spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Η αναπαραγωγή της εμπειρίας

19 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, Εθνικά Θέματα, ιστορία της εκπαίδευσης

Δεν χρειάζεται να συμψηφίζουμε όσα έγιναν από προηγούμενες κυβερνήσεις ή άλλα που διαδραματίστηκαν σε παλαιότερες εποχές. Επιβάλλεται με αίσθημα δικαίου ή με τεχνοκρατική λογική και κανόνες Αξιολόγησης να αναζητήσουμε απαντήσεις για το ποιοι, σε ποια εποχή, έκαναν, τί, και πώς; Ο λόγος διατυπώνεται εξαιτίας της συστάσεως των εξεταστικών επιτροπών, αλλά και για όλα τα γεγονότα της νεώτερης ελληνικής ιστορίας που ακόμη διχάζουν τους έλληνες, στα κείμενά τους, στις επίσημες πολιτικές συζητήσεις τους, στα σχολεία και τα σχολικά εγχειρίδια, και στα καφενεία, όπου ανιχνεύεται η λαϊκή νοοτροπία. Ένα καλό παράδειγμα νοοτροπίας της καταγραφής της ιστορίας είναι το Παιδομάζωμα, όπως λέγεται από τη μία πλευρά ή Παιδοφύλαγμα, όπως λέγεται από την άλλη. Η απόδοση ευθυνών είναι μια δύσκολη διαδικασία. Δεν αναζητούνται θύτες και θύματα. Αναζητούνται επιτέλους υπεύθυνοι Άνθρωποι που θα αναλάβουν τις ευθύνες τους και δεν θα διαιωνίζουν την διχαστική τακτική των εμπολέμων διασπείροντας ψευδή γεγονότα στην παιδαγωγία των νεώτερων γενεών. Οι νεώτερες γενιές θα μπορούσαν με μεγάλη ευελιξία να απεμπλακούν από τον πόνο του παρελθόντος και να αποδώσουν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα τω Θεώ τω Θεώ», αρκεί να μην παραπληροφορούνται. Γιατί η παραπληροφόρηση σχεδιάζεται με σκοπό την χειραγώγησή τους. «Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, γράφει ο Μίλαν Κούντερα,  είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα¹». Εξάλλου η έρευνα μπορεί να προσφέρει τη δυνατότητα να υπερβούμε τη νοοτροπία με την οποία βλέπουμε όλοι ναι όλοι «τα δικά μας, δικά μας και τα ξένα μαζικά» το να βλέπουμε μόνο από τη δική μας οπτική γωνία τις πράξεις ή τις θέσεις των άλλων. Η αποκάλυψη των στοιχείων και συλλογή των δεδομένων (data) θα μας φέρει αντιμέτωπους με την ευθύνη μας που είναι το να βλέπουμε και με τα μάτια των άλλων. Καλό είναι όμως να διασαφηνίσουμε μέσα μας τη σημασία των λέξεων. Να απαλλαγούμε από ιδεολογήματα και σοφιστείες, από τεχνάσματα και σκοπιμότητες ανθρώπων που με ανίερους σκοπούς εσύλησαν από το ιστορικό αρχείο της ΕΡΤ  μέχρι τις ψυχές μας. Γιατί; Μα επειδή έχουμε την ίδια πατρίδα και κοινό συλλογικό ασυνείδητο. Ή όπως έλεγε ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος «συνείδηση κοινής καταγωγής»: «Το έθνος σχηματίζεται από δύο βασικούς παράγοντες, την φυλή και την συνείδηση. Λέγοντας, φυλή, εννοούμε την καταγωγή, ότι πρέπει δηλ. τα άτομα του έθνους να έχουν κοινή καταγωγή. Δεν αρκεί να έχουν αυτά συνείδηση περί κοινής καταγωγής. Δεν αρκεί δηλ. να πιστεύουν στην κοινή τους καταγωγή, αλλά να έχουν πράγματι κοινή καταγωγή. Διότι μόνον η κοινή καταγωγή, η κοινή φυλετική υπαγωγή, συνεπάγεται κοινούς κληρονομικούς χαρακτήρες, άρα κοινά πνευματικά στοιχεία. Όταν υπάρχει κοινή καταγωγή, τότε υπάρχουν κατά το μάλλον ή ήττον κοινή γλώσσα, κοινός πολιτισμός, κοινή θρησκεία, κοινά ήθη, κοινή ιστορία. Αυτά τα δευτερογενή στοιχεία δεν αποτελούν το καθένα ξεχωριστά, απαραίτητο στοιχείο συγκροτήσεως έθνους. Εν τούτοις όλα αυτά, όταν συνυπάρχουν, συντελούν στην συνοχή της κοινότητος, στην δημιουργία δηλ. ενιαίας συνειδήσεως -του δεύτερου παράγοντος συγκροτήσεως του έθνους. Έθνος είναι επομένως ο ομοειδής φυλετικός λαός, που έχει συνείδηση της υπάρξεως του. «Η Καταγωγή των Ελλήνων»

¹Μίλαν Κούντερα, Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης.

Ετικέτες:·········

Περικλής Βυζάντιος

18 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, ιστορία της εκπαίδευσης

periklhs-byzantios.jpg Διαβάστε, πώς λίγα χρόνια πριν οι άνθρωποι έγραφαν για τις μνήμες και τα πρότυπά τους. Πώς μέσα από τον σεβασμό και την αποδοχή διασφαλιζόταν η συνέχεια της οικογένειας. Πώς αυτή η οικογένεια με τα πρόσωπά της ως σημεία αναφοράς λειτουργούσε λυτρωτικά για τα μέλη της, αλλά και τους απογόνους τους: http://antidaneio.blogspot.com/2010/02/blog-post.html

Ετικέτες:········

Χίλιες και μία νύχτες και οπωσδήποτε δύο … αναγνώσεις

15 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, Εθνικά Θέματα, ιστορία της εκπαίδευσης

turkish_coup__.jpg Στην γειτονική μας Τουρκία, εδώ και μερικά χρόνια, προβάλλονται από ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό, σειρές με ιστορικό χαρακτήρα, που σκοπό έχουν να ενημερώσουν τους νεότερους για ιστορικά πλέον, αλλά με ισχυρή ακόμη την κοινωνική απήχηση, γεγονότα της τουρκικής νεώτερης ιστορίας. «Δεν σε ξεχνά αυτή η καρδιά» είναι ο τίτλος της νέας σειράς, που προβάλλεται στο κανάλι «Show TV» κατέχοντας την τρίτη θέση στις μετρήσεις θεαματικότητας με θέμα το πραξικόπημα του 1980. Η σκηνοθέτις, Τομρίς Γκιριτλίγολου, που σκηνοθέτησε και την ταινία «Φθινοπωρινή οδύνη» με θέμα τα «Σεπτεμβριανά», επεισόδια που είχαν γίνει στις 6 Σεπτεμβρίου του 1955 σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, είχε σκηνοθετήσει και την σειρά “Θυμήσου Αγαπημένε”, διάρκειας τριών ετών, με θέμα τα πραξικοπήματα του 1960 και του 1971, καθώς και τις συγκρούσεις των αριστερών με το κράτος εκείνη την περίοδο. Στη σύγχρονη ιστορική τουρκική σειρά τα βασανιστήρια και οι φυλακίσεις είναι η σημαντικότερη σκηνογραφική επιλογή, με αποτέλεσμα την αντίδραση του τουρκικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου. Το γενικό επιτελείο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων ανακοίνωσε ότι «προβάλλονται μονομερείς και παράλογοι ισχυρισμοί εναντίον στελεχών που υπηρέτησαν για πολλά χρόνια στις ένοπλες δυνάμεις».
Με αφορμή όλα αυτά, αναδημοσιεύθηκε και η «κλασική» γελοιογραφία που είχε δημοσιευτεί στο εξώφυλλο του θρυλικού τουρκικού εβδομαδιαίου σατιρικού περιοδικού της εποχής, «Γκιργκίρ» που παρουσίαζε κάποιον, στο σπίτι του να βασανίζει ένα άνθρωπο κρεμασμένο ανάποδα, και να του λέει η σύζυγός του από δίπλα, «πόσες φορές σου είπα να μη φέρνεις δουλειά στο σπίτι».
Ηταν οι εποχές που ο τότε δικτάτορας Εβρέν, είχε πει «δεν χρειαζόμαστε τα κλομπ για βασανιστήρια, έχουμε παλληκάρια στρατιώτες»!
Σήμερα η σθεναρή επιδίωξη της Τουρκίας είναι να προβάλει ένα κοσμοπολιτικό χαρακτήρα, χωρίς αγκυλώσεις, με σεβασμό στις παραδοσιακές αξίες και ακλόνητο ηθικό πολιτισμό. Δείτε τα χαρακτηρολογικά στοιχεία της τούρκικης σειράς «χίλιες και μία νύχτες» που προβάλλει ο ελληνικός σταθμός «m.»: Ο σεβασμός της κόρης, νύφης προς τους γονείς ή πεθερικά, η ηθική της νύφης, ο μεγαλόψυχος και ακέραιου χαρακτήρα επιχειρηματίας. Αξίες και αρχές που θυμίζουν την δεκαετία του 50 και του 60 στην πατρίδα μας και που για αρκετές από τις ελληνικές οικογένειες θεωρούνται ακόμη, βασικές. Αυτή η οικεία σε μας απεικόνιση αρχών και πεποιθήσεων μας κάνει ευάλωτους και αποβλέπει όχι μόνο στο «στρογγύλεμα» των αντιθέσεων, αλλά και στην αποδοχή των εκάστοτε θέσεων της τουρκικής διπλωματίας. Τα πράγματα, κείμενα ή εικόνες χρειάζονται πάντοτε μια δεύτερην ανάγνωση. Μια ματιά στη λίστα των αγνοουμένων της Κύπρου, ίσως θα αποκαθιστούσε την ισορροπία, αφού «ναι μεν, δεν μπορούμε να είμαστε στα μαχαίρια διαρκώς, δεν επιτρέπεται όμως να λησμονούμε ποιοι είμαστε».

Δείτε: 
Άρη Αμπατζή, Η χούντα «δεν σε ξεχνά»: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=104980
Ιωάννας Κλεφτογιάννη, Το βαθύ κράτος και η Αναγνωστάκη, http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=47537,
Ευάννας Βενάρδου (venardu@enet.gr), Πατριωτισμός είναι να σέβεσαι τον άλλον,  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=34214, 
και http://www.youtube.com/watch?v=MDfQHdQeeSE 
Σημ.: Η σημερινή φωτο είναι από http://www.foreignpress-gr.com/2009/11/blog-post_4567.html

�

 

Ετικέτες:········

… Δεν έκανες μια γιορτή για μένα στα σχολειά!

15 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά, Εθνικά Θέματα, ιστορία της εκπαίδευσης

c130.jpg 

Σημ.: Το σημερινό κείμενο αναρτήθηκε από skal στις 2/14/2010 11:14:00 πμ στο http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/02/blog-post_6534.html και αναδημοσιεύεται χωρίς περικοπές από https://blogs.sch.gr/spetsiotou

«Ούτε γεννιέσαι ούτε γίνεσαι Έλληνας. Μόνο πεθαίνεις ως Έλληνας».   Γράφει ένας Έλληνας Αξιωματικός, που λοιδωρείται δεκαετίες τώρα από απάτριδες ‘δημοσιογράφους’ και ‘προοδευτικούς διανοούμενους’, μόνο και μόνο επειδή ήταν απέναντί τους όταν οι ομοϊδεάτες τους έστρεψαν τα όπλα εναντίον της πατρίδας και επειδή κάποιοι αξιωματικοί, προδότες του όρκου τους, κατέλυσαν τη Δημοκρατία. Ας τον διαβάσουμε και άς ακούσουμε την κραυγή του.  Αν μη τί άλλο, σε μια εποχή που ανθεί η φιλολογία για το αν γεννιέσαι ή γίνεσαι Έλληνας, αυτός ξέρει να πεθαίνει σαν Έλληνας. Γράφει, λοιπόν:  

Είμαι ο ίδιος, «όταν πετάω στους αιθέρες του Αιγαίου, όταν βυθίζομαι στα καταγάλανα νερά του, όταν τρέμει το χώμα των συνόρων από το άρμα μου, όταν πάνω σε μια μηχανή ή σε ένα περιπολικό τριγυρίζω άγρυπνος τη νύχτα, όταν μπαίνω στη φωτιά, όταν παλεύω με το λιοπύρι και το αγιάζι στα λιμάνια. Πιλότος, Ναύτης, Στρατιώτης, Αστυνόμος, Πυροσβέστης, Λιμενικός. Μπήκα στις Ένοπλες Δυνάμεις σχεδόν 17 χρονών. Δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα γιατί διάβαζα σαν σκυλί για να περάσω τις Πανελλήνιες, ήμουν αθλητικός και πέρασα τα αθλητικά τεστ εύκολα, κι ήμουν συνειδητοποιημένος κι έξυπνος αρκετά για να περάσω τα ψυχολογικά τεστ στα οποία υποβλήθηκα. Μα ένα πράγμα με δυσκόλεψε τότε. Πώς να καταφέρω να πείσω τον πατέρα μου να υπογράψει για να μπω στη Σχολή; Πώς να καταφέρω να του κρύψω ότι από τους 80 που τελικά θα μπαίναμε στη Σχολή, στατιστικά οι 11 δεν θα ζούσαν μετά από μια 15ετία ! Σήμερα είμαι σχεδόν 40. Δεν ξέρω αν θα γυρίσω στην οικογένειά μου το μεσημέρι. Ποτέ δε ρωτάω αν θα γυρίσω πίσω απ’ όπου με στέλνεις. Με παλιά μηχανήματα, με κατεστραμμένα αυτοκίνητα, με ό,τι κι αν μου δώσεις. Με την μέση θρύψαλα από τα G, με τα χέρια γδαρμένα από τους ιμάντες του αλεξίπτωτου, με τη ματιά στη θάλασσα και το δάκρυ στη φωτογραφία της οικογένειας δίπλα απ’ την εικόνα του Αη Νικόλα κάπου στ’ ανοιχτά της Σομαλίας, με τις πληγές μου ανοιχτές έξω από το Τμήμα της Αγίας Παρασκευής, με τις παλάμες σάπιες απ’ την αρμύρα να βγάζω απ’ τα νερά τα παιδιά εκείνων που ξεβράζουν οι διακινητές στ’ ακρονήσια. Αχ αυτά τα μάτια όταν σώζονται πως σε κοιτάζουν. Σ’ απογοητεύω πολλές φορές. Το ξέρω. Αλλά κι εσύ δεν ήρθες στην κηδεία μου. Δεν μου άναψες ένα κερί. Δεν έκανες μια γιορτή για μένα στα σχολειά. Δεν κράτησες ένα δάκρυ για μένα όταν έπεφτα απ’ τα ουράνια, ούτε όταν μ’ ένα ελικόπτερο πάλευα εκείνη τη νύχτα μεσ’ στο σκοτάδι και στην αντάρα των Ιμίων, ούτε με έκρυψες για να μη με δει ο Τούρκος από τις τηλεοράσεις σου. Δεν ήρθες στο νοσοκομείο μου δίπλα στο κρεβάτι να μου κρατήσεις λίγη συντροφιά όταν με καίγανε οι σφαίρες και οι μολότωφ που σφηνώθηκαν πάνω μου.Τώρα ούτε σε παρέλαση δε θες να με βλέπεις. Και η σημαία μου έχει σταυρό πάνω και μπορεί να σε ενοχλεί. Δε νοιάστηκες όταν γκρεμιζόμουν, όταν πνιγόμουν, όταν με έλιωναν οι ερπύστριες, όταν καιγόμουν στη φωτιά. Ποτέ δε με ρώτησες τον καιρό της αφθονίας αν χρειάζομαι κάτι.Έδινες στους άλλους κι εγώ σε περίμενα. Μη μιλάς μου λες. Μη ζητάς. Είσαι Στρατιώτης. Αλλά κι εγώ ήμουν πολύ μακριά για να μ’ αφουγκραστείς. Στα σύνορα, στον ουρανό, στη θάλασσα. Μέσα στη φωτιά να παλεύω με τις μάνικες και τα Καναντέρ. Καμιά φορά από κει μακρυά άκουγα να με φωνάζεις “καραβανά” και “μπάτσο” και “ταβλαδόρο”. Γελούσα και χαιρόμουν, γιατί κι εγώ αυτήν την ελευθερία υπερασπίζομαι. Να μου λες ό,τι θες κι εγώ να είμαι εκεί. Ακοίμητος και Άγνωστος. Τώρα με βγάζεις στα κανάλια και στα ραδιόφωνα. Μου λες βάλε πλάτη, βόηθα κι εσύ να περάσουμε τη φουρτούνα. Δώσε κι εσύ να καβατζάρουμε τη χρονιά. Μου λες ότι μ’ έχεις γεμίσει επιδόματα και σπίτια και νοσοκομεία και λέσχες, όλα δικά μου. Δε λες την αλήθεια, αλλά δεν με πειράζει.Όταν σου έχω δώσει τη ζωή μου, λες να με πειράξουν τα λίγα χρήματα; Όταν έχω σκοπό να μείνω με την Ελλάδα στην αιωνιότητα λες να με απασχολεί η 25ετία. Μου ‘χεις δώσει το μεγαλύτερο προνόμιο απ’ όλα, όταν μου είπες ότι με χρειάζεσαι διαθέσιμο 24 ώρες το 24ωρο, κάθε μέρα της ζωής μου: Όταν σκοτώνομαι είναι για την Πατρίδα. Όταν τραυματίζομαι είναι για την Πατρίδα. Δεν βγαίνω στη σύνταξη. Μπαίνω στην Εφεδρεία. Δεν πεθαίνω. Πάω να γίνω ένα με τον Ηλιάκη και το Σιαλμά. Τον Γιαλοψό, τον Καραθανάση και τον Βλαχάκο. Γιατί εγώ το ξέρω καλά. Ούτε γεννιέσαι ούτε γίνεσαι Έλληνας. Μόνο πεθαίνεις ως Έλληνας». 

Ετικέτες:··········

Καθαρά Δευτέρα

15 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · ιστορία της εκπαίδευσης

ksanthh.jpg Ας μην ξεχνάμε, ότι η λέξη Καθαρά (ός,ά,όν) χρησιμοποιείται ήδη από την ομηρική εποχή έως σήμερα με σκοπό να δηλώσει τη φυσική, την ηθική, τη θρησκευτική αγνότητα και καθαρότητα. Έτσι η Καθαρά Δευτέρα ή Καθαρή Δευτέρα πλέον στις μέρες μας, είναι η πρώτη ημέρα της Σαρακοστής, αμέσως μετά την τελευταία Αποκριά. Η Ορθόδοξη θρησκεία με δημιουργικό τρόπο αφομοίωσε τις αρχαίες ελληνικές συνήθειες και τα λατρευτικά τυπικά, έτσι ώστε καθένας μας να επιλέγει κάθε τι που τον συγκινεί, τον ανακουφίζει και τον απαλλάσσει από περιττά και ανούσια πράγματα. Από τον χαρταετό μέχρι τους τελευταίους μασκαράδες και το κάψιμο του καρνάβαλου¹, καθώς και το τελετουργικό συμβολικού χαρακτήρα που δίνουμε ως κοινωνία στο στρώσιμο του τραπεζιού, στα φαγητά, στον γιορτινό, εκδρομικό και κοντά στη φύση εορτασμό της ημέρας, διαφαίνεται η ανάγκη του ανθρώπου να απαλλάσσεται απ’ ό,τι τον βαραίνει, να επιδιώκει την κάθαρση, τον εξαγνισμό, τη λύτρωσή του.  Η κάθαρση, λοιπόν, με συμβολικό τρόπο συντελείται ή τουλάχιστο επιχειρείται αυτή την πρώτη ημέρα μετά τις Απόκριες, την πρώτη της Σαρακοστής. Γι’ αυτό, μη φάτε πολύ. Απλά, λιτά και προ πάντων, αν μπορείτε χαρείτε τη φύση. Αναζητήστε την άκρη του ουρανού.

Ε, εσείς! Ξεκολλήστε από τους υπολογιστές!!

¹Καρνάβαλος: 1. Ομοίωμα προσώπου ή θεού του καρναβαλιού που αποτελεί και την κεντρική φιγούρα. Σημαίνει όμως και όλη την πομπή των αρμάτων και των μεταμφιεσμένων, καθώς και το κεντρικό άρμα της πομπής αυτής, που προπορεύεται και πάνω του είναι καθισμένος ο βασιλιάς καρνάβαλος. Η λέξη μεταφέρθηκε στα ελληνικά από τα γαλλικά (η φράση, Sa Majeste le Carneval= Η Μεγαλειότητά του ο Καρνάβαλος, αποδιδόταν στο ανδρείκελο που στολισμένο προσωποποιούσε το καρναβάλι).

Ετικέτες:···

Ένα όπλο και μια πεντάρα

15 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, εκδηλώσεις, ιστορία της εκπαίδευσης

mia-pentara-ki-ena-shmeiwma.jpg Ο Λάμπης Ν. Βολονάκης, λοχίας του Α’ λόχου του 17ου Συντάγματος Πεζικού υπηρετούσε στην Μικρά Ασία το 1920. Αποσυναρμολογώντας και καθαρίζοντας το όπλο του, βρήκε ένα σημείωμα και μια πεντάρα. Τα φύλαξε μέχρι την επιστροφή του στην πατρίδα και τα κατέθεσε στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρία της Ελλάδος.
Το σημείωμα, ενδεικτικό του πνεύματος του Έλληνα Στρατιώτη, όπως μας παραδίδεται γράφει:

«Εν Μπιζανίω 20 Φεβρουαρίου 1913
Αγαπητέ Συνάδελφε,
Σε χαιρετώ,
Σε, που θα έχης την τύχη να ανοίξης το πέλμα του όπλου αυτού, θα εύρης την πεντάρα αυτή και να πάρης ένα τσιγάρο, να το καπνίσης στην υγεία μου.
Το όπλο αυτό το έφερα επί πέντε έτη.. Το δόξασα και με δόξασε και τώρα αναγκάζομαι να το εγκαταλείψω, λόγω τραυματισμού μου.
Πέρασα τόσες και τόσες στιγμές και δεν το εγκατέλειψα και εάν η πατρίς σε χρειασθή, να το τιμήσης.
Νικ. Καββαδίας
Κοθρέα – Ένωσις Κεφαλληνίας»
Δεν μπορεί παρά να συμφωνήσετε ότι ένα είναι το όπλο του Έλληνα: η ψυχή του. Από τον καιρό που δήλωνε ο Κων. Κανάρης, γέρος πια, στους Ευρωπαίους δημοσιογράφους, που σε συνέντευξη τον ρωτούσαν, πώς ένιωθε και τι σκεφτόταν όταν “κόλλαγε το μπορλώτο” στην τουρκική ναυαρχίδα, κι αυτός απαντούσε (παιδί 17 ετών καθώς ήταν): “Κωνσταντή πρέπει να πεθάνεις”, μέχρι την ιαχή: “Αέρα, αέρα” (ενν. ελευθερίας) του 1940 και τον ηρωικό αγώνα της ΕΛΔΥΚ το 1974. Και όσο κι αν προσπαθήσουν οι οσφυοκάμπτες να την μολύνουν δεν θα τα καταφέρουν. Μπορεί να κερδίζουν μάχες. Αλλά χάνουν τον πόλεμο, όσο εμείς οι δάσκαλοι αφήνουμε το έντιμο ίχνος μας. Διδάσκοντας τα εθνικά χωρίς να παραβλέπουμε τα διεθνή, παραμένοντες ταπεινοί, αλλά ποτέ μίζεροι, με το κεφάλι ψηλά αποδίδοντας στον καθένα την αξία του. «Χαμηλά αμειβόμενοι, πλην αξιοπρεπείς»

Ετικέτες:········

>Μπιζάνι

12 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Χωρίς κατηγορία

>

«… Αλλά τι ακριβώς είναι το Μπιζάνι, αυτό το Μπιζάνι που γίνηκε θρύλος κι απόμεινε αξέχαστη σελίδα στην πολεμική ιστορία της εποχής; Έτσι ονομάστηκε, από ένα ύψωμα που λέγεται Μπιζάνι, ολάκερο το τότε φρούριο που είχαν οι Τούρκοι συγκροτήσει στα Γιάννενα, μ’ άλλα λόγια ένα μεγάλο περιχαρακωμένο στρατόπεδο, με περίμετρο πενήντα χιλιομέτρων. Αυτή την περίμετρο αποτελούν υψώματα, φτιασμένα, λες, από τη φύση για την πολεμική άμυνα της τοποθεσίας και πάνω σ’ αυτά τα υψώματα κάθονταν συγκροτήματα πολυβολείων και χαρακωμάτων πεζικού, που υπεράσπιζαν και απόκλειαν όλους τους δρόμους από την ύπαιθρο προς τα Γιάννενα, γιατί το ένα υποστήριζε δυνατά το άλλο. Οι Τούρκοι αμέσως μετά τον πόλεμο του ενενηνταεφτά, προβλέποντας ότι θα είχαν αργότερα κιάλλον πόλεμο με την Ελλάδα, είχαν αρχίσει να φροντίζουν για την οχύρση της πρωτεύουσας της Ηπείρου σύμφωνα με σχέδια των Γερμανών αξιωματικών. Το δε παράξενο κι εντελώς απίστευτο είναι,ότι εμείς οι Έλληνες όχι μόνο δεν είχαμε δώσει καμιά προσοχή σ’ αυτό, αλλά κι επιτρέπαμε να στέλνουν μυστηριωδώς έμποροι μεγάλα φορτία τσιμέντο από τον Πειραιά στην Πρέβεζα που προορίζονταν γι’ αυτά τα οχυρωματικά έργα!
Απ’ αυτά το πιο γνωστό και ονομαστό είναι το Μπιζάνι, σε δώδεκα χιλιόμετρα απόσταση και νοτιοανατολικά από τη λίμνη. Αποτελείται από τρία διαδοχικά υψώματα, στο ύψος του Λυκαβητού, αλλά το καθένα σε μεγαλύτερη έκταση απ’ αυτόν και συνεχόμενα. Η οχύρωση του συγκροτήματος είχε γίνει με τον ακόλουθο τρόπο: Το πρώτο ύψωμα, το προς τα Γιάννενα, είχε οχυρωθεί με δύο πυροβολεία που το καθένα είχε από τέσσερα πεδινά κανόνια Κρουπ. Αυτά τα κανόνια, που δέσποζαν πάνω στο δρόμο της Πρέβεζας προς Γιάννενα, υποστήριζαν συνάμα κι άλλο ένα οχυρό που ήτανε νοτιοδυτικά: το λεγόμενο φρούριο του Αγίου Νικολάου. Το δεύτερο ύψωμα,που ήτανε κυρίως το Μπιζάνι, είχε πέντε πυροβολεία, με τριανταέξη κανόνια βαριά και πεδινά εκστρατείας, που δέσποζαν πάνω σ’ όλο τον κάμπο της Ηπειρώτικης πρωτεύουσας, ακόμα και πάνω στην Αετοράχη όπου ο ελληνικός στρατός είχε βάλει πόδι, όπως είδαμε. Αυτά τα πυροβολεία ήτανε στο βουνό, σε βάθος πέντε ως έξι μέτρα – είχανε σκάψει το βράχο – και μοναχά οι αστραπές των κανονιών φαίνονταν κάθε φορά που πυροβολούσαν. Απάνω από τα πυροβολεία είχαν επιχωματώσεις από δυό ίσαμε τρία μέτρα, που ήτανε κατάφυτες από άγριους θάμνους, αφημένους επίτηδες από καιρό, για να βλαστήσουν. Κι’ αυτό δυνάμωνε πολύ την εντύπωση πως το φρούριο ήταν έργο φυσικό και όχι τεχνικό… »
Πηγή: Σπύρου Μελά, Οι πόλεμοι 1912-1913, σσ.367-369, εκδόσεις Μπίρης, Αθήνα 1972.- Η εικόνα από τον σύνδεσμο: http://www.ellhnismos.org/showthread.php?t=199

Ετικέτες:··

Η ευχή του τριημέρου

12 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Γενικά

Δεν γνωρίζω προσωπικά τον δάσκαλο από το Κιλκίς κ. Νατσιό, ούτε και γνωρίζω πού ανήκει, πόσο ετών είναι, πότε αποφοίτησε από τη σχολή κλπ. Αυτά τα επεξηγηματικά για να μην παρεξηγηθώ ότι προωθώ κάτι ή κάποιον. Αλλά, έχω υποχρέωση ως δάσκαλος να υποστηρίζω κάθε προοδευτική και δυνατή φωνή και να αφήσω ένα παιδαγωγικό ίχνος στους μαθητές μου. Βέβαια, κατά την ΟΛΜΕ δεν ισχύει πλέον το «Λ», δηλαδή Λειτουργοί. Είμαστε μόνο υπάλληλοι με ωράριο. Έτσι όπως δεν ισχύει πλέον και το «Εθνικής» από το ΥΠΕΠΘ. (Τέτοια σύμπτωση!). Επομένως, αφού είμαστε υπάλληλοι δεν έχομε και ιδιαίτερες υποχρεώσεις συμπεριφοράς, ήθους και παιδαγωγικής ηθικής γενικότερα προς τους μαθητές μας, μικρούς ή μεγάλους. Αυτή είναι η δική τους άποψη, όχι όμως και η δική μου!

Ο κ. Νατσιός, λοιπόν, συνέθεσε ένα κείμενο, το οποίο σας παραθέτω: 

«Διασκεδάζοντας» με τηλεοπτικές αναθυμιάσεις
«Δεν μπορώ να βλέπω τηλεόραση γιατί δείχνει τον άνθρωπο τόσο μικρό, με τόσο μεγάλη φωνή»
Ανδρέας Εμπειρίκος

Οχτακόσιες πενήντα χιλιάδες (850.000) άνθρωποι «στήθηκαν», προφανώς με ανυπομονησία, μπροστά στο «αποχαυνωτήριο», στην τηλεόραση, για να παρακολουθήσουν την μυξοκλαίουσα παρουσιάστρια, που προσφάτως ζωντοχήρεψε. Το θέμα έλαβε πανελλήνιες διαστάσεις, ώστε να του αποδοθεί και κωδική ονομασία: το «εθνικό διαζύγιο». Και όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, οι τηλεοπτικές ύαινες και μύγες – «όπου ψοφίμι και αγρίμι όπου σκατό και μύγα», λέει μια παροιμία – τα γνωστά και ως τηλεκοράκια, βγάζουν όση σάρκα και αίμα μπορούν. […] (Ως γνωστόν όλες αυτές οι, μεσημεριανής κυρίως «ζώνης», εκπομπές, χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη του προγράμματός τους αίμα, λάσπη και σπέρμα. Το πιο ενδιαφέρον και θελκτήριον είναι οι σεξουαλικές προτιμήσεις και ιδιομορφίες των επώνυμων «φρούτων», διαζύγια και λοιπά συμπαραμαρτούντα).

Με το «εθνικό διαζύγιο» ξεβράστηκε όμως το σοβαρότατο πρόβλημα. Γιατί τόσοι Ελληνέζοι και τόσες Ελληνέζες έσπευσαν να δουν και να ξαναδούν την αποτυχήσασα εις τον γάμον της; Να ισχύει αυτό που γράφει ο δηκτικός Εμ.Ροϊδης ότι ο Έλλην άνθρωπος είναι «ζώον λογικόν, έχον ακατάσχετον κλίσιν εις το παραλογίζεσθαι»; Να έχει εθιστεί ο ποικιλώτατος και πολυτροπώτατος Έλλην, ανιάτως, στο προστυχόλογο κουτσομπολιό, στην χαιρεκακία και την καταλαλιά; Όλα τα συνηθίσαμε πλέον και κυρίως να εισπνέουμε τις αποπνικτικές αναθυμιάσεις της τηλεόρασης, τις απολαμβάνουμε κιόλας, ανυπομονούμε για την συνέχεια. Βαθμιαία εθιζόμαστε στην δυστυχία των άλλων, «γλεντάμε» πάνω σε ερείπια, πράγμα που ονομάζεται ασυνειδησία, σκλήρυνση ψυχική.

Το πρόβλημα όμως είναι βαθύτερο. Η κρίση που βιώνουν σήμερα οι δυτικές κοινωνίες και το βαλκάνιο κακέκτυπό τους, η ελληνική, οφείλεται και στον διαβρωτικό και ψυχοφθόρο ρόλο της τηλεόρασης. Η παιδεία, ο μόχθος, ο κόπος, η θυσία για την μάθηση και την καλλιέργεια, αντικαταστάθηκαν από το παντοδύναμο μέσο. Ένα παιδί του Δημοτικού αν του ζητήσεις, για παράδειγμα, να ανακαλέσει κάτι από την μνήμη του, μια πρόσφατη εικόνα, κάτι που γνωρίζει, θα αναφερθεί σε τηλεοπτικό υποπροϊόν. ( Όταν ζητώ από μαθητή μου να μεταφέρει στην τάξη εξωσχολικές γνώσεις και εμπειρίες αρχίζει τον λόγο του με την εξής στερεότυπη φράση: «Κύριε, είδα στην τηλεόραση»…Ποτέ δεν ακούω το «μου διηγήθηκε ή έμαθα από την μαμά ή τον μπαμπά Όλα τους τα μαθαίνει ο «τρίτος γονέας», η τηλεόραση). Τι συζητά αυτήν την εποχή ο «ένδοξος» λαός των Ελλήνων; Την τηλεοπτική βατραχομυομαχία που ονομάστηκε εθνικό διαζύγιο, τις τηλεοπτικές «εκκενώσεις» μια θλιβερής «γλάστρας», που αδίστακτα διαπομπεύει την οικογένειά της.

Και αυτές οι αφόρητες σαχλότητες και ο συνοδός λαϊκός εγκλωβισμός και …ηδονισμός, την στιγμή που η πατρίδα μας βρίσκεται στην κρισιμότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της. Δεν κινδυνολογώ. Ακούγεται «η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» (Καβάφης). Όλα τα θερία του κόσμου έπεσαν πάνω μας να μας φάνε. Τρώνε – τρώνε, αλλά ίσως χάθηκε η γονιμοποιός μαγιά του Μακρυγιάννη. Η τηλεοπτική ευτέλεια αποπροσανατολίζει, καθηλώνει την σκέψη. «Γενικά οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο με τα μάτια παρά με το μυαλό, γιατί ενώ όλοι βλέπουν ελάχιστοι μπορούν να ευνοήσουν. Ο καθένας βλέπει εκείνο που φαίνεται, λίγοι μπορούν να καταλάβουν τι είναι στην πραγματικότητα, λόγια του Μακιαβέλι, του θεωρητικού της προπαγάνδας (στο βιβλίο, «Ο Ηγεμών»). Βιώνουμε την Μεγάλη Απάτη. Είναι δυνατόν σ’ αυτήν την χώρα, που πριν από 70 χρόνια έδινε μαθήματα ηρωϊσμού, αυτοθυσίας και φιλοπατρίας στους λαούς του κόσμου, να θαυμάζονται, να προβάλλονται τηλεπώνυμα μηδενικά;

Εκπομπές – χαμαιτυπεία, στις οποίες «πουλάν μούρη» (πουλ-μουρ, κατά Ζουράρι) θηλύγλωσσα κατακάθια, άπληστα καθάρματα της τσοντοδημοσιογραφίας, ξεγυμνωμένες χανούμισσες των εργοδοτών, ό,τι περιθώριο και σάπιο επιβιώνει σ’ αυτόν τον τόπο. Και όσο η εικόνα «σιδερώνει»την σκέψη του «ζαλισμένου κοπαδιού» και μπαζώνει με βοθρολύματα την κρίση του, το εξ ανατολών θηρίο, το λυσσασμένο σκυλί της Ασίας, αποχαλινώνεται. Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος αμφισβητούνται ευθέως πια και απροκάλυπτα. Σενάρια πολέμου εξυφαίνονται και το τετρομαγμένο ΥΠΕΞ χώνει το κεφάλι του στην άμμο, δεν είδε, δεν άσκουσε, μήπως και διαταραχθεί η ελληνοτουρκική φιλία τους. Η απόλυτη εθνική ξεφτίλα, χειρότερη και από το εθνικό διαζύγιο. Εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες, θα νομιμοποιήσει η νυν κυβέρνηση, τεράστιο εθνικό ζήτημα και τα βοθροκάναλα μάς αποκοιμίζουν με αθλιότητες. … Είναι δυνατόν να μεταβάλλεις σε πολυπολιτισμικό παζάρι μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, μια χώρα στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης, μια χώρα είσοδο λαθρομεταναστών, μια χώρα που απειλείται με πόλεμο από όμορη, μια χώρα που το μισό κομμάτι της ήταν σκλαβωμένο στο Ισλάμ πριν από 100 χρόνια; Τα ονομάζουν «ρατσιστικά» αυτά τα ερωτήματα οι εθνομηδενιστές και οι διάφοροι λακέδες – έμμισθοι και μη – της νεοταξικής λίγδας. Και επειδή κάποιοι και μάλιστα Επίσκοποι της Εκκλησίας επικροτούν την διάλυση της ελληνικής κοινωνίας μέσω της νομιμοποίησης, παραπέμπω σε μια φράση του απ. Παύλου από την α’ προς Τιμόθεον επιστολή: «Ει δε τις των ιδίων και μάλιστα των οικείων ου προνοεί, την πίστιν ήρνηται και έστι απίστου χείρων». Ο Επίσκοπος, η Εκκλησία οφείλει να προνοεί – προσοχή στο ρήμα – κυρίως για τους οικείους τους δικούς της, το ποίμνιό της πρωτίστως. Αν πλημμυρίσει η Ελλάδα από ισλαμικό «ποίμνιο», αλλοίμονο στο οικείο. Ξέρουμε από την ιστορία μας τι σημαίνει συμβίωση με μουσουλμάνους. Το νιώσαμε στο πετσί μας 400 και 500 χρόνια. (Και μιλάω για την σχεδιαζόμενη παροχή υπηκοότητας και όχι για κάτι άλλο. Ο λαός μας είναι ο πιο δημοκρατικός και φιλόξενος του κόσμου και ας κοάζουν περί του αντιθέτου οι οπαδοί της πολυπολιτισμικότητας). Επανερχόμενος στον τηλεοπτικό κανιβαλισμό, παραπέμπω σε κάτι που έγραψε ο μακαρίτης πια Αμερικανός συγγραφέας Νηλ Πόστμαν, στο πολύκροτο βιβλίο του, «Διασκέδαση μέχρι θανάτου», μια εξαιρετική ανάλυση για την εποχή της τηλεόρασης. Γράφει στον πρόλογο: «Τον Όργουελ (=συγγραφέα του «1984»), τον φόβιζαν οι άνθρωποι που θα απαγόρευαν τα βιβλία. Τον Χάξλεϊ (συγγραφέα του «Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος») τον φόβιζε το γεγονός ότι δεν θα υπήρχε λόγος να απαγορευτεί ένα βιβλίο, γιατί δεν θα βρισκόταν άνθρωπος να διαβάσει. Ο Όργουελ φοβόταν εκείνους που θα μας στερούσαν την πληροφόρηση. Ο Χάξλεϊ φοβόταν εκείνους που θα μας υπερπληροφορούσαν τόσο ώστε να καταντήσουμε πλάσματα παθητικά και εγωϊστικά. Ο Όργουελ φοβόταν ότι η αλήθεια θα φυλασσόταν μυστική. Ο Χάξλεϊ φοβόταν ότι η αλήθεια θα πνιγόταν σε έναν ωκεανό σύγχυσης. Ο Όργουελ φοβόταν ότι θα αναπτύσσαμε πολιτισμό υποτέλειας. Ο Χάξλεϊ φοβόταν ότι θα αναπτύσσαμε πολιτισμό κοινοτοπίας. Με λίγα λόγια, ο Όργουελ φοβόταν ότι θα μας καταστρέψουν αυτά που μισούμε. Ο Χάξλεϊ φοβόταν ότι θα μας καταστρέψουν αυτά που αγαπούμε». Εδώ στην Ελλάδα μάλλον θα επιβεβαιωθούν και οι δύο στοχαστές…Θα μας καταστρέψουν και αυτά που αγαπούμε και αυτά που μισούμε….

Ετικέτες:·····

Σεμινάρια εκμάθησης Σλοβενικής γλώσσας

11 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · εκδηλώσεις, ιστορία της εκπαίδευσης

Σας υπενθυμίζω, ότι:

Η Κυβέρνηση της Σλοβενίας και συγκεκριμένα το Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα ανακοίνωσε τη διεξαγωγή των παρακάτω σεμιναρίων για την εκμάθηση της Σλοβενικής γλώσσας:
15 Φεβρουαρίου έως 21 Μαΐου 2010, (σεμινάριο εκμάθησης της Σλοβενικής γλώσσας)
15 Φεβρουαρίου έως 27 Μαΐου 2010, (απογευματινά μαθήματα εκμάθησης της Σλοβενικής γλώσσας)
16 Φεβρουαρίου έως 27 Μαΐου 2010, (πρωινά μαθήματα εκμάθησης της Σλοβενικής γλώσσας)
Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στην ιστοσελίδα www.centerslo.net  

Ετικέτες:····

Το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας σε … ακρόαση

11 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, ιστορία της εκπαίδευσης

Σήμερα: Ώρα 14.00΄ – Αίθουσα «Προέδρου Δημητρίου Γεωργ. Παπασπύρου» (150)
Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΟΡΦΩΤΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ θα συνεδριάσει, με θέμα ημερήσιας διάταξης:
Ενημέρωση των μελών της Επιτροπής από τον Πρέσβη της Φινλανδίας, κ. ErkkiHuittinen, σχετικά με το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας.

Τώρα, εγώ είμαι κακός άνθρωπος που θυμάμαι ότι επί Π. Ευθυμίου, ως Υπεπθ, «συνδιαλεχθήκαμε» πάλι με το … εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας (επειδή πολύ του άρεσε του κ. Υπουργού και είχε μάλιστα στείλει τον κ. Βασίλη Κουλαϊδή να ενημερωθεί, νυν Γ.Γ του Υπεπθ και Αντιπρόεδρο τότε του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας); Προφανώς (και μάλλον δεν κάνω λάθος), δεν καταλαβαίναμε καλά τη φινλανδική γλώσσα και γι’ αυτό δεν εφαρμόσαμε το εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο «μας ταίριαζε πολύ», κατά την πρόσφατη δήλωση του κ. Ευθυμίου σε ραδιοφωνικό σταθμό. Τελικά, κύριοι ειδικοί του κοινοβουλίου, θα αποφασίσετε κάποια στιγμή να επιλέξετε ένα παιδαγωγικά ηθικό εκπαιδευτικό σύστημα; Αλλά θα μου πείτε, πώς θα διαμορφώσετε κριτήρια; Αχ!! Έχετε δίκιο. Γι’ αυτά χρειάζεται «παιδαγωγική ηθική».  

Ετικέτες:··

Μαθηματικός Διαγωνισμός “ΚΑΓΚΟΥΡΟ” Σάββατο 20 Μαρτίου 2010

11 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · εκδηλώσεις, ιστορία της εκπαίδευσης

Με μεγάλη μου χαρά αναρτώ την ακόλουθη ανακοίνωση:

Αγαπητοί Συνάδελφοι,
Σας γράφουμε για να σας ενημερώσουμε για τον Διεθνή Μαθηματικό Διαγωνισμό “Καγκουρό”, ο οποίος κάθε Μάρτιο διενεργείται ταυτόχρονα σε 42 χώρες της υφηλίου. Συμμετέχουν σε αυτόν πάνω από 5.300.000 μαθητές, από την Γ΄ Δημοτικού έως την Γ΄ Λυκείου. Στην Ελλάδα ο διαγωνισμός ήλθε πριν τρία χρόνια, αρχικά σε πειραματική μορφή, αλλά η επιτυχία του ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Τον περασμένο Μάρτιο οργανώθηκε σε πανελλήνια κλίμακα με την στήριξη του Υπουργείου Παιδείας. Συμμετείχαν 8.200 μαθητές που διαγωνίστηκαν σε 84 Κέντρα Εξέτασης (Δημόσια ή Ιδιωτικά Σχολεία) ανά την Ελλάδα ή σε ελληνόφωνα Σχολεία του εξωτερικού. Η φιλοσοφία του “Καγκουρό”, είναι τελείως διαφορετική από τους γνωστούς διαγωνισμούς που ανιχνεύουν ταλαντούχους μαθητές. Βασίζεται
στην αρχή ότι μαθηματικά είναι μία κουλτούρα η οποία πρέπει να παρέχεται σε όλους. Ειδικά, επειδή τα μαθηματικά καλλιεργούν την σκέψη και φέρνουν πνευματική ικανοποίηση, δεν πρέπει να απευθύνονται μόνο σε λίγους. Στον διαγωνισμό μπορούν να λάβουν μέρος όλοι οι μαθητές από την Γ΄
Δημοτικού μέχρι την Γ΄ Λυκείου, σε θέματα του επιπέδου τους. Οι ερωτήσεις στις οποίες διαγωνίζονται δεν απαιτούν ειδικές γνώσεις μαθηματικών ούτε απευθύνονται (μόνο) σε μαθητές με ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά. Ο κοινός νους, η καθαρή σκέψη και η αγάπη για τα μαθηματικά είναι αρκετά εφόδια για να αντιμετωπίσει κανείς τα θέματα του διαγωνισμού. Οι ερωτήσεις έχουν, ως επί το πλείστον, διασκεδαστικό χαρακτήρα και είναι ελκυστικές στους μαθητές. Όλοι οι μαθητές που παίρνουν μέρος στον διαγωνισμό λαμβάνουν δώρα με ενδιαφέρον εκπαιδευτικό περιεχόμενο, ανεξάρτητα από την επίδοσή τους. Επίσης, ένας στους έξι μαθητές λαμβάνει επιπρόσθετο συμβολικό βραβείο, με βάση την επίδοσή του. Για την συμμετοχή στον διαγωνισμό υπάρχει συνδρομή 10 ευρώ. Όμως, η αξία των δώρων που παίρνει στα χέρια του ο κάθε μαθητής υπερβαίνει το ποσό της συμμετοχής. Συγκεκριμένα, όλοι οι μαθητές που πήραν μέρος στον διαγωνισμό τον Μάρτιο του 2009 έλαβαν: 1) Το βιβλίο «Καγκουρό: Μαθηματικά για όλους, τόμος 3» ISBN 978 960 89703 3 5. Πρόκειται για καλαίσθητη τετράχρωμη έκδοση 112 σελίδων μεγέθους Α4 που περιέχει α) τα θέματα του διαγωνισμού, όλων των τάξεων, με συστηματικές λύσεις, β) ενδιαφέροντα μαθηματικά άρθρα και ασκήσεις για κάθε τάξη, γ) γρίφους για όλους, και άλλα συναφή. Το βιβλίο αυτό είναι γραμμένο με τρόπο ώστε τα μαθηματικά να
εμφανίζονται ως παιχνίδι, με πλούτο έξυπνων ιδεών, αλλά αποφεύγοντας την στείρα ασκησιολογία. (Δείγμα του βιβλίου υπάρχει στην ιστοσελίδα μας). 2) Ένα CD με ενδιαφέρον εκπαιδευτικό υλικό που συμβάλλει στην καλλιέργεια των μαθητών. Περιέχει μεταξύ άλλων υπέροχες εικόνες με θέμα τη τέχνη, την φύση, τα μαθηματικά και την ιστορία τους. 3) Ένα χαρτονάκι με το οποίο κάνει κανείς ένα μαθηματικό μαγικό τρυκ. 4) Καλαίσθητη βεβαίωση συμμετοχής στον διαγωνισμό, που μπορεί να κορνιζωθεί. Επίσης, ένας στους έξι διακριθέντες έλαβε επιπρόσθετα συμβολικά δώρα, με βάση την επίδοσή του. Τον Μάρτιο του 2009 ήταν α) ένα μεγάλου μεγέθους αμφίπλευρο πόστερ διαστάσεων 70 x 100 εκατοστών, με Μαθηματικό και με Αστρονομικό θέμα, β) κάτι χαρτονάκια με τα οποία κάνει κανείς πολλαπλασιασμούς με σχεδόν μαγικό τρόπο και γ) μία βεβαίωση αριστείας.
Για περισσότερες πληροφορίες, δείγμα παλαιοτέρων θεμάτων και πολλά άλλα, μπορείτε να αποταθείτε στην ιστοσελίδα www.kangaroo.gr. Ο επόμενος διαγωνισμός θα γίνει το Σάββατο 20 Μαρτίου 2010, στις 9 το πρωί. Για την κατά τόπους οργάνωση του διαγωνισμού ζητάμε «Κέντρα Εξέτασης»
και «Υπεύθυνους Εξέτασης» για να τον διεκπεραιώσουν στα Σχολεία τους. Το έργο των Υπεύθυνων Εξέτασης περιγράφεται λεπτομερώς στην παραπάνω ιστοσελίδα. Με λίγα λόγια, πάντως, χρειάζεται να οργανώσουν και διεκπεραιώσουν σωστά τον διαγωνισμό, να μοιράσουν στους μαθητές τα
δώρα τους, και άλλα αυτονόητα. Όσοι ενδιαφέρεστε να συνεργαστείτε ως Υπεύθυνοι Εξέτασης, παρακαλώ να έλθετε σε επαφή μαζί μας γράφοντας e-mail στο kangaroohellas@gmail.com
Ας σημειωθεί ότι οι Υπεύθυνοι Εξέτασης δικαιούνται τα ίδια δώρα που λαμβάνουν οι μαθητές. Επίσης παίρνουν συμβολική αμοιβή 1,5 ευρώ καθαρά, ανά μαθητή που επιτηρούν στην τάξη που θα διαγωνισθούν οι μαθητές του. (Εκδίδεται νομότυπη απόδειξη για την Εφορία, με κρατήσεις
που βαρύνουν το Καγκουρό). Ας τονιστεί ότι η αμοιβή αυτή είναι μικρή και συμβολική, αφού οι τάξεις που διενεργείται ο διαγωνισμός είναι κανονικού μεγέθους, με περιορισμένο αριθμό μαθητών. Άλλωστε οι περισσότεροι Υπεύθυνοι Εξέτασης παραιτούνται του δικαιώματος της συμβολικής αμοιβής, και δίνουν το αντίστοιχο ποσό είτε ως επιπρόσθετα βραβεία ή ως βιβλία για την Βιβλιοθήκη του Σχολείου ή για άλλο Εκπαιδευτικό σκοπό.
Τέλος, θα παρακαλούσαμε θερμά να ενημερώσετε τους συναδέλφους σας (ιδίως τους Δασκάλους και τους Μαθηματικούς), τους μαθητές σας και τους γονείς των για το περιεχόμενο της παρούσας επιστολής. Επίσης, θα ευγνωμονούσαμε όσους από εσάς έχετε δική σας ιστοσελίδα ή blogg, να
αναρτούσατε την σχετική πληροφορία.
Με εκτίμηση, οι επιστημονικοί υπεύθυνοι του Καγκουρό στην Ελλάδα,

Μιχαήλ Λάμπρου, Καθηγητής στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης και

Νικόλαος Σπανουδάκης, Καθηγητής στο Πειραματικό Γυμνάσιο Ηρακλείου.

Ετικέτες:····

>Η ιεραρχία και ο σεβασμός στον πόλεμο

9 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Χωρίς κατηγορία

>

«-Το Επιτελείο της Μεραρχίας, παρακαλώ … Ξέρετε πού είναι το Επιτελείο;
-Προχωρείτε δεξιά …
Θ’ απαντήσετε παραπάνω ένα ερημοκκλησάκι …
Είδαμε πραγματικά ν’ ασπρίζει σε λίγο μπροστά μας ένα σπιτάκι, κάτι σαν φυλάκιο σιδηροδρομικής γραμμής. Απ’ έξω ήταν δεμένα γύρω από τον κορμό μεγάλου δένδρου τα άλογα του Επιτελείου. Τα ‘δερνε το κρύο, η βροχή κι ο αέρας κι είχανε στριμωχτεί, το ένα κοντά στο άλλο, για να ζεσταίνονται με τα χνώτα τους. Παρέκει, γλίγλιζε η σπάθα ενός ιππέα ιπποκόμου, που τον είχανε προστάξει να προσέχει. Άμα η πορτίτσα της εκκλησίας άνοιξε, όρμησε προς τα έξω σύγνεφο ο καπνός που μας τύφλωσε. Είχαν ανάψει φωτιά με ξύλα βρεγμένα. Ήταν τόσο μικρό το εκκλησάκι, που μονάχα ο Μέραρχος είχε ξαπλωμένα τα πόδια του. Των άλλων αξιωματικών είχανε πάρει θέσεις ανάλογες με τον βαθμό και την αρχαιότητα των κυρίων τους: Ο Επιτελάρχης είχε λιγώτερο τεντωμένα τα πόδια του από το Μέραρχο• κι ύστερα ήταν οι λοχαγοί με τα δικά τους μαζεμένα και τέλος οι υπολοχαγοί και ανθυπολοχαγοί με πόδια διπλωμένα, αλλά περισσότερο από των λοχαγών. Ήταν όμως κι εξαιρέσεις: Ο ταγματάρχης του Μηχανικού Δημητρακόπουλος, που τα ολοστρόγγυλα γυαλιά του αχτινοβολούσαν στη λάμψη της φωτιάς, πέρασε τη νύχτα ορθός, τον περισσότερο καιρό στο ύπαιθρο. Όπως ήτανε και κάποιος υπολοχαγός, που θύμιζε τον αυθαδαίστατο ενοικιαστή στο δράμα του Γκόργκυ, που ‘πιανε τόπο στο νυχτερινό άσυλο τόπο περισσότερο από πέντε καπίκια που πλήρωνε. Κάθε στιγμή μου ‘ρχότανε να του φωνάξω:
-Ε, φιλαράκο μου, πιάνεις πολύν τόπο για ένα ανθυπολοχαγό!…
Λίγο πιο κει από την ομάδα των αξιωματικών, ξεχώριζε, μέσα στον καπνό, φριχτό ανθρωπομάζεμα, σαν τα συμπλέγματα της «δεύτερης παρουσίας» του Μιχαήλ Άγγελου. Χέρια, πόδια, κεφάλια, το ένα πάνω στ’ ‘άλλο: Ήταν οπλίτες, σύνδεσμοι, γραφείς, ιπποκόμοι, που προσπαθούσαν να κλέψουν ύπνο κάτω από τα ξενιασμένα, ορθάνοιχτα μάτια των βυζαντινών αγίων, που κάποιος ευσεβής ακαλαίσθητος είχε μουντζουρογραφήσει στους τοίχους. Έξω η θύελλα έσκουζε, φοβέριζε ότι από τη μια στιγμή στην άλλη θ’ αρπάξει και θα ξεσφεντονίσει μακριά τη μικρή στέγη, που, σαραβαλιασμένη, έσταζε ολοένα.
Ωστόσο , μ’ όλη την κούραση, το μούσκεμα, το κρύο, το στρίμωγμα, την πείνα, νιώθαμε κάτω από την άθλια τούτη στέγη άνεση κι ασφάλεια. Ξεχάσαμε τα όσα είχαμε τραβήξει ως εκείνη τη στιγμή στα γαλανά δαχτυλίδια ενός τσιγάρου και δοκιμάζαμε την αθώα ηδονή του μαθητάκου, που το ‘χει σκάσει από το σκολειό και μπερμπαντεύει στην εξοχή. Μας είχε ζωογονήσει ο βουνήσιος αέρας; Μας είχαν γοητεύει με την αγριότητά τους οι περιπέτειες; Η χαρά της ζωής, ύστερα από τους κινδύνους, ανάβρυζε αυθόρμητα; Το βέβαιο είναι, ότι πριν από λίγη ώρα ζούσαμε τη στιγμή για τη στιγμή. Κάθε μόριο χρόνου που περνούσε, το νιώθαμε, το πιπιλίζαμε, όπως μια στάλα διαλεχτό παλιό κρασί ένας ηδονιστής πότης.»
Σπύρου Μελά, Οι πόλεμοι 1912-1913, σσ. 65-66. Σημ. Το κείμενο για τεχνικούς λόγους έχει αποδοθεί από πολυτονικό σε μονοτονικό σύστημα, αλλά διατηρείται η αρχική ορθογραφία για λόγους σεβασμού και παιδαγωγίας.

Ετικέτες:·

Ρήγας ο Βελεστινλής και Βατοπέδιο

9 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, ιστορία της εκπαίδευσης

rhgas-korahs.jpg Το ξέρατε;
Ότι ο Ρήγας βρέθηκε στο Βατοπέδιο το 1796, όταν έπνιξε τον αγά στο ποτάμι του Βελεστίνου; Φοβισμένος, λοιπόν, κατέβαινε τα βουνά προς τον Βόλο με το σακούλι του ψωμοτυριού που του έδωσε η μάνα του. Όταν έφθασε στην παραλία μπήκε στο αμπάρι και ξεκίνησε μ΄ ένα καΐκι για το Βατοπέδιο. Εκεί ο ηγούμενος Κοσμάς- έτσι γράφουν ανέκδοτα χαρτιά-τον περιποιήθηκε, τον συνεβούλευσε «να φύγη, ίνα μη συλληφθή, διότι ήτο μικρός τότε ο μέγας πρωτομάρτυς της Επαναστάσεως του 1821, του έδωσε χρήματα και του είπε: «Τράβα για την πόλι με δύο συστατικάς επιστολάς». Με τη βοήθεια αυτή του Βατοπεδίου εμορφώθη και ανεπτύχθη ο Ρήγας και ήναψε τον δαυλό της Ελευθερίας».

Κάθε πέτρα σου καϋμένο
και καλό μου μοναστήρι
έχει και αυτή αξία μέσα
εις την ιστορία των αιώνων.

Και μακάριοι ας είναι οι σεμνοί σου
οι πατέρες οίτινες διατηρώσι
τα σεπτά σου τα κειμήλλια
πάνω κάτω χρόνια χίλια.

Πηγή: Περ. Μοναστηριακά Χρονικά, στήλη Ιστορικαί Σημειώσεις, αρ. φύλλου 1, Μάιος 1937
Σημ.: Στην γκραβούρα απεικονίζεται η Ελλάδα ανάμεσα στον Ρήγα και τον Κοραή.

Ετικέτες:····

Tito Squillaci: Η τηλεόραση και τα παιδιά μας

9 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · ιστορία της εκπαίδευσης

Σε μετάφραση Παναγιώτη Aρ. Yφαντή, από τις εκδόσεις «Ακρίτας», εκδόθηκε το 2006 το βιβλίο του παδιάτρου Tito Squillaci, με θέμα την  τηλεόραση και τα παιδιά μας. Στο εσώφυλλο οι εκδότες του γράφουν: «Ο Tito Squillaci, επί το ελληνικότερο Ευάγγελος Σκυλάκης, αποτελεί εξέχον μέλος του τελευταίου ελληνόφωνου θύλακα της Καλαβρίας, του Γιαλού του Βούα (Bova Marina), πενήντα χιλιόμετρα ανατολικά του Ρηγίου. Χειρίζεται με άνεση τη γραικάνικη ελληνική ντοπιολαλιά, αλλά και τη νέα ελληνική• είναι παντρεμένος με την πρόσχαρη Nunziella (Ευαγγελία) και έχουν τέσσερις χαριτωμένες έφηβες κόρες. Όλοι τους μιλούν ευχερώς τα γραικάνικα, τα οποία από πολύ νωρίς και με την επιμονή του Tito χρησιμοποιούν εναλλακτικά με την ιταλική γλώσσα. Γράφει τραγούδια στη γραικάνικη διάλεκτο, παίζει την καλαβρέζικη λύρα, όμοια με την κρητική, διαβάζει Πατέρες της Εκκλησίας… Οικογενειακώς επισκέπτονται την Ελλάδα, όπου έ­χουν πολλούς φίλους, του γράφοντος περιλαμβανομέ­νου. Πάνω απ’ όλα, όμως, ο Tito είναι ένας ταλαντούχος, ανήσυχος και φιλάνθρωπος παιδίατρος! Το ανά χείρας ευσύνοπτο «εγκόλπιο» αποτελεί έναν απ’ τους καρπούς αυτών του των ανησυχιών. Σ’ αυτό, χωρίς να είναι δογματικός υπέρ και κυρίως κατά της τηλεοράσεως, οικοδομεί μια συστηματική και πειστική επιχειρηματολογία για να επισημάνει τους κινδύνους από την κατάχρηση ενός ευεργετικού, κατά τα άλλα, εργαλείου πληροφόρησης, γνώσεων και αναψυχής. Ενός εργαλείου που, όμως, αν αφεθεί να λειτουργήσει ανεξέλεγκτα μέσα στην οικογένεια, μπορεί να αποβεί μοιραίο στην αγωγή και την πνευματική ανάπτυξη των παιδιών μας (και βεβαίως και ημών των ιδίων). Όπως ο ίδιος μας λέει στον πρόλογό του «σκοπός αυτής της μελέτης είναι να ενσταλάξει στις οικογένειες λίγη ανησυχία, έτσι ώστε η μαμά και ο μπαμπάς να μη νιώθουν εντελώς ήρεμοι όταν το παιδί τους κάθεται και βλέπει τηλεόραση. Είναι καλύτερο να ανησυχούν λίγο. Όπως ακριβώς θα ανησυχούσαν αν το παιδί τους έπαιζε στη μέση του δρόμου…».

 

 

Ετικέτες:···

Αριστεία για τα … δικά μας παιδιά

9 Φεβρουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα, ιστορία της εκπαίδευσης

Η Αριστεία και Καινοτομία στην Εκπαίδευση, υποστηρίζεται ότι αποτελεί «μια νέα δράση» που εισάγεται από το Υπουργείο «Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων» και έχει ως σκοπό να αναδεικνύει και να παρουσιάζει τα πλέον καινοτόμα σχέδια και δραστηριότητες που εφαρμόζουν στην τάξη οι εκπαιδευτικοί της χώρας μας. Δεν είναι ακριβώς έτσι, αλλά μια επόμενη φορά θα σας εξηγήσω, πώς «όσοι καταργούν τα καλά, απαξιώνοντάς τα, μετά από καιρό τα επαναφέρουν, ως σωτήρες». Από την επόμενη χρονιά στόχος του υπουργείου είναι η ανάδειξη και παρουσίαση ετησίως των 100 καλύτερων καινοτομικών πρακτικών στο μάθημα και η γενικότερη αξιοποίησή τους στην εκπαιδευτική διαδικασία. Για το 2010 οι εκπαιδευτικοί που έχουν λάβει διάκριση από διεθνή ή ελληνικό οργανισμό για το καινοτομικό τους έργο την τελευταία πενταετία στους τομείς της τεχνολογίας πληροφοριών και επικοινωνιών, του περιβάλλοντος και του πολιτισμού θα προσκληθούν να το παρουσιάσουν σε ειδική εκδήλωση η οποία θα γίνει στις αρχές Μαρτίου 2010. Οι λεπτομέρειες της διοργάνωσης θα ανακοινωθούν σύντομα. Για ακούστε, ή μάλλον διαβάστε με προσοχή: Οι όροι που θα διέπουν αυτή τη διαδικασία είναι υπό επεξεργασία, ενώ η καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή υποψηφιοτήτων είναι η Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010.

Τέλος πάντων και επειδή εγώ δεν θα σας γράψω περισσότερα για το θέμα, όσοι χρειάζεστε πληροφορίες για την υποβολή υποψηφιοτήτων, πηγαίνετε εδώ:

 

Ετικέτες:······