί προάγον τήν ευσέβειαν καί ακεραιότητα τών αγίων καί εκλεκτών τέκνων Του. 

Στίχ. 15         Άν σφάλει απέναντί σου ο αδελφός σου, πήγαινε καί επίπληξέ τον χωρίς νά είναι άλλος μπροστά. Αξιοσημείωτον, ότι πρόκειται ενταύθα περί αδελφού ήτοι περί μαθητού τού Χριστού. Οι άλλοι δέν έχουσι τήν αυτήν γνώσιν περί αμαρτίας καί ο έλεγχος δέν θά εφαίνετο εις αυτούς ως έχων τήν θέσιν του. Ως ο Θεός αναζητεί τό απολωλός, ούτω καί αυτός αφείλει νά επιχειρήση, όπως ζητήση καί ανεύρη τόν αποπλανηθέντα αδελφόν. Νά υπενθυμίσεις ότι εσκανδάλισε? νά διδάξης ότι ηδίκησε? πλήν αδελφικώς καί διορθωτικώς όχι εχθρικά καί επιπληκτικά.
Τά στάδια καί τήν διαδικασία πρέπει νά υιοθετή ο Χριστιανός, όταν ο αδελφός του ημάρτησεν εις αυτόν. Πρώτον κατ?ιδίαν έλεγχος, μηδενός άλλου παρόντος πλήν τού αδικήσαντος καί τού αδικηθέντος. Καί αυτό τό παράγγελμα διά νά απαλλαγή κάποιος τής ιδίας ευθύνης ως συνένοχος λόγω ανοχής τής παρεκτροπής τού πλησίον. 

Στίχ. 16         Εάν δέν παραδεχθή τό αδίκημά του καί δέν θελήση νά συνδιαλλαγή μετά σου, λάβε μετά σου ένα ή δύο βοηθούς, διά νά προτρέψωσιν αυτόν καί διά νά είναι μάρτυρες περί τού ότι κατέβαλες φροντίδας πρός αποκατάστασιν φιλικών σχέσεων. Οι δύο ή τρείς μάρτυρες είναι ο αδικηθείς Χριστιανός καί ο ένας ή οι δύο, τούς οποίους παραλαμβάνει μαζί του. 

Στίχ. 17         Εάν δέ παρακούση καί εις αυτούς, ειπέ τό αδίκημά του εις τήν Εκκλησίαν.
Ο Κύριος νομοθετεί αποβλέπων όχι μόνον εις τάς ανάγκας τού παρόντος, αλλά προβλέπων τάς ανάγκας τού μέλλοντος, οπότε οι πιστοί Του θά εσχημάτιζον κοινωνίαν αφωσιωμένην εις Αυτόν καί πειθαρχούσαν εις τήν διδασκαλίαν Του.
Η Εκκλησία περιγράφεται ως κεχωρισμένη καί διακεκριμένη κοινωνία, καί δή τοιαύτη οποίαν αποτελούν καί οι Ιουδαίοι έναντι τού Ειδωλολατρικού κόσμου, όστις δέν συμμετείχε τής πιστεώς των. Ο Χριστιανός μαθητής, ο αρνούμενος νά συνδιαλλαγή πρός τόν αδελφόν του Χριστιανόν, δέον νά μή θεωρήται ως αληθές μέλος τής χριστιανικής κοινωνίας. Πάσα ιδιαιτέρα καί αδελφική οικειότης πρός αυτόν δέον νά παύση.  

ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ (Κεφ. Γ, στίχ. 10-11) 

Στίχ. 10         Τό παράγγελμα τού Κυρίου (Ματθ. ΙΗ, 15-17) έχει σχέσιν μέ τόν στίχον 10-11 τής πρός Τίτον Επιστολής. Ομοίως καί τό Ρωμ. ΙΣΤ, 17 «τούς τάς διχοστασίας καί τά σκάνδαλα παρά τήν διδαχήν ποιούντας.» Ήτοι μάλλον τούς δημιουργούντας κόμμα ή μερίδα καί δημιουργούντας έριδας καί διαφωνίας, κατά τήν Α? Κορινθίους κεφ. ΙΑ, 19 καί Γαλάτας κεφ. Ε, 20. Συνιστώνται αι επανειλημμέναι νουθεσίαι, διά νά δοθή εν τώ μεταξύ καιρός πρός μετάνοιαν. Όχι απλώς προτροπήν, αλλά νουθεσίαν, η οποία έχει πατρικόν χαρακτήρα αλλά καί τό έντονον.
Σέ περιπτώσεις πείσμονος εις τήν πλάνην καί κακία εμμονής, η Εκκλησία έχει τό δικαίωμα καί τήν υποχρέωσιν νά περιφρουρή τήν ιδίαν αυτής καθαρότητα λαμβάνουσα αυστηρά μέτρα κατά τών διεφθαρμένων τούτων μελών αυτής φθάνουσα καί μέχρι πλήρους αποκοπής των. Τά πειθαρχικά ταύτα μέτρα δύνανται διά τής ευλογίας τού Θεού νά αποβούν αποτελεματικά καί ωφέλιμα καί εις εκείνους, διά τούς οποίους λαμβάνονται, αφυπνίζοντα αυτούς ή εάν τούτο δέν επιτευχθή καθιστούν τουλάχιστον αυτούς αδικαιολογήτους καί αποστερούσι τούτους πάσης προφάσεως. 

Στίχ. 11         Όταν λοιπόν μετά τήν παραίνεσιν ο αυτός επιμένη, αυτοκατάκριτος γίνεται υπό τής ιδίας του πράξεως, τήν οποίαν εν γνώσει έπραξε, κατακρινόμενος.

ΘΕΜΑ: Α.Μ.Κ.Α.  

20/9/2008  

Μακαριώτατε,
Σεβασμιώτατοι, 

Η Ιεραρχία τής Εκκλησίας τής Ελλάδος, η Ιεραρχία τής Εκκλησίας τής Κρήτης, η Ιερά Κοινότης τού Αγίου Όρους, έχουν ασχοληθή μέ τάς ηλεκτρονικάς ταυτότητας ? επί τών ημερών τής κυβερνήσεως κ. Κων. Σημίτη (ΠΑΣΟΚ) ο οποίος απεφάσισε τήν κατάργησιν τής αναγραφής τού θρησκεύματος εις τάς Αστυνομικάς ταυτότητας. Τότε η Ιερά Σύνοδος τής Ιεραρχίας εξέδωσε τήν υπ?αριθμόν 2695 ποιμαντορικήν Εγκύκλιον.  Εις αυτήν, τήν οποίαν υπέγραψαν όλα τά μέλη τής Ιεραρχίας, ετονίζοντο τά ακόλουθα:

«3. Τό πρόβλημα, όμως τού θρησκεύματος συνδέεται στενά καί μέ τήν ύπαρξη τού Ενιαίου Κωδικού Αριθμού Μητρώου (Ε.Κ.Α.Μ.) τόν «Αποκαλυπτικό» αριθμό 666, τήν μαγνητική ταινία, καθώς καί τίς ηλεκτρονικές ταυτότητες. Στίς περιπτώσεις αυτές, κυρίως τίς λεγόμενες ηλεκτρονικές ταυτότητες, υπάρχουν διάφορες μνήμες καί διάφορες ζώνες, όπως είναι η λεγομένη «κρυμμένη ζώνη», μέσα στήν οποία διατηρούνται στοιχεία, τά οποία δέν είναι προσβάσιμα στόν κάτοχό τους. Καί συνδέεται τό θρήσκευμα μέ τίς ηλεκτρονικές ταυτότητες, γιατί, ενώ διαγράφεται γιά λόγους δήθεν θρησκευτικής ελευθερίας από αυτές, εν τούτοις, είναι δυνατόν μαζί μέ άλλα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα νά περιέχωνται μέσα στίς μνήμες τών ηλεκτρονικών ταυτοτήτων. Πρόκειται γιά ένα ηλεκτρονικό φακέλλωμα τών ανθρώπων, γιά μιά πνευματική υποτέλεια, πού διευκολύνει σαφώς τά σχέδια τών ηγετών πού θέλουν νά κυβερνήσουν δικτατορικά τόν κόσμο.»

Απευθυνόμεθα εις τά μέλη τής Ιεραρχίας, διότι έχουν ευθύνην μεγάλην διά τόν ύπουλον Α.Μ.Κ.Α. (Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφαλίσεως) πού καθιερώνεται. Συνεχίζοντας τήν Εγκύκλιο προσθέτουμε τά εξής:

«Αισθανόμαστε βαθειά λύπη, γιατί τίς τελευταίες ημέρες έγινε μιά παραπλάνηση καί παραπληροφόρηση τού Ελληνικού Λαού, αφού τό κέντρο τού ενδιαφέροντος εστιάσθηκε μόνο στήν ένδειξη τού θρησκεύματος καί παραθεωρήθηκε τό θέμα τής καταστρατηγήσεως τής προσωπικής ελευθερίας, μέ τήν σταδιακή πορεία πρός τήν ηλεκτρονική ταυτότητα. Αλλά η ελευθερία τού ανθρώπου είναι θεόσδοτο χάρισμα, ίδιον γνώρισμα τής προσωπικότητος τού ανθρώπου, πού τήν σέβεται καί Αυτός ο ίδιος ο Θεός. Μόνον αλαζονικοί άνθρωποι καταργούν τά αναφαίρετα δικαιώματα τού ανθρώπου γιά τήν ελευθερία.» 

Σεβασμιώτατοι,
Η Κυβέρνησις καθιερώνει τόν Ενιαίον Κωδικόν Αριθμόν Μητρώου, τόν Αντίχριστον αριθμόν τής Αποκαλύψεως (666) πού αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Πρόκειται γιά τήν ηλεκτρονικήν ταυτότητα δια τήν Υγείαν, τόν Αριθμόν Μητρώου Κοινωνικής Ασφαλίσεως (Α.Μ.Κ.Α.) εφ?όσον απέτυχε η ηλεκτρονική Αστυνομική ταυτότητα. Εις τήν ηλεκτρονική ταυτότητα διά τήν Υγείαν, θά εμπεριέχωνται όλα τά στοιχεία τής αστυνομικής ταυτότητος, τά ιατρικά στοιχεία τού ασφαλισμένου από τήν ημέραν τής γεννήσεως κ.λπ.
Ήδη μέ τόν Α.Μ.Κ.Α. Μακαριώτατε, ήρχισαν νά υλοποιούνται όσα έλεγεν η Ιεραρχία τήν εποχήν, κατά τήν οποίαν έδιδε τόν αγώνα διά τήν επαναφοράν τού θρησκεύματος εις τάς ταυτότητας. Τόν αγώνα διά τήν επαναφοράν τής αναγραφής έστω καί προαιρετικώς, τόν επρόδωσεν, επί παντοδυναμίας τού προκατόχου Σας. Αι θέσεις της διά τάς επιπτώσεις από τάς ηλεκτρονικάς ταυτότητας ? φακέλλους ως τά καθώρισε τήν εποχήν εκείνην ισχύουν; Εάν ισχύουν, διατί δέν κάμνει αγώνα εναντίον αυτών τών εξελίξεων; Θά ενημερώσει τούς πιστούς γιά νά μή δεχθούν τόν Α.Μ.Κ.Α. ως άρνηση τού Αγίου Βαπτίσματος μέ τόν Αντίχριστον αριθμόν 666 πού κρύβεται στόν Α.Μ.Κ.Α.; Τιμά καί εφαρμόζει η Σύνοδος τάς διακηρύξεις καί τάς υπογραφάς της ή ενεργεί ως οι πολιτικάντες; Ξεχνά τού μακαριστού π. Πα?σίου (ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ) τό «Πίσω λοιπόν καί από τό τέλειο σύστημα «κάρτας εξυπηρετήσεως» ασφαλείας κομπιούτερ, κρύβεται η παγκόσμια δικτατορία, η σκλαβιά τού αντιχρίστου»; 

Η παρούσα Σύνοδος τής Ιεραρχίας θά ξεκαθαρίση τά πράγματα; 

Μέ αγωνία καί ελπίδα,
Ομάς Αγωνιώντων Χριστιανών   

Υ.Γ. Παραθέτουμε από τό βιβλίο «ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ» τού μακαρίτου Μοναχού Παρθενίου (Αγιορείτου), γραμμένο τό 1988, αποσπάσματα εν σχέσει μέ τό Ε.Κ.Α.Μ. 

«ΜΙΛΑΝΕ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ
Οι Έλληνες ειδικοί τής Πληροφορικής διατύπωσαν έγκαιρα μέσω τής Επιστημονικής τους Ένωσης, τής Ε.Π.Υ., συγκεκριμένες θέσεις πού μπορούν νά αποτελέσουν τό βασικό υλικό, γιά νά δούμε κριτικά τόσο τό Νόμο περί ΕΚΑΜ, όσο καί τό «Νόμο» [τοτε: «Νομοσχέδιο»] γιά τήν προστασία τού πολίτη. ………………………………………………………………………………………………………………..
Η θέση μας είναι:
α) Ο ΕΚΑΜ όπως καθιερώνεται στό «νόμο» [τοτε: «νομοσχέδιο»] νά μήν αποτελεί καί τόν αριθμό τού ασφαλιστικού βιβλιαρίου. β)………………………………………………………………………………………………………………………..
Εμείς πιστεύουμε ότι κανένας νόμος δέν μπορεί νά αποτρέψει ολικά τή δυνατότητα καταχρηστικής αξιοποίησης ενός γενικευμένου ΕΚΑΜ. Μόνη λύση είναι:
α) Νά αποτραπεί η δυνατότητα συσχέτισης όπου αυτή δέν είναι επιθυμητή.
β) Η ψήφιση τού νόμου γιά τήν προστασία τών προσωπικών πληροφοριών πού θά ελέγχει αυστηρά τίς συσχετίσεις προσωπικών πληροφοριών.
γ) Η κοινωνική εγρήγορση, η συνεχής δηλαδή παρέμβαση τών ατόμων καί κοινωνικών ομάδων γιά νά αποτρέπεται η προσβολή τής προσωπικότητας καί ατομικής ζωής τών πολιτών καί όχι μόνον από τόν ΕΚΑΜ. 

Αυτές είναι οι σημαντικές καί ψύχραιμες θέσεις τής Ενώσεως τών Επιστημόνων τής Πληροφορικής (Ε.Π.Υ.).» (ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ, σελίδες 18-20)

ΠΡΟΣ:
κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη
Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Ανδρέα Παπανδρέου 37
15180 ΜΑΡΟΥΣΙ

Εξοχώτατε, 

Η Εγκύκλιός σας κ. Υπουργέ διά τά Θρησκευτικά, γιά άλλη μιά φορά μάς υπενθυμίζει τά λόγια τού Κίσσιγκερ, τού Σεπτεμβρίου τού έτους 1974 στήν Ουάσινγκτον. Παραθέτω από τό link http://www.youtube.com/user/Siriusastir τά εξής: 

«Genocide General Henry Kissinger: 

“The Greek people are anarchic and difficult to tame. For this reason we must strike deep into their cultural roots: Perhaps then we can force them to conform. I mean, of course, to strike at their language, their religion, their cultural and historical reserves, so that we can neutralize their ability to develop, to distinguish themselves, or to prevail. Thereby removing them as an obstacle to our strategically vital plans in the Balkans, the Mediterranean, and the Middle East, to all this neuralgic territory of great strategic importance for us, for the politics of the USA.” 

Η μετάφραση:
«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ». 

Η κυνική αυτή ομολογία ανήκει στον πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ την περίοδο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο Χένρι Κίσιγκερ. Τα πιο πάνω ανέφερε το 1974 προς κορυφαίους του πολιτικού κόσμου.» 

Παραθέτουμε επίσης τά λόγια τού πατρός Γεωργίου Μεταλληνού, τά οποία επιβεβαιώνουν τό έγκυρον τών λόγων τού Κίσσιγκερ: 

«”I was studying in Germany when Kissinger made this speech. It was in 1974, and I was listening to the late Pavlo Bakoyianni’s Greek program out of Munich. The speech was in the English language with a Greek overvoice translation. I know English and can tell you with absolute certainty that he made those comments because I heard him make them.”» (Πηγή:  http://www.youtube.com/user/Siriusastir) 

Γι?αυτό παρακαλούμε τήν ακύρωση τής Εγκυκλίου σας γιά νά ισχύει καί τό Σύνταγμα καί οι νόμοι στό Μάθημα τών Θρησκευτικών. 

Μετά τιμής, 

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
Πολιτ. Επιστήμων, Νομικός,
Θεολόγος-καθηγητής
(https://blogs.sch.gr/savvop-nik)

         Εάν εμφανιζόταν σήμερα η Ορθοδοξία εις τήν ακμήν της, θά θεωρείτο κατά πάντα θετική επιστήμη, καί κάτι παραπάνω από ψυχολογία καί ψυχιατρική. Διότι η πατερική παράδοση έχει πράγματα τά οποία η ψυχιατρική καί η ψυχολογία, ούτε φαντάζεται, ότι υπάρχουν.
         Κατά τούς Προφήτας τής Παλαιάς Διαθήκης καί κατά τούς Πατέρας τής Εκκλησίας, τό πνευματικό κέντρο τής ζωής τού ανθρώπου είναι η καρδιά, ενώ τό διανοητικό κέντρο είναι ο εγκέφαλος. Τό διανοητικό κέντρο λέγεται λόγος, τό πνευματικό κέντρο λέγεται καρδιά ή πνεύμα τού ανθρώπου. Γι?αυτό καί ο Απόστολος Παύλος όταν λέει ότι «τό πνεύμα τού Θεού συμμαρτυρεί τώ πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού» κ.λπ., είναι τό κλειδί τής Ορθοδόξου διδακαλίας περί ελευθερίας καί αμαρτίας. Ο άνθρωπος δηλαδή έχει πλασθή γιά νά βρίσκεται σέ κατάσταση φωτισμού ή θεώσεως. Διά τούς Πατέρας τής Εκκλησίας η πλήρης ελευθερία είναι η θέωσις, καί η αρχή τής ελευθερίας είναι η κάθαρσις καί ο φωτισμός. Υπάρχει η φαιά ουσία πού λέγεται μυαλό όπου υπάρχουν οι λογισμοί. Αυτοί οι λογισμοί είναι έργον τής λογικής. Εις τούς Πατέρας τής Εκκλησίας λογισμός σημαίνει απλώς λογική σκέψις καί τιποτ?άλλο.
         Καρδιά κεκαθαρμένη ή τό πνεύμα τού ανθρώπου μέσα στήν καρδιά επιτυγχάνεται διά τής νοεράς ενεργείας. Αφού περάσει από αυτήν τήν κάθαρση πού σημαίνει άδειασμα από λογισμούς πού θά περιορισθούν εις τήν Λογική, η ενέργεια τού νοός τού ανθρώπου ή τού πνεύματος τού ανθρώπου, χωρίζεται από τήν λογική (εγκέφαλο) καί επανέρχεται πάλι στήν καρδιά. Γίνεται μία αναδίπλωσις τού ανθρώπου, καί εφ?όσον επανέρχεται τό πνεύμα τού ανθρώπου στήν καρδιά καί δέν ταυτίζεται πλέον μέ τούς λογισμούς. Έτσι μέ τήν προσευχή τής λογικής τό Πνεύμα τό Άγιον μεταφέρει πλέον αυτήν τήν προσευχήν τής λογικής στήν καρδιά. Γι?αυτό καί εις τήν Λειτουργίαν λέμε λογική λατρεία. Γιατί τήν λέμε λογική λατρεία? Διότι γίνεται μέ τήν λογική, μέ τόν εγκέφαλο δηλαδή. Αλλά παράλληλα η λατρεία τού ανθρώπου πρέπει νά είναι καί νοερά. Η νοερά λατρεία γίνεται μέσα στήν καρδιά.

ΓΕΝΗ ΓΛΩΣΣΩΝ Είναι η προσευχή τού Αγίου Πνεύματος μέσα στήν καρδιά πού εκείνα τά χρόνια (Απ. Παύλος πρός Κορινθίους) γινόταν όχι μόνο μέ προσευχές, αλλά καί ύμνους, ψαλμούς καί ωδές πνευματικές. Οι Κορίνθιοι πού είχαν τήν προσευχή τού Αγίου Πνεύματος μέσα στήν καρδιά τους έκαναν συλλογικές ακολουθίες, σιωπηρές, νοερώς. Όπως γίνεται καί σήμερα σέ ορισμένα μοναστήρια. Αυτή η προσευχή τού Αγίου Πνεύματος μέσα στήν καρδιά είναι τά γένη τών γλωσσών διότι δέν είναι μόνο προσευχή, είναι καί ψαλμοί, είναι καί ωδές πνευματικές κ.λπ. Όταν λέει «άδοντες καί ψάλλοντες αδιαλείπτως εν ταίς καρδίαις ημών» σημαίνει ότι είναι ψαλμωδία κ.ο.κ. μέσα στήν καρδιά, καί προσευχή αδιαλείπτως. 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ? ΑΜΑΡΤΙΑ Ελευθερία εις τήν Εκκλησίαν τί σημαίνει? Πρώτα-πρώτα αμαρτία είναι ο σκοτασμός τού νοός, τό σκοτάδι μέσα στήν καρδιά τού ανθρώπου. Εκεί πού πρέπει νά είναι φωτισμένος ? εις τήν καρδιά του ? είναι εσκοτισμένος. Τί σημαίνει εσκοτισμένος? Δέν έχει Πνεύμα Άγιον νά προσεύχεται μέσα στήν καρδιά. Δέν είναι η λογική τού ανθρώπου πού έχει σκοτισθή. Είναι τής καρδιάς ο σκοτασμός. Λοιπόν, εκείνος είναι δούλος τής αμαρτίας, είναι άρρωστος, διότι πάσχει η προσωπικότης του εκ τού γεγονότος ότι η νοερά του ενέργεια δέν λειτουργεί ή λειτουργεί υποτυπωδώς. Εκείνος όμως πού φθάνει στόν φωτισμό τής καρδιάς αποκτά τήν αρχή τής αλλαγής τού ανθρώπου καί αρχίζει η ιδιοτελής αγάπη νά μετατρέπεται εις ανιδιοτελή, η οποία έρχεται όταν ο Απόστολος Παύλος μάς λέει «έρχεται τό τέλειον». Καί όταν έρχεται τό τέλειον τότε καταργείται η προφητεία, η γλώσσα ? σημαίνει νοερά ευχή ? καταργείται η γνώσις καί εκείνο πού παραμένει είναι η αγάπη.

         «Εκείνος πού αποκτά τό χάρισμα τής νοεράς προσευχής αισθάνεται τήν ενέργεια τής Χάριτος μέσα του, η οποία γίνεται καθαρτική, φωτιστική, μυστική. Όσοι φθάνουν σ?αυτήν τήν κατάσταση είναι ιερείς. Ιερατείο αληθινό είναι η καρδιά πού ενεργείται υπό τού πνεύματος χωρίς λογισμούς.» (Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος, Ορθόδοξη ψυχοθεραπεία σ. 83). Στήν Εκκλησία τών πρώτων χριστιανών υπήρχε η αντίληψη ότι η μία ιερωσύνη έχει δύο όψεις:
Μία, η «άνωθεν», πού μπορούμε νά τήν ονομάσουμε «πνευματική» ιερωσύνη, προερχομένη από τόν Θεό, ο οποίος χειροτονεί όλα τά μέλη τής Εκκλησίας, άνδρες καί γυναίκες. Πνευματική ιερωσύνη έχουν μόνο όσοι έφτασαν στό «φωτισμό» ή στή «Θέωση» καί είναι πραγματικοί κληρικοί.
Καί, μία δεύτερη «ιερωσύνη», τήν οποίαν θά μπορούσαμε νά ονομάσουμε «τελεστική», επειδή σ?αυτή δίνεται η εξουσία νά «ενεργεί» τά μυστήρια, προπαντός τής Θείας Ευχαριστίας κι? αποτελεί τό μυστήριο τής «ιερωσύνης» τής Εκκλησίας. Η δεύτερη αυτή «ιερωσύνη» προϋποθέτει τήν πρώτη. Μέ τήν «άνωθεν» ιερωσύνη δέν έχει τήν εξουσία τής Εκκλησίας νά «ιερουργεί» κανείς. 

ΘΕΩΣΗ: «Θέωση» σημαίνει Θεοπτία. Θεοπτία σημαίνει, ότι κάποιος βλέπει τό Θεό. Δέν βλέπει τήν ουσία Του. Βλέπει μόνο τή θεία «δόξα» Του. Αυτό τόν καθιστά μέλος τής Εκκλησίας, τοποθετημένο από τόν Θεό στήν κορυφή τής κλίμακας τών μελών τής Εκκλησίας. Όλα τά μέλη τής Εκκλησίας, πού είναι οι «εμπειρίαν έχοντες» είναι κληρικοί. Αντίθετα, «ιδιώτες», επειδή δέν ανήκουν στό «βασίλειο ιεράτευμα», είναι «λαϊκοί». Ο μακαριστός π. Ι. Ρωμανίδης τό τονίζει ιδιαίτερα αυτό. Λέγει ότι «λαϊκός είναι εκείνος ο οποίος έχει μέν βαπτισθή, αλλά δέν έχει ακόμα κληθή άνωθεν, ώστε νά γίνη βασίλειον ιεράτευμα, δηλ. κληρικός. Ως κληρικός εθεωρείτο ο Θεόκλητος, εκείνος πού είχε δεχθή στήν καρδιά του τήν επίσκεψη τού Αγίου Πνεύματος καί πού τό πνεύμα είχε αρχίσει νά προσεύχεται μέσα του» (Ι. Ρωμανίδου, Πατερική Θεολογία, σ. 103-104). 

         Εκείνος πού βρίσκεται στήν κατάσταση τής θεώσεως, κατά τήν διάρκεια τής θεώσεως («Δοξασμού»), δέν κοιμάται, δέν πίνει, δέν τρώει, δέν αποβάλλει τά περιττά. Γίνεται μία αναστολή τών φυσικών λειτουργιών τού σώματος, χωρίς νά χάνει τίς αισθήσεις του. Συνομιλεί μέ τό περιβάλλον του, δέν έχει καμμία σχέση μέ τήν έκσταση τών μυστηριακών θρησκειών ή τού νεοπλατωνισμού. Στήν κατάσταση τής θεώσεως απαλλάσσεται από τή δουλεία καί τά στοιχεία τής φύσεως, διότι τρέφεται από τόν ίδιο τόν Θεό. Αρχίζει νά γίνεται φίλος τού Θεού μέ τόν φωτισμό καί μετά στήν Θέωση είναι 100% πλέον φίλος τού Θεού καί ελεύθερος. Αυτή είναι η ελευθερία τού ανθρώπου, όταν φθάση ν?απαλλαγή από τήν ιδιοτέλεια στήν κατάσταση τού φωτισμού. Η καλύτερη μελέτη αυτών τών θεμάτων είναι νά επανέλθουμε εις τούς βίους τών Αγίων. Εκεί θά δούμε καί θά καταλάβουμε ότι, αμαρτία είναι έλλειψις φωτισμού, ελευθερία είναι από τόν φωτισμό εις τήν Θέωση. Αυτά είναι πολύ απλά πράγματα καί συνιστούν τήν θεραπεία τής προσωπικότητος τού ανθρώπου.
         Σήμερα έχουμε τό εξής πρόβλημα στήν Εκκλησία: Όταν ακούμε τόν Απόστολο Παύλο, ιδέαν δέν έχουμε περί τής προσευχής τού Αγίου Πνεύματος μέσα στήν καρδιά, καί νομίζουμε ότι απευθύνεται σέ μάς διότι είμαστε βαπτισμένοι. Καί ενώ στήν Παλαιά καί Καινή Διαθήκη όταν λένε ήλθε «Πνεύμα Άγιο επί τού ανθρώπου», αυτός ο ερχομός τού Αγίου Πνεύματος σημαίνει ότι έρχεται καί μιλάει μέσα στήν καρδιά τού ανθρώπου. Υπάρχει πραγματική αισθητή ενέργεια κ.ο.κ. Τό «βάπτισμα πυρός, ή βάπτισμα πνεύματος» (Ματθ. 3,11. Μαρκ. 1,8. Λουκ. 3,16. Ιω. 1,33. Πραξ. 1,5 καί 11,16). Είναι αυτό πού έλαβαν οι Άγιοι Απόστολοι τήν ημέρα τής Πεντηκοστής, καί επαναλαμβάνεται κάθε φορά, πού ένας πιστός δέχεται τό Άγιο Πνεύμα στήν καρδιά του. Εκεί μέσα στήν καρδιά ο Παράκλητος αρχίζει νά προσεύχεται «στεναγμοίς αλαλήτοις». Μαζί μέ τόν Παράκλητο (Άγιο Πνεύμα) προσεύχεται κι? η καρδιά τού πιστού «αδιαλείπτως». Αυτό είναι τό τελευταίο σκαλοπάτι στή κλίμακα τού «φωτισμού». Από εκεί καί πέρα, πρέπει ο πιστός ν?ανέλθει όλα τά άλλα σκαλοπάτια, κι? άν θέλει ο Θεός, νά φτάσει καί στή Θέωση.

         Οι παλαιοί πατέρες τής Εκκλησίας, άλλες αποκλίσεις από τήν πίστη τίς ονόμασαν αιρέσεις, άλλες σχίσματα (Πατερική Θεολογία π. Ι. Ρωμανίδου). Αιρέσεις ονόμασαν αυτούς πού είχαν αποσχιστεί τελείως καί είχαν αποξενωθεί από τήν ίδια τήν πίστη, ενώ σχίσματα (ονόμασαν) αυτούς πού φιλονίκησαν μεταξύ τους γιά κάποιες αιτίες εκκλησιαστικές καί γιά ζητήματα πού μπορούν νά διευθετηθούν (σχίσμα Ν.Η. καί Π.Η.). Στήν πράξη, μερικές φορές χρησιμοποιείται ο όρος «σχίσμα», αντί τού όρου «αίρεση».
Μιλάμε γιά «σχίσμα τών Εκκλησιών», όταν αναφερόμαστε στούς Λατίνους. Οι Λατίνοι όμως αποκόπηκαν από τήν Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, κυρίως γιά λόγους αιρέσεως: γιά τό «φιλιόκβε». Τότε είχαν μόνο αυτή τήν κακοδοξία. Αργότερα, πρόσθεσαν κι?άλλες, αυτές, πού μας χωρίζουν μέχρι σήμερα. Τέτοιες είναι οι διδασκαλίες τους γιά τήν Θεία Χάρη, τά δόγματα γιά τό «πρωτείο» καί «αλάθη το» κ.τ.λ. Επομένως, όταν λέμε «σχίσμα των Εκκλησιών» (Ορθοδοξία ? παπισμός), δέν κυριολεκτούμε, γιατί υπάρχει καί αίρεση στή μέση.
         Είναι δυνατόν ένας πιστός νά γνωρίζει, άν ο επίσκοπός του είναι αιρετικός; (Ρωμηοί πατέρες τής Εκκλησίας π. Ιωάννου Ρωμανίδου). Βεβαίως, είναι! Έχει δικαίωμα καί υποχρέωση γι?αυτό. Ο κάθε ορθόδοξος είναι μέλος του σώματος τής Εκκλησίας, πού κατά τήν εγκύκλιο τών Πατριαρχών τής Ανατολής τού 1848, είναι υπερασπιστής της. Ο Απόστολος Παύλος παραγγέλλει στούς Γαλάτες: «Αλλά καί εάν ημείς ή άγγελος εξ?ουρανού ευαγγελίζηται υμίν, παρ?ό ευαγγελισάμεθα υμίν ανάθεμα έστω» (Γαλ. 1,8). Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε πιστός οφείλει νά εξετάζει άν όσα διδάσκουν οι ποιμένες του είναι ορθόδοξα. Όσοι κηρύττουν κακοδοξίες, αυτούς ο Απ. Παύλος τους αναθεματίζει. Τούς αποκόπτει δηλαδή απ?τήν Εκκλησία. Καί η Εκκλησία μέ τή σειρά της αναθεματίζει, όσους δέν αναθεματίζουν αυτούς, πού η ίδια αναθεματίζει!
          Γιά νά μπορέσει όμως ένας πιστός νά κρίνει, άν ο επίσκοπός του είναι Ορθόδοξος, ή όχι, πρέπει όχι μόνο ο ίδιος νά γνωρίζει τήν Ορθόδοξη Πίστη, αλλά νά διαθέτει καί τήν κοινή λογική γιά τή σωτηρία τής ψυχής του. Πώς μπορεί λοιπόν μέσα στήν Εκκλησία νά κρύβονται άνθρωποι, καί μάλιστα επίσκοποι, που νά μήν είναι κήρυκες τής αληθείας, πού είναι η Ορθόδοξη Πίστη; Πώς είναι δυνατό δηλ. νά υπάρχουν μέσα στήν Εκκλησία επίσκοποι αιρετικοί; Καί ποιές είναι οι συνέπειες σέ μιά τέτοια περίπτωση γιά τήν Εκκλησία; (αίρεση ή σχίσμα) ?br>          Η βάση τής ορθοδόξου Εκκλησιολογίας είναι τά όσα γράφει ο Απ. Παύλος στούς Κορινθίους (Α?Κοριν. κεφ. 12-14). Εκεί διαβάζουμε, ότι ο ίδιος ο Θεός ορίζει τό ποιοί είναι μέλη τής Εκκλησίας (Α?Κορ. 12,28). Απαριθμεί στήν κορυφή τούς Αποστόλους. Στή συνέχεια τούς προφήτες. Τελευταίους τοποθετεί τά «γένη γλωσσών». Αυτοί είναι όσοι έχουν αποκτήσει τήν «νοερά προσευχή» (Ι. Ρωμανίδου «Ιησούς Χριστός, η ζωή τού Κόσμου» Ορθ. Τ. 25-3-88).|
         Τά πρόσωπα αυτά, κατά τόν Απ. Παύλο, είναι τά μέλη τής Εκκλησίας. Είναι οι «εμπειρίαν έχοντες». Όσοι δηλαδή αξιώθηκαν νά φθάσουν στήν «Θεωρία του Θεού», στό νά βλέπουν τήν «δόξα» Του (Ιωάν. 17,24) πού είναι η Θεότητα Του. «Θεωρία του Θεού» είναι η «Θέωση» καί ο «φωτισμός». Στή «Θέωση» είναι μόνο οι Απόστολοι καί οι Προφήτες. Οι λοιποί είναι στό στάδιο του «φωτισμού».
         Ο Απ. Παύλος αναφέρει δύο ακόμη κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί δέν είναι μέλη τής Εκκλησίας. (Το προπατορικόν αμάρτημα, Ιωαν. Ρωμανίδου σελ. Κ.Θ.). Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Είναι οι «ιδιώτες» καί οι «άπιστοι» (Α?Κορ. 14, 22-23). «Ιδιώτες» στους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες ήταν, όσοι είχαν ζητήσει νά γίνουν μέλη τής Εκκλησίας, είχαν διανύσει μέ επιτυχία τό στάδιο τής «καθάρσεως» καί φτάσει στά πρόθυρα τού «φωτισμού». Είχαν βαπτισθεί, αλλά δέν είχαν ακόμη αποκτήση τή «νοερά προσευχή». Οι «άπιστοι» ήταν οι άνθρωποι, πού δέν είχαν ακόμη ζητήσει νά γίνουν μέλη τής Εκκλησίας.
         Γιά νά γίνει κάποιος μέλος τής Εκκλησίας, γιά νά φτάσει στό «φωτισμό» ή στή «Θέωση», πρέπει νά θεραπεύσει «τό πεπτωκός μέρος τής ψυχής του. Η μέθοδος αυτής τής θεραπείας είναι «ασκητική». Μετά τήν παύση τών διωγμών τό 313 μ.Χ., η ασκητική ζωή στίς ενορίες άρχισε νά εκλείπει, γι?αυτό δημιουργήθηκε ο ησυχαστικός μοναχισμός ώς νοσοκομείον θεραπείας τού πεπτωκότος ανθρώπου. Πρόβλημα στήν Εκκλησία άρχισε νά δημιουργείται μεταγενέστερα όταν άρχισαν νά γίνονται επίσκοποι, άτομα, πού στήν εποχή τών πρώτων χριστιανών θά ήταν «ιδιώτες», ή «άπιστοι»! Δέν είχαν δηλαδή τήν «άνωθεν» χειροτονία. Δέν ήταν «κληρικοί» αλλά «λα?κοί» γιατί δέν είχαν λάβει τό Άγιο Πνεύμα. Αυτούς τούς «κληρικούς» πού έλαβαν χειροτονία μόνο από ανθρώπους, ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, τούς αποκαλέι «κλέπτες καί ληστές»! (Πατερική Θεολογία π. Ιωαν. Ρωμανίδου, σελ. 103-104). Αυτός είναι καί ο λόγος πού εμφανίστηκαν στή ζωή τής Εκκλησίας οι αιρέσεις. (Είναι καί επίσκοποι ορθόδοξοι σήμερα «ιδιώτες ή άπιστοι;») Αιρετικός δέν είναι μόνο εκείνος, που εισάγει νέα δόγματα στήν Εκκλησία, αλλά καί όποιος δέν έχει φτάσει στό «φωτισμό» ή στή «Θέωση», καί δέν έχει λάβει τήν «άνωθεν» χειροτονία. (Αυτή είναι η αιτία τής αιρέσεως καί τού σχίσματος στήν Εκκλησία).
         Οι Φράγκοι δέν δέχθηκαν οι επίσκοποι νά προέρχονται από τόν ησυχασμό, γι?αυτό πολέμησαν τόν Ορθόδοξο μοναχισμό. Διέλυσαν 412 μοναστήρια τήν εποχή τής Βαυαροκρατίας γιά νά θάψουν τήν Ορθόδοξη Παράδοσή μας καί νά «φραγκέψουν» τούς Έλληνες!
         Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης λέει ότι, ο παπισμός προκάλεσε μεγαλύτερη ζημιά στήν Εκκλησία, από όση προκάλεσαν όλες μαζί οι αιρέσεις καί τά σχίσματα (Θεοδρομία 3, Ιούλιος ? Σεπτ. 2003, σελ. 384).
         «Όσοι διδάσκουν καί παραδίδουν διαφορετικά, λέει ο π. Θεόδωρος Ζήσης, από αυτά πού εδίδαξε καί παρέδωσε ο Χριστός στούς Αποστόλους καί δι?αυτών στήν Εκκλησία είναι ψευδοπροφήτες, ψευδοδιδάσκαλοι καί ψευδοποιμένες πού κατασπαράσσουν τά πρόβατα. Αυτοί, ευρίσκονται εκτός τής Εκκλησίας. Δέν πρέπει νά ακούμε τή διδασκαλία τους καί νά τούς ακολουθούμε», («Τά όρια της Εκκλησίας» Θεοδρομία 3, Ιούλιος-Σεπτ. 2003, σελ. 384).

Τάδε έφη ΡΑΒΕΝΝΑ: ο πάπας είναι υπεράνω άλλων επισκόπων καί πατριαρχών. Η Ρώμη είναι «η πρώτη έδρα» καί η εκκλησία τής Ρώμης «προ?σταται μέ αγάπη».

         Τήν ενότητα καί ισότητα τών Αποστόλων καί τής όλης Εκκλησίας, διέφθειρεν ο παπισμός, υψώσας τόν Πέτρον υπεράνω πάντων τών Αποστόλων, καί τόν πάπαν υπεράνω τών Ιεραρχών καί πατριαρχών τής Εκκλησίας. Τό Πατριαρχείον τής Ρώμης ως ορθόδοξον, προτού γίνει φράγκικο, είχεν τό Συνοδικό σύστημα τών επισκόπων του, καί ο πάπας εν συνόδω είχε μίαν ψήφον καί γνώμην. Ουδέν δικαίωμα είχε νά κανονίζει μόνος του τά ζητήματα τής Εκκλησίας. Εις τάς Οικουμενικάς Συνόδους είχεν μίαν γνώμην ισότιμον μέ τούς άλλους (4) τέσσερας Πατριάρχας. Αι παράλογοι αξιώσεις καί τά πρωτεία επενοήθησαν μετά τήν φραγκοποίησίν του όπως αναφέρει ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης εις τά συγγράμματά του. Εις θεμέλιος απόλυτος εν τή Εκκλησία, σχετικά πολλά καί ισότιμα, οι Απόστολοι καί διάδοχοι αυτών. Έτσι οι δεχόμενοι τήν παναιρετικήν συναγωγήν του πάπα ως «εκκλησία» του Χριστού, εκπίπτουν τής Ορθοδοξίας. Ψευδές τό παπικόν πρωτείον, προ?όν δαιμονικής επάρσεως· διά τούτο καί περιέπεσαν οι παπικοί εις αιρέσεις απωλείας.

          Ένα από τά βιβλία που περιέχουν τίς αποφάσεις τής Β? Βατικανείου συνόδου (Δογματική Διάταξη περί Εκκλησίας ? LUMEN GENTIUM) γράφει: «Αλλά ο Σύλλογος, ή τό Σώμα τών επισκόπων, δέν έχει εξουσία, άν δέν βρίσκεται σέ κοινωνία μέ τόν επίσκοπο Ρώμης, τόν διάδοχο τού Πέτρου καί κεφαλή του Συλλόγου, διότι παραμένει ακέραιη η εξουσία του πρωτείου πάνω σ?όλους τούς ποιμένες καί τούς πιστούς. Πραγματικά, ο επίσκοπος Ρώμης μέ τό αξίωμά του ώς αντιπροσώπου τού Χριστού καί ποιμένα όλης τής Εκκλησίας, έχει πλήρη, υπέρτατη καί παγκόσμια εξουσία μέσα στήν Εκκλησία, την οποίαν μπορεί πάντοτε ελεύθερα νά εξασκεί….. Ο επίσκοπος Ρώμης, σάν διάδοχος του Πέτρου, είναι η διαρκής καί ορατή αρχή καί τό θεμέλιο τής ενότητας, τόσο τών επισκόπων, όσο καί τού πλήθους τών πιστών» (LUMEN GENTIUM 1964 σελ. 44, 45).

         Ως γνωστόν οι Ρωμαιοκαθολικοί δέν παρέμειναν στήν 7^η Οικουμενική Σύνοδο, αλλά συνεκάλεσαν άλλες (13) δεκατρείς. Γι?αυτό η Β? Βατικάνειος σύνοδος θεωρείται από τούς παπικούς η 20^η Οικουμενική.

         «Η μοναδική Εκκλησία του Χριστού…. είναι εκείνη, τή διαποίμανση τής οποίας ο Σωτήρας μας, μετά τήν Ανάσταση Του, ανέθεσε στόν Απόστολο Πέτρο, κι? εμπιστεύθηκε σ?αυτόν καί τούς άλλους Αποστόλους τή διάδοση καί τή διακυβέρνησή της…. Αυτή η εκκλησία, πού έχει συσταθεί καί έχει οργανωθεί στήν κοινωνία μέσα στόν κόσμο, ενυπάρχει στήν Καθολική Εκκλησία, πού διοικείται από τό διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου κι? από τούς επισκόπους πού βρίσκονται σέ κοινωνία μαζί του» (Κατήχηση τής Καθολικής Εκκλησίας 1996 § 816, σελ. 271).

         «Ο σύλλογος τών επισκόπων ασκεί τήν εξουσία πάνω σέ όλη τήν Εκκλησία μέ επίσημο τρόπο τήν Οικουμενική Σύνοδο». «Δέν μπορεί νά υπάρξει Οικουμενική Σύνοδος άν δέν επικυρωθεί, ή τουλάχιστον άν δέν γίνει δεκτή, από τόν διάδοχο του Πέτρου» (§ 884, σελ. 293).

         «Αυτό τό αλάθητο έχει ο επίσκοπος Ρώμης, κεφαλή τού συλλόγου τών επισκόπων, χάρη στό αξίωμά του, όταν, σάν πρώτος ποιμένας καί διδάσκαλος όλων τών πιστών, που στηρίζει στήν πίστη τούς αδελφούς του, διακηρύσσει μέ οριστική πράξη μία διδασκαλία σχετική μέ τήν πίστη καί τήν ηθική…» (§ 891, σελ. 295 τής κατηχήσεως)

         «Γιά τήν κανονική χειροτονία ενός επισκόπου απαιτείται σήμερα ειδική άδεια τού επισκόπου Ρώμης, λόγω τής ιδιότητας του νά είναι υπέρτατος ορατός σύνδεσμος τής κοινωνίας μεταξύ τών τοπικών Εκκλησιών μέσα στή μία Εκκλησία καί εγγύηση γιά τήν ελευθερία τους» (§ 1559, σελ. 448).

         Τό δόγμα τού «αλαθήτου» αναγνωρίσθηκε καί τονίσθηκε περισσότερο από τήν Β? Βατικάνειο σύνοδο: «Αυτή η θρησκευτική υποταγή (SUBMISSION) τής θελήσεως καί τού νού πρέπει νά δεικνύεται κατά έναν ειδικό τρόπο στήν αυθεντική διδακτική εξουσία τού Ρωμαίου ποντίφηκος, ακόμη καί όταν δέν ομιλεί ex cathedra? (The documents of Vatican ? New York 1966, σελ. 48).

         Οι ορθόδοξοι μέ βαθειά λύπη, άν μή καί μέ ιερά αγανάκτηση, διαβάζουμε τίς ανωτέρω αποφάσεις. Τίς θεωρούμε βλασφημία κατά τού Αγίου Πνεύματος. Έτσι κατανοούμε τόν αυστηρό αλλά καί φιλάνθρωπο λόγο τού μακαριστού π. Ιουστίνου Πόποβιτς:
«Εις τήν ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρείς κυρίως πτώσεις: τού Αδάμ, τού Ιούδα, τού πάπα» (Ορθοδ. Εκκλησία καί οικουμενισμός).
Είναι ακόμη αξιοπρόσεκτο ότι ο πάπας σέ επίσημα κείμενα δέν υπογράφει ως «επίσκοπος Ρώμης», αλλά ως «επίσκοπος τής καθολικής εκκλησίας» ή απλώς μέ τό όνομά του π.χ. Ιωάννης-Παύλος Β? (προφανώς θεωρεί τόν εαυτόν του ως υπερεπίσκοπον ή ως επίσκοπον των επισκόπων).

         Τό αλάθητο επεξετάθηκε σέ κάθε απόφαση τού πάπα. Δηλαδή ενώ μέ τήν Α? Βατικάνειο σύνοδο μόνο από καθέδρας καί μέ τήν χρήσι τού όρου definimus (ορίζομεν) αποφάσεις τού πάπα ήσαν αλάθητοι, η Β? Βατικάνειος σύνοδος αποφάνθηκε, ότι ο πάπας είναι αλάθητος όχι μόνον όταν αποφαίνεται επισήμως ως πάπας, αλλά οσάκις αποφαίνεται. Η οικουμενική σύνοδος γίνεται ένα συμβουλευτικό σωματείο των παπών, Τό αλάθητο στή παπική εκκλησία δέν ανήκει στήν οικουμενική σύνοδο, αλλά στόν πάπα.