spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Οι σημαντικότερες ημερομηνίες που πρέπει να γνωρίζουμε για την Ευρωπαΐκή Ένωση: 

Από την εφημ. Βήμα του 1949: «Εις το εν Παρισίοις Συμβούλιον της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας η ελληνική αντιπροσωπεία ηρνήθη να δεχθή το προταθέν ποσόν των 163.000.000 δολλαρίων εκ της Αμερικανικής βοηθείας. (…) Σχετικώς ο πρωθυπουργός κ. Διομήδης εδήλωσεν ότι “η ελληνική κυβέρνησις καταβάλλει κάθε δυνατήν προσπάθειαν ώστε να μη αδικηθή η Ελλάς”. (…) Οι επίσημοι ελληνικοί κύκλοι διατηρούν πάντοτε την ελπίδα ότι η δεινή οικονομική θέσις της Ελλάδος θ’ αναγνωρισθή υπό των αρμοδίων και τελικώς θα της δοθή το αιτηθέν ποσόν» (1/9).

Τον πρεσβευτή της στην Ουάσιγκτον (Washington) ανακάλεσε το βράδυ της Πέμπτης η Τουρκία μετά την έγκριση ψηφίσματος από την αμερικανική Βουλή για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Λίγο νωρίτερα, η Επιτροπή Εξωτερικών του Σώματος είχε εγκρίνει οριακά μη δεσμευτικό ψήφισμα που αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Αρμενίων, στέλοντάς το Ολομέλεια -όπου το μέλλον του είναι αβέβαιο. Τα μέλη της Επιτροπής ενέκριναν το ψήφισμα με 23 ψήφους υπέρ και 22 κατά, ενώ ο Λευκός Οίκος και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (Department of State) είχαν ζητήσει από τους βουλευτές να το καταψηφίσουν. Το ψήφισμα ζήτα επίσης από την αμερικανική κυβέρνηση να χρησιμοποιεί τον όρο «Γενοκτονία» στις διμερείς σχέσεις. Η αντίδραση της Αγκυρας ήταν άμεση, με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να δηλώνει «εξαιρετικά ανήσυχος» από το ψήφισμα. Την απόφαση επικρότησε η Αρμενία, xαρακτηρίζοντάς την «απόδειξη της αφοσίωσης του αμερικανικού λαού στις παγκόσμιες ανθρώπινες αξίες». Η Τουρκία είχε προειδοποίησε πως η έγκριση του ψηφίσματος θα έθετε σε κίνυδνο την αμερικανοτουρκική συνεργασία και θα δημιουργούσε προβλήματα στις διαπραγματεύσεις Αγκυρας και Γερεβάν για άνοιγμα των συνόρων τους. Η αρμενική κοινότητα στις ΗΠΑ προωθούσε επί δεκαετίες την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας από το αμερικανικό Κογκρέσσο… περισσότερα στο www.in.gr και http://www.state.gov/p/eur/ci/am/

«Υπεγράφη χθες εις την Ρώμην η ελληνοϊταλική συμφωνία η ρυθμίζουσα τα εκ του πολέμου προκύψαντα ζητήματα μεταξύ των δύο χωρών. Κυριώτερον τούτων είνε το ζήτημα των υπό της Ιταλίας οφειλομένων εις την Ελλάδα επανορθώσεων. Κατά την συνθήκην η καταβολή των επανορθώσεων, ανερχομένων εις 105.000.000 δολ. θα εγένετο εντός περιόδου 7 ετών. (…) Τα ποσά ταύτα θα χρησιμοποιηθούν υπό της ελληνικής κυβερνήσεως δι’ αγοράν εν Ιταλία προϊόντων της τρεχούσης βιομηχανικής και γεωργικής παραγωγής ως και εις ειδικάς περιπτώσεις διά πληρωμάς ειδικών τεχνικών υπηρεσιών παρασχεθησομένων υπό ειδικευμένων Οίκων» (1.9).

Σημ. Παρακαλώ να διαβάσετε προσεκτικά τις λέξεις με bold  και ο «νοών νοείτω»!

 Μια ευκαιρία να ζήσετε ένα παραμύθι πολιτικής ιστορίας στην ιστορική αίθουσα Παλαιάς Βουλής. Το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος ανακοινώνει ότι θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση για τον Γιάννη Δάλλα, που εντάσσεται στον Α’ κύκλο εκδηλώσεων “Δράσεις Πολιτισμού” για τους Ηπειρώτες Λογοτέχνες, την Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010, 7:30 μ.μ. , στην Αίθουσα Παλαιάς Βουλής. Η εκδήλωση αφορά στην εργογραφία του νεοέλληνα δημιουργού, αλλά είναι ποτέ δυνατόν, όποιος βρεθεί στην ιστορική αίθουσα να μην «ταξιδέψει στον χρόνο», να μη θυμηθεί ό,τι διάβασε για τον Χαρίλαο Τρικούπη, για παράδειγμα;

Σημ. Η φωτογραφία αναδημόσιεύεται από τη διεύθυνση: http://www.giannena-e.gr/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/logotehn%CE%B9%CE%B1_Dallas_G/PHOTO/Giannis_Dallas-1.gif

Το πανελλήνιο σχολικό δίκτυο μας ενημερώνει σχετικά με τις αλλαγές που θα ανακοινώσει η Υπουργός Παιδείας, ως εξής: «Σας ενημερώνουμε ότι το πολιτικό πλαίσιο της κυβέρνησης για τη μετάβαση στο Νέο Σχολείο θα παρουσιασθεί από την Υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, στο Υπουργικό Συμβούλιο την Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010 και ώρα 16:00. Η συνεδρίαση θα μεταδοθεί ζωντανά από την δημόσια τηλεόραση, ενώ θα αναμεταδοθεί στο διαδίκτυο από τους ιστοτόπους του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου (www.sch.gr) και του Υπουργείου Παιδείας (www.ypepth.gr)».

 Προφανώς επιτρέπεται το κάπνισμα στα νοσοκομεία. Το διεπίστωσα χθες, όταν πήγα  στο Νοσοκομείο νοσημάτων θώρακος «Η Σωτηρία». Στις 4 το απόγευμα, έφτασα στο κτήριο Η και στη συνέχεια στον 2º όροφο, όπου είναι η παθολογική κλινική. Προκειμένου να μάθω τον αριθμό του δωματίου, όπου βρισκόταν ο συγγενής μου, σταμάτησα μπροστά στο γραφείο με την ταμπελίτσα που έγραφε, «Προϊσταμένη». Είχα έντονη στα ρουθούνια μου τη μυρωδιά του τσιγάρου και σκέφθηκα ότι ερχόταν από τα σκαλοπάτια της εισόδου που μόλις είχα περάσει.  (Τα εξωτερικά σκαλιά ήταν γεμάτα από αποτσίγαρα και από τη μωρία των ανθρώπων, που  κάπνιζαν χωρίς να τους ελέγχει και να τους προστατεύει κάποιος νοσηλευτής, κοινωνικός λειτουργός, κάποιος της ψυχικής υγείας, τέλος πάντων). Εξάλλου ήμουν στον δεύτερο όροφο. Και όμως! Η μύτη μου μύρισε καλά. Το τσιγάρο φρεσκοαναμμένο βρισκόταν στο αριστερό χέρι της νοσηλεύτριας που καθόταν στο γραφείο. Μπροστά της ένα πακέτο τσιγάρα και το κινητό της και απέναντί της μια νεαρή γυναίκα, μάλλον συνάδελφός της, με την οποία μιλούσε. Το βλέμμα μου έπεσε στο τσιγάρο της και μετά στα μάτια της. Μα εκείνη απτόητη, αδιάφορη μου έδωσε την πληροφορία που ήθελα. Φαίνεται όμως ότι ωριμότερη σκέψη της την έκανε να νιώσει αμήχανα και για να «σώσει» την κατάσταση και την εικόνα της κατέβασε το χέρι κάτω από το γραφείο. Τι να της έλεγα; Ότι αυτό που έκανε ήταν λάθος; Ότι το μπαλκόνι ήταν δίπλα της και πως θα μπορούσε να καπνίσει εκεί; Το ήξερε. Ότι θα την καταγγείλω; Ε, και λοιπόν; Προφανώς δεν την ελέγχει κανείς για το έργο και την επαγγελματική της συνείδηση. Επομένως; Τίποτε. Ένα μεγάλο μηδενικό έχουμε γίνει. Ανίκανοι, θρασείς, ασυνείδητοι και φυσικά ανάγωγοι (με την κυριολεκτική έννοια: ανεκπαίδευτοι). Αναρωτιέμαι το κτήριο Η του Νοσοκομείου «Η Σωτηρία» ποιον έχει Διευθυντή και πώς αυτός ελέγχει το προσωπικό του; Σκεφθείτε και να μην έγραφε ο τοίχος: Κτήριο Η «μονάδα αναπνευστικής ανεπάρκειας»!!!!

  «Αφού κάνατε το λάθος να με καλέσετε σ’ αυτό το συνέδριο, θα έχετε την υπομονή να με ακούσετε, εσείς, καταστροφείς των αγαλμάτων. Και τούτη τη φράση σας λέω: η μεγαλύτερη τρέλλα είναι να ρίχνεις αλάτι στη θάλασσα και αγάλματα στη λάσπη. […] Εγώ θέλω να δημιουργήσω πράγματα στα οποία να δοκιμάζει μάταια τα δόντια του ο χρόνος. Πασχίζω για λίγη αθανασία. Ποτέ δεν ήμουν αρκετά μετριοπαθής ώστε να ζητώ λιγότερα από τον εαυτό μου….» 

[Γιώργου Μπαρμπέρη, «Ηδονικές Προσεγγίσεις», Κεφ. «Ο υπεράνθρωπος», σ.287, εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Απόσπασμα από την «ομιλία» του Νίτσε στο συνέδριο του Παγκόσμιου Οργανισμού Ανθρωπογνωσίας, όπου μετέχουν όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι της ανθρωπότητας προκειμένου να λύσουν ένα ιδιότυπο πρόβλημα που παρουσιάστηκε σε μια μικρή επαρχιακή ελληνική πόλη. Η ευρηματική προσέγγιση των σοφών ιδεών από τον συγγραφέα μετατρέπει το απλό μυθιστόρημα σε εγκόλπιο φιλοσοφικών θέσεων .- Η παρουσίαση του βιβλίου θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 3-3-2010, 19.30 μμ., στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Ηλιούπολης ]

Άννα Διαμαντοπούλου, Υπεπθ. Ή μάλλον Υππθ, αφού καταργήθηκε το «εθνικής»:

«Μεγάλο μας στοίχημα είναι τον Σεπτέμβριο να μπορέσουν τα σχολεία να λειτουργήσουν με 50% λιγότερους νεοπροσλαμβανόμενους εκπαιδευτικούς».

Γιατί είχα καταλάβει άλλα πράγματα προ των εκλογών; Μάλλον «γερνάω» άσχημα, αφού βαριακούω, διαστρεβλώνω και επί πλέον διαμαρτύρομαι. Τι μου φταίνε οι άνθρωποι; 

 Μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση πρόκειται να πραγματοποιηθεί στην Ηλιούπολη αυτή την εβδομάδα. Συγκεκριμένα: Υπεύθυνος της Σχολικής Βιβλιοθήκης του 3ου Γενικού Λυκείου Ηλιούπολης είναι ο κ. Γιώργος Μπαρμπέρης, χημικός και συγγραφέας, του οποίου το έργο παρουσιάζεται την Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010, ώρα 19.30 μμ., στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Ηλιούπολης, στα πλαίσια της πολιτιστικής δραστηριότητας «Μήνας Λογοτεχνίας». Προσπαθήστε να την παρακολουθήσετε.

Μοιράζομαι μαζί σας το κείμενο που μου έστειλαν:

«Συγκινημένη έφτασα στην Ουρανούπολη, που τη φανταζόμουνα πάντα σαν την τελευταία πόλη της Γης και την πρώτη του ουρανού. ΄Ετσι δεν παρατήρησα τίποτα παρά μόνο τον πύργο του Προσφορίου, που δεσπόζει στο λιμάνι. Κι αυτόν τον φαντάστηκα κατοικημένο από στοιχειά και φαντάσματα που θα σε ξεπροβοδούσαν στο ταξίδι για τον άλλο κόσμο. ΄Ενα καραβάκι γεμάτο άντρες και καλόγερους ετοιμαζόταν για τη Δάφνη. Διχαλωτά συναισθήματα με κυρίευσαν, θλίψη για το διαχωρισμό των φύλων αλλά και χαρά για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Η γυναικεία μου υπόσταση, φορτωμένη μ’ όλους τους δαίμονες των αιώνων, ήταν απαράδεκτη στον ιερό χώρο. Από τις πέντε αισθήσεις μου επιτρεπόταν μόνο η όραση. Αν ήμουν τυφλή, συλλογίστηκα, δε θα ‘χα κανένα στοιχείο από το περιβόλι της Παναγιάς. Δεν ήμουν πια συγκινημένη αλλά χαραγμένη από μια αλησμόνητη εντύπωση. Και μεταμορφώθηκα σ’ έναν τεράστιο οφθαλμό. […] Αισθάνθηκα πάλι να μετακινούμαι στο χρόνο. Το τουριστικό μας καράβι μεταμορφώθηκε σε ιερή λέμβο, παίρνοντας την ψυχή μας, την ψυχή μου για το ΄Ορος των Μακάρων. Περνούσαμε από τη Σιμωνόπετρα. Θάμβος και δέος. Αλλόκοτη, θαυμάσια και αγέρωχη, αετοφωλιά και κρησφύγετο αγγέλων, κάστρο, μονή και πολεμίστρα, γκριζόασπρη και λιτή, ουρανογέννητη. ΄Αξαφνα άνοιξαν οι ουρανοί και στείλανε το δώρο τους, τη Σιμωνόπετρα, το αριστουργηματικό αρχιτεκτόνημα, είδωλο του ουρανίου, υλοποιημένο όραμα του Οσίου μυροβλύτη Σίμωνα, θαύμα επταώροφο καρφωμένο στο βράχο. Κοσμημένη η εξωτερική πλευρά του Ορους με πράσινους θάμνους και κίτρινους ασπάλαθους. Πώς μου φαινόταν; Ενα τεράστιο αβγό, αβγό των Ορφικών που περιέκλειε το σύμπαν και δε θα ‘σπαγε ποτέ για μένα. Δυνατή η φυλακή του σώματός μου. Το ιερό βουνό δε θ’ άνοιγε ποτέ για μένα, δε θα περπατούσα εντός του ν’ αναπνεύσω τις μοσχοβολιές του, δε θα κυριευόμουν από την υπερκόσμια ψυχοβολή του. Τόσο κοντά η Εδέμ και συνάμα τόσους αιώνες μακριά. Η παραλιακή μονή του Οσίου Γρηγορίου βρισκόταν τώρα μπροστά μας, ενώ η
κορυφή του Αθω συννεφοσκέπαστη, εγχάρακτη γραμμή ουρανού και γης, ζάλιζε τη φτωχή μου όραση. […] … φαντάστηκα τον νεφεληγερέτη Δία να ‘χει εκεί το θρόνο του κι η μνήμη γρήγορα συμπλήρωσε τη φαντασία με την πληροφορία πως εκεί λατρευόταν ο Ζευς. Το θεϊκό στοιχείο ταυτίζεται με το
κοσμογονικό. Στην κορυφή του Αθω βρίσκεται ο Θεός κι η ανάσα του γεμίζει ολόκληρο το χώρο.
Η φωνή του τιμονιέρη πληροφορούσε […]. Ενα καράβι ερχόταν από τη Δάφνη προς την Ουρανούπολη. Οι επιβάτες του ήταν μόνο άντρες και καλόγεροι. Στο λιμάνι έβλεπα τους Αγιορείτες πατέρες με το απόκοσμο βλέμμα, τους αγγελιοφόρους του αλλιώτικου κόσμου, τους μύστες του ιερού βουνού. Σε κάποια στιγμή θέλησα να τρέξω πίσω από έναν ηλικιωμένο καλόγερο και να ρωτήσω: – Πες μου γέροντα, πες μου τι βρίσκεται μες στην καρδιά του ιερού βουνού; Παραμύθι, ίσως μου απαντήσουν οι ορθολογιστές, ένα παραμύθι. Θα χαμογελούσα μ’ αυτή την απάντηση, γιατί το Αγιον Ορος και το μυστικό του δεν είναι παραμύθι. Είναι μια μεγάλη παραμυθία …Ελένη Λαδιά, Εφημ. Ριζοσπάστης, 15-4-2001
Σημ. Η Ελένη Λαδιά γεννήθηκε το 1945 στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχαιολογία και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα πιο γνωστά λογοτεχνικά της έργα είναι: Χάλκινος ύπνος, Αποσπασματική σχέση, Η θητεία, Τα άλση της Περσεφόνης, Η Χάρις, Ποταμίσιοι έρωτες. Έχει τιμηθεί με Β’ Κρατικό Βραβείο (1981) για τον Χάλκινο ύπνο και με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1991) για την Ωρογραφία. Διηγήματά της έχουν μεταφρασθεί στα σλοβενικά, γαλλικά και αγγλικά. Το μυθιστόρημά
της Χι ο Λεοντόμορφος στα σερβικά και Η Χάρις στα ρουμάνικα. Οι Ομηρικοί ύμνοι σε μετάφραση Δ. Π. Παπαδίτσα – Ελένης Λαδιά έχουν μεταφραστεί στα φινλανδικά. Aρθρα και μελετήματά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες της χώρας.

«… Η χώρα πληρώνει σήμερα το άθλιο επίπεδο της παιδείας. Που επιτρέπει σε κάθε άσχετο να εκστομίζει ανοησίες που πολλοί ενστερνίζονται, γιατί αδυνατούν να καταλάβουν την κενότητα που περιέχουν. Όπως το ότι πεινάνε οι μόνιμα σιτιζόμενοι στο δημόσιο παραλήπτες παροχών κι επιδοτήσεων. Πως υπάρχουν «εξαθλιωμένοι» αγρότες με φορητές τηλεοράσεις και συσκευές GPS στα τρακτέρ με τα οποία οργώνουν τα χωράφια. Και που μισθώνουν εταιρίες security να τους τα φυλάνε στη διάρκεια των «αγώνων» τους. Όπως ότι είναι φυσιολογικό μερικές χιλιάδες συμπολιτών μας να δηλώνουν ετήσιο εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ. Και φοροδιαφεύγοντας έτσι, να εισπράττουν και έκτακτες ενισχύσεις από το υστέρημα αυτών που δηλώνουν τα εισοδήματά τους και πληρώνουν τους φόρους τους». Το κείμενο αυτό του κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου δεν είναι υπερβολικό. Είναι όμως ελλιπές, αφού περιλαμβάνει μόνο διαπιστωτικές παρατηρήσεις. Από τους ευφυείς ανθρώπους χρειαζόμαστε δυναμικές παρεμβάσεις και σαφείς προτάσεις. Περιμένουμε.

Διαβάζω σε επίσημο έγγραφο¹ του Ελληνικού Κοινοβουλίου, σε Πρακτικά που μπορείτε να δείτε κι εσείς, ότι «συνιστάται Συμβούλιο του Ελληνικού Στατιστικού Συστήματος …» Σκέφθηκα, πως ο τονισμός στο άλφα προέρχεται μάλλον από αμέλεια. Όμως, σε επόμενη παράγραφο του κειμένου η … αμέλεια επαναλαμβάνεται: «Φορείς του Ελληνικού Στατιστικού Συστήματος είναι η Ελληνική Στατιστική Αρχή, η οποία συνιστάται με το άρθρο 9 και …». Ε, είναι φυσικό πλέον να συμπεράνω ότι ο συντάκτης του κειμένου είναι «αγράμματος» και αδιάφορος. Και προφανώς και όποιος είδε το κείμενο για να το ελέγξει – γιατί όλο και κάποιος θα το είδε – είναι κι εκείνος το ίδιο «αγράμματος» και το ίδιο «αδιάφορος». Και είμαι βέβαιη ότι θα αντιδράτε, κι εσείς, όπως κι εγώ που δεν άνοιξαν έστω για λίγο ένα λεξικό για να διαβάσουν ότι: «συνίσταται-συνιστάται²: Οι λέξεις διαφέρουν στη σημασία τους. Το συνίσταται σημαίνει: αποτελείται, έγκειται, υπάρχει. Αντίθετα το συνιστάται σημαίνει: προτείνεται, δίδεται συμβουλή, γίνεται σύσταση». Το θέμα δεν έγκειται τόσο στο γλωσσικό σφάλμα, όσο στην αδιαφορία και στην προχειρότητα και επομένως στην έλλειψη σεβασμού, που χαρακτηρίζουν την τους αρμόδιους, τους εκάστοτε αρμόδιους. Είναι θέμα επαγγελματικής επάρκειας ή επαγγελματικής ικανότητας ή αγωγής από τη μαμά μας το να ενδιαφερόμαστε να μην εκθέσουμε την υπηρεσία στην οποία εργαζόμαστε;

 Ο Αγησίλαος είναι ένα από τα έργα Ξενοφώντος. Πρόκειται για εγκώμιο, που ως φιλολογικό είδος είναι “σημείο της εποχής” του 4ου αι. π.Χ. και στο οποίο περιγράφεται η προσωπικότητα του Σπαρτιάτη βασιλιά και στρατηγού. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα μνημείο λόγου με διαχρονική ισχύ, αφού ο Ξενοφών συγγράφει έναν έπαινο για την αντοχή, την ανδρεία και την πολιτική σκέψη ενός ανθρώπου, που έχει υψηλές ευθύνες λόγω της θέσης του στην κοινωνική και πολιτική και στρατιωτική κοινωνία της Σπάρτης. Γι’ αυτό εξάλλου και εξαίρεται η λειτουργία του πολιτεύματος από τον Ξενοφώντα, επειδή η κοινωνία της Σπάρτης, «οὐδεπώποτε φθονήσασα τοῦ προτετιμῆσθαι αὐτοὺς (τους άρχοντές της, δηλαδή) ἐπεχείρησε καταλῦσαι τὴν ἀρχὴν αὐτῶν, οἵ τε βασιλεῖς οὐδεπώποτε μειζόνων ὠρέχθησαν ἢ ἐφ’ οἷσπερ ἐξ ἀρχῆς
τὴν βασιλείαν παρέλαβον». Λειτούργησε ως παράδειγμα, υπόδειγμα ευσέβειας, σωφροσύνης και εγκράτειας. Ο Αγησίλαος ήταν ευχάριστος στις συναναστροφές του, «τὸ εὒχαριν», είχε μεγαλείο ψυχής «μεγαλογνωμοσύνη», πολιτική οξυδέρκεια «πρόνοια» και διακρινόταν για την λιτότητα στην προσωπική και οικογενειακή του ζωή. Η «πρόνοιά» (πολιτική οξύνοια), διεφάνη πολλές φορές στα πλαίσια της άσκησης της εξωτερικής πολιτικής της Σπάρτης, τόσο με τους Πέρσες, όσο και με τους Αθηναίους, αλλά και άλλα κράτη-πόλεις. Η «μεγαλογνωμοσύνη» του επίσης. Χαρακτηριστικό είναι το χωρίο: «ἐκεῖνος τοίνυν, ἀγγελίας μὲν ἐλθούσης αὐτῷ ὡς ἐν τῇ <ἐν> Κορίνθῳ μάχῃ ὀκτὼ μὲν Λακεδαιμονίων, ἐγγὺς δὲ μύριοι τεθναῖεν <τῶν πολεμίων>, οὐκ ἐφησθεὶς φανερὸς ἐγένετο, ἀλλ’ εἶπεν ἄρα• Φεῦ <σου>, ὦ Ἑλλάς, ὁπότε οἱ νῦν τεθνηκότες ἱκανοὶ ἦσαν ζῶντες νικᾶν μαχόμενοι πάντας τοὺς βαρβάρους». Η λιτότητά του δε, ως στάση ζωής, αποδεικνύεται και από τις αρχές που εφήρμοζε στην οικογένειά του και ειδικότερα στη διαπαιδαγώγηση της κόρης του που ντυνόταν και κυκλοφορούσε τόσο απλά, όπως και οι άλλες κοπέλλες «εἰ δέ τις ταῦτα ἀπιστεῖ, ἰδέτω μὲν οἵα οἰκία ἤρκει αὐτῷ, θεασάσθω δὲ τὰς θύρας αὐτοῦ: εἰκάσειε γὰρ ἄν τις ἔτι ταύτας ἐκείνας εἶναι ἅσπερ Ἀριστόδημος ὁ Ἡρακλέους ὅτε κατῆλθε λαβὼν ἐπεστήσατο: πειράσθω δὲ θεάσασθαι τὴν ἔνδον κατασκευήν, ἐννοησάτω δὲ ὡς ἐθοίναζεν ἐν ταῖς θυσίαις, ἀκουσάτω δὲ ὡς ἐπὶ πολιτικοῦ καννάθρου κατῄει εἰς Ἀμύκλας <ἡ θυγάτηρ αὐτοῦ>».
Δυστυχώς και αυτό το έργο, δεν διδάσκεται στο Λύκειο, αν και περιλαμβάνεται στο σχολικό εγχειρίδιο της Α΄ Γενικού Λυκείου. Από το 1998, που στα πλαίσια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης (1997) τροποποιήθηκε το αναλυτικό πρόγραμμα και φυσικά η διδακτέα ύλη του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών, τα σχολεία μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα στην διδασκαλία των Ελληνικών και του Αγησίλαου, έργα και τα δύο του Ξενοφώντος. Περιέργως, όμως, από τότε τα παιδιά διδάσκονται κυρίως το πώς κατατροπώθηκαν οι Αθηναίοι από τους Σπαρτιάτες και πώς τιμωρείται η δυνατή Αθήνα!! Μήπως έφτασε ο καιρός το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο να επανεξετάσει τον τρόπο με τον επιλέγεται η ύλη και να αναπροσδιορίσει τους σκοπούς αυτών των επιλογών;